หลังจากกลับจากดูหนังที่แทบไม่ได้ดูในวันนั้น วาตาถูกเก็บตัวเพื่อรักษาอาการาเ็ซึ่งเป็่ที่เขางดรับงานพอดีทำให้เขามีเวลาพักผ่อนมากขึ้นจนหายเป็ปกติ สองสามวันแห่งการพักรักษาตัววาตาเอาแต่เหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยหวังเล็ก ๆ ว่าจะมีไลน์จากคนที่เขาคิดถึงเด้งมาถามอาการบ้าง
แต่วันแล้ววันเล่าเขาก็พบแต่ความว่างเปล่า ที่จริงเขาแค่ไลน์ไปหาภูผาก็ต้องมาพบเขาอยู่แล้ว แต่วาตาไม่อยากทำแบบนั้นเพราะการออกคำสั่งเป็สิ่งที่สร้างความไม่พอใจแก่ภูผาเป็อย่างมาก บางทีการหายตัวไปของเขาอาจทำให้อีกฝ่ายยิ้มได้บ้างก็ได้
แต่จนแล้วจนรอดเขาก็อดไม่ได้ที่จะไปหาอยู่ดี เย็นวันนี้เขาเลยตัดสินใจไปหาโดยไม่บอกกล่าวอีกเช่นเคย และเขารู้ดีว่าวันหยุดแบบนี้จะหาภูผาได้ที่ไหน ก่อนออกไปพี่เล็กกำชับนักกำชับหนาให้เอาร่มหรือเสื้อกันฝนไปด้วยเพราะท้องฟ้ามืดครึ้มั้แ่สี่โมงเย็น ไม่ถึงชั่วโมงรถเก๋งคันงามจอดนิ่งสนิทหน้า “วาตาค๊อฟฟี่” ดาราหนุ่มชั่งใจอยู่นานก่อนจะตัดสินใจลงจากรถ
แต่ภาพชายหญิงคู่หนึ่งเดินเคียงคู่กันออกจากร้านทำให้เขาอึ้งไปชั่วขณะ ชายที่เขาตั้งใจมาหากับสาวรุ่นพี่ที่เขาจำได้ดี ดูเหมือนฝ่ายชายกำลังออกมาส่งฝ่ายหญิงถึงประตูรถ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่เขาไม่เคยได้รับดังกระทบโสตประสาทจนเกร็งเขม็ง เขาขบกรามแน่นด้วยความรู้สึกพุ่งพล่านในใจ หรือเพราะเหตุนี้ภูผาเลยไม่มีเวลาติดต่อเขาเลยสินะ เขาเลยเลือกที่จะฝังตัวเองอยู่ในรถเพื่อสงบสติอารมณ์ จนเมื่อรถคันนั้นวิ่งออกจากหน้าร้านและภูผาเดินกลับเข้าร้านไป เขาจึงหยิบโทรศัพท์มาไลน์หาอีกฝ่ายทันที
“ทำอะไรอยู่”
“วันนี้ว่าง เลยแวะมาหา”
“ออกมาพบผมหน่อยสิครับ”
วาตาส่งข้อความรัว ๆ ตามอารมณ์
เงียบ ไม่มีเสียงตอบ ไม่มีสถานะ read อีกตามเคย นึกหงุดหงิดเพราะเมื่อกี้เขายังเห็นภูผาหยิบโทรศัพท์มาทำอะไรบางอย่างต่อหน้าผู้หญิงคนนั้นอยู่เลย ดังนั้น ในเวลาแค่ไม่กี่นาทีมีความเป็ไปได้น้อยมากที่เขาจะไม่เห็นหรือเขาแกล้งทำเป็ไม่เห็นไม่สนใจกันแน่ คิดได้แค่นั้นดาราหนุ่มเริ่มชักหงุดหงิดจนต้องลงจากรถตรงดิ่งไปยังร้านกาแฟตรงหน้า โชคดีที่วันนี้คนบางตาเขาเลยไม่ต้องอำพรางตัวมากมายนัก
“ร้านปิดแล้วครับผม ขอโทษนะครับ”
เมธีร้องบอกทันทีที่ได้ยินเสียงกริ่งประตู แต่เมื่อเงยหน้ามาเจอหน้าใส ๆ ของวาตาเขาก็ยิ้มกว้าง
“แต่สำหรับคุณผมเปิดให้เป็กรณีพิเศษครับผม ฐานที่หน้าตาดีกว่าคนทั่วไป”
เขาว่าแววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
แต่วาตาไม่พูดด้วยกลับส่งสายตาหาตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาหงุดหงิดจนทั่วร้าน
“เอิ่มมมมม นัดใครไว้หรือเปล่าครับผม”
เมธีกวาดตามองตาม แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อมาสะดุดกับแววตาดุ ๆ ของอีกฝ่าย
“อุ้ย ดุด้วยยยยยย”
“เ้าของร้านอยู่ไหน”
“เ้าของร้าน .... อ่อ คุณผา .. เกากีต้าร์อยู่ดาด....”
ไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะพูดจบเ้าของคำถามรีบพุ่งตรงไปยังดาดฟ้าทันที เมธีได้แต่อ้าปากค้าง เกาหัวแกรก ๆ ด้วยความไม่เข้าใจ
วาตาอาศัยความเคยชินเดินพุ่งตรงมายังดาดฟ้าด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน แต่เมื่อกำลังจะผลักประตูที่เชื่อมกับดาดฟ้า เสียงกีต้าร์และเสียงร้องเศร้า ๆ ทำเอาเขาชะงักจนต้องหยุดมองเงียบ ๆ
ชายหนุ่มในชุดเสื้อกล้ามสีขาวนั่งหันหลังให้ประตูสายตาเหม่อมองไปยังข้างหน้า โดยมีกีต้าร์เก่า ๆ อยู่บนตักและเ้าของก็ดีดมันเบา ๆ ราวกับว่า้าปลดปล่อยความรู้สึกอะไรบางอย่าง เสียงร้องที่เศร้ากว่าปกติทำเอาวาตาอดเศร้าตามไม่ได้ อารมณ์ที่พลุ่งพล่านเมื่อสองนาทีก่อนดับลงสนิท ปล่อยให้ความสงสารเข้ามายึดครองพื้นที่ ไม่รู้ว่าอะไรทำให้อีกฝ่ายเศร้าได้ขนาดนี้
หนึ่งเดือนเต็ม ๆ ที่เขารับปากแล้วรับปากเล่าว่าจะพาไปหายาย แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ผิดคำพูดทุกครั้งไป จนตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าถ้าวันนี้เขาพูดเื่นี้ขึ้นมาภูผาจะโกรธมากขนาดไหน เสียงเพลง ค่อย ๆ เบาลงจนเหลือแต่เสียงกีตาร์ที่เบาจนใจฝ่อ ดาราหนุ่มค่อย ๆ ผลักประตูออกไปเดินไปหาอีกคนที่ยังไม่มีทีท่ารู้ตัว
“ร้องเพลงเพราะดีนี่ เล่นกีตาร์ก็ใช้ได้เลย”
วาตาทักน้ำเสียงราบเรียบพร้อม ๆ กับทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ แต่ทันทีที่ก้นััเก้าอี้ อีกฝ่ายก็ลุกขึ้นแทบจะทันทีเช่นกันเมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนเป็ใคร
“คุยกันก่อนสิครับ นี่ผมตั้งใจมาหาเลยนะครับ”
เขารีบเอ่ยเมื่ออีกฝ่ายเตรียมจะเดินหนีเอาดื้อ ๆ และแน่นอนสีหน้าและแววตาไม่มีความยินดีต่อการปรากฏตัวของเขาสักนิด
“อยากนั่งก็เชิญ”
เสียงเครียด ๆ ดังขึ้นแต่ทำเอาวาตายิ้มออก เอาน่า อย่างน้อยเขาก็ยอมพูดด้วย
“แต่ผมอยากนั่งกับคุณ” ภูผาทำท่าไม่สนใจเหมือนเคยแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินประโยคต่อมา
“ยายอยากเจอคุณนะ แต่ดูท่าทางคุณจะไม่ค่อยมีเวลา งั้นเอาไว้คราว...”
“หยุดเอายายมาอ้างเสียที”
ภูผาตวาดกลับอย่างรวดเร็วแต่วาตาไม่ได้รู้สึกกลัวท่าทีนั้นแม้แต่น้อย เขาลุกขึ้นช้า ๆ หันหน้าเผชิญกับอีกฝ่ายที่มองเขาราวกับจะกินเืกินเนื้อ
“ไม่เอาน่า โกรธมาก ๆ ไม่ดีน่ะครับ ....เอาเป็ว่าถ้าคุณยอมมานั่งคุยกับผมดี ๆ พรุ่งนี้ผมจะมารับไปหายายคุณเลยดีไหม”
สุดท้ายเขาก็ยกยายมาเป็ข้อต่อรองซึ่งสร้างความโมโหให้อีกฝ่ายได้ไม่น้อยจนแทบจะปรี่มาชกหน้าคนพูด
“อย่าชกผมเลยหน้าผมเพิ่งหายดีอีกอย่างพรุ่งนี้มีงานด้วย ออกงานหน้าช้ำ ๆ ไม่ค่อยเป็ผลดีกับภาพลักษณ์ผมเท่าไหร่หรอกนะครับ อีกอย่างคราวก่อนคุณต่อยผม ผมยังไม่ได้คิดบัญชีเลย “
“แล้วคิดเหรอว่าจะไม่กล้า”
ยิ่งพูดดูเหมือนจะยิ่งกระชากต่อมโมโหอีกฝ่ายจนแทบทนไม่ไหว ปรี่เข้ามาจะชกอีกฝ่ายจริง ๆ แต่เจอสายตาท้าทายที่ถือไพ่เหนือกว่า ภูผาจำต้องหยุดหมัดไว้แค่นั้น ทำเอาวาตายิ้มอย่างพอใจ
“มีอะไรก็พูดมาผมจะลงไปปิดร้าน พูดธุระจบก็รีบกลับไปซะคนที่นี่ไม่มีใครอยากต้อนรับคุณ” ภูผาว่า สายตายังคงจ้องที่อีกฝ่าย
“ไล่เก่ง นี่คงจะยินดีต้อนรับแค่รุ่นพี่คนสวยคนนั้นคนเดียวสินะครับ “คำถามของอีกฝ่ายทำเอาคนฟังถึงกับขมวดคิ้ว
“ไม่ต้องทำไขสือน่าชอบรุ่นใหญ่ก็ไม่บอก แต่.. อย่าลืมน่ะครับว่าเรายังมีพันธะต่อกันอยู่ ดังนั้น ถ้าผมไม่อนุญาตคุณก็ไม่มีสิทธ์มีใจให้ใครทั้งนั้น “
วาตาพูดพลางย่างสามขุมเข้าหาอีกฝ่ายที่เริ่มโมโหขึ้นมาอีกเมื่อพูดถึงสัญญา
“ไม่ต้องมาขู่”
“ไม่ได้ขู่ ผมแค่เตือนจำ” ดาราหนุ่มถือวิสาสะโน้มตัวไปกระซิบข้างลำตัวเบา ๆ จนทำเอาอีกฝ่ายผงะหนีแต่เขารั้งแขนเอาไว้
“และอีกอย่าง .... “อีกฝ่ายว่าพลางกวาดสายตาลงต่ำ
“ต่อไปอย่าใส่กางเกงสั้นแบบนี้อีกนะครับ .... ผม หวง” ประโยคสุดท้ายคนพูดจงใจเน้นคำทั้งน้ำเสียงและแววตา
“คุณ!!!!!!” ภูผาฮึดฮัดกัดฟันจนสันกรามนูนระงับความโกรธ
“ห้ามอยู่กับรุ่นพี่คนสวยนั่นตามลำพัง ห้ามเดินไปส่งที่รถ ห้ามคุยกันเกินกว่าสองนาที ... ผม ไม่ชอบ”
“และต้องอ่านไลน์ผมทันทีภายในครึ่งชั่วโมงไม่งั้นผมจะบุกมาหาถึงที่ ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่ไหนก็ตาม คุณก็รู้น่ะว่าผมทำได้และทำได้เร็วเสียด้วย”
“จะมากเกินไปแล้วนะ”
ภูผาคำรามแต่คนที่กำลังขู่เขาตอนนี้สายตาดันมองต่ำไปจับจ้องที่ขาขาว ๆ ที่โผล่พ้นขอบกางเกงแทน ทำเอาชายหนุ่มถึงกับรีบดึงเสื้อลงไปปิดและมองอีกฝ่ายอย่างเหลืออด
“ทะลึ่ง!!!!”
“ทะลึ่ง??? ทะลึ่งอะไรกันคุณ ผมแค่มองว่าอะไรติดที่ขาคุณต่างหาก ดูสิ”
วาตาแกล้งยียวนตอบแต่ทำเอาอีกฝ่ายหน้าแดงเพราะคาดผิดถนัดแต่ก็ยังวางฟอร์มขรึม อาการร้อน ๆ หนาว ๆ มาเยือนเขาอีกจนได้ ทั้ง ๆ ที่ฟ้าข้างบนพร้อมหยดน้ำลงมาบรรเทาความร้อนเบื้องล่างตลอดเวลา ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะปนขำยิ่งทำให้เขาเริ่มยืนไม่ติด
“ตกลงพรุ่งนี้ผมมารับนะครับ แต่งชุดที่ผมฝากพี่เล็กมาให้ด้วยนะจะได้หล่อ ๆ ยายคุณจะได้ดีใจที่ผมดูแลเป็อย่างดี ผมจะได้ไม่เสียคำพูด”
วาตาบอกขยับตัวออกห่างอีกฝ่ายอย่างเสียดาย
“ฝนใกล้ตกแล้ว คุณรีบลงไปข้างล่างเถอะเดี๋ยวจะไม่สบาย ผมก็จะกลับแล้วเหมือนกัน”
“น่าจะกลับตั้งนานแล้ว”
ภูผาก็พูดออกมาลอย ๆ แต่ทำเอาอีกฝ่ายยิ้มออก ตีเจตนาไปอีกทาง
“แปลว่าถ้าฝนตกก็ยังไม่ต้องรีบกลับใช่ไหม อื้มมม ดีเลย งั้นทำอะไรให้ผมทานหน่อยสิ เริ่มหิวแล้ว น่ะ ๆ น่ะ น่ะครับ”
นอกจากจะตีเจตนาไปอีกทางแล้วยังอ้อนขอข้าวอีกฝ่ายกินไปอีก ท่าทีขึงขังเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้นเหลือแค่เด็ก ๆ หน้าหล่อ ๆ คนนึงที่กำลังประท้วงเพราะความหิว
“ผิดแล้วคุณ นี่นอกจากจะเผด็จการ เ้าเล่ห์ แล้วยังจะ...”
“น่ารักใช่ไหม ... ชมผมบ้าง ผมก็ยินดีน่ะครับ”
“คุณนี่มัน...โธ่เว้ย!!!!!”
“ไปเร็วคุณฝนจะลงเม็ดแล้ว ผมยังไม่อยากเป็หวัดตอนนี้”
พูดยังไม่ทันขาดคำฝนก็เทลงมาราวกับรู้เห็นเป็ใจในคำขอของวาตา ดาราหนุ่มรีบดึงแขนแข็งแรงของอีกฝ่ายพร้อม ๆ กับเปิดประตูเพื่อหนีฝน ทำเอาอีกคนที่ไม่ทันตั้งตัวแทบล้มเพราะแรงดึงโชคดีที่มือคว้ากีต้าร์ตัวโปรดติดมือไปทัน
“อ้าวพี่ผา นึกว่าจะไม่ลงมาซะแล้ว ฝนตกหนักเลยพี่ แต่ผมปิดร้านเรียบร้อยแล้ว ลูกค้าคนสุดท้ายเพิ่งออกไปเมื่อกี้นี่เอง แต่... ดูเหมือนจะเหลืออีกหนึ่งคนที่อาจจะไม่ใช่แค่ลูกค้าธรรมดา... “
เมธีพูดพลางกวาดสายตาไปที่มือทั้งคู่ที่จับกันแน่นอย่างผิดสังเกต ภูผามองตามสายตาอยากรู้อยากเห็นของเมธี จึงรู้ตัวว่าตัวเองต่างหากที่เป็ฝ่ายกุมมืออีกคนไว้แทน เขารีบปล่อยมือออกแทบจะทันที แต่แทนที่อีกฝ่ายจะน้อยใจกับท่าทีแบบนี้วาตากลับยิ้มขำ ๆ
“จะกลับก็รีบกลับ เดี๋ยวป้าอาจเป็ห่วง”
“อ้าว ๆ นี่ไล่กันดื้อ ๆ อย่างนี้เลยหรอครับ ...แต่ฝนตกแบบนี้ โรแมนติ๊ค โรแมนติคน่ะผมว่า”
เมธียังแซวไม่เลิกทั้งสีหน้าและแววตาทำเอาวาตาขำหนักแต่เมื่อสบตาดุ ๆ ของอีกฝ่ายเขาก็รีบหยุด
“จะออกไปดี ๆ หรือจะให้ช่วย”
“ครับ ๆ ๆ ไปแล้วครับ เอิ่ม งั้นผมยืมร่มนี่ละกัน พรุ่งนี้ค่อยเอามาคืนน่ะ”
“เฮ้ย ไอ้เมธี นั่นไม่ใช่ร่มที่ร้าน เอามาคืนเดี๋ยวนี้เลย”
“ไม่เป็ไรหรอกครับ ร่มผมเอง” วาตารีบบอกเมื่อภูผาวิ่งไปที่ประตูเพื่อทวงร่มคืน
“แล้วคุณจะกลับยังไง ฝนตกหนักขนาดนี้”
“ใครว่าผมจะกลับตอนนี้ละ “
“.....”
“ผมหิว หิวมากจนจะกินคุณ เอ้ย..กินช้างได้ทั้งเชือกแล้วเนี่ย หาอะไรให้ผมหน่อยนะครับ ๆ น่ะๆ “วาตารีบอ้อนพร้อมเอามือลูบท้อง ทำเอาภูผาถอนหายใจอย่างระอา
“กินเสร็จแล้วก็รีบกลับด้วย” เขาว่าพลางสาวเท้าเข้าครัวไปอย่างรวดเร็ว
แม้จะเป็ท่าทีที่เกิดจากความไม่เต็มใจของเ้าของล้วน ๆ แต่สำหรับเขากลับเป็ท่าทีที่น่ามอง เพราะไม่บ่อยครั้งที่จะได้เห็นท่าทีอื่นนอกเหนือจากท่าทีเ็าเงียบขรึมของอีกฝ่าย
เขาก็้าแค่นี้แหละอยากเจอก็แค่มาเห็นหน้าอยากมาหาก็แค่มาหา ไม่ได้หวังจะได้รับรอยยิ้มต้อนรับด้วยความดีใจจากอีกฝ่ายสักนิดไม่ แค่อีกฝ่ายไม่ไล่เขากลับเหมือนแต่ก่อนก็ดีพอแล้วไม่ใช่หรือ...
วาตาตั้งใจเดินไปหาที่นั่งให้ตัวเอง ในขณะที่ภูผาเดินไปยังเคาร์เตอร์เพื่อหาบางอย่างให้เขาทานตามที่ร้องขอ แต่เสียงฟ้าร้องทำเอาต้องรีบวิ่งไปหลบหลังคนตัวโตกว่า ทำเอาอีกคนใกับความหน้าตื่นของอีกฝ่าย และเมื่ออีกฝ่ายหันมาหมายจะพูดอะไรบางอย่าง เป็จังหวะที่ฟ้าร้องอีกรอบพอดีคราวนี้ดาราหนุ่มเลยได้โอกาสซุกอกแข็งแรงนั่นอย่างจังแม้จะโดยไม่ตั้งใจแต่ทำเอาอีกฝ่ายตัวแข็งจนทำอะไรไม่ถูก
เสียงฟ้าร้องเงียบไปแล้วท่ามกลางฝนที่เทลงมาไม่ขาดสาย ความเงียบเข้าปกคลุม วาตายังคงลืมตัวกอดอีกฝ่ายไว้แน่น ความอบอุ่นที่ส่งมาจากร่างใหญ่นั้นทำให้เขาลืมตัวไปชั่วขณะ เพราะั้แ่รู้จักกันมายังไม่เคยมีครั้งไหนที่ใกล้ชิดได้มากขนาดนี้
แม้จะเริ่มรู้สึกตัวแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายอึ้งกับการกระทำของเขากอบโกยความอบอุ่นอย่างที่ปรารถนามานานแสนนานอยู่อย่างนั้น จนเมื่อได้ยินเสียงน้ำเดือดทั้งคู่จึงรู้สึกตัว โดยภูผาเป็ฝ่ายผละออกก่อนด้วยท่าที่เก้ ๆ กัง ๆ เพราะตัวเองก็เผลอรู้สึกแปลก ๆ กับััอย่างใกล้ชิดนี้เช่นกัน
“ถ้าคุณแต๊ะอั๋งผมอีกรอบ ผมจะโยนคุณออกจากร้านเดียวนี้เลย”
คำขู่ที่ดูจะน่ากลัวกับท่าทีขึงขังนั้นถ้าเป็เวลาอื่นวาตาคงนึกกลัวอยู่บ้างเพราะอีกฝ่ายตัวโตกว่า แต่เพราะอาการหน้าแดง หูแดงของอีกฝ่ายทำให้วาตายิ้มกว้างอย่างล้อเลียน
“ขยับออกไปไกล ๆ ด้วย “
ภูผาว่าในขณะที่เอื้อมมือหยิบถ้วยที่คว่ำไว้ อีกฝ่ายส่งยิ้มให้นิดนึงก่อนจะยอมขยับและกลับมาหาที่นั่งให้ตัวเอง ฟ้าร้องอีกครั้งวาตาได้แต่นั่งห่อไหล่อยู่ตรงนั้นลำพัง ใช่แล้ว เพราะเขามีประสบการณ์ที่ไม่ดีเกี่ยวกับฟ้าร้องในสมัยเด็กที่ถูกครอบครัวขังไว้ในห้องเพียงลำพังทำให้เขากลัวเสียงฟ้าร้องมาจนทุกวันนี้
ไม่นานชามมาม่าหอมกรุ่นถูกวางไว้ตรงหน้าพร้อมกับอีกฝ่ายที่นั่งลงตรงข้ามกัน
“มีแค่นี้ กินได้ก็กิน กินไม่ได้ก็ไปกินที่อื่น “
บางครั้งวาตาก็นึกอยากให้ภูผาพูดจาดี ๆ กับเขาบ้างเหมือนกัน เขาเหลือบมองอย่างตัดพ้อแต่อีกฝ่ายไม่ได้สนใจก้มหน้าก้มตาสนใจแต่มาม่าในชามตัวเอง
“ทำไมของคุณมันน้อยนักละ”
“หิวไม่ใช่หรอ กิน ๆ ไปจะได้ไม่ต้องพูดมาก”
“กินแค่นั้นจะอิ่มได้ไง”
วาตาว่าเมื่อเห็นถึงความแตกต่างของปริมาณมาม่าในชามตัวเองกับของภูผา แต่ดูเหมือนคำพูดเขาจะกลายเป็แค่อากาศที่ลอยไปลอยมา เพราะนอกจากภูผาจะไม่สนใจตอบแล้วยังก้มหน้าก้มตากินอย่างกับไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน
“คุณ!!!!”
วาตาเรียกอีกครั้งแต่ภูผาก็ไม่ได้สนใจจนวาตาตัดสินใจจะลุกขึ้นเพื่อทำบางอย่าง แต่โดนหยุดไว้
“นั่งลง แล้วกินซะ อย่าเื่มาก”
ชายหนุ่มรีบบอกแต่ไม่สามารถหยุดวาตาได้ เขาแค่ชะงักแล้วก็รีบย้ายตัวเองมานั่งข้าง ๆ อีกฝ่ายแทน
“เอามานี่ มีน้อยก็กินน้อยแต่ก็ต้องแบ่งเท่า ๆ กัน คุณตัวโตกว่าผมต้องกินเยอะกว่าผมสิ”
พูดจบเขาก็แย่งชามมาม่าอีกฝ่ายมาตักมาม่าจากชามตัวเองให้พร้อมกับเลื่อนคืนให้ ก่อนจะก้มลงกินส่วนของตัวเองบ้างโดยไม่ยอมกลับที่นั่งตัวเอง
ภูผามองการกระทำนั้นด้วยท่าทีเงียบไป แต่เมื่ออีกฝ่ายเงยหน้ามามองก็รีบเปลี่ยนท่าที
“คุณภามาที่นี่บ่อยไหม” วาตาถามเมื่อจัดการกับมาม่าในชามตัวเองหมดอย่างรวดเร็ว แต่ภูผาไม่ตอบเขาเลยถามอีกรอบ
“คุณภามาที่นี่บ่อยไหม”
“คุณภามาที่นี่บ่อยไหม”
“คุณภามาที่นี่บ่อยไหม”
วาตาถามประโยคเดิม ๆ ซ้ำ ๆ ด้วยน้ำเสียงปกติ จนภูผาละสายตาจากชามมาม่าตัวเอง ตอบด้วยน้ำเสียงกึ่งรำคาญ
“บ่อย”
“มาทำอะไร”
“ซื้อกาแฟ เธอติดใจรสชาติกาแฟที่นี่”
“ติดใจกาแฟหรือเ้าของร้านกาแฟ”
วาตาถามจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อสิ่งที่อีกฝ่ายพูดแม้แต่น้อย
“แล้วแต่จะคิด” ภูผาว่า พลางจะลุกขึ้นเมื่อจัดการมาม่าจนหมดชาม
“งั้นจะคิดว่าติดใจเ้าของร้านกาแฟ”
“ตามใจ” ท่าทีและน้ำเสียงที่ไม่ได้สนใจของเ้าของทำเอาอีกฝ่ายหน้างอขึ้นมาอีกรอบ
“งั้นคงต้องเตือนความจำกันหน่อยละว่าเราสองคนมีพันธะสัญญาอะไรกัน”
“.......”
“มาม่านี่อร่อยดีนะ แต่ผมอยากรู้ว่าถ้ากินจากปากคุณจะอร่อยกว่าแค่ไหน”
พูดจบดาราหนุ่มก็ฉกจูบชิมรสชาดจากปากได้รูปของอีกฝ่ายแทบจะทันที ทำเอาภูผาอึ้งกับการรุกอย่างรวดเร็วนั้น แต่เนื่องจากนี่เป็จูบแรกในชีวิตของภูผาแถมต้องมาเสียให้กับผู้ชายที่เขาไม่ชอบขี้หน้าเลยสักนิด ด้วยสัณชาตญาณทำให้เขาเตรียมพุ่งหมัดออกไปอย่างเต็มที่เมื่ออีกฝ่ายผละออก
“ถ้าคุณต่อยผมจะยืดสัญญาออกไปอีกหนึ่งเดือน” วาตาขู่อย่างเอาจริง
“ซึ่งคุณก็น่าจะรู้ว่าผมทำได้”
“..............” ภูผายั้งหมัดไว้แค่นั้นแต่หน้าตาบ่งบอกว่าโมโหสุดขีด
“ผมว่ามาม่าจากปากคุณ อร่อยกว่าในชามผมมากเลยน่ะครับ”
วาตาว่าพลางลูบริบฝีปากตัวเองด้วยท่าทียิ้ม ๆ แต่ทำเอาอีกฝ่ายโมโหสุดขีด ผลักอีกฝ่ายสุดแรง จนวาตาเซไปนิดหน่อยเพราะเขาเตรียมตัวรอไว้แล้ว
2K
