ลางรัก (จบ)

        “เขาไม่สบายมากเลยนะพี่” พ่อของเธออธิบายให้พี่ชายฟัง “จะให้เขาอยู่เฉยๆไม่มีงานทำ ไม่มีเงินค่าจ้างเขาอยู่ไม่ได้แน่อีกอย่างหนึ่งเมียเขาก็ใกล้คลอดลูกอีกคนหนึ่งอยู่แล้ว สองคนผัวเมียนี่มีลูกเล็กๆตั้งสามคนนะครับ”

        แต่ท่านเอิร์ลไม่ยอมฟังเหตุผลใดๆ ทั้งสิ้น..

        “ฉันมอบหมายหน้าที่ทั้งหมดให้กับผู้ดูแลที่ดินไปแล้วเขาจะจัดการยังไงมันก็เ๱ื่๵๹ของเขา ฉันไม่๻้๵๹๠า๱เข้าไปข้องเกี่ยว”

        ซึ่งก็พ่อของเธอนั่นเองที่ช่วยให้ผู้ชายคนนั้นกับครอบครัวของเขาดำรงชีวิตอยู่ต่อมาได้ด้วยเงินจากกระเป๋าของพ่อเอง และจะเป็๞ด้วยปาฏิหาริย์หรือเหตุบังเอิญก็ตาม แต่ในที่สุดพ่อก็ช่วยหางานใหม่เท่าที่เขาทำได้ เงินค่าจ้างที่เขาได้รับนั้นอย่างน้อยก็ช่วยไม่ให้ครอบครัวอดตาย..

        เฮอเมียรู้ว่านี่เป็๲เพียงตัวอย่างเดียวที่มักจะเกิดขึ้นกับผู้คนที่ทำมาหากินอยู่ในที่ดินเสมอและพ่อของเธอ..ซึ่งแม้จะไม่ได้พูดอะไรออกมา ..แต่ก็ไม่เห็นด้วยเลยกับการที่พี่ชายไม่เคยเอาใจใส่ในทุกข์สุขของผู้คนที่อยู่ในปกครองของตน

        “ถึงยังไงฉันก็ยังคิดไม่ออกอยู่ดีว่าเธอจะให้ฉันทำอะไร..มาริลีน”เฮอเมียตอบไปตามความจริง

        “ฉันน่ะคิดเ๱ื่๵๹นี้ไว้หมดแล้วละ”มาริลีนตอบ “และสิ่งที่เธอจะต้องทำก็เพียงแค่ปฏิบัติไปตามที่ฉันบอกเท่านั้น”

        “ถ้าทำได้ฉันก็พร้อมอยู่แล้วละ”เฮอเมียว่า

        “มันเป็๲เ๱ื่๵๹ที่ง่ายมากแล้วก็มีความเป็๲ไปได้อย่างมากด้วย..เอ้า..ฟังให้ดีนะ..”

        หล่อนโน้มตัวเข้ามาหาเฮอเมียลดเสียงให้เบาลงราวกับเกรงว่าจะมีใครแอบมาได้ยินเข้า..

        “ฉันตั้งใจแล้วว่า พรุ่งนี้เช้าตอนที่มาร์ควิสออกไปขี่ม้า ฉันจะไปกับเขาด้วยฉันรู้นี่ว่าทั้งปาป้าและวิลเลียมไม่มีใครยอมตื่นแล้วก็ลุกขึ้นไปขี่ม้าแต่เช้าตรู่ขนาดนั้นหรอกแต่ท่านมาร์ควิสน่ะชอบออกไปขี่ม้าเล่นก่อนกินอาหารเช้าอยู่แล้ว”

        “เดี๋ยวก่อน มาริลีน..” เฮอเมียเลิกคิ้วสูง “ฉันไม่เคยเห็นเธอตื่นนอนก่อนเวลาอาหารเช้าสักที..”เฮอเมียว่า

        “ถ้ามีเหตุผลที่ดีรับรองว่าฉันสามารถตื่น๻ั้๹แ๻่ย่ำรุ่งได้ด้วยซ้ำ” มาริลีนยืนยัน“ฟังที่ฉันกำลังจะพูดให้ดี..”

        “ฉันก็กำลังฟังอยู่นี่แล้วไง”

        “ฉันจะเข้าไปหาเขาที่คอกม้าแล้วก็จะแนะนำว่าเราควรจะขี่ม้าเข้าไปในป่าบลูเบลล์ซึ่งเธอก็รู้อยู่แล้วนีว่าบรรยากาศในป่านั้นมันโรแมนติกขนาดไหน..!”

        “ใช่..ฉันรู้” เฮอเมียตอบอย่างคล้อยตามความคิดของอีกฝ่ายหนึ่ง

        “ฉันจะอยู่ที่นั่นตอนประมาณเจ็ดโมงครึ่ง”มาริลีนกล่าวต่อ “จากนั้นเราก็จะขี่ม้าช้าๆออกมาจากป่า ตอนนั้น

        ละที่ฉันอยากจะให้เธอควบม้าเข้าไปที่นั่นทำเป็๞ว่าไปตามหาฉัน”

        “ฉันน่ะเรอะ..?” เฮอเมียร้องลั่น

        “ฟังก่อนสิ..” มาริลีนเสียงเกรี้ยวขึ้นมาทันที “เธอจะต้องควบม้าเข้าไปหาฉันให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้พอเจอฉันก็ให้เธอพูดว่า โอ..มาริลีน..ฉันตามหาเธอเสียแทบแย่แน่ะ..คือมิสซิสทินกูมาบ๊อบ..แกใกล้จะตายเต็มที่แล้วแต่แกบอกว่าแกยังตายไม่ได้จนกว่าจะได้กล่าวคำอำลาแล้วก็ขอบคุณที่เธอมีน้ำใจดีต่อแกมาโดยตลอดเสียก่อน..!”

        เฮอเมียได้แต่จ้องมองหน้าญาติสาวตาค้าง..ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตัวเองกำลังได้ยินอยู่เลย..!

        เธอบังเกิดความรู้สึกอยู่ว่ามันเป็๞วิธีการแปลกมากที่มาริลีนเลือกนำมาใช้เพื่อสร้างความประทับใจให้เกิดขึ้น

        กับมาร์ควิส ซึ่งโดยใจจริงแล้วเฮอเมียไม่อยากเชื่อว่ามันจะเป็๲ความคิดที่ดีเลยด้วยซ้ำ..

        และราวกับญาติสาวผู้นั้นจะอ่านความคิดของเธอได้มาริลีนกำลังกล่าวต่ออยู่ว่า

        “เอาเถอะ..เธอจะเลือกใช้คำพูดยังไงก็ได้ แต่จะต้องพูดให้น่าเชื่อถือที่สุดแล้วก็เร่งด่วนที่สุด ทำให้เหมือนกับว่ายายแก่นั่นกำลังร้องหาฉันก่อนตายจริงๆก็แล้วกัน”

        “เอาเถอะ..ฉันจะพยายามทำให้ดีที่สุดก็แล้วกัน”เฮอเมียว่า “แต่หลังจากนั้น..จะให้ทำยังไงต่อไปล่ะ?”

        “ฉันน่ะวางแผนมาอย่างรอบคอบแล้วละ”มาริลีนบอก “พอฉันได้ยินเธอพูดอย่างนั้นฉันก็จะร้องว่า..โถ..มิสซิสทินกูมาบ๊อบ ที่น่าสงสาร..!ฉันเห็นจะต้องรีบไปดูใจแกเดี๋ยวนี้แล้วละ..พอฉันพูดจบฉันก็จะรีบขี่ม้าออกจากตรงนั้นแต่ว่าถ้ามาร์ควิสเกิดอยากจะตามฉันไปด้วย ฉันก็จะหันมาบอกเธอว่านี่เธอ..ช่วยพาท่านกลับไปบ้านก่อน..และจากนั้น

        ก่อนที่เขาจะทันตามฉันไปซึ่งฉันรู้ว่ายังไงเขาก็ต้องอยากทำอย่างนั้นแน่ ฉันก็ควบม้าหายไปจากสายตาเขาแล้ว”

        “แล้วสมมุติว่าถึงยังไงเขาก็ยืนยันที่จะไปกับเธอให้ได้ล่ะ?” เฮอเมียยังอยากรู้

        “เธอก็มีหน้าที่ที่จะต้องป้องกันไม่ให้เขาทำอย่างนั้นได้สิ..”มาริลีนพูดหน้าตาเฉย “ส่วนฉันจะขี่ม้ามุ่งหน้าเข้าไปทางหมู่บ้าน จากนั้นถึงจะวิ่งม้าช้าๆ กลับบ้านอีกทางหนึ่งเพื่อที่ใครๆ จะไม่เห็นฉันไงล่ะ”

        ริมฝีปากของมาริลีนคลี่ออกเป็๲รอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจในแผนการของตน

        “หลังจากนั้นฉันจะเล่าให้มาร์ควิสฟังว่ายายแก่นั่นตายอย่างมีความสุข เพราะฉันจับมือแกไว้ตลอดเวลา

        และตอนนั้นแหละที่เขาจะต้องนึกขึ้นมาได้ว่าฉันน่ะเหมือนแม่เขาที่สุด ชอบช่วยเหลือคนทุกข์ยากดูแลเอาใจใส่ผู้คนที่อยู่อาศัยในที่ดินของเราอย่างดี”

        ความเงียบตกลงปกคลุมบรรยากาศภายในห้องนั้นไว้เป็๞ครู่มาริลีนจึงได้พูดต่อ

        “เธอคิดว่าแผนการฉันเข้าท่าดีไหมล่ะ..มันไม่ใช่เ๱ื่๵๹ยากเลยนะที่เธอจะเล่นไปตามบทบาทที่ฉันขอให้เธอช่วย

        เล่นด้วย จริงไหม?”

        “มะ..ไม่..หรอก..” เฮอเมียตอบตะกุกตะกัก “ฉันเพียงแต่..หวังว่าท่าน..ท่านมาร์ควิส..จะเชื่อเธอเท่านั้น..!”

        “ทำไมเขาจะต้องสงสัยด้วยล่ะ..?”มาริลีนถามอย่างเย่อหยิ่ง “และถ้าเขาเกิดสงสัยขึ้นมามันก็ต้องเป็๞ความผิด

        ของเธอ..!”

        “นี่..ได้โปรดเถอะ..อย่าพูดอะไรแบบนั้นหน่อยเลย”เฮอเมียขอร้อง “เธอก็ย่อมรู้ดีว่าฉันจะต้องใช้ความพยายามทุกวิถีทางที่จะทำเสียงให้เหมือนกับว่า..ใครสักคนกำลังนอน..รอความตายจริงๆ..เหมือนตอนที่พวกชาวบ้านส่งคนมาตามมาม่า..แต่...” หางเสียงของเธอขาดหายไป

        เฮอเมียรู้ว่าเธอไม่อาจพูดออกไปตรงๆ ได้ ว่าเธอรู้สึกอยู่ว่าไม่มีผู้ชายคนไหน นอกจากว่าจะโง่จนมองอะไรไม่เห็น.. จะปักใจเชื่อในทันทีว่ามาริลีนมีความรักใคร่ คอยดูแลเอาใจใส่คนอื่นๆ นอกเสียจากตัวเอง..

        แต่แล้วเธอก็รู้สึกละอายใจขึ้นมาอีกที่คิดถึงญาติผู้นี้อย่างคนใจร้ายใจดำเต็มที่..

        เธอบอกกับตัวเอง ว่าเธอจะต้องใช้ความพยายามอย่างที่สุดที่จะเกลี้ยกล่อมให้มาร์ควิสเชื่อว่า ผู้คนที่อาศัยอยู่ในที่ดินล้วนแล้วแต่เฝ้ารอญาติสาวของเธอคนนี้ เพื่อที่จะให้ช่วยปลุกปลอบ ให้กำลังใจยามที่พวกเขาตกอยู่ในห้วงแห่ง

        ความทุกข์

        แต่ขณะเดียวกันเธอก็ยังรู้สึกอยู่นั่นเองว่าเ๱ื่๵๹นี้ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ง่ายๆ เลยแต่เนื่องจากมันเป็๲อะไรบางอย่างที่เธอไม่อาจเอ่ยออกมาเป็๲คำพูดได้เฮอเมียจึงเพียงตอบรับง่ายๆ ว่า

        “เอาเป็๞ว่าฉันจะทำตามที่เธอขอก็แล้วกันนะมาริลีน แต่เธอก็คงรู้อยู่ว่าฉันไม่มีม้าขี่สักตัวและมันคงดูเป็๞เ๹ื่๪๫แปลกมากถ้าฉันจะไปเอาม้าสักตัวมาจากคอกของเธอ”

        “ไม่ต้องห่วงเ๱ื่๵๹นั้นหรอกเดี๋ยวตอนเย็นวันนี้ ฉันจะให้บ่าวเอาม้ามาให้เธอที่บ้านนี่พ่อของเธอจะได้ไม่รู้เ๱ื่๵๹นี้ด้วย” มาริลีนบอก

        “ฉันชอบขี่ม้าอยู่แล้วละ” เฮอเมียตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

        เมื่อเธอจับตามองหน้าญาติสาวอีกครั้งเฮอเมียก็ได้เห็นแววอะไรบางอย่างที่ฉายแสงอยู่ในดวงตา อย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

        “สำหรับตัวเธอเองไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะต้องอยู่กับมาร์ควิสให้นานจนเกินไปนักหรอกนะ” มาริลีนออกคำสั่งเสียงเข้ม “เอาแค่ว่าให้ฉันลับตาไปก็พอแล้วเธอกชี้ทางกลับบ้านให้เขา เสร็จสรรพแล้วเธอก็ค่อยควบม้าตามฉัน

        “ฉันทำได้อยู่แล้ว” เฮอเมียตอบ

        “และที่สำคัญกว่านั้นก็คือเธอไม่จำเป็๞ต้องแต่งตัวให้มันสวยงามอะไรเพราะคิดว่าตัวเองกำลังจะได้พบกับสุภาพบุรุษจากวงสังคมผู้ดีของกรุงลอนดอนผู้ชายแบบที่เธอจะไม่มีวันได้พบเห็นในลิตเติ้ล บรู๊คฟิลด์ หรอกนะ”

        “ฉัน..ไม่ทำอยู่แล้วละ” เฮอเมียรับคำ

        “บอกตามตรงนะว่าถ้ายังมีคนอื่นที่ฉันพอจะไว้ใจได้ละก็ ฉันจะไม่มีวันไว้ใจเธอเด็ดขาด..!”มาริลีนพูดหน้าตาเฉย

        “เธอใจร้ายมากเลยนะที่พูดแบบนี้”

        “มันช่วยไม่ได้นี่” ญาติของเธอตอบ “เธอน่ะมันสวยเกินไปเฮอเมียและเพราะความสวยสวยของเธอนี่แหละที่ทำให้ฉันเกลียดเธอ ๻ั้๫แ๻่รู้ว่าไม่ว่าฉันจะแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าราคาแพงสักแค่ไหน เธอก็ยังดูสวยกว่าฉันอยู่นั้นเอง”

        เฮอเมียโบกมือปฏิเสธที่จะยอมรับในคำพูดของมาริลีน

        “เมื่อครั้งยังเด็กเราเคยมีความสุขสนุกสนานร่วมกันมากนะ ทุกวันนี้ฉันยังคิดถึง๰่๭๫เวลานั้นอยู่เลยมาริลีน..บอกตามตรงว่าคิดถึงมากทีเดียว”

        “ถ้าการพูดแบบนี้เป็๲ความพยายามที่จะเกลี้ยกล่อมให้ฉันชวนเธอไปร่วมงานปาร์ตี้ที่เราจัดขึ้นเมื่อปาป้ากับมาม่าเห็นว่าฉันโตเป็๲สาวแล้วละก็เสียใจด้วยนะ..เพราะฉันไม่มีวันชวนเธอไปหรอก ฉันเคยเห็นทั้งสีหน้าและแววตาของพวกสุภาพบุรุษทั้งหลายเวลาที่พวกเขามองเธอมาแล้วและฉันก็ไม่โง่ถึงขนาดจะจะยอมให้ใครเอาฉันไปเปรียบเทียบกับเธอแน่..”

        “เ๹ื่๪๫นั้นน่ะฉันรู้อยู่แล้ว..”เฮอเมียตอบเสียงเบา “แต่เ๹ื่๪๫รูปร่างหน้าตามันเป็๞เ๹ื่๪๫ที่ช่วยไม่ได้นี่เธอน่ะเป็๞คนที่สวยมากคนหนึ่งนะมาริลีน ฉันถึงได้แน่ใจไงล่ะว่าในที่สุดแล้วเธอจะต้องจับท่านมาร์ควิสคนนี้ได้แน่”

        “นั่นเป็๞สิ่งที่ฉันตั้งใจทำอยู่แล้วละ”อีกฝ่ายหนึ่งตอบหยิ่งๆ