“ซ่งหลานฉงหลินกลับมาหรือยัง”
“ยังเลยขอรับ”
“หลายวันแล้วทำไมถึงยังไม่กลับมาอีก” หย่งซีเฉินตำหนิ
“เฉินเอ๋อเ้าทำอะไรอยู่หรือ” หย่งซีเฉินหันหน้าไปก็เห็นฮองเฮาอยู่ที่ประตูแล้ว
“เสด็จแม่มีอะไรหรือจึงได้เสด็จมาถึงที่นี่พะยะค่ะ” อ๋องเฉินประคองฮองเฮาให้นั่งลง เซียวซ่งหลาน ทำความเคารพฮองเฮา
“พวกเ้าอยู่กันพร้อมหน้าก็ดีแล้ว
จื่อซางนำภาพวาดมา” ภาพวาดสาวงามนับสิบคนถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะ
“นี่คืออะไรหรือพะยะค่ะ” บุตรชายถาม
“นี่เป็ภาพวาดของเหล่าคุณหนูจวนต่างๆ เฉินเอ๋อเ้าลองดูว่าเ้าชอบคนไหน” หย่งซีเฉินมองหน้าเซียวซ่งหลานให้คิดหาวิธีช่วย
“กระหม่อมว่า ควรรอสักหน่อยดีไหมพะยะค่ะ “ ซ่งหลานพูด
“เดี๋ยวก็ถึงคิวของเ้า”ฮองเฮาพูด
ซ่งหลานหุบปากแทบไม่ทัน
“มาๆเ้ามาดูสักหน่อยถ้าชอบคนไหนเ้าก็บอกแม่ได้”
เมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้หย่งซีเฉินจึงต้องตามใจมารดา ภาพวาดทุกแผ่นถูกเปิดดูอย่างลวกๆ จนมาถึงแผ่นสุดท้ายซึ่งเป็ภาพของฉางเยี่ยนหลี
“คนนี้บุตรสาวตระกูลฉางมิใช่หรือพะยะค่ะ” หย่งซีเฉินถามมารดา
“ใช่แล้ว เ้ารู้จักนางหรือ หรือเ้าชอบคุณหนูผู้นี้”ฺฮองเฮาถามอย่างมีความหวัง
“ไม่ใช่พะยะค่ะเพียงแต่นางเป็เพื่อนสนิทของลั่วชิงหยาง อีกอย่างจวนฉางไม่ใช่มีบุตรสาวสองคนหรือพะยะค่ะ”ฮองเฮาหันไปมองหน้าจื่อซาง
“ท่านอ๋ององครักษ์เวินมาถึงแล้วขอรับ” ซ่งหลานกระซิบบอก
“ให้ฉงหลินเข้ามา”
“เ้าคงมีเื่ต้องทำเช่นนั้นเ้าทำงานของเ้าวันหลังแม่ค่อยมาใหม่”
“พะยะค่ะเสด็จแม่”
ฮองเฮาออกไปแล้วเวินฉงหลินก็เข้ามา
“ได้เื่อะไรบ้าง"หย่งซีเฉินถาม
“กระหม่อมได้ตรวจสอบอย่างเข้มงวดตามที่ท่านอ๋องรับสั่ง แต่ไม่พบว่ามีหมอหญิงคนไหนเคยเข้ามารักษาคนป่วยในหอฮวาหลันเลยขอรับ”
“เ้าแน่ใจหรือ”
“แน่ใจขอรับ กระหม่อมได้เค้นถามอย่างหนักไม่มีใครเล็ดลอดไปได้แม้แต่คนเดียวกระหม่อมรับรองได้” เวินฉงหลินยืนยัน
“หากเป็เช่นนั้นพวกเราลองสืบดูจากตระกูลชิวดีไหมขอรับ”ซ่งหลานออกความเห็น
“ดีเหมือนกันเ้าไปจัดการตามนั้น”
“กระหม่อมจะทำสุดความสามารถขอรับ”
ขณะที่รับบัญชา เซียวซ่งหลานเอียงหน้ามองเวินฉงหลินด้วยหางตาแล้วยิ้มเล็กน้อย
ฉงหลินหมั่นไส้กับท่าทางเยาะเย้ยของซ่งหลานเต็มทน
“เสด็จแม่จะกักบริเวณลูกไม่ได้นะพะยะค่ะ” เสียงโวยวายลั่นตำหนักไม่ใช่ใครที่ไหน เป็เสียงขององค์ชายรองหย่งเหอนั่นเอง
องค์ชายหย่งเหอบุตรชายคนเดียวของสนมเกากุ้ยเฟย มีนิสัยรักสนุก ชอบสุรานารี หย่งเหอมีตระกูลเกาคอยหนุนหลัง เมื่อทำความผิดเกาหล่างก็จะตามเช็ดตามล้างให้ ทำให้หย่งเหอเคยตัวจนแทบจะไม่รู้ผิดชอบชั่วดี
“เ้าเอาแต่ออกไปขลุกอยู่ในหอนางโลมทั้งวัน หากไม่กักบริเวณ เ้าว่าข้าควรทำอะไรหรือ”
เกากุ้ยเฟยหมดความทนกับลูกชาย
“แล้วจะให้ข้าทำยังไง เสด็จพ่อไม่เคยเรียกใช้งานข้าสักครั้ง”
“ก็เ้าทำตัวเช่นนี้จะให้เสด็จพ่อไว้ใจเ้าอย่างไร หย่งเหอเ้าฟังแม่นะ เ้าต้องอดทนไว้ อย่าลืมว่ายังมีแม่กับท่านลุงที่สนับสนุนเ้าอยู่ ทุกอย่างที่เ้าอยากได้
แม่กับท่านลุงจะพยายามไขว่คว้ามาให้เ้าจนได้”
“จะให้ลูกอยู่แต่ในตำหนักลูกคงเป็บ้าตาย”
“หากเ้าออกไปข้างนอกเพราะแค่้าความสำราญ เช่นนั้นสตรีที่อยู่ในวังย่อมงดงามกว่าข้างนอกแน่”
“เสด็จแม่พูดจริงหรือพะยะค่ะ”
เกากุ้ยเฟยยิ้มให้ลูกชาย
“แม่เคยโกหกเ้าหรือ”
146
