ณ โรงพยาบาลภายในกรุงเทพฯ พัชพาวิทย์ไปพบแพทย์ พอวิทย์เจาะเืตรวจ ก็พบว่าผลเืของเขาเป็ปกติดีทุกอย่าง
“ดูจากผลเืแล้ว คุณเป็ปกติดีทุกอย่างเลยนะครับ ไม่มีอะไรน่าห่วงครับ” หมออ่านจากผลเื
“แต่ผมมีปัญหาเื่นอนไม่หลับครับคุณหมอ” วิทย์บ่น
“คุณอาจจะเครียดมากเกินไปครับ ต้องรู้จักผ่อนคลายบ้าง หมอจะพยายามไม่จัดยาให้คุณนะครับ ผมอยากให้คุณลองหาวิธีที่ทำให้ตนเองผ่อนคลายเองดีกว่า” หมอกล่าว
“ครับ ขอบคุณคุณหมอมากครับ” วิทย์พยักหน้าให้
พัชซึ่งนั่งฟังอยู่ด้วย ก็รู้สึกเป็ห่วงขึ้นมา หลังจากที่เธอพาเขาไปขึ้นรถ จึงรีบถามทันที
“คุณเครียดอะไรหรือเปล่าคะ” พัชสงสัย
“เปล่านะครับ ผมไม่ได้เครียดอะไรเลย แต่ทำยังไง ผมก็นอนไม่ค่อยหลับ” วิทย์ก็ยังคงสงสัยตัวเองเช่นกัน
“งั้น วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้พวกเราไปเที่ยวกันมั้ยคะ” พัชชวน
“อืม ผมนัดพบลูกค้าที่นครราชสีมาพอดี งั้นไปเที่ยวแถวนั้นดีมั้ยครับ” วิทย์กล่าว
“ก็ได้ค่ะ ไปเจอกันที่บ้านฉันนะคะ ฉันจะได้พาน้องสาวไปเที่ยวด้วย” พัชเห็นด้วย
“น่าเสียดายที่รถผมพังยับเยิน เดือนหน้าถึงจะได้ดาวน์รถใหม่ครับ ผมคงต้องเดินทางกับจักรไปก่อน” วิทย์รู้สึกเสียดายรถคันที่ประสบอุบัติเหตุที่ภาคใต้นั้น
“ฉันอยากอาสาขับพาคุณไปนะคะ แต่ฉันมีงานที่สุรินทร์ในวันเสาร์” พัชกล่าว
“ไม่เป็ไรครับ แล้วค่อยเจอกันที่บ้านคุณดีกว่า”
“งั้นตอนนี้กลับกันดีกว่าค่ะ”
************************************************
และแล้วก็ถึงวันอาทิตย์ เนื่องจากทุกคนมีงานที่ต้องทำในตอนกลางวัน ดังนั้นพัช วิทย์และจักรจึงนัดเที่ยวลานแถวอุทยานแห่งชาติ พวกเขาตั้งใจว่าจะไปตั้งเต๊นท์และชมดาวด้วยกันที่นั่น
ยังไม่ทันที่พัชจะไปถึงบ้าน อยู่ดีๆ น้องสาวเธอก็โทรมา
“จ้า พัน อีกสิบกิโลถึงจะถึงบ้านนะ” พัชรีบพูด
“พี่พัช พันรู้สึกเหมือนมีคนอยู่ในบ้านน่ะพี่” พันมีอาการขนลุก
“อ้าว พ่อกลับมาเอาของหรือเปล่า พัน” พัชคาดการณ์
“พันเพิ่งจะคุยกับพ่อเมื่อกี้นี้ พ่อกำลังเดินไปตรวจสอบโรงงานพร้อมกับเ้าของโรงงานนะพี่” พันกล่าว
“พัน วิ่งไปหาเพื่อนบ้านก่อนเร็วเข้า” พัชรีบสั่งน้อง
“ใครน่ะ ช่วยด้วย อื้อ” ตุ๊ด ตุ๊ด ตุ๊ด
“ฮัลโหล พัน พัน เป็อะไรไปน่ะพัน” พัชะโถาม แต่หามีเสียงตอบกลับไม่
พัชจึงรีบติดต่อวิทย์และเล่าเื่ราวทุกอย่างให้วิทย์ฟัง โชคดีที่อีกสองกิโลจักรก็จะขับถึงบ้านพัชแล้ว หลังจากลงรถ จักรกับวิทย์จึงเข้าไปสำรวจภายในบ้านพัชและช่วยแจ้งตำรวจให้
หลังจากโทรหาวิทย์เสร็จ พัชรีบขับรถกลับบ้านเพราะเธอเป็ห่วงน้องสาวมาก ผ่านไปเพียงสิบห้านาที เธอกำลังจะเลี้ยวเข้าซอยบ้านของตัวเอง สักพักเธอก็มองเห็นคนรู้จัก เขาคืออดีตเ้าของบ้านที่ขายบ้านให้กับพ่อของเธอ พัชเห็นเขาโบกรถเธอ จึงยอมจอดคุยด้วย
“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณอา” พัชสงสัย
“อาเห็นคนร้ายมันลักพาตัวน้องสาวพัชไปน่ะ” ชายวัยกลางคนเล่า
“จริงหรอคะ คุณอาจำทะเบียนรถ หรือรูปพันสัณฐานของคนร้ายได้หรือเปล่าคะ” พัชถามอย่างมีความหวัง
“มันสวมหมวกอีโม่งด้วยนะพัช แถมรถของมันก็ไม่ยอมติดป้ายทะเบียน ขอโทษนะ อาช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ แต่อาพอเห็นว่ามันขับรถไปทางไหน” ชายวัยกลางทำหน้ารู้สึกผิด
“งั้นอาขึ้นมาเลยค่ะ พวกเรารีบตามไป น่าจะทัน จะได้รีบบอกเบาะแสให้ตำรวจทราบด้วย” พัชเปิดล็อคประตูเพื่อให้คุณอาขึ้นรถ แล้วรีบติดตามคนร้ายให้ทัน
************************************************
ทางด้านจักรกับวิทย์ เมื่อไปถึงที่บ้านของพันก็พบว่าประตูเปิดอ้าซ่า ไฟในบ้านก็เปิดปกติ เหมือนมีคนอยู่ แต่เมื่อทั้งสองสำรวจภายในบ้านแล้วก็พบว่า ไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว
“คนร้ายคงจับตัวพันไปแล้ว งั้นฉันรีบแจ้งตำรวจก่อนก็แล้วกัน” วิทย์กดมือถือแจ้งตำรวจ
ในขณะที่จักรได้เดินสำรวจไปรอบๆ บ้าน สักพักเขาก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ
วิทย์เห็นเพื่อนมองไปบนเพดานและสายไฟในบ้าน เลยรีบถามเพื่อน “นายมองอะไรน่ะ”
“ฉันว่าภายในบ้านหลังนี้มันดูแปลกๆ นะ ลักษณะการต่อวงจรสายไฟ มันมีส่วนเกินด้วย” จักรกล่าว
“หมายความว่ายังไง ฉันงง” วิทย์รีบถาม
“ฉันว่า มันต้องมีกล้องวงจรปิดอยู่ภายในบ้าน” จักรกล่าวเพราะตนเป็ช่างติดตั้งกล้องวงจรปิดมาก่อน
“แต่พัชเคยบอกว่า เธอยังไม่ได้ทำอะไรกับบ้านหลังนี้เลยนะ” วิทย์สงสัย
“อาจเป็เ้าของคนเก่าติดตั้งก็ได้” จักรคาดการณ์
“แล้วถ้ามีกล้องวงจรปิดจริง มันยังไงหรอ” วิทย์ยังคงถาม
“ก็จะได้เห็นหน้าคนร้ายที่มันจับตัวพันไง” จักรกล่าว
“เออ จริงด้วย” วิทย์เห็นด้วย และถามต่ออีก “แล้วนายเห็นกล้องแล้วหรือยังล่ะ”
“ฉันว่ารูปศิลปะนั่นดูแปลกๆ นะ ตาของคนที่อยู่ในภาพก็ดูแปลก มันไม่เหมือนธรรมชาติเลย” จักรสังเกตไปที่ภาพวาดศิลปะที่ใส่กรอบเป็อย่างดี
สักพักจักรก็ดึงกรอบภาพวาดขนาดใหญ่ให้ออกจากฝาผนัง ก็พบว่า ที่ฝาผนังมีกล้องวงจรปิดฝังกับฝาผนังจริงๆ
“นั่นไงฉันว่าแล้ว” จักรบ่น
“อ้าว ถ้ามีกล้องวงจรปิดแบบนี้ ทำไมเ้าของบ้านไม่ยอมบอกเ้าของคนใหม่เลยล่ะ” วิทย์สงสัย
“นั่นสิ” จักรเองก็สงสัย
“แล้วนั่นนายจะไปไหน” วิทย์เห็นเพื่อนเดินสำรวจอีก
“หาห้องที่เก็บจอมอมิเตอร์น่ะสิ มีกล้องแล้วก็ต้องมีจอให้ดูภาพ” จักรคาดการณ์
แต่หายังไงก็หาไม่เจอ จนกระทั่งวิทย์เดินไปเหยียบพื้นใกล้กับบริเวณห้องครัวแล้วตรงนั้นมันก็มีเสียงแปลกๆ เมื่อเดินไปเหยียบ
“เฮ้ย เสียงอะไร” วิทย์ใ
จักรรีบเคาะพื้นแถวนั้นที่วิทย์เหยียบแล้วมีเสียง พอเคาะแล้วมีเสียงดังก้อง จักรก็เลยคาดการณ์ทันทีว่า ด้านล่างจะต้องมีห้องใต้ดินแน่ๆ
“นายมาช่วยฉันยกพรมออกเร็วเข้า” จักรสั่งเพื่อน
และแล้วพวกเขาก็เห็นช่องทางลงไปทางห้องใต้ดินจริงๆ จักรนำมือถือเปิดไฟฉายส่องไปทางบันได แล้วเดินนำทางวิทย์ลงไปด้านล่าง ก็เป็ไปตามคาด คือ พวกเขาพบว่าห้องด้านล่างมีจอมอนิเตอร์อยู่จริงๆ
“นี่ไง งั้นพวกเรามาดูภาพกันดีกว่า” จักรกล่าวกับวิทย์
“โห ไฮโซจริงๆ บ้านหลังนี้ติดตั้งกล้องวงจรปิดด้วย สงสัยเ้าของบ้านลืมบอกพ่อพัชมั้ง” วิทย์คาดการณ์
พอจักรย้อนภาพกลับไปเมื่อหนึ่งชั่งโมงที่แล้ว ก็พบว่าพันนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เธอมีท่าทางได้ยินเสียงผิดปกติ จึงรีบโทรไปหาพี่สาว สักพักอยู่ดีๆ ก็มีคนร้ายเป็ชายวัยกลางคน เขาเปิดหน้าอย่างจะๆ ไม่ได้ปกปิดใดๆ แล้วชายคนนั้นก็เข้าไปจับกุมตัวพันไว้ โดยมัดแขน มัดขา และใช้ผ้ารัดปากพัน พอดูไปเรื่อยๆ แทนที่ชายผู้นั้นจะพาพันออกไปนอกบ้าน แต่กลายเป็ว่าเขาพามาที่ช่องทางลงไปทางห้องใต้ดิน
เมื่อถึงฉากนี้ ทั้งจักรและวิทย์มองหน้ากัน เลยรีบใช้ไฟฉายจากมือถือส่องไปรอบๆ ห้องใต้ดิน ก็พบพันอยู่ในห้องนี้จริงๆ
ตอนนี้พันพยายามดิ้น วิทย์เลยรีบแก้เชือกให้
“มันเกิดอะไรขึ้นพัน ทำไมคนร้ายถึงจับพันมาไว้ในห้องนี้” วิทย์รีบถาม
“คนร้ายเป็เ้าของบ้านคนเก่าค่ะพี่วิทย์ มันบอกว่ามันแอบชอบพี่พัช ก็เลยสร้างสถานการณ์หลอกจับตัวพี่พัชค่ะ” พันรีบบอกแผนการชั่ว
วิทย์ใกับสิ่งที่ได้ยิน เขารีบติดต่อพัช แต่ทว่าพัชกลับปิดมือถือแล้วเรียบร้อย
“ไอ้คนร้ายมันสร้างสถานการณ์จริงๆ ด้วย ดูนั่นสิ มันแกล้งทำข้าวของในบ้านกระจุยกระจายด้วย แล้วมันก็ออกไปนอกบ้าน” จักรชี้ให้ดู
“จักร พัน พวกเรารีบไปที่บ้านของเ้าของบ้านคนเก่ากันเถอะ นายขับรถนะ ฉันจะรีบแจ้งตำรวจทันที” วิทย์สั่งเพื่อน
************************************************
“ไม่เอาน่า หนูพัชอย่าร้องไห้สิ อาหลงรักพัชมานานแล้วนะ รักมาก่อนไอ้หน้าจืดนั่นอีก” อารีบปาดน้ำตาให้พัช
พัชตกอยู่ในสภาพถูกมัดมือมัดเท้า และโดนเทปปิดปาก ทำให้เธอพูดหรือร้องขอความช่วยเหลือไม่ได้เลย ในตอนนี้เธอถูกจับมาที่บ้านหลังใหม่ของเ้าของบ้านคนนั้นที่เขาขายบ้านหลังเก่าให้กับพ่อพัช
พัชคิดในใจว่า “ทำไมฉันต้องถูกลักพาตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้นะ แล้วคราวนี้ฉันจะรอดมั้ยเนี่ย”
ชายวัยกลางคนเช็ดน้ำตาให้พัช “โอ๋ โอ๋ ไม่ร้องนะคนดี”
ชายคนนั้นพยายามจะหอมแก้มพัช แต่เธอรีบเบี่ยงหน้าหนี
“ไม่พยศนะครับ เป็เมียอาต้องไม่ดื้อนะ รู้มั้ย อาหลงรักพัชั้แ่ที่พัชอยู่มัธยมปลายนั่นแล้ว สิบปีผ่านไปอาถึงขั้นยอมขายบ้านในราคาถูกให้กับพ่อพัช แต่พัชก็ยังไม่มาอยู่ด้วยเสียที อาทนไม่ไหวก็เลยให้ความร่วมมือกับไอ้โรคจิตที่มันมาชอบพันน้องสาวพัช อาก็เลยยอมส่งภาพกล้องวงจรปิดในบ้านพ่อพัชให้กับมัน มันก็เลยรู้ว่าพันเข้าออกบ้านหลังนั้นกี่โมงและไปโรงเรียนเวลาไหน ปัญหาคนโรคจิตที่คอยติดตามพันนี่แหละเป็การกระตุ้นให้พัชย้ายมาอยู่บ้านหลังนี้เร็วขึ้น อาก็อุตส่าห์ดีใจที่เห็นพัชในกล้องวงจรปิดทุกวัน จนกระทั่งถึงคืนวันนั้นเนี่ยแหละ ที่ไอ้โรคจิตมันทำงานพลาด มันโดนตำรวจจับในข้อหาวางแผนลักพาตัวพัน และก็เพราะคืนนั้นเนี่ยแหละที่พัชได้ไปพบกับไอ้หน้าจืดนั่น แล้วทำให้พัชกลายเป็แฟนมัน ไอ้หน้าจืดนั่นมันแย่งหนูไปจากอา อาเจ็บใจมากเลยรู้มั้ย ที่สำคัญพอหนูเป็แฟนกับไอ้วิทย์ หนูก็เอาแต่เทียวไปกรุงเทพอยู่บ่อยๆ เพียงเพื่อที่จะไปหามัน แต่ตอนนี้อาไม่ยอมอีกต่อไปแล้ว หนูต้องเป็ของอาคนเดียว” ชายวัยกลางคนเล่ายืดยาว
พัชเห็นอากำลังคลานเข้ามาใกล้เธอ เธอก็เลยรีบกระเถิบตัวหนีจนกระทั่งตัวเธอติดฝาผนัง
พัชพยายามส่ายหน้าเพื่อให้อาหยุดการกระทำนั้นซะ แต่เธอหนีไปไหนไม่ได้อีกต่อไป จนทำให้อาหัวเราะอย่างสะใจ
ชายวัยกลางคนกำลังััตัวหญิงสาว แต่ทว่าอยู่ดีๆ กลุ่มตำรวจก็บุกเข้าจับกุมทันควัน
“ผมไม่ผิด มาจับผมไว้ทำไม” ชายวัยกลางคนเอะอะโวยวาย
“หลักฐานคาหนังคาเขาแบบนี้ ยังจะทำไขสืออีก” ตำรวจกล่าว
พ่อของพัชรีบเข้ามาต่อยหน้าชายคนนั้นทันที
วิทย์รีบแก้เชือกให้ แล้วรีบกอดปลอบขวัญหญิงสาวจนกระทั่งพัชสลบไป เพราะเธอทั้งกลัวและขยะแขยงชายดังกล่าวมาก
“พัช พัชครับ คุณเป็อะไรน่ะ” วิทย์พยายามปลุกพัช
วิทย์จึงต้องอุ้มพาตัวพัชส่งโรงพยาบาลทันที
กลายเป็ว่าเ้าของบ้านคนเดิมเป็โรคจิต เขาเป็อีกคนที่ชอบและคอยติดตามพัชตลอดเวลา เพียงเพื่อจะทำให้พัชอยู่ที่บ้านหลังนั้น เขาถึงขั้นยอมติดต่อหนุ่มโรคจิตอีกคนที่ชอบพันเพื่อให้หนุ่มคนนั้นสร้างสถานการณ์และบีบให้พัชมาอยู่ที่บ้านหลังนี้เร็วขึ้นเท่านั้นเอง
************************************************
ณ โรงพยาบาลต่างจังหวัด
พัชได้นอนที่ห้องผู้ป่วยพิเศษ จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น พัชลืมตาในสภาพนอนตะแคง เธอมองเห็นพยาบาลมารอเธอตั้งนานแล้ว
“ฟื้นแล้วหรอคะ คุณพัช” พยาบาลกล่าว
“ที่นี่ที่ไหนคะ” พัชสงสัย
“ที่นี่คือโรงพยาบาลค่ะ พวกเราจะมาตรวจอาการของคุณ” พยาบาลกล่าว
“งั้นก็มาตรวจสิคะ” พัชงงว่าทำไมพยาบาลต้องยืนค้างแบบนั้น
“เอ่อ แต่ว่า” พยาบาลพูดตะกุกตะกัก
พัชเริ่มสำรวจตัวเอง ก็พบว่าเหมือนมีใครสักคนนอนกอดเธออยู่ พอเธอหันไปมองก็พบว่าวิทย์นอนอยู่บนเตียงเดียวกันกับเธอในสภาพกอดเธอไว้แน่น
พัชที่รู้สึกอายพยาบาลก็เลยรีบตีวิทย์ทันที
“โอ๊ย ผมเจ็บนะพัช” วิทย์รีบจับมือพัช
“คุณมานอนอะไรตรงนี้คะ” พัชโวยวาย
“อ้าวเช้าแล้วหรอครับ ขอโทษครับผมจะลุกเดี๋ยวนี้ล่ะ เชิญตรวจตามสบายเลยนะครับ” วิทย์ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
เ้าหน้าที่ทุกคนพากันขำ
พัชก็เลยรีบยื่นแขนให้พยาบาลวัดความดัน อมปรอท และให้พยาบาลตรวจชีพจร
สักพักพอพยาบาลไปกันหมด เธอก็รีบบอกวิทย์ทันที “คุณห้ามเล่าเื่นี้ให้คนอื่นฟังนะคะ”
“เล่าอะไรหรอคะพี่พัช” พันงัวเงียตื่น
“นั่นสิครับ” จักรก็เช่นเดียวกัน
พัชใเพราะภายในห้องไม่ได้มีแค่เธอกับวิทย์ แต่มีพันกับจักรนอนเฝ้าเธอด้วย เธอจึงรีบถาม “ทำไมทุกคนถึงอยู่ในห้องนี้คะ”
“ก็วิทย์กลัวผี เขาก็เลยขอให้ผมกับพันนอนเป็เพื่อนด้วยครับ” จักรกล่าว
“ไม่เห็นต้องปกปิดอะไรเลยพี่พัช พวกเรามองเห็นพี่วิทย์แอบย่องไปนอนกอดพี่ด้วย” พันพูดเหมือนเป็เื่ปกติ
“แล้วทำไมไม่ห้ามล่ะ” พัชโวยอีก
“ผมเห็นวิทย์มันนอนไม่หลับ แต่พอมันแอบไปนอนกอดคุณ มันก็หลับสนิทอย่างสบาย ผมก็เลยไม่กวนวิทย์กับคุณดีกว่า” จักรกล่าว
“ถ้าพ่อรู้ มีหวังต้องเร่งให้แต่งงานเร็วขึ้นแน่ๆ” พัชกล่าว
“ใช่ ทำแบบนี้ลูกผมเสียหายนะ” พ่อของพัชก็ตื่นมาโวยวาย
“พ่อ พ่อก็อยู่ด้วยหรอคะ” พัชใ
“พ่อเขาเป็ห่วงพี่นะคะ พ่อก็เลยมานอนเฝ้าด้วย” พันกล่าว
กลายเป็ว่าวิทย์จะต้องรีบรับผิดชอบแต่งงานกับพัชให้เร็วที่สุด ซึ่งมันก็ถูกใจวิทย์อย่างมาก เพราะวิทย์ได้ค้นพบต้นเหตุของการนอนไม่หลับแล้วว่า เป็เพราะตอนที่ิญญาของเขาออกจากร่างแล้วไปอยู่กับพัช เขาแอบนอนกอดพัชทุกวันตลอดของการอยู่ด้วยกัน แต่พัชไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง เมื่อเกิดความเคยชิน ทำให้วิทย์ต้องนอนกอดพัชเท่านั้นถึงจะหลับอย่างสบาย
หลังจากที่พัชแต่งงานเป็ฝั่งเป็ฝาเสียที วิทย์ก็เลยพาพัช พัน และพล มาเที่ยวป่า ทั้งสี่คนนั่งเล่าเื่ผีอยู่รอบกองไฟ
สักพักพันก็ชะงักค้าง แล้วชี้ให้พี่ๆ ดู “นั่นอะไรน่ะพี่”
คนอื่นหันไปก็ใ เพราะนั่นคือ ผี เขามาในสภาพสวมชุดเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวเก่าๆ
“ไม่ต้องกลัวหรอกครับ สงสัยจะเป็จักรปลอมตัวมาแกล้ง” วิทย์วางเฉย
“แล้วเขาจะมาที่นี่ได้ยังไงคะ” พัชสงสัย
“งั้นผมจะแสดงให้ดู” วิทย์พูดยิ้มๆ แล้วรีบโทรไปหาจักร
“ว่าไง โทรอะไรดึกดื่นป่านนี้” จักรโวยวาย
“นายอยู่ที่ไหน” วิทย์เริ่มกลัวเพราะผีตนนั้นก็ยังจ้องเขม็งมาที่เขา
“นอนกอดพิณอยู่น่ะสิถามได้” จักรงัวเงียพูด
วิทย์หันไปมองผีตนนั้นก็พบว่า มันกำลังจะถอดหัวให้ดู
ทุกคนสามัคคีกันวิ่งหนีป่าราบ โดยที่วิทย์นั้นก็ยังทำหน้าที่เป็สามีที่ดี คือรีบจับพัชขี่หลังแล้ววิ่งหนีไปด้วยกัน
“คุณจะบ้าหรอคะ วางพัชลงนะ” พัชรีบโวยวาย
“ผมกลัวคุณหลงไปอีกทางครับ” วิทย์กล่าว
ในขณะที่พลกับพันวิ่งไปที่รถอย่างรวดเร็ว พลเข้าไปประจำตำแหน่งคนขับ ส่วนพันก็นั่งข้างคนขับอย่างเรียบร้อย ทั้งสองต่างพากันลุ้นให้พี่ๆ มาเร็วๆ พอวิทย์พาพัชขึ้นรถ รถก็รีบออกตัวทันที
“Bye Bye โอกาสหน้ามาใหม่นะ” ผีตนนั้นโบกมืออำลา พร้อมกับหัวเราะอย่างสะใจ
จบบริบูรณ์
94
