ตอนที่ 8 จะให้ข้าทำเช่นไร
ระหว่างหวางชิงกับท่านอ๋องนั้นต่างไม่มีอะไรจะเอ่ยด้วยกันหวางชิงก็ทำหน้าที่ของเขาต่อไปตามที่บ่าวผู้หนึ่งควรกระทำต่อนายสิ่งสุดท้ายที่ต้องทำคือการสวมเสื้อผ้าของจินอ๋อง และมันก็เป็อะไรที่ยากเย็นสำหรับหวางชิงมากๆ
“ท่านอ๋องกางแขนออกพะยะค่ะ”
แน่นอนว่ากว่าหวางชิงจะทำอะไรได้นั้นเขาก็ต้องกัดฟันทนเพราะทุกอย่างนั้นล้วนเป็การกลั่นแกล้งหวางชิงตลอดเวลาไม่ว่าจะอาบน้ำยันเปลี่ยนผ้าล้วนเป็ความยากลำบากหวางชิงได้แต่อดทนและพยายามทำให้ดีที่สุดเป็พอ
“หวางชิง” คนถูกเรียกหันไปมอง
“...”
“วันนี้ข้าจักไม่อยู่ที่จวนเ้าจงอย่าออกไปไหนหากข้าว่าเ้าออกไปแล้วนั้นข้าจะกลับมาลงโทษเ้า”
“อู่เฉิงก็อยู่กับข้าท่านอ๋องโปรดวางใจ”
ก็ไอ้อู่เฉิงนั่นแหละที่จินอ๋องไม่ค่อยจะมั่นใจเขาดูแลหวางชิงดีเกินไปแล้วหากยังปล่อยออกไปข้างนอกคงต้องแอบไปทำสิ่งที่เขาคิดเป็แน่
“อีกอย่างหากคนของจวนหวางมาหาเ้าก็ห้ามออกไป และห้ามพวกเขาเข้ามาที่จวนของข้า”
“หวางชิงทราบแล้วพะยะค่ะเชิญท่านอ๋องไปเถิด...”
“นี่เ้าไล่ข้ารึ”
“มิกล้าพะยะค่ะเพียงกลัวว่าท่านอ๋องจะไปสาย”
จินอ๋องเดินออกไปจากจวนพร้อมมุ่งตรงไปยังจวนของอ๋องแปดจวนแห่งนี้นับว่าจินอ๋องของเรานั้นคุ้นเคยเป็ที่สุดแม้กระทั่งมารดาของอ๋องแปดเขาก็สนิทคุ้นเคยเป็อย่างดี
“พี่ห้าในที่สุดท่านก็มารู้หรือไม่ว่าข้ารอท่านจนเบื่อแล้ว”อ๋องแปดรีบวิ่งเข้ามาแล้วะโกอดอ๋องคนพี่ด้วยความคิดถึงหากไม่มัวกลั่นแกล้งหวางชิงเขาคงมาตามนัดหมายได้เร็วกว่านี้
“ลงมาเดี๋ยวนี้ไป๋อวี๋...”ผู้เป็มารดาถึงขึ้นต้องเอ่ยบอกกับอ๋องแปดเพราะตอนนี้พวกเขาไม่ใช่เด็กๆแล้วที่จะต้องมาทำเช่นนี้ต่อหน้าบ่าวไพร่
“อ่อ คำนับเสด็จแม่...” จินอ๋องเอ่ยเหตุผลที่ต้องเรียกว่าเสด็จแม่นั้นเขาเคยถูกมารดาของอ๋องแปเป็เลี้ยงดู
“ซือเซี่ยนนานมากแล้วที่ข้ามิได้เจอหน้าเ้า”
“ใช่ๆนานมากแล้วพี่ห้าข้าคิดถึงท่านมากท่านรู้หรือไม่”
“ที่เ้ามา้าสิ่งนั้นใช่หรือไม่” มารดาของอ๋องแปดเอ่ยถามขึ้นเพราะนางทราบเหตุผลและจุกประสงค์ของจินอ๋องดีที่สุด
“พะยะค่ะ...”
เื่อขงอ๋องแปดกับอ๋องสองนับว่าอ๋องแปดนั้นสามารถเข้าหาได้ง่ายที่สุดไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดอ๋องแปดถึงเข้าใกล้ได้และมันก็เป็จุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญในการล้วงข้อมูลและผู้อยู่เื้ัของอ๋องแปดก็คือมารดาของเขา
“เ้า้าสิ่งใดอีกหรือไม่”นางเอ่ยถามจินอ๋อง
“หากเป็เช่นนั้นจริง ข้าจักต้องต้องไฟเสียตอนนี้ถูกหรือไม่”
“พี่ห้าข้าว่าเพลานี้ท่านควรอยู่เฉยๆดีหรือไม่เพราะหากท่านออกไปตอนนี้อาจจะต่ออยู่ในแผนการของพี่สองก็ได้”
“เพลานี้ต่างฝ่ายต่างรอบรวมกำลังพลไว้มากมายโดยเฉพาะพ่อตาของเ้าใต้เท่าหวาง คนผู้นี้ไม่ธรรมดาเสียแล้ว ซือเซี่ยนเ้าควรจัดการตรงนั้นก่อนเถิดบางครั้งเ้าก็ต้องหักห้ามใจไว้เสียบ้างแม้บุคคลผู้นั้นจะเป็พ่อตาของเ้าก็อย่าได้ให้อภัยเหล่าฏ...”
“ใต้ท้าวหวางข้าไม่สามารถเข้าถึงได้...”ซื่อเซี่ยนนั่งครุ่นคิดว่าจะเข้าไปล้วงความลับของใต้ท้าวหวางได้อย่างไรถึงจะไม่ถูกมองว่าเป็ศัตรู
“ซือเซี่ยนเ้าลองใช้หวางชิงเป็ตัวตายตัวแทนเ้าสิ หากเป็เขาอาจจะช่วยเราได้ไม่มากก็น้อย”
“ท่านคิดว่าลูกของศัตรูจะทำตามอย่างนั้นรึอีกอย่างคนพวกนี้ฉลาดกว่าที่ข้าคิดเอาไว้แม้หวางชิงจะเป็เพียงลูกที่เกิดจากบ่าวไพร่แต่หาได้ไม่รู้ทันคนอื่น...ใต้ท้าวหวางส่งหวางชิงเรียนเหมือนกับบุตรคนอื่นๆ”
ไม่มีวิธีใดได้มาง่ายๆแม้จะเป็หวางชิงที่ฮ่องเต้วางแผนให้มาก็ตามแต่นั้นก็ไม่ได้หมายความว่าลูกเสือตัวนี้จะไม่มีพิษร้าย
นานนับหลายชั่วยามที่จินอ๋องสิงสถิตอยู่ที่จวนของอ๋องแปดก่อนจะออกจากจวนก็มืดค่ำพอดีการที่จินอ๋องมาที่นี่ถือว่าไม่ใช่สิ่งที่แปลกเพราะทุกคนรู้ดีว่าเขามารดาของอ๋องแปดเป็ผู้เลี้ยงดูจินอ๋องมาการไปมาหาสู่ถือว่าไม่มีผู้ใดสงใส
“เสด็จแม่ ข้าทูลลาพะยะค่ะ”
“ซือเซี่ยนเ้าไม่อยู่ทานข้าวกับข้ารึ”
“ข้าต้องรีบกลับพะยะค่ะข้าเกรงว่าเ้าลูกเสือจะแอบก่อการฏที่จวน เพราะอย่างนั้นข้าควรจะรีบกลับไปพะยะค่ะ”
“งั้นเ้าไปเถิดครั้งหน้าเ้าต้องมาทานข้าวกับข้า รู้หรือไม่...”
“พะยะค่ะ”
จบงานจากจวนของอ๋องแปดจินอ๋องก็มุ่งตรงกับไปยังจวนของตนเองรอบนี้เขาคิดดีแล้วว่าจะจัดการอย่างไรกับลูกเสือน้อยที่อยู่ในจวนของเขาไม่ว่าจะอย่างไรงานราชการต้องมาก่อนเื่ส่วนตัวเสมอแม้จะต้องกระทำอย่างนั้นก็ตาม
“เ้าเด็กนั่นไปไหนเสีย...”จินอ๋องเอ่ยถามอู่เฉิงที่ยืนรออยู่หน้าประตูจวน
“ทูลท่านอ๋องท่านหวาชิงหลับไปนานแล้วครึ่งชั่วยามเห็นจะได้...”
“อือ”
พอรู้ว่าอีกฝ่ายเข้านอนแล้วจินอ๋องก็ไม่ได้ถามต่อเขาเดินกลับไปยังเรือนของตนก่อนจะจัดการตัวเองให้แล้วเสร็จพร้อมกับเข้านอน
เช้าของวันถัดมาจินอ๋องกับหวางชิงก็ทำกิจวัตรประจำวันอย่างเช่นเคยแต่คราวนี้จินอ๋องเองไม่ได้กลั่นแกล้งหวางชิงแล้วเขาทำตัวตามปกติอย่างที่บ่าวคนอื่นคอยมารับใช้
“หวางชิง...”
“หื้ม...”
เรียกอีกฝ่ายไปแต่ก็ไม่ได้ถามต่อจากนั้นเ้าของนามทำหน้าตางงงวยกับท่าทางของจินอ๋อง เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไรกันแน่
“ท่านอ๋องมีสิ่งใดจะรับสั่งข้างั้นรึท่านไม่ต้องเกรงใจข้าหรอกข้าเป็บ่าวของท่าน อีกอย่างข้าไม่เกี่ยงงาน...”
“เ้าพูดจริงรึ”
“แน่นอนท่านอ๋อง ข้าเคยพูดปรดต่อท่านเมื่อไหร่กัน”
เมื่อเอ่ยมาอย่างนี้จินอ๋องเองก็ไม่รู้จะบอกยังไงดีกับหวางชิงจะให้ไปสืบความเื่ของใต้ท้าวหวางก็จะเป็ความคิดที่โง่เขลาเกินไป
“เ้าอยากกลับไปที่จวนหวางหรือไม่”
หวางชิงคิดอยู่นานว่าที่จินอ๋องพูดหมายความว่าอย่างไรแต่เขาอยากกลับไปที่จวนนั้นไหมใจหนึ่งก็อยากจะกลับไปแต่อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากกลับไปที่นั่น ตอนนี้เขารู้สึกสบสนอย่างบอกไม่ถูก
“ไม่พะยะค่ะ...”
“เพราะเหตุใดเ้าถึงไม่อยากกลับไปที่จวนหวางที่ตรงนั้นไม่ใช่บ้านของเ้ารึไง?”
“ใช่พะยะค่ะแต่ข้าอยู่ที่นี่นับว่าดีกว่าหากท่านจะไล่ข้าออกไป ข้าก็ยอม...”
พูดแทงใจดำกับจินอ๋องเหลือเกินเขาไม่คิดจะไล่ผู้ใดออกหาเพียงถามเพื่อจะได้วางแผนการลับแต่อีกฝ่ายตอบมาแบบนั้นก็เท่ากับว่าแผนการนี้ยังอีกยาวไกล
“หวางชิงเ้ารอข้าที่เรือนข้าวันนี้ข้าจะทานข้าวกับเ้า...”
ว่าจบแล้วจินอ๋องก็เดินออกไปจากเรือนก่อนจะบอกกับอู่เฉิงส่วนผู้รับคำสั่งก็รีบไปทำตามที่ท่านอ๋อง้าเขาไปยังครัวบอกกับเหล่าบ่าวไพร่ว่าต้องเตรียมการอย่างไร
“เ้าว่าอะไรนะท่านอ๋อง้าใส่ยานั่นลงในสำรับ?”บ่าวรับใช้ไม่เชื่อว่าท่านอ๋องของพวกเขา้าเช่นนั้นจริงๆ นานมากแล้วที่ไม่เคยทำเช่นนี้มาก่อนแต่ก็เคยได้ยินมาบ้าง
หลังจากอู่เฉิงไปบอกกับทางโรงครัวว่าต้องจัดสำรับแบบไหนนั้นไม่นานเขาก็กลับมายืนรอที่หน้าเรือนของจินอ๋องผ่านไม่ไม่ถึงสามเค่อเหล่าสาวรับใช้ต่างยกสำรับอาหารมาที่เรือนของจินอ๋องอย่างพร้อมเพรียง
“พวกเ้าออกไปได้...”จินอ๋องเอ่ยบอกกับเหล่านางๆก่อนจะพากันเดินออกไป
แม้จินอ๋องจะออกคำสั่งไปเช่นนั้นมันก็ไม่ผิดแปลกอะไรมากนักหวางชิงเองก็ทราบดีอยู่แล้วว่าเื่เล่าของท่านอ๋องผู้นี้เป็อย่างไร
“หวางชิง มานั่งกับข้า...”
“พะยะค่ะ”
หวางชิงเดินเข้าไปหาจินอ๋องตามคำสั่งก่อนจะนั่งลงไปเขาเข้าไปนั่งเหมือนตอนที่ไปงานเลี้ยงที่ไทเฮาเป็ผู้เชิญชวนหน้าที่คือรินเหล้ารินชาให้กับท่านอ๋อง
“เ้าลองชิมเนื้อเป็ดตุ๋นดูสิ”
จินอ๋องคีบเนื้อเป็ดตุ๋นไปยังตรงหน้าของหวางชิงแถมยังทำท่าทางจะป้อนอีกฝ่ายแต่หวางชิงก็เขยิบหน้าหนีห่าง ก่อนจะส่ายหัวเป็ท่าทางไม่้า
“เ้าไม่ชอบอย่างนั้นรึ”
“ท่านจะมาทำดีกับข้าเพราะสิ่งใดพะยะค่ะข้ากินเองได้แต่จะไม่กินร่วมกับท่านเพราะหาได้บ่าวจะร่วมโต๊ะกับนายไม่เคยมีพะยะค่ะ”
“เ้าลืมเื่ของเ้าไปเสียแล้วรึหวางชิง”
“ข้ามิเคยลืมว่าข้าคือบ่าวของท่าน”
“เช่นนั้นเ้าก็ต้องกินเนื้อเป็ดตุ๋นนี้ตามที่ข้าสั่งเ้า...”
ต่อให้ปฏิเสธอย่างไรก็ไม่เป็ผลสุดท้ายหวางชิงก็ต้องกินสิ่งที่จินอ๋องให้กินจินอ๋องเป็เพียงฝ่ายเดียวที่คีบให้กับหวางชิงจนหวางชิงเริ่มแปลกใจว่าทำไมท่านอ๋องถึงไม่ยอมทานอะไรเลย
“ท่านอ๋อง ท่านไม่หิวรึข้าไม่เห็นท่านกินสักคำ”
“ข้ากลัวว่าเ้าจะไม่อิ่ม...อ่า...”
เป็คำตอบที่หวางชิงไม่ได้สงสัยและถามออกไปอีกและระหว่างที่กำลังกินข้าวในสำรับหวางชิงก็เริ่มรู้สึกร้อนๆขึ้นมาเป็อาการร้อนที่ผิดแปลกและไม่เคยเป็เช่นนี้มาก่อนทั้งๆที่อากาศก็ไม่ได้ร้อนขนาดนั้นแต่ทำไมเหงื่อถึงผุดออกมา
“ท่านอ๋อง...ข้า...”
“เ้ารู้สึกร้อนใช่หรือไม่?”พอหวางชิงเริ่มออกอาการเขาก็รู้ได้ทันทีว่ามันเกิดอะไรขึ้นจะบอกว่าท่านอ๋องตั้งใจหรือไม่เขาแหละตั้งใจที่สุด
“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าร้อนท่านอ๋อง...”
“อึก...”
ไม่น่าเชื่อว่าหลังจากที่ยาเริ่มออกฤทธิ์หวางชิงก็เปลี่ยนไปเป็อีกคนทันทีถึงแม้จะเปลี่ยนไปแต่ความคิดและสติก็ยังคงเหลืออยู่บ้าง
“ท่านอ๋อง...ท่านทำอะไรกับข้า...”
“ข้าให้เ้ากินยาเร้าอารมณ์”
“ท่านอ๋อง...”
ปากว่าไม่แต่มือไม้กับขึ้นไปเรื้อนจินอ๋องแม้จินอ๋องจะไม่ได้ทานยาเช่นเดียวกับหวางชิง แค่เพียงหวางชิงกระทำแบบนี้กับเขาเขาก็มีอารมณ์ร่วมไม่น้อยยิ่งเป็ท่านอ๋องผู้เ็าต่อสิ่งเหล่านี้แล้วพอมีถึงจุดๆนี้มันปลุกอารมณ์ท่านอ๋องได้ดีทีเดียว
พรึ๊บ...
“ท่านอ๋อง”
“หวางชิงเ้าอย่าเพิ่ง....”
ไม่ทันจะได้เอ่ยห้ามอีกฝ่ายหวางชิงก็ชิงตัวจินอ๋องแล้วทำการถอดผ้าของจินอ๋องออกส่วนตัวเขานั้นก็เริ่มจะคลายผ้าออกมาเช่นกัน
617
