ตอนที่10
หลังจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น ยูกิกับซันโซก็ได้ร่วมเดินทางกับพวกนิลกาฬและหลินด้วย ระหว่างการเดินพวกเขานั้นก็พบเจอพวกมอนสเตอร์ระดับสามัญและชั้นยอด แต่มอนสเตอร์พวกนั้นก็ไม่สามารถต่อสู้กับหลังอานไม่
ระหว่างการเดินทางนิลกาฬเองก็ไม่อยากแสดงฝีมืออะไรมาก เลยให้หลังอานจัดการพวกมอนสเตอร์ต่างๆ ระหว่างทางพวกเขาก็ไม่เจอโจรหรือนักฆ่าเลยแม้แต่คนเดียว ทำให้การเดินทางเป็ไปอย่างราบลื่น
พวกเขาออกเดินทางมาด้วยกันเป็เวลากว่าเดือนครึ่งกว่าจะเดินทางมาถึงเมืองไม้คราม
“ถึงสะที ข้าเบื่อการเดินทางไกลๆแบบนี้มากเลยนิล ครั้งถ้าหน้าจะเดินไกลแบบนี้ข้าของพาหนะที่ช่วยในการเดินได้ไหมนิล” หลินบ่นกับนิกกาฬ
“เดินทางแค่นี้เ้าก็บ่นแล้ว เ้าแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ เ้ามีแต่เดินทาง กิน แล้วก็นอน ตอนกลางคืนก็มีเพียงข้าและซันโซเท่านั้นที่อยู่เฝ้ายาม”
“หึ~ บ่นเป็คนแก่ไปได้ เ้าเป็พ่อข้าหรือยังไงนิล”
“น่าๆ ท่านนิล ท่านหลินหลิน โปรดหยุดทะเลาะกันเถิด ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมพวกท่านถึงได้ทะเลาะกันมาตลอดทางเลย เท่าที่ข้าสังเกตุพวกท่าน 2 คนทะเลาะกันแบบนี้ พวกท่านทั้ง 2 ขะเป็คนรักกัน” ยูกิพูดอย่างนุ่มนวล
“ข้าว่ารอบนี้เ้าดูผิดไปนะยูกิ พวกข้าทั้ง 2 เป็เพียงเพื่อนสนิทจากหมู่บ้านเดียวกัน แล้วก็ข้าว่าเ้าเองก็อย่าเข้าใกล้นางมากเกินไปจะดีกว่า ไม่งั้นเ้าจะติดเชื่อบ้าของนางได้” นิลกาฬพูดเตือน
“นิเ้าหาว่าข้าเป็บ้าหรอ แฮ่~ ถ้าเ้าไม่โดยข้าตีเ้าจะนอนไม่หลับหรือยังไงนิล” หลินโกรธเป็อย่างมาก เลยพุ่งเข้าไปหวังจะตีนิลกาฬ แต่นิลกาฬก็สามารถหลบการโจมตีของนางได้ทุกครั้ง
“แฮ๊ก~ แฮ๊ก~ แน่..จริง..เ้า..อย่า..หลบ..สิ แฮ๊ก~” หลินพูดด้วยความเหนื่อยล้า
“เื่สิที่ข้าจะยอมให้เ้าตี เอาละยูกิตอนนี้ก็ถึงเมืองไม้ครามแล้ว ข้าสัญญาว่าจะพาเจอเดินร่วมทางมาด้วย ตอนนี้ก็ถึงเมืองไม้ครามแล้ว ขอให้พวกเ้าโชคดี หวังว่าพวกเราคงได้เจอกันอีก” นิลกาฬกล่าวลาทันที
“เดียวก่อนท่านนิล”
“มีอะไรยังงั้นหรือ”
“คือท่านจะไม่เข้าเมืองพร้อมข้าแล้วไปรับรางวัลตอบแทนที่ช่วยข้าเอาไว้อย่างนั้นหรือ”
“ที่ข้าช่วยเ้า ก็เพราะข้าอยากช่วย ข้าไม่ได้หวังสิ่งใดเป็การตอบแทน เ้าเองก็อย่าคิดมาก ถ้าเ้าอยากตอบแทนข้าจริงๆ ถ้าเจอกันคราวหน้า เ้าก็เลี้ยงพวกข้าสักมื้อก็แล้วกัน”
“พวกข้าไปก่อนนะยูกิ ไว้พบกันใหม่น๊า ลาก่อน” หลินพูด
ทั้งหลินและนิลกาฬก็ได้เดินเข้าไปในเมืองไม้ครามทันที
“คือ..” เหมือนว่ายูกิ้าจะพูดอะไรสักอย่าง แต่นางก็เก็บเอาไว้ไม่พูดออกไป
ส่วนซันโซก็ยืนคำนับส่งพวกนิลกาฬแล้วหลิน
หลังจากเกิดเหตุการณ์ในวันนั้น ซันโซก็เคารพนิลกาฬเป็อย่างมากถึงแม้ว่านิลกาฬจะเด็กกว่าและมีระดับน้อยกว่าเขา แต่ซันโซก็ไม่สามารถสู้ชนะนิลกาฬเลยแม้แต่ครั้งเดียว ถึงซันโซจะฝึกต่อสู้กับนิลกาฬทุกเย็นตลอดการเดินทาง นิลกาฬยังช่วยบอกข้อบกพร่องต่างๆให้แก่เขาอีก นิลกาฬนั้นไม่เคยคุยโอ้อวดเกี่ยวกันความสามารถของตนเลย ซันโซเองก็ถามนิลกาฬตั้งหลายครั้งว่าเขาฝึกวิชาอะไรถึงได้ทำให้มีพลังมากถึงขนาดนี้ ถึงแม้ว่าตัวเขาจะอยู่แค่ระดับปุถุชนแต่เขาก็สามารถชนะคนที่อยู่ระดับผู้วิวัฒนาการขั้นท้ายอย่างเขาได้อย่างสบายๆเลย
เื่นี้เองทำให้ทั้งซันโซและยูกิต่างก็คิดไปต่างๆนาๆ ว่านิลกาฬจะต้องมีเื้ัที่ไม่ธรรมดาแน่ๆ
“องค์หญิงขอรับ พวกเราจะทำเช่นไรกันต่อดีขอรับ”
“เข้าไปในเมือง แล้วไปพบกับท่านปู่ทวดกัน เมื่อถึงที่หมายแล้ว เ้าช่วยไปสืบเื่ของเขาให้ข้าที ว่าเขามีความเป็มายังไง” ยูกิพูดอย่างนุ่มนวล
“ขอรับองค์หญิง”
หลังนั้นพวกยูกิะซันโซก็เดินเข้าเมืองเช่นกัน
“นี่ๆ นิลทำไมถึงได้แยกทางกับพวกยูกิละ” หลินถาม
“เ้าอย่ารู้เลยจะดีกว่า เื่ของพวกเขาเราไม่สามารถยุ่งเกี่ยวได้หรอก ที่ข้าขอแยกทางนั้น เพราะข้าไม่อยากเป็จุดสนใจของคนในเมืองนี้นะ” นิลกาฬตอบ
“ถ้าเื่เดินทางไปกับพวกยูกิทำไมถึงจะเป็จุดสนใจละ” หลินสงสัย
“เ้าคิดว่าพวกนางเป็ใครกันละ”
“คงจะไม่ใช่คุณหนูธรรมดาๆสินะ” หลินตอบ
“เ้าเองก็ยังพอมีหัวคิดนิ”
“หึ นิเ้าด่าข้ายังงั้นหรอ”
“เปล่าๆ ข้าชมเ้าตั้งหาก เ้าเองก็มีไหวพริบดีเหมือนกันที่สามารถบอกได้ว่านางไม่ใช่ลูกคุณหนูธรรมดา ต่อให้คุณหนูจากตระกลูใหญ่คงไม่น่าจะมีคนคุ้มกันระดับผู้วิวัฒนาการขั้นท้ายบบนี้ ข้าว่านางต้องมาจากตระกลูราชวงศ์เป็แน่”
“เพราะแบบนี้เองสินะเ้าถึงได้ขอแยกทางกับพวกนางก่อนเข้าเมือง”
“ใช่แล้ว เ้าฉลาดขั้นเยอะเลยนะหลิน จะต้องเป็เพราะเ้าอยู่กับข้ามากเกินไปแน่ๆ ฮ่า~”
“เ้าคนกะล่อน ว่าแต่ทำไมเ้าถึงได้ชวนข้าทะเลาะตลอดการเดินทางเลยละ” หลินถามด้วยความสงสัย
“เพราะเวลาเ้าโมโหเ้าน่ารักมากๆเลยนิสิ ฮ่าๆ~”
“นิลกาฬคนบ้า” หลินพูดอย่างเขินอาย แต่ในใจจริงๆของนางนั้นกับดีใจเป็อย่างมากที่นิลกาฬชมนางว่าน่ารัก
“นี่ก็เที่ยงแล้ว พวกเราไปสมัครเข้าโรงเรียนกลางกันเถอะ”
“อืม”
ณ หน้าโรงเรียนกลาง
ด้านหน้าโรงเรียนกลางนั้น มีโต๊ะรับสมัครสอบเข้าโรงเรียนอยู่หลายโต๊ะ และมีอาจารย์วัย 40 - 50 ปี ระดับพลังของพวกเขานั้นอยู่ที่ระดับผู้เป็เลิศ ค่อยคุมแต่ละโต๊ะสมัคร และในวันนี้เองก็เป็สุดท้ายของการรับสมัครสอบ
พวกนิลกาฬและหลิน ได้หมายเลขเข้าสมัครสอบแล้วเช่นกัน
นิลกาฬได้หมายเลย 8888 ส่วนหลินนั้นได้หมายเลข 8887
“เอาละพวกเ้าที่ได้หมายเลขเข้าสอบแล้ว ขอให้พวกเ้าเตรียมตัวสำหรับการสอบไว้ให้ดี ถ้าพวกเ้าผ่านการสอบ 3 ใน 5 พวกเ้าก็จะได้เข้าเรียนเป็เด็กนักเรียนปี 1 ของโรงเรียนกลางทันที หลังจากนี้อีก 7 วัน พวกเ้าถึงจะสามารถเข้ารับการทดสอบได้ พวกที่ได้หมายเลขสมัครสอบแล้วก็แยกย้ายกันไปได้” 1 ในอาจารย์ผู้คุมออกมากล่าว
“นิลพวกเราจะไปพักที่ไหนกันดี พักโรงเตี๊ยมเป็ยังไงบางละ” หลินถาม
“ข้าว่าจะออกไปตั้งแค้มป์ข้างนอก ข้าเองไม่มีเงินพอจะพักโรงเตี๊ยมตลอด 7 วันหรอก” นิลกาฬตอบ
“งั้นเ้ามานอนกับข้าไหม จะได้ประหยัดค่าห้องพักด้วยไง”
“เ้าจะบ้าไปแล้วหรือยังไง จะให้ชายหญิงพักห้องเดียวกัน 2 ต่อ 2 ได้ยังไง ถึงเ้ากับข้าจะเป็เพื่อนสนิทกัน พวกเราไม่ได้เป็คนรักกันเสียหน่อย” นิลกาฬตอบด้วยความเขินอาย
“งั้นเ้าก็มาเป็คนรักของข้าสิ เ้าจะได้มาพักห้องเดียวกันกับข้าไง” หลินพูดอย่างเขิน
“เ้าจะบ้าหรือยังไง ข้าจะไปตั้งแค้มป์ข้างนอก ข้าไม่คุยกับเ้าดีกว่า” นิลกาฬรีบเดินออกจากเมืองทันที
“เ้าจะไปไหนนะ ข้าไปด้วย” หลินรีบตามนิลกาฬไปทันที
ณ ซอยมึดแห่งหนึ่งในเมือง
“กลับไปรายงานนายท่านว่าข้าเจอตัวนิลกาฬแล้ว” ชายชุดคลุมดำกำลังคุยกับเงาที่อยู่ในซอย
“ขอรับ แล้วท่านละ” เงาในซอยถาม
“ข้าจะค่อยตามดูพวกเขาเอง เ้าเองก็ไปได้แล้วถ้าข้าไม่เรียกก็อย่าโผล่มาให้ข้าเห็นเข้าใจไหม”
“ขอรับ ท่าน” หลังจากพูดคุยกันเสร็จเงาในซอยก็หายไปทันที
ส่วนชายชุดคลุมดำก็ค่อยๆเดินตามพวกนิลกาฬไปอย่างห่างๆ
ณ โรงเรียนกลางไม้คราม สวนดอกบัวต้องห้าม
“ท่านปู่ทอด ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน ข้าไม่คิดเลยว่าท่านจะออกจากวังมาพักอยู่ที่นี้” ยูกิถาม
“โฮ้~ เหลนรักของปู่ ไหนดูสิเ้าเป็ยังไงบ้าง ไม่เจอเ้ามา 8 ปี โตเป็สาวสวยขึ้นเยอะเลย” ปู่ทวดของยูกิถาม
“มันก็แน่นอนอยู่แล้ว ที่ว่าข้าจะต้องเติบโตขึ้น ว่าแต่ท่านปู่ทวดท่านสบายดีไหม”
“โฮ้~ ข้าสบายดีไม่เหมือนกับเ้าหรอก ข้าได้ข่าวจากองครักษ์ของเ้าแล้วว่าพวกเ้าโดนพวกนักฆ่าตามล่ามายังงั้นหรือ เ้าหนีรอดมายังได้ยังไงกัน เป็เพราะซันโซยังงั้นหรือ”
“ข้าต้องประทานอถัยขอรับท่านอาจารย์ที่ข้านั้นด้อยความสามารถที่ไม่สามารถปกป้ององค์หญิงไว้ได้” ซันโซก้มลงคำนับปู่ทวดของยูกิทันที
“มันเกิดอะไรขึ้นซันโซ” ปู่ทวดของยูกิขึ้นเสียงใส่ซันโซ
“ใจเย็นก่อนท่านปู่ทวด ซันโซได้ทำหน้าที่ของเขาได้อย่างดีที่สุดแล้ว เขายอมสละชีวิตของเขาเพื่อปกป้องข้า แต่ว่าถ้าท่านนิลไม่มาช่วยข้ากับซันโซไว้ละก็ป่านนี้พวกข้าคงจะตายกันในป่าไปแล้ว” ยูกิตอบ
“ท่านนิล เขาเป็ใครกัน ถึงได้ช่วยพวกเ้าเอาไว้ได้” ปู่ทวดถามด้วยความสงสัย
“ข้าเองก็ไม่ทราบเช่นกันท่านปู่ทวด ข้ารู้เพียงแต่ว่าเขาชื่อว่านิลกาฬ มาจากหมู่บ้านพฤกษชาติ เขามาเพื่อสมัครสอบเข้าโรงเรียนกลาง เข้าเป็คนช่วยพวกข้าเอาไว้ แล้วก็ให้พวกข้าร่วมเดินทางมากับเขา เพื่อมาที่เมืองไม้คราม”
“เป็เช่นนั้นหรือซันโซ”
“ขอรับท่านอาจารย์ ถึงเข้าจะมีพลังเพียงระดับปุถุชน แต่ก็สามารถที่จะชนะข้าได้อย่างสบายๆ”
“เื่นั้นเ้าดูไม่ผิดแน่นะซันโซ”
“ไม่ผิดแน่ท่านปู่ทวด ข้าเองก็สามารถััได้ว่าเขาอยู่เพียงแค่ระดับปุถุชนขั้นท้าย แถมเข้ายังมีสัตว์เลี้ยงที่เก่งกาจอีกด้วยน่าจะเป็สัตว์เลี้ยงระดับชั้นยอดไม่ก็ระดับกษัตริย์ เพราะสัตว์เลี้ยงระดับสามัญไม่สามารถสู้กับสัตว์เลี้ยงของเขาได้เลย” ยูกิพูดด้วยความเลื่อมใส
“โฮ้ๆ~ ดูท่าข้าคงใกล้จะได้อุ้มโหลนแล้วละคราวนี้”
“ท่านปู่ทวด ท่านพูดอะไรออกมากัน”
“โฮ้ๆ~ หลานคิดว่าปู่ไม่รู้จักเหลนดียังงั้นหรือ ั้แ่ปู่เห็นเหลนมา ปู่ไม่เคยเห็นเหลนพูดชมใครขนาดนี้เท่าเข้ามาก่อนเลย แสดงว่าหนุ่มน้อยคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ โฮ้ๆ~”
“ท่านปู่ทวดละก็ ข้าไม่คุยกับท่านแล้ว ไปกันเถอะซันโซ” ยูกิก็เข้าไปที่ห้องพักของตัวเองทันที
“ขอรับ” ซันโซคำนับให้แก่ปู่ทวดแล้วเดินตามยูกิไป
หลังจากที่ยูกิและซันโซเดินพ้นจากสายตาของปู่ทวดไปแล้ว
“ไซโซ” ปู่ทวดของยูกิเรียก
“ขอรับ นายท่าน” อยู่ๆก็มีชายใส่ชุดนินจาญี่ปุ่นสีดำปิดหน้าปิดตาปรากฏออกมานั่งคุกเข่าอยู่ด้านหลังของปู่ทวด
“ไปสืบมาว่านิลกาฬผู้นี้มันเป็ใคร ถ้ามันคิดจะมาหวังผลประโยชน์จากเหลนสาวของข้าก็ฆ่ามันทิ้งได้เลย” ปู่ทวดพูดด้วยหน้าตาหน้ากลัว
“ขอรับนายท่าน” และไซโซก็หายออกไปจากพื้นที่นั้นทันที
2K
![7 วัน ขอฉันได้ฝัน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667485929_15944624.webp)
