"ฟู่..."
หลินฉางชิงที่เพิ่งเสร็จสิ้นการฝึกตน ลืมตาขึ้นพร้อมกับค่อย ๆ พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา เขาขยับร่างกายที่เริ่มแข็งทื่อเนื่องจากการนั่งเป็เวลานาน
"ขั้นสร้างรากฐาน ระดับชั้นฟ้าที่เก้า ขั้นสูงสุด ดูเหมือนว่าจะห่างจากขอบเขตถัดไปอย่างขั้นแก่นทองคำ เพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น" หลินฉางชิงััถึงพลังปราณที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของตนเองแล้วกล่าวเบา ๆ
เขาใช้เวลาสี่เดือนในการฝึกจนถึงขั้นสร้างรากฐาน และใช้เวลาอีกหนึ่งปีในการเลื่อนระดับขึ้นสู่ขั้นสร้างรากฐานขั้นสูงสุด
ในตอนนี้หลินฉางชิงจึงเพิ่งตระหนักได้ว่าการที่คัมภีร์หัวใจแปรเซียนะช่วยหล่อหลอมร่างกายของเขานั้น บรรลุถึงระดับที่น่าเหลือเชื่อเพียงใด เส้นทางที่คนอื่นต้องใช้เวลาห้าปีหรือแม้แต่สิบปีจึงจะเดินจนครบ แต่เขากลับใช้เวลาเพียงหนึ่งปีก็บรรลุถึงความสมบูรณ์
ความเร็วในการฝึกตนเช่นนี้ ช่างน่าอิจฉาสำหรับผู้อื่นยิ่งนัก
"ั้แ่หลังจากที่ปีนบันไดเจตจำนงกระบี่ในวันนั้น เจตจำนงกระบี่ในร่างกายของข้าดูเหมือนจะได้รับการขัดเกลาด้วย ในขณะที่ระดับพลังเพิ่มขึ้น วิถีกระบี่ในร่างกายก็พัฒนาขึ้นอย่างมั่นคงตามไปด้วย" หลินฉางชิงกล่าวต่อไป
ในตอนแรก แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่สังเกตเห็นเื่นี้ แต่ต่อมาในขณะที่ฝึกเคล็ดกระบี่เมฆคราม หลินฉางชิงก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าความยากในการฝึกของเขาลดลงกว่าแต่ก่อนมาก อีกทั้งเจตจำนงกระบี่ในร่างกาย ยังให้ความรู้สึกที่คุ้นเคย
มันคล้ายกับเจตจำนงกระบี่อันว่างเปล่าบนบันไดเจตจำนงกระบี่ในวันนั้นอย่างยิ่ง
"มิน่าเล่า สำนักชูซานถึงมีข่าวลือว่าศิษย์ที่ปีนขึ้นไปถึงระดับสูงได้ ยากที่จะเป็เพียงคนธรรมดา ในขณะที่เจตจำนงกระบี่เ่าั้สร้างความเสียหายแก่ร่างกาย แต่มันก็ได้แทรกซึมเข้ามาในร่างกายของข้า เพื่อช่วยในการฝึกตนในภายหลัง วิธีการเช่นนี้ช่างมหัศจรรย์นัก คนที่สร้างบันไดเจตจำนงกระบี่นี้ขึ้นมา ช่างใจกว้างจริง ๆ " หลินฉางชิงอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ควรกล่าวถึงคือหลังจากผ่านการฝึกตนมาหนึ่งปี เจตจำนงกระบี่ที่เขาได้รับจากบันไดเจตจำนงกระบี่ในร่างกายถูกใช้ไปจนเกือบหมดแล้ว
แต่สำหรับหลินฉางชิงแล้ว เท่านี้ก็เพียงพอ
"โลภมากลาภหาย ข้าไม่ใช่คนประเภทนั้น" พูดจบ หลินฉางชิงก็บิดี้เี เขาพลิกตัวลงจากเตียงและเดินออกไปนอกกระท่อมไม้
แม้เวลาจะผ่านไปหนึ่งปีแต่สำหรับผู้ฝึกตนแล้ว เวลาหนึ่งปีถือว่าสั้นนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับูเาด้านหลังที่ไร้ผู้คนแห่งนี้ ก็ยิ่งไม่มีร่องรอยของกาลเวลาหลงเหลืออยู่เลย
"คำนวณดูแล้ว ข้าไม่ได้เจอลั่วชิงเสวี่ยมาหนึ่งปีแล้วสินะ ตอนนั้นนางบอกว่าเมื่อเลื่อนระดับถึงขั้นสร้างรากฐาน ระดับชั้นฟ้าที่สามจะสามารถมาหาข้าได้ ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็อย่างไรบ้างแล้ว?"
ขณะยืนอยู่ที่ประตูและสูดอากาศบนูเา หลินฉางชิงพลันนึกถึงคำพูดที่ลั่วชิงเสวี่ยเคยบอกกับเขา
แม้ว่าตัวเขาเองจะเคยพบนางเพียงครั้งเดียว แต่หลินฉางชิงต้องยอมรับว่าเวลาที่ได้อยู่กับลั่วชิงเสวี่ย เขารู้สึกผ่อนคลายและสบายใจยิ่งนัก เขาไม่ได้รังเกียจความรู้สึกนี้
ขณะที่กำลังคิด ร่างหนึ่งก็เดินออกมาจากเส้นทางเล็ก ๆ บนยอดเขา
"ผู้าุโเหยียน!" หลินฉางชิงเมื่อเห็นอีกฝ่ายก็รีบเข้าไปทักทายทันที
ผู้ที่มาก็คือเหยียนเฉินนั่นเอง
หลินฉางชิงะโเรียกพร้อมกับเดินเข้าไปหา
"ผู้าุโเหยียนค่อย ๆ เดินขอรับ ให้ข้าช่วยพยุงท่านนะ" พูดจบ หลินฉางชิงก็มาถึงข้างกายเหยียนเฉินและช่วยพยุงแขนของอีกฝ่ายไว้
เวลาหนึ่งปีที่ผ่านไป ไม่ได้ส่งผลกระทบใด ๆ ต่อสิ่งต่าง ๆ บนูเาด้านหลังรวมถึงตัวหลินฉางชิงด้วย แต่มีเพียงเหยียนเฉินเท่านั้นที่เป็ข้อยกเว้น
หากจะบอกว่าเมื่อหนึ่งปีก่อน เหยียนเฉินดูเหมือนคนอายุเพียงหกสิบปี แต่ตอนนี้เขาดูเหมือนผู้เฒ่าที่เข้าสู่วัยชราภาพ แม้แต่การเดินก็ยังดูสั่นเทาจนต้องให้หลินฉางชิงช่วยพยุง ราวกับว่ากาลเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา ทั้งหมดได้ถูกนำมาใช้กับร่างกายของเหยียนเฉินเพียงคนเดียว
หลินฉางชิงรู้สึกสงสัยในเื่นี้มาก
'ถ้าข้าััไม่ผิด ผู้าุโเหยียนก็น่าจะเป็ผู้ฝึกตนด้วย แล้วทำไมถึงมีอาการชราภาพที่รุนแรงขนาดนี้?'
หลินฉางชิงไม่เข้าใจอยู่ในใจ แต่เขาก็รู้ดีว่าต่อให้ถามเหยียนเฉินก็คงไม่มีคำตอบใด ๆ
"ผู้าุโเหยียน วันนี้ทำไมท่านถึงมีเวลาออกมาข้างนอกเล่าขอรับ?" หลินฉางชิงมองผู้เฒ่าข้างกายแล้วเอ่ยถาม
เนื่องจากร่างกายที่ชราลง ใน่สองเดือนที่ผ่านมา หลินฉางชิงจึงแทบไม่ได้พบเหยียนเฉินเลย ไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน เขาจะขังตัวเองอยู่ในบ้านบนูเา แม้แต่อาหารสามมื้อก็จัดการด้วยตัวเอง และยังเตือนหลินฉางชิงว่าอย่าขึ้นเขาไปหาเขา
รวมแล้วใน่เวลาสองเดือน หลินฉางชิงพบเหยียนเฉินเพียงสามครั้งเท่านั้น และวันนี้คือครั้งที่สี่
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินฉางชิง เหยียนเฉินจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้าแก่ชราที่เดิมทีเต็มไปด้วยร่องลึก บัดนี้ถึงกับปรากฏรอยแตกระแหงอยู่ไม่น้อย อีกทั้งยังเต็มไปด้วยความกร้านโลกตามกาลเวลา ดวงตาทั้งสองข้างยิ่งดูขุ่นมัว
"วันนี้ว่างงาน และคิดว่าไม่ได้เจอเ้ามานาน เลยลงมาเดินเล่น" เหยียนเฉินตอบด้วยน้ำเสียงชรา ฟังดูเหมือนเสียงของกิ่งไม้แห้งสองกิ่งที่ไร้น้ำเสียดสีกัน
เมื่อได้ยินดังนั้น หลินฉางชิงไม่ได้พูดอะไรมาก เขาเพียงพยุงเหยียนเฉินมายังบริเวณหน้ากระท่อมของตน ให้เขานั่งลงบนเก้าอี้ ส่วนตนเองก็รินน้ำชาให้
"ผู้าุโเหยียน น้ำชาขอรับ" หลินฉางชิงกล่าว
เหยียนเฉินรับถ้วยชามา แต่กลับวางไว้ด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ
"เ้าหนูฉางชิง ่นี้เ้าเป็อย่างไรบ้าง?" เขาเอ่ยถามขึ้นกะทันหัน
เมื่อได้ยินคำถามนี้ หลินฉางชิงชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เขาก็ตอบตามความจริง
"ยังเหมือนเดิมขอรับ อยู่ทีู่เาด้านหลังแห่งนี้ แม้จะไม่มีเื่อะไรให้ทำมากนักแต่ก็นับว่าสงบเงียบดีขอรับ"
นี่คือความรู้สึกที่แท้จริงของหลินฉางชิง
เมื่อได้ยินคำตอบเช่นนี้ เหยียนเฉินค่อย ๆ พยักหน้า จากนั้นเขาก็ถามเื่ต่าง ๆ จากหลินฉางชิงอีกเล็กน้อย แต่ส่วนใหญ่เป็เพียงเื่เล็กน้อยไร้สาระ ซึ่งหลินฉางชิงก็ตอบกลับไปทีละเื่
ทว่าในระหว่างนี้ เขาได้สังเกตเห็นสิ่งหนึ่ง
'ทำไมสายตาของผู้าุโเหยียน ถึงมองไปยังทิศทางของหอคอยผนึกมารอยู่ตลอดเวลา?'
หลินฉางชิงสงสัยในใจอย่างมาก เพราะั้แ่เริ่มนั่งลงที่นี่ สายตาของเหยียนเฉินก็จับจ้องอยู่ที่หอคอยผนึกมารตลอดเวลา แม้แต่จะมองเขาเพียงแวบเดียวก็ไม่มี น้ำชาที่วางไว้ด้านข้าง บัดนี้เย็นชืดไปนานแล้ว แต่เหยียนเฉินกลับไม่รู้สึกตัวเลย
"ฉางชิง" เหยียนเฉินเรียกชื่อหลินฉางชิงขึ้นมาทันที
"เ้าชอบชีวิตบนูเาด้านหลังแห่งนี้หรือไม่?"
คำถามครั้งนี้แตกต่างจากก่อนหน้านี้
เมื่อได้ยินดังนั้น หลินฉางชิงจึงพยักหน้า
"ชอบแน่นอนขอรับ" เขาตอบเช่นนั้น
เมื่อได้ยินหลินฉางชิงพูดแบบนี้ บนใบหน้าแก่ชราของเหยียนเฉินกลับปรากฏรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง
"ชอบก็ดีแล้ว ชอบก็ดีแล้ว" เขาพึมพำกล่าว
ขณะที่พูด เหยียนเฉินก็ลุกขึ้นยืนอย่างสั่นเทา หลินฉางชิง้าจะเข้าไปพยุงแต่ครั้งนี้กลับถูกเหยียนเฉินปฏิเสธ
"เ้าไปทำธุระของเ้าเถิด ทางข้านี้ไม่ต้องกังวล"
เหยียนเฉินโบกมือพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจโต้แย้งได้ เมื่อพูดจบ เขาก็หันหลังเดินกลับไปยังเส้นทางเล็ก ๆ บนูเา
แม้หลินฉางชิงจะพยายามเข้าไปพยุงเป็ครั้งที่สอง แต่ก็ยังคงถูกปฏิเสธ
ด้วยความจนใจ หลินฉางชิงจึงได้แต่ยืนอยู่ที่เดิม มองดูเหยียนเฉินเดินจากไปอย่างโงนเงนทีละก้าว ๆ
70
