บทที่ 23
มุมมองพื้นดิน
วัตถุคล้ายไข่สีเทาเงิน โดยรวมแล้วดูไม่เหมือนอะไรสักอย่าง ไม่ง่ายนักที่จะมองออกในทันที เขาต้องสังเกตอย่างระมัดระวังบนพื้นผิวของแสงดาวที่หมุนได้นั้น ทำให้วัตถุนี้เต็มไปด้วยความลึกลับราวกับดวงดาวในจักรวาลที่ไร้ขอบเขต
สายตาของหลี่ิจับจ้องไปที่วัตถุนั้น ในเวลาเดียวกัน หลี่ิก็ค่อย ๆ เอื้อมมือขวาออกอีกครั้งและฝ่ามือของเขาก็ค่อย ๆ เข้าใกล้มันมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นเดียวกับตอนที่เขาทำกับเตาหลอมแห่งดวงดาว วัตถุชิ้นนี้ค่อย ๆ ลอยขึ้นไปยังบนฝ่ามือของ หลี่ิ จากนั้นมูลอื่น ๆ จะถูกส่งไปยังสมองของเขา
ทันทีที่ข้อมูลเหล่านี้เข้าสู่สมอง มันจะว่ายวนเข้ามาในสมองเหมือนกับถูกเชือกดึงเข้ามา หลายครั้งที่ผ่านมาชิ้นส่วนความทรงจำในสมองของหลี่ิจะเชื่อมต่อกันเองโดยตรง เพื่อสร้างรูปแบบความทรงจำและการรับรู้ของสิ่งใหม่ ๆ ที่กำลังเข้ามา : [แคปซูลดวงดาว]
ตามชื่อของมัน มันคือวัตถุสิ่งประดิษฐ์จากอารยธรรมแห่งเทคโนโลยีของมนุษย์ต่างดาวเช่นกัน มันคล้ายกับกระเป๋าสตางค์ของมนุษย์ อย่างไรก็ตามความแตกต่างคือขนาดของมัน แคปซูลดาวเทียมมีขนาดเล็กและพื้นที่ภายในจะมีขนาดใหญ่กว่ามาก วิธีการจัดเก็บก็เหมือนกับฮาร์ดดิสก์ของคอมพิวเตอร์ซึ่งสามารถจัดเก็บวัตถุจริงได้ราวกับมันเป็ข้อมูล
มันสามารถจัดเก็บวัตถุจำนวนมากได้และการเข้าถึงสิ่งเ่าั้ก็ยังมีความยืดหยุ่นมากอีกด้วย ความสามารถเพียงเท่านี้ก็สามารถพิสูจน์ความสำคัญของมันได้แล้ว พื้นที่จัดเก็บข้อมูลของมนุษย์ยังคงอยู่ที่ระดับกายภาพ ทั้งในด้านของสินค้าและข้อมูล แต่สิ่งนี้สามารถบรรลุการจำเก็บระดับสุดยอดได้ทันทีเลย ซึ่งนั้นเป็เื่ที่ยอดเยี่ยมมาก
ด้วยสิ่งนี้แล้วไม่ว่าจะเก็บของเขาไปใส่กี่อย่างก็เป็เื่ที่สบายมาก หลี่ิอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ อีกครั้งและพูดกับตัวเองว่า "เยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ
สายตาของเขามองไปมาที่วัตถุนั้นอยู่หลายครั้ง หลังจากปล่อยจิตใจเข้าไปสำรวจ หลี่ิก็แสดงสีแปลก ๆ ออกมา แคปซูลดวงดาวนั้นก็ว่างเปล่าเช่นเดียวกับเตาหลอมดวงดาวก่อนหน้านี้
ท้ายที่สุดแล้วสำหรับแวนซ์ที่เดินทางมายังโลกการใช้พลังงานในแต่ละวันนั้นมีมาก การที่เตาหลอมแห่งดวงดาวนั้นว่าเปล่าเป็เื่ที่เข้าใจได้ แต่แคปซูลดวงดาวนั้นแตกต่างออกไปแวนซ์นี้ไม่มีอะไรให้เก็บบ้างเหรอ?
"เอาเถอะ ไม่เป็ไร มันว่างเปล่า ถึงยั้งงั้นมันก็เป็สมบัติอยู่ดี... " หลี่ิผลักแคปซูลดวงดาวออกไปพร้อมกับรอยยิ้ม เขาไม่ได้อยากค้นหาว่าอะไรอยู่ข้างในอยู่แล้ว
ณ จุดนี้ มีสิ่งสุดท้ายอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว สิ่งนี้แตกต่างจากทั้งสองอันก่อนหน้านี้ พื้นผิวของมันไม่เรียบ มันเป็รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส และรูปลักษณ์ของมันแปลกมาก
หลังจากเทียบกับสองชิ้นแรกแล้ว หลี่ิมีความรู้สึกบางอย่าง ตอนนี้เขายื่นมือขวาออกไปหามันและใช้เทคนิคเดียวกันกับที่ทำกับสองอันก่อน อย่างไรก็ตามครั้งนี้มันแตกต่างออกไป ฝ่ามือของเขากำลังเข้าใกล้มันอย่างช้า ๆ แต่วัตถุนั้นไม่ได้ลอยไปที่มือของหลี่ิแม้แต่น้อย ไม่ได้ไหวใด ๆ ราวกับว่าไม่มีการตอบสนอง
หลี่ิประหลาดใจที่เห็นสิ่งนี้ จากนั้นเขายกมือขึ้นไปััที่วัตถุ ทันทีที่ฝ่ามือัักับมันข้อมูลก็ถูกส่งไปยังสมองของเขา อย่างไรก็ตามข้อมูลนี้แตกต่างจากข้อมูลก่อนหน้านี้มาก แม้ว่ามันจะเชื่อมต่อกับชิ้นส่วนความทรงจำในสมองของหลี่ิแล้ว แต่มันก็ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวอย่างลึกลับ ราวกับว่ามีพลังที่น่ากลัวอยู่ข้างในนั้น หลังจากที่รูปแบบที่เกิดนี้ส่งผลกับชิ้นส่วนความทรงจำในสมองของเขา การแสดงออกของหลี่ิก็แข็งกระด้างไป เขาพูดด้วยเสียงเบา ๆ ว่า : "ละอองดาว... "
ละอองดาวเป็อาวุธที่สร้างขึ้นโดยอารยธรรมแห่งวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี โดยการพัฒนาวัสดุพลังงานสูงที่ไม่สามารถสกัดออกมาได้ วัสดุเ่าั้ถูกทำให้เป็อาวุธ
ละอองดาวพลังงานสูงในจักรวาล นั้นพลังงานสูงมาก ไม่สามารถสกัดได้ด้วยเทคนิคทางวิทยาศาสตร์ใด ๆ มันจึงถูกสร้างเป็อาวุธที่ทรงพลังแทน
อาวุธที่ทำจากละอองดาวนั้นมีมากมายหลายชนิดซึ่งแตกต่างกันไป แต่สามารถใช้ได้หลังจากถูกเปิดใช้งานตามเงื่อนไขเท่านั้น หากผู้อื่นใช้จะต้องผ่านการเปิดใช้งานอีกครั้ง ยิ่งไปกว่านั้นอาวุธละอองดาวยังถูกจัดลำดับไว้หลายขั้น ขึ้นอยู่กับระดับของอารยธรรม ดังนั้นอารยธรรมระดับสี่ของเขา จึงเหมาะที่สุดที่จะใช้อาวุธละอองดาวระดับสี่ แน่นอนว่าอารยธรรมระดับล่างไม่สามารถใช้อาวุธระดับสูงกว่าได้ เพราะการใช้พลังงานของมันนั้นจะสูงมาก เป็เื่ร้ายแรงที่ถูกสูบพลังออกไปโดยอาวุธที่เหนือกว่าระดับของตน ดังนั้นโดยทั่วไปแล้วจากพลังของสิ่งมีชีวิต มีเพียงไม่กี่เผ่าพันธุ์เท่านั้นที่สามารถใช้อาวุธที่มีระดับสูงกว่าของตนเองได้
อาวุธละอองดาวตรงหน้าเขามีถึงระดับห้า ไม่ใช่สิ่งที่ หลี่ิสามารถใช้ได้โดยตรงในตอนนี้ หากเขาบังคับให้ใช้มัน เขาจะถูกดูดพลังจนหมดและไม่สามารถขยับแขนขาได้อย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้นแม้ว่าหลี่ิจะก้าวไปสู่อารยธรรมระดับห้าได้ เขาก็ยังต้องผ่านเงื่อนไขการเปิดใช้งานให้ได้ก่อนที่จะใช้มัน
หลี่ิมองไปที่วัตถุนี้ แต่เขาไม่มีความคิดอะไรมากมายนัก สำหรับหลี่ิแล้วมันเป็สมบัติล้ำค่า อย่างไม่ต้องสงสัยเลย ในฐานะอารยธรรมระดับต่ำกว่า การได้รับผลิตภัณฑ์และเทคโนโลยีจากต่างดาวใด ๆ ก็มีค่าสำหรับเขาทั้งนั้น เนื่องจากไม่สามารถใช้งานได้ในขณะนี้ เขาจึงเก็บไปก่อน ไม่ได้แปลว่าในอนาคตเขาจะใช้มันไม่ได้สักหน่อย
แม้ว่าเขาจะวางแผนเช่นนั้นเมื่อเทียบกับสองรายการแรกแล้ว หลี่ิก็ไม่ได้ตื่นเต้นมากนัก หลังจากถอนหายใจแล้ว เขาก็พร้อมที่จะเก็บมันไว้ในกระเป๋าของเขา แต่ก่อนที่เขาจะยกมือขึ้น หลี่ิก็หยุดการกระทำของเขาเอาไว้
สายตาที่หันมองไปที่วัตถุนี้ดูเหมือนว่ากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ อาวุธละอองดาวนี้มีขนาดใหญ่ดังนั้นจึงไม่สะดวกที่จะรับมันไว้โดยถือไปไหนมาไหน แต่สำหรับแคปซูลดวงดาวที่เพิ่งได้แล้ว มันสามารถใช้คู่กันได้พอดี
หลี่ิสอดมือขวาเข้าไปในกระเป๋าของเขาหยิบแคปซูลดวงดาวออกมา จากนั้นเขาก็ดึงสติเข้าไป แม้ว่าจะเป็ครั้งแรกที่ใช้สิ่งนี้ แต่หลี่ิก็มีความเชี่ยวชาญอย่างมาก สาเหตุหลักมาจากชิ้นส่วนความทรงจำที่เชื่อมต่อกันในสมองของหลี่ิอย่างไม่ต้องสงสัย ตอนนี้ชิ้นส่วนเหล่านี้เป็รูปแบบที่สมบูรณ์ ไม่เพียง แต่ความรู้ความเข้าใจของแคปซูลดวงดาวเท่านั้น แต่ยังรวมถึงประสบการณ์การใช้งานด้วย
หลี่ิรู้อย่างชัดเจนมากว่าแฮร์ริสกำลังถูกสมองของตัวเองกลืนกิน นี่คือความทรงจำของเขาซึ่งปรากฏในสมองของ หลี่ิดังนั้นเขาจึงแปลกที่สิ่งเหล่านี้ถูกสืบทอดเขามาในตัวของเขาโดยตรงแบบนี้
ในเวลานี้พื้นผิวของแคปซูลดวงดาวเริ่มเปล่งลำแสงสีฟ้าออกมา แม้ว่าลำแสงจะถูกปล่อยออกมาจากแคปซูลดวงดาว แต่ก็ไม่มีร่องรอยใด ๆ เลย ราวกับว่าทันใดนั้นลำแสงก็ปรากฏขึ้นจากท้องฟ้าเหนือแคปซูลดวงดาว อย่างไรก็ตามระหว่างที่แคปซูลดวงดาวกำลังทำงานของมัน แสงสีน้ำเงินและมีแสงสีขาวขุ่นจำนวนมากก็เปร่งออกมาจนแทบมองมันไม่เห็น
เมื่อมองไปที่ลำแสงสีฟ้า้าอาวุธละอองดาวได้ถูกห่อหุ้มไว้แล้ว เมื่อหลี่ิมองไปที่แสงสีฟ้านั้น เขาก็ต้องกะพริบตาและทุกอย่างก็หายไปราวกับว่าไฟฉายที่เปิดอยู่ถูกดับลง
ด้วยการหายตัวไปของแสงจ้าเ่าั้ อาวุธละอองดาวได้หายไปด้วยราวกับว่าไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นเลย สายตาของ หลี่ิหันไปที่แคปซูลดวงดาวทันที สติของเขากวาดเข้าไปข้างใน ปากของเขาแสดงรอยยิ้มเล็กน้อย เขาส่ายหัวด้วยความไม่เชื่อและกระซิบว่า "นี่มันสุดยอดจริง ๆ !"
อาวุธละอองดาวถูกรวบรวมลงในแคปซูลดวงดาวแล้ว หลี่ิมองไปที่แคปซูลดวงดาวในมือของเขาจับมันแล้วใส่ลงในกระเป๋าของเขา
หลังจากจัดการกับสิ่งของทั้งสามอย่างแล้ว สายตาของ หลี่ิก็หันไปมองที่อื่นในยูเอฟโอ ทันใดนั้นหลี่ิก็ส่งเสียงแปลก ๆ ออกมา: "ฮะ?"
โครงสร้างภายในของจานบินมีลักษณะเฉพาะมาก ออกแบบอย่างเรียบง่ายด้วยรูปแบบที่คุ้นเคยแปลก ๆ ดูเหมือนว่าผนังด้านในทั้งหมดจะประกอบด้วยหน้าจอ หลังจากสแกนไปรอบ ๆ ดวงตาของหลี่ิก็ถูกล็อกอย่างรวดเร็ว ไปยังพื้นที่ที่มีรูปแบบที่แน่นอน หลังจากมองเข้าไปใกล้ ๆ เขาจะเห็นพื้นที่หินทรายบนพื้นดินก่อนที่เขาจะตกลงมา มันเป็ของจากดินแดนมนุษย์ไม่ใช่หรือ?
เมื่อมองผ่านหน้าจอนั้นแล้ว เขาก็ได้มองเห็นวิวทะเลทรายที่กว้างและชัดเจนกว่าเดิมแทบจะทุกเนินหินเลยทีเดียว
"มันเป็การตรวจสอบไม่ใช่หรอ" หลี่ิพูดกับตัวเอง
อย่างไรก็ตามด้วยอารยธรรมและภูมิปัญญาของผู้คนในปัจจุบัน ทำให้เขาเริ่มไม่เข้าใจแล้วสถานการณ์ในตอนนี้เป็อย่างไรกันแน่ เขารู้สึกเหมือนจานบินไม่ได้อยู่ใต้ดิน แต่อยู่สูงเหนือดินแดนที่ไม่มีมนุษย์อยู่เลย ข้อมูลทั้งหมดบนพื้นดินด้านล่างนี่ทำให้เขาตรวจสอบสภาพโดยรอบได้อย่างรวดเร็ว
หลี่ิเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เกี่ยวกับ อารยธรรมของแวนซ์อีกครั้ง หลังจากดูสิ่งนี้สักพักแล้วสายตาของหลี่ิก็กลับไปที่ด้านในของจานบินและในที่สุดเขาก็หยุดที่ตำแหน่งของคอนโซลหนึ่ง ที่ตำแหน่งคนขับของจานบิน หน้าจอนั้นถูกรวมเข้ากับพื้นที่ทั้งหมดในยูเอฟโอ เช่นเดียวกับโต๊ะคอมพิวเตอร์ในห้องของเขา ซึ่งวางอยู่ด้านหนึ่งซึ่งและดูโดดเด่นเป็พิเศษ
คอนโซลจานบินพร้อมฟังก์ชันการขับขี่นี้ยังแตกต่างกับความรู้ความเข้าใจของมนุษย์มาก ไม่มีพวงมาลัย ไม่มีคันบังคับ ไม่มีปุ่มหรือแม้แต่ไฟแสดงสถานะ เมื่อเทียบกับเครื่องบินแล้วมันดูเรียบง่ายกว่ามาก อย่างไรก็ตามมีอะไรบางอย่างดูคล้ายถ้วยดูดสามใบบนโต๊ะที่ยื่นออกมา
มันถูกวางอยู่บนโต๊ะของคอนโซลอย่างเงียบ ๆ มีลักษณะนิ่มมากคล้ายยาง เส้นแต่ว่ามีเส้นยาว ๆ ยื่นออกมาจากปลายถ้วยดูดแต่ละอันและเชื่อมต่อกับตำแหน่งที่แน่นอนของจานบิน
หลี่ิมาที่แท่นปฏิบัติการและใช้มือแตะถ้วยดูดเบา ๆ ทันทีที่นิ้วของเขาััสิ่งนี้ เขารู้สึกนุ่มนวลซึ่งแตกต่างจากสิ่งที่มันดูเหมือน คล้ายดินน้ำมันอ่อน ๆ ใน่เวลาต่อมาสายนั้นก็ดิ้นไปตามนิ้วของหลี่ิห่อมือทั้งสองข้างของหลี่ิ
มือของหลี่ิหายไปอย่างรวดเร็ว ราวกับว่ามันถูกกลืนไปกับวัตถุชิ้นนี้ สิ่งนี้ทำให้หลี่ิรู้สึกประหลาดใจ จิตใต้สำนึกของเขาดึงกลับมาและพยายามที่จะหลุดพ้นจากพัฒนาการ แต่จู่ ๆ ก็มีข้อความเข้ามาในสมองของเขาจากเครื่องดูดนั้น ทันทีที่ข้อความปรากฏขึ้นหลี่ิก็หยุดนิ่งไป
ในเวลานี้ดวงตาของหลี่ิเห็นหน้าภาพพาโนรามาโดยรวมของทะเลทรายจากหน้าจอโดยรอบ แต่ความแตกต่างก็คือ เนื้อหาที่มาจากถ้วยดูดมอบให้กับหลี่ิ
ก่อนอื่นหลี่ิสามารถขยายพื้นที่บางแห่งในทะเลทรายได้และเฝ้าดูมันอย่างละเอียดโดยอาศัยสติของเขาที่เชื่อมต่อกับอุปกรณ์ ความรู้สึกชัดเจนและเป็จริงราวกับว่าเขาอยู่ในที่ตรงนั้นเอง ยิ่งไปกว่านั้นเขายังจำสิ่งที่เขาเคยดูมาก่อนได้
เช่นเดียวกับฮาร์ดดิสก์ที่ตรวจสอบโดยมนุษย์ มันสามารถบันทึกและจัดเก็บข้อมูลได้ การปรากฏของเนื้อหาและหน่วยความจำจำนวนมากนี้ทำให้หลี่ิประหลาดใจมากขึ้นไปอีก
หลี่ิใช้สติอย่างรวดเร็วเพื่อเรียกข้อมูล ณ เวลาที่เกิดฝนดาวตก ในวันที่ 13 ตุลาคม แน่นอนว่าในท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิด ได้มีลูกไฟตกลงมาจากท้องฟ้า มันอยู่ลึกลงไปในทะเลทราย โดยพื้นฐานแล้วข้อมูลนี้สอดคล้องกับสิ่งที่หลี่ิได้เรียนรู้จากอินเทอร์เน็ตมาก่อน อุกกาบาตนั้นตกลงไปในดินแดนที่ไม่มีมนุษย์อยู่จริง ๆ
หลี่ิขยายภายในของสถานที่นั้นอย่างรวดเร็วและพยายามมองดูอย่างระมัดระวัง แม้ว่าจะเป็เนื้อหาจากความทรงจำ แต่หลังจากซูมเข้าไปใกล้ ๆ แล้ว มันก็เหมือนกับว่า หลี่ิอยู่ในที่เกิดเหตุจริง ๆ เขาเห็นการตกของอุกกาบาตและตำแหน่งของอุกกาบาตนั้นชัดเจนมาก
เมื่อเห็นข้อมูลนี้แล้ว หลี่ิได้เปรียบเทียบตำแหน่งของยานพาหนะของพวกเขาหลังจากขับเข้ามาสู่ดินแดนที่ไม่มีใครอยู่ กับตำแหน่งปัจจุบันที่พบจุดตกของอุกกาบาต นั้นทำให้เขาพบเส้นทางในทันที
ทันทีที่เขาทราบข้อมูลนี้ หลี่ิก็ออกจากการเฝ้าติดตาม และสติของเขาก็กลับคืนสู่่เวลาปัจจุบัน ฝ่ามือของเขายังคงห่ออยู่ในถ้วยดูดนั้น
หลี่ิใช้วิธีเดียวกันนี้ในการถ่ายทอดข้อมูลมายังสติของเขาไปยังถ้วยดูดนั้น และมันก็ได้ผลตามที่คาดไว้ ถ้วยดูดที่นุ่มนวลค่อย ๆ ถอดสายเชื่อมต่ออกไปจากฝ่ามือของ หลี่ิและกลับสู่ตำแหน่งเดิมของมัน
รอยยิ้มกระจายออกจากมุมปากของหลี่ิ เขารีบถอยมือออกจากอุปกรณ์นั้น หันไปที่ประตูเพื่อออกจากยูเอฟโอทันที
แต่ทันทีที่เขาออกจากยูเอฟโอ หลี่ิรู้สึกว่าบนหัวของเขามีส่องแสงจ้าลงมา เขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองและเห็นว่ามีหินหินทรายแปลก ๆ เจ็ดหรือแปดก้อนรวมตัวกันที่้าของถ้ำและมีหินก้อนใหม่ลอยออกมาจากโพรงนั้น
“ดูเหมือนว่าข้างนอกจะไม่มีแดดเลยสินะ” หลี่ิมองไปที่หินประหลาดเหนือหัวของเขาและพูดกับตัวเอง
ในเวลานี้ทั้งถ้ำเต็มไปด้วยพลังงานที่เก็บเกี่ยวมาได้ในวันนี้ ภายใต้อิทธิพลของพลังงานเ่าั้ร่างกายของหลี่ิเริ่มลอยตัวขึ้น ราวกับว่ามันไม่ได้อยู่ภายใต้การควบคุมของแรงโน้มถ่วงอีกต่อไป
ความรู้สึกยอดเยี่ยมนี้ทำให้หลี่ิประหลาดใจมากกว่าเดิม
อย่างไรก็ตามตราบใดที่จิตสำนึกของหลี่ิถูกควบคุมโดนร่างกายของเขา เขาก็สามารถลอยได้อย่างอิสระเช่นเดียวกับในอวกาศของจักรวาลแล้ว
ภายใต้การควบคุมของสติ ร่างของหลี่ิลอยไปตามเส้นทาง เพื่อไปยังปากทางเข้าของถ้ำแห่งนี้อย่างรวดเร็ว เขาตามร่องน้ำเช่นเดียวกับหินทรายเ่าั้ หลังจากที่เขาลอยขนานกับพื้นมานาน ร่างของหลี่ิก็เริ่มลอยขึ้นในแนวตั้ง และตอนนี้แรงดูดก็หายไปอย่างแปลกประหลาดแล้ว
หลังจากลอยไปตามแนวดิ่งขึ้นไป้าของปากทางเข้าแล้ว สติของหลี่ิก็ออกคำสั่งทันที กลไก้าเปิดออกทันที ในขณะที่ประตูเปิดออกดูเหมือนว่าหลังของหลี่ิจะถูกใครบางคนดึงออกไป
เมื่อหลี่ิฟื้นคืนสติเขาก็ยืนอยู่บนยอดเขาหินทรายแล้ว ใต้เท้าของเขามีหินทรายแข็ง ดูเหมือนว่าตรงนั้นไม่เคยมีปากถ้ำมาก่อน ไม่มีช่องว่างเลยด้วยซ้ำ
16K
