ยามเช้าแสนสงบสุข ลมพลัดอ่อน ๆ ผมเปิดประตูออกไป และจัดเตรียมรถม้า ผม กิงกะ มีใบหน้าที่หวานเหมือนผู้หญิง ผมสีขาวสวยยาวมัดผมรวบแบบทรงหางม้า รูปร่างผอมขาว ใส่ชุดเสื้อสีดำ เสื้อโค้ดทับสีดำแขนยาว กางเกงสีดำ นิสัยน้ำนิ่งไหลลึก เป็มิตรด้วยค้อนข้างยาก มีความหยิ่งหน่อย ๆ อยากเป็นักพจนภัย ตัวผมเองมีความฝันที่อยากจะพจนภัยไปในหลาย ๆ ที่ ที่ๆไม่เคยไป ผมมีเพื่อนอยู่อีก สามคน ที่มีความฝันเดียวกันั้แ่เด็ก พวกเราอยู่หมู่บ้านเดียวกัน ก็เลยชวนกันและตกลงที่จะเป็นักพจนภัยไปด้วยกัน ในขณะที่กำลังเตรียมการออกเดินทาง ระหว่างเตรียมข้าวของใส่กระเป๋าและลำเลียงของใส่รถม้าเล็ก ๆ พวกเราวางแผนไว้เพื่อที่จะเดินทางไปที่เมืองที่มีกิลฮอล เพื่อลงทะเบียนเป็นักพจนภัย หลังจากนั้นเพื่อน ๆ ในทีมก็มาทีล่ะคนลูซิเฟอร์ ผมสีดำ ยาวกลาง ๆ รูปร่างสมส่วนใส่เสื้อโค้ดแขนยาวสีน้ำตาลเข้มกางเกงขายาวสีน้ำเงิน นิสัย ดี ชอบความท้าทาย ไม่หยิ่ง เป็มิตรได้กับทุกคน ขี้เล่นมาก
ถือกระเป๋าเดินโบกมือมาหาผม
ลูซิเฟอร์ ‘โยว่~ กิงกะ คนอื่น ๆ ยังไม่มากันอีกหรอ’
“ยังเลย นายมาคนแรกเลย เหลืออีกสองคนโดยเฉพาะเ้านั่น หวังว่าจะไม่ลืมว่าจะออกเดินทางกันวันนี้นะ”
ผมก็นั่งรอและคุยกัยลูซิเฟอร์ไปเรื่อย จนได้ยินเสียงของ โอคาดะ ผมสั้นสีน้ำตาล รูปร่างสูงใหญ่ ใส่เกราะทั้งตัวจนปิดหน้าปิดตา นิสัย ดี แต่ขี้อวดเก่ง ยั่วยุเก่ง มีความหน้ากลัวอยู่แต่ไม่ค่อยแสดง
โอคาดะ ‘ฉันมาแล้ววว!~’
“กว่าจะมานะ แล้วเ้านั่นไม่ได้มากับนายหรอ?”
โอคาดะ’ ไม่นะ ฉันตื่นสาย เลยรีบวิ่งมาหานายก่อน ลืมเ้านั่นไปเลย ให้ไปตามไหม?’
“ไม่เป็ไร ไม่ต้องไปหรอก เดี๋ยวเ้านั้นก็มาเอง พ่อจะเชือดให้ หึ ๆ พวกนายไปพักกันก่อนเถอะ”
ระหว่างที่รอเพื่อนคนสุดท้าย ผมก็จัดเตรียมอาวุธ อาวุธส่วนตัวของผม เป็ปืนสั้นที่มีหินศิลาเวทย์ ผมหยิบผ้าสะอาดบนรถม้ามาเช็ดปืนทำความสะอาด หลังจากที่ทำความสะอาดเสร็จ ผมก็เก็บปืนไว้ที่ข้างเอวที่มีกระเป๋าสำหรับเก็บปืนของผม และขึ้นไปบนรถเพื่อตรวจของอีกครั้ง ผ่านไปชั่วโมงกว่า ดีอ้อน หัวหน้าทีมก็มา เขามีผมสีเหลือง ยาวกลางๆ เป็นักเวทย์ที่มีความสามารถ ฉลาด แต่ติดที่นิสัย เป็คนชอบหาภาระหรือก่อเื่เสมอ ถึงจะมีเวทย์ที่แกร่ง แต่กลับมีร่างกายที่อ่อนแอ เขารูปร่างตัวเล็กเหมือนเด็ก ม.ต้น ใส่หมวกใบใหญ่สีขาวและชุดคลุมสีขาวลายปีกนกสีเหลือง เสื้อสีขาว กางเกงขายาวที่ดำ สะพายกระเป๋าและถือคธาเวทย์ วิ่งเข้ามา
ดีอ้อน ‘ นี่~ ฉันมาแล้วว~’
“ดีอ้อน แกทำไมถึงมาช้า ถ้าไม่มีเหตุผลที่สมควรหล่ะก็”
ผมกำลังจะชักปืน ดีอ้อนก็ะโมาขอร้องเพราะกลัวโดนะุเวทย์
ลูซิเฟอร์ ‘เอาน่า ๆ ไหนดีอ้อนก็มาแล้วนิ ให้อภัยเขาเถอะ’
ดีอ้อน ‘ ลูซิเฟอร์~’
“งั้นก็ได้ รีบเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บบนรถได้แล้ว ดีอ้อน”
ดีอ้อน ‘รับทราบบ!’
แล้วทีมของผมก็ได้มากันครบพร้อมที่จะออกเดินทางกัน และออกเดินทางกันทันทีเราโบกมือลาครอบครัวและทุกคนที่หน้าหมู่บ้าน
“พวกเราไปก่อนนะครับ!!!”
‘เดินทางปลอดภัยนะ!’
‘รักษาสุขภาพกันด้วยหล่ะ!’
‘แวะกลับมาบ้างนะ!’
เราได้โบกมือลาจนสุดสายตา ราวกับว่าการพจนภัยของเรากำลังจะเริ่มต้นขึ้น เราได้เดินทางผ่านป่า ผ่านูเา และลำธาร พร้อมกับบรรยากาศที่แสนสดใสในระหว่างที่กำลังจะผ่านหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งไปนั้น ได้มีรถม้าของพ่อค้าของหมู่บ้านออกมาสวนทางโบกมือขอเทียบรถกับทีมปาตี้ของเรา และเขาได้ขอร้อง
‘นักพจนภัย! ฉันมีเื่อยากจะขอร้องฉัน้าให้จัดการกิ้งก่าแดง ช่วยจัดการให้ได้รึเปล่าครับ เราจะจ่ายค่าตอบแทนให้’
“ขอรายละเอียดด้วยครับ”
‘ เรามีแผนที่ไปรังของมันอยู่ แต่ไม่มีนักพจนภัยไหนตอบรับเราเลย มันมีจำนวนประมาน12ตัว รวมตัวหัวหน้าครับ มันชอบมาก่อความวุ่นวายในการเดินของพ่อค้าที่จะเดินทาง มาเมืองนี้ ยังไงก็ช่วยจัดการและรับแผนที่นี่ไปด้วยนะครับ’
ดีอ้อน ‘ครับ! ไว้ใจพวกเราได้เลยครับ’
ดีอ้อน หัวหน้าทีมได้ตอบรับอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง พวกเราจึงต้องรับคำขอร้อง เพื่อที่จะเก็บเงิน ในคำขอระบุว่า ให้กำจัดกิ้งก่าแดง 12 ตัวในถ้ำของกิ้งก่าแดง ผมกับเพื่อนต้องเดินทางตามแผนที่ ที่ได้รับมา ผ่านป่ารก ลำธาร ซ้ำร้ายบังเอิญเจอหมีตัวใหญ่ พวกเราจึงวิ่งหนีจากตรงนั้นทันที
“อ๊ากกก!!! ทางนี้!!!ๆ”
เราหนีสุดชีวิตจนรอดมาได้ ได้สังเกตุเห็นถ้ำที่เราหากันอยู่โดยบังเอิญ ผมที่กำลังคิดเื่คำขอร้องของคนในหมู่บ้านและหาวิธีทำงานนี้ให้จบเร็ว ๆ ขนาดที่อยู่ในป่าลึก
ลูซิเฟอร์ ‘ลุยเข้าไปเลย!!! อย่าได้ไปกลัวมัน!!!’
ดีอ้อน ‘เรามาพักก่อนไหม? ฉันเหนื่อยกลับมาเดินหารังของมันน่ะ’
โอคาดะ ‘ฉันยังไงก็ได้ เพราะต่อให้มันออกมาทั้งฟูงแค่ฉันคนเดียวก็เกินพอแล้ว ลูซิเฟอร์วันนี้ไม่จำเป็ต้องมีนายก็ได้นะ นายคงไม่กล้าทำอย่างฉันหรอก
ลูซิเฟอร์ ‘ให้มันน้อย ๆ หน่อย แค่พวกมันน่ะ ไม่เท่าไหร่หรอก!! โวย!!!~’
ผมรู้สึกหงุดหงิดกับทีมของผมจริง ๆ
“ดีอ้อน ลูซิเฟอร์ โอคาดะ ฉันจะบอกแผ-“
ทันทีที่จะบอกแผนนั้น ดีอ้อน โวยวาย ขอพักก่อน โอคาดะ ยืนเฉยๆ ลูซิเฟอร์ วอมร่างกาย
ดีอ้อน ‘ ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!! ฉันจะนอนพัก!’
แล้วดีอ้อนก็นอนลงใต้ร่มไม้ของต้นไม้ต้นใหญ่ ที่อยู่ห่างกับปากรังของฟูงกิ้งก่าแดง
โอคาดะ ‘ นี่ฉันว่าน่าจะฟังแผนไว้สักหน่อยนะ ดีอ้อน’
ลูซิเฟอร์ ‘ อึบ! อึบ! อึบ! พร้อมรึยังเพื่อน ‘
ผมเองที่ทนสถานการณ์นี้ไม่ไหว จึงเดินไปหาดีอ้อนและยิ้มร้าย ๆ ไป ดีอ้อนที่ไม่รู้อะไรก็หลับสนิท ลูซิเฟอร์ร่วมวงกับผมด้วย ด้วยแววตาอันโหดร้าย
โอคาดะ ‘ฉันไม่อยากจะช่วยพวกนายหรอกนะ รีบทำก่อนดีอ้อนตื่นสิ ฉันจะล็อกตัวดีอ้อนให้ถ้าเกิดพลาดขึ้นมา’
ผมมองไปที่โอคาดะ แล้วคิด นี่เรียกว่าไม่อยากช่วยใช่ไหม แล้วผมก็เดินย่อง ๆ ไป หิ้วส่วนล่างดีอ้อน ส่วนลูซิเฟอร์หิ้วส่วนบนดีอ้อน เราค่อยๆเดินไปอย่างช้า ๆ ดีอ้อนได้ละเมอขึ้นมา
ดีอ้อน ‘ง่าาา อย่าาามาายุ่งกับบฉั-‘
และได้หลับต่อไป ผมกับลูซิเฟอร์ เดินหิ้วดีอ้อนด้วยความระวัง พอถึงหน้าทางเข้ารัง ผมให้โอคาดะ ยิงพุไฟเข้าไปในรัง และผมกับลูซิเฟอร์ ก็เริ่มวิ่ง แล้วะโเสียงดังใส่รังเพื่อท้าทาย
ฟูงกิ้งก่าแดง
“ แน่จริงก็ออกมาเส้!!!!~”
ผมกับลูซิเฟอร์ ได้โยนดีอ้อนเข้าไปอย่างรุนแรง ดีอ้อนที่ถูกโยนไป ตื่นขึ้นและได้ะโกลับออกมา
ดีอ้อน ‘อ๊ากก!!!ช่วยยฉันด้วยย!!!’(T.T)
เขาได้วิ่งร้องไห้ออกมาด้วยความเร็ว พร้อมกับฟูงกิ้วก่าแดง ลูซิเฟอร์จึงพุ่งเข้าไปตีโจมกิ้งก่าตัวที่อยู่ใกล้กับดีอ้อนโดยทันที
ลูซิเฟอร์ ‘ปล่อยให้เป็หน้าที่ฉันเอง!’
โอคาดะ ‘คงไม่ต้องถึงมือฉันหรอก หึ ๆ แค่กิ้งก่าแดงเอง ‘
“โอโคดะ นายเองก็ต้องไปช่วย ลูซิเฟอร์นะ ถึงหมอนั้นจะเก่ง ด้วยการต่อสู้มือเปล่า แต่ก็มีโอกาศได้รับาเ็มือกัน “
โอคาดะ ‘หมอนั้นไม่เป็ไรหรอก ฉันออกไปกิ้งก่าแดงพวกนั้นคงจะหนีเพราะกลัวฉันแน่ ๆ ฮ่า ๆ ‘
“งั้นหรอ ฮ่า ๆ ถ้าไม่ไปดี ๆ ฉันจะยิงนายก่อนนะ”
โอคาดะ ‘ขอเวลา 5นาที ก็จัดการหมดแล้ว ไม่ต้องยิงหรอก เกรงใจ’
โอคาดะจึงเข้าโจมตี กิ้งก่าที่กำลังจะจู่โจมด้านหลังของ ลูซิเฟอร์ ด้วยการใช้ดาบใหญ่ ตีเข้าที่ลำตัวของกิ้งก่าจนกระเด็น และผมใช้ะุเวทย์ยิงตัวที่อยู่ห่างออกไปอีก สองตัว
“ดีอ้อน ฝากใช้เวทย์กำจัดที่เหลือด้วย”
ดีอ้อน ‘อื้อ ไว้ใจด้วยเลยกิงกะ’ และดีอ้อนก็เริ่มร่ายเวทย์ ‘ ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ดวงอาทิตย์ที่ส่องสว่าง จงปัดเป่าดวงิญญาชั่วร้าย ในนามของข้า ดีอ้อน ลูเซียโน่ ‘
วงเวทย์ได้ปรากฏขึ้นตามพื้นที่กิ้งก่าที่เหลืออยู่ทั่วบริเวณ ทำให้กิ้งก่าแดงได้ถูกเผา ในคราวเดียว
“จบแล้วสินะ แค่นี้ก็กลับไปรับรางวัล และหาที่พักกันได้แล้วหล่ะ”
ดีอ้อน ‘นี่ คงไม่ลืมใช่ไหมว่าทำอะไรกับฉันนะ ‘
ลูซิเฟอร์ ‘ทำใครอะไรนาย ไม่มีนะ รีบกลับกันเถอะ ‘
โอคาดะ ‘นั้นสิอยากจะพักผ่อน จะแย่แล้ว ไปกันเถอะ กิงกะ’
แล้วเราก็เดินทางกลับไปรับรางวัล และหาที่พักกันในเวลาหัวค่ำ ดีอ้อนได้โวยวายตลอดทั้งทางจนถึงที่พัก
2K
