## ???? ตอนที่ 2: ภีม ผู้ชายธรรมดา
กลางวันอากาศร้อนจัด แต่ภายในร้านอาหารริมคลองยังคงเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของข้าวผัดและเสียงกระทะกระทบกัน ภีมชายหนุ่มอายุ 23 ปี ใส่เสื้อยืดเก่า ๆ กำลังเร่งมือล้างจานหลังบ้าน
> “เฮ้ย ไอ้ภีม! พักก่อนเหอะ เดี๋ยวเป็ลมตายห่า”
> เสียงพี่นัท เด็กล้างจานรุ่นพี่ะโมา
> ภีมหัวเราะเบา ๆ แล้วเช็ดเหงื่อออกจากหน้า
> “ไม่เป็ไรพี่ ล้างหมดนี่ก่อน เดี๋ยวค่อยพัก”
เสียงประตูร้านเปิดออก ลมเย็นจากแอร์กระทบตัวภีมชั่วครู่ เขาเงยหน้ามองเห็นหญิงสาวที่เขาคุ้นหน้าดีเข้ามานั่งที่โต๊ะประจำอีกครั้ง
> “นั่นมายืนอีกแล้ว”
> “สวยเนอะพี่...” ภีมพูดเสียงเบา
> “อย่าฝันเยอะมึง เขาไม่ใช่ระดับเรา”
ภีมไม่ตอบ เขาเพียงยิ้มเล็กน้อย มองดูหญิงสาวคนนั้นอย่างเงียบ ๆ
ลินญา หรือที่เขารู้จักแค่ในนาม “ลิน” วันนี้เธอสวมชุดเสื้อเชิ้ตขาวธรรมดา กางเกงยีนส์ซีด ผูกผมครึ่งหัว ดูไม่ต่างจากนักศึกษาทั่วไป แต่มันมีบางอย่างในแววตาเธอที่ต่างไป — เศร้า ลึก และ...เหงา
---
“สวัสดีครับ”
เสียงของภีมดังขึ้นเบา ๆ เมื่อเขาเดินมารับจานที่โต๊ะ
ลินญาเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์ สบตาเขา แล้วยิ้มเล็กน้อย
> “สวัสดีค่ะ”
> “วันนี้...มากับเพื่อนไหมครับ?” ภีมถามอย่างสุภาพ
> “เปล่าค่ะ มากับตัวเองเหมือนเดิม” เธอยิ้ม
> “งั้น...ผมแนะนำเมนูใหม่นะครับ หมูทอดน้ำปลา อร่อยมาก ผมชิมแล้ว”
ลินญาหัวเราะเบา ๆ
> “ทำไมคุณถึงรู้ดีขนาดนี้ล่ะ?”
> “เพราะผมเป็ทั้งเด็กเสิร์ฟ คนล้างจาน และคนชิมครับ”
> “เหรอคะ งั้นงั้นเอาตามที่คุณว่าเลยค่ะ”
ภีมรับเมนูไป พร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเดินกลับหลังร้าน แต่ไม่ทันพ้นระยะหู เธอก็ได้ยินเขาพึมพำ
> “ได้พูดด้วยแล้วเว้ย…”
ลินญาหัวเราะเบา ๆ เธอไม่เคยเจอผู้ชายที่ซื่อและน่ารักแบบนี้มาก่อน ไม่มีท่าทีเ้าชู้ ไม่มีคำพูดหวานเลี่ยน แค่ยืนยิ้มเขิน ๆ ข้างโต๊ะ ก็ทำให้ใจเธอเต้นได้แล้ว
---
วันต่อมา ลินญาแวะมาอีก
และอีกวัน...
และอีกวัน...
จนกลายเป็ว่า ทุกเย็นหลังเลิกเรียน เธอจะมานั่งโต๊ะประจำ แล้วรอให้ใครบางคนเดินมาเก็บจานด้วยรอยยิ้ม
วันนี้เธอนั่งนานผิดปกติ ภีมเดินมาอีกครั้งด้วยความเป็ห่วง
> “คุณลินยังไม่กลับเหรอครับ?”
> “วันนี้เรียนเหนื่อยนิดหน่อย เลยนั่งพักก่อนค่ะ”
> “อืม...อย่าอยู่ดึกนักนะครับ แถวนี้ตอนดึกมันน่ากลัว”
ภีมพูดเสร็จก็ยืนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจเอื้อมมือไปวางขวดน้ำเย็นหนึ่งขวดตรงหน้าเธอ
> “เอาไว้ดื่มระหว่างรอนะครับ”
> “คุณไม่กลัวฉันเป็พวกโรคจิตเหรอ มาแถวนี้ทุกวัน นั่งอยู่นาน ๆ ไม่พูดกับใครเลย”
> “ไม่ครับ ผมแค่คิดว่าคุณ...อาจจะเหงา”
ประโยคสั้น ๆ แต่ตรงใจจนลินญานิ่งไป
ไม่มีใครเคยพูดแบบนี้กับเธอ ไม่มีใครเคย "เข้าใจ" ความเงียบของเธอมาก่อน
> “แล้วคุณล่ะ...ภีม คุณเหงาไหม?”
> “ผมก็เหงาเหมือนกันครับ... แต่ผมชินแล้ว”
เธอหัวเราะทั้งน้ำตาซึมๆ
> “ฉันยังไม่ชินเลย...กับความเหงาเนี่ย”
---
หลังจากวันนั้น ลินญากับภีมก็เริ่มคุยกันมากขึ้น
ไม่ใช่แค่ตอนอยู่ร้าน แต่ภีมยังเริ่มส่งข้อความสั้น ๆ มาหา
เช่น "วันนี้เหนื่อยไหมครับ" หรือ "ฝนตก อย่าลืมพกร่มนะ"
และเธอก็เริ่มรอข้อความจากเขาทุกวัน
เขาไม่รู้เลยว่าเธอคือใคร
แต่กลับเป็คนที่เข้าใจความเงียบของเธอมากที่สุด
---
คืนนั้น ก่อนจะเข้านอน
ลินญานั่งอยู่ริมเตียง เปิดดูข้อความสุดท้ายที่ภีมส่งมา
> “ผมดีใจที่วันนี้คุณยิ้มเยอะกว่าทุกวันครับ :)”
เธอยิ้มทั้งน้ำตา...
แล้วพิมพ์กลับไปว่า
> “ขอบคุณที่ทำให้ฉันยิ้มได้นะคะ ภีม :)”
---
**จบตอนที่ 2**
(ตอนต่อไป: **ความลับของลิน** – เมื่อภีมเริ่มสงสัยว่าเธออาจไม่ใช่แค่ผู้หญิงธรรมดา…
15K
