ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

กลับมาบรรยายมุมมองบุคคลที่หนึ่ง จากเล่าผ่านปากของเกี้ยม

        ผมพาหนานหงชุนไปยังจุดที่นัดแนะกับไอ้เพื่อนหน้าขนของผมเอาไว้

        แล้วพวกผมก็มาถึงในตอนที่ 'คุณชายซุนพ่อเทพบุตรสุภาพบุรุษ' ทำแผลให้ 'หนานหงเซีย AKA หญิงสาวผู้ตาบอด' เสร็จพอดี

        ทันทีที่เท้ายังไม่ทันหยุด คนเป็นพี่ก็พุ่งตรงไปหาน้องสาวของมันแทบจะทันที

        ราวกับลืมไปแล้วว่าผมเพิ่งช่วยลากมันหนีตายมาสด ๆ ร้อน ๆ

        “เซียเอ๋อร์...เจ้าเป็นอะไรมากหรือไม่?”

        เสียงมันอ่อนโยนจนผมแทบไม่เชื่อหู

        แปลกดีนะ.. พอเห็นน้องสาวก็ดูละมุนขึ้นมาเลย

        หงเซียส่ายหัวช้า ๆ ก่อนจะตอบด้วยเสียงหวานนุ่มจนผมต้องเหล่ตาไปมอง

        “เสด็จพี่น้องปลอดภัยดี..

        ต้องขอบคุณท่านชายซุนที่ช่วยน้อง พร้อมช่วยทำแผลให้”

        เฮ้อ... ตอนเธอพูดประโยคนี้น่ะ

        ใบหน้าก็แดงระเรื่อ สายตาวับวาวราวกับเพิ่งเห็นพระจันทร์ดวงแรกในคืนกลางฤดูใบไม้ผลิ

        ผมเหลือบมองโหวหวัง แน่นอนว่าไอ้หมอนั่นไม่พูดอะไรหรอก

        แต่มุมปากมันยกนิด ๆ แบบที่ผมเดาได้เลยว่ามันกำลังตะโกนในใจว่า 'ไงเกลอ.. ดูไวสุภาพบุรุษเขาเป็นเยี่ยงไร'

        เหอะ ๆ

        แต่นั่นยังไม่ใช่ไคลแม็กซ์

        เพราะวินาทีต่อมา..

        สายตาของหนานหงเซียก็ปะทะเข้ากับใบหน้าสุดหล่อของผม (ที่เพิ่งโดนฝุ่นถล่มจนเหลือความหล่อแค่เจ็ดส่วน) เธอก็เปล่งคำถามออกมาราวกับแทงเข้ากลางอก

        “แล้วเหตุใดเสด็จพี่ถึงได้มาพร้อมกับเจ้าปีศาจจอมหื่นกามตัวนั้นได้?”

        พับผ่าสิ!!

        กับโหวหวังเธอหน้าแดงทำเหนียมอายใส่มัน!!

        แต่กลับผม!!

        ผมกลายเป็นไอ้ 'ปีศาจจอมหื่นกาม'

        ให้ตายสิ!!

        ที่พวกมันฝาแฝดรอดมาได้เนี่ย!! มันก็แผนของผมทั้งนั้น!!

        ไม่ขอบคุณไม่ว่า! แต่ด่าตอบแบบนี้ก็เกินไป!

        “อ้ายคนนั้นมันคือเกลอของฉันเอง แม่หงเซีย”

        โหวหวังพูดออกมาในตอนที่เห็นว่าหัวของผมมีควันกรุ่นรอยขึ้น

        แต่นางกลับตอบกลับแบบไม่ต้องคิด

        “สหายของท่านชายซุน?

        เป็นไปไม่ได้!

        ที่ท่านชายซุนผู้เป็นสุภาพบุรุษเช่นนี้จะมีเพื่อนเป็นปีศาจจอมหื่นกามได้!”

        ผมนี่.. คิ้วกระตุกถี่ยิบทันที

        ดวงตากับสมองของเธอนี่มันคงผิดตำแหน่งกันตั้งแต่เกิดแน่ ๆ หรือไม่ไอ้หน้าขนก็ร่ายมนตร์บางอย่างใส่เธอ ยัยคนนั้นถึงได้กล้าพูดแบบไม่อายปากว่าโหวหวังมันเป็น 'สุภาพบุรุษ'

        ให้ตายเถอะ

        ผมอยากรู้จริง ๆ ว่าถ้าหนานหงเซียรู้ว่าตอนสอบเข้าสำนักเมือสองอาทิตย์ก่อน

        ว่า 'สุภาพบุรุษ' คนที่เธอเอ่ยถึงเพิ่งไปขโมยชุดชั้นในมาจากคนตระกูลอุสางิยังจะคิดแบบเดิมอยู่อีกไหม

        ผมล่ะอยากรู้จริง ๆ เลย..

        “หนานหงเซียอย่าได้เสียมารยาท!!

        พวกเขาเป็นผู้มีพระคุณของพวกเรา หากไม่มีพวกเขา พวกเราคงตายกันไปนานแล้ว!!”

        น้ำเสียงของหนานหงชุนตอนพูดประโยคนั้น มันเต็มไปด้วยความโล่งอกชนิดที่คนฟังสัมผัสได้

        แล้วเขาก็ลุกขึ้น..

        ยกมือขึ้นกุมมือแน่นพร้อมโค้งเล็กน้อยด้วยความจริงใจแบบชนชั้นสูงในพิธีทางการ

        แต่ที่ดูจริงกว่าพิธีก็คือแววตาของเขา

        “ข้า.. หนานหงชุน!!

        ต้องขอขอบคุณพวกท่านทั้งสองที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ

        หากไม่มีพวกท่าน..

        ข้ากับน้องคงไม่รอดแล้วจริง ๆ !!”

        โหวหวังโค้งรับด้วยท่าทางสุภาพอ่อนโยนอย่างกับชายในฝันของแม่หญิงทั้งตำบล

        แน่นอน.. ผมมองภาพนั้นแล้วก็ได้แต่เลิกคิ้วนิด ๆ

        เพราะสำหรับผมที่สนิทกับหมอนี้..

        มันเป็นท่าทางที่แปลกประหลาดจนอยากถ่ายเก็บเอาไว้เลย

        แต่โชคดีที่ยุทธทวีปไม่มีกล้อง ผมเลยได้หันไปถามสองพี่น้องคู่นั้นแทน

        “ว่าแต่.. พวกเจ้าไปทำอะไรมาถึงได้ถูกคนพวกนั้นไล่ล่า?”

        หนานหงชุนถอนใจนิดหนึ่ง ก่อนตอบแบบไม่อ้อมค้อม

        “บอกพวกท่านทั้งตามตรง..

        ข้าและน้องมาทำการสืบเรื่องเงินเถื่อนที่กำลังระบาดในแคว้นหงสาฯ ของข้า

        สืบไปสืบมาจึงได้มาถึงที่เมืองมังกรธาราแห่งนี้

        แต่คิดไม่ถึง..

        ว่าพวกมันจะรู้เรื่องที่พวกข้าตามสืบเรื่องนี้อยู่..

        จึงได้ล่อให้พวกข้าตามพวกมันมาจนถึงหมู่บ้านเถื่อนที่เป็นสถานที่ของการหลอมเงินเพื่อหวังฆ่าพวกข้าปิดปาก”

        หงชุดพูดจบ สีหน้าไม่ได้ดูโกรธแค้นนัก

        กลับดูเหมือนคนที่ยอมรับความผิดพลาดของตนเองมากกว่า

        ผมพยักหน้า ก่อนจะหันไปทางโหวหวัง ที่ตอนนี้กำลังยืนลูบเคราอย่างใช้ความคิด

        “หมู่บ้านเถื่อนรึ..”

        ผมพูดเสียงต่ำพลางมองสบตากับเจ้าหน้าขน

        “เป็นไปได้หรือไม่ที่คนตระกูลตงจะรู้เห็นเรื่องนี้น่ะโหวหวัง”

        พูดตรง ๆ เลยนะพวกนาย

        ผมมันไม่ใช่คนชอบสงสัยใครลอย ๆ โดยไม่มีหลักฐานหรอก

        แต่!! การที่มีโรงหลอมเงินเถื่อนซุกอยู่ใกล้เมืองในเขตปกครองของพวกมันแบบนี้ แล้วไม่มีกลิ่นแม้แต่น้อยหลุดรอดออกไปถึงเจ้าผู้ปกครองท้องถิ่นเลยสักนิด

        ยิ่ง..

        โดยเฉพาะในอาณาจักรปัญจมิตร ที่แต่ละตระกูลมีเขตปกครองของตัวเองชัดเจนแบบนี้ที่เหมือนเส้นกั้นในถาดข้าวโรงเรียน..

        แค่มีแมวแปลกหน้าวิ่งผ่านเข้ามาก็ควรจะรู้แล้วไม่ใช่หรอ ว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล

        ยิ่งเป็นการเคลื่อนไหวของอาณาจักรเพื่อนบ้านที่งอนกันอยู่แบบนี้

        พวกมันไม่สงสัยอะไรบ้างเลยหรือยังไง..

        ผมไม่เชื่อหรอก

        โหวหวังส่ายหัวทันทีโดยไม่ต้องคิดนาน

        “เป็นไปไม่ได้..

        หากเป็นสกุลห้าเสาหลักสกุลอื่นนั้นไม่แน่

        แต่หากเป็นสกุลปีกมังกรนั้นตัดทิ้งไปเลย”

        น้ำเสียงมันหนักแน่นแบบที่ผมคุ้นเคยเวลามันพูดเรื่องที่ไม่เคยเปลี่ยนใจ

        มือมันยังคงลูบเคราไปมาแบบคนแก่ในนิทาน ก่อนมันจะพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้ผมต้องหรี่ตาฟังทันที

        “เอ็งจำเรื่องที่ฉันเคยเล่าให้เอ็งฟังได้หรือไม่..

        เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ที่ขาดหายไป..”

        ผมพยักหน้าช้า ๆ

        แล้วเขาก็เริ่มต่อให้

        “ก็นั้นแลเกลอ..

        แคว้นปีกมังกรกับแคว้นวิหคเพลิงหรือแคว้นหงสาเพลิงนิรันดร์ในปัจจุบัน

        แม้จะผ่านมาหลายยุคหลายสมัยแล้ว

        แต่สำหรับคนสกุลตง

        แคว้นหงสาเพลิงนิรันดร์ที่มีกษัตริย์เป็นคนราชสกุลหนานก็ยังถือเป็นแคว้นคู่แค้นกันอยู่เรื่อยไป

        แล้วก็เช่นเดียวกันกับคนสกุลหนาน ที่จะยังคงขุ่นเคืองคนจากสกุลตงด้วยความบาดหมางจากครั้งอดีต ทำให้สองสกุลนี้เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่กาลครั้งก่อน”

        มันหยุดไปชั่วครู่ แล้วพูดทิ้งท้าย

        “แม้นตอนนี้ฉันจะแน่ใจว่าพวกเขาไม่ได้แค้นกันแล้ว

        แต่ก็ยังคงเรียกได้ว่าเป็นคู่กัด

        ต่อให้สมัยนี้จะมีคำว่า สันติ พันธมิตรหรือความมั่นคงระหว่างแคว้น

        แต่สำหรับคนบางพวก..

        คำเหล่านั้นไม่มีอยู่จริงดอก”

        หลังจากฟังคำของโหวหวัง ผมก็หันไปมองหนานหงชุนอีกรอบ

        ฝ่ายนั้นไม่พูดไม่จา แค่พยักหน้าช้า ๆ รับรองคำพูดของเจ้าคนหน้าขนอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง

        เงียบแบบนั้นแหละ..

        ยิ่งทำให้ผมรู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่แค่คาดเดา แต่มันมีอะไรอยู่เบื้องหลังที่ลึกกว่าที่ปากเขายังไม่ทันเล่า

        “แล้วเช่นนั้น...

        เจ้าคิดว่าเป็นฝีมือของผู้ใด?”

        ผมถามออกไปในขณะที่สายตายังจ้องเขม็งอยู่ที่เจ้าคนหน้าสวยอย่างหนานหงชุนไม่วางตา

        สีหน้ามันหม่นลงทันที..

        ไม่ใช่แค่สีหน้า แต่ไหล่ก็เหมือนจะตกลงนิด ๆ ด้วย

        “พวกมันไม่ได้เผยอะไรออกมาเลย..”

        ไอ้คนเป็นองค์ชายตอบเสียงต่ำ

        “ข้ารู้แค่ว่ามีคนของราชวงศ์หนานเป็นผู้สั่งการและให้การสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง

        ตามที่ข้าสืบทราบมา..

        ผู้ต้องสงสัยมีเพียงสี่คน”

        ผมยังไม่ทันอ้าปาก โหวหวังก็แทรกถามขึ้นมาก่อน

        “ใครบ้าง?”

        “หนาน อินกู่ บุตรชายเจ้ากรมพิธีการ

        หนาน ฉุ่ยผิง บุตรชายเจ้ากรมมหาดไทย

        หนาน กงเจี้ยง บุตรชายเจ้ากรมโยธาธิการ

        หนาน เฉิงสือ บุตรชายเจ้ากรมตุลาการ”

        หงชุนพูดชื่อออกมาชัดถ้อยชัดคำ เสียงเรียบแต่ชัดเจนเหมือนนักเรียนท่องบทสวดในห้องสอบ

        ในหัวผมตอนนั้น ไม่ได้คิดแค่จำชื่อ แต่กำลังพยายามเชื่อมโยงแต่ละตำแหน่งเข้ากับขบวนการเงินเถื่อน

        พิธีการ.. มหาดไทย.. โยธาฯ.. ตุลาการ

        ฟังดู.. ก็เข้าเค้าหมดแหละ

        แต่ก่อนที่ผมจะได้ถามต่อ โหวหวังก็เป็นฝ่ายถามแทนอีกครั้ง

        “หืม.. โผ่มาสี่จากหกกรม..

        แลเหตุใดไม่มีบุตรชายของเจ้ากรมกลาโหมหรือเจ้ากรมการคลังเล่า?

        ถ้าฉันจำไม่ผิด..

        พวกเขาก็เป็นราชบุตรเขยเหมือนกันไม่ใช่ฤๅ?”

        ผมหันไปมองโหวหวังด้วยหางตา..

        ไม่ได้ตำหนิ..

        แค่แอบสงสัย..

        ปากของมันผู้นี้เวลาถามมักตอบว่า 'ฉันก็ไม่รู้อะไรมาก'

        แต่เอาเข้าจริง มันกลับรู้ลึกหยั่งกับซ่อนอยู่ใต้โต๊ะราชสำนักหงสาฯ

        หนานหงชุนได้ยินก็พยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนเอ่ยตอบด้วยเสียงที่แฝงความรู้สึกเจือจางบางอย่าง

        “บุตรชายของเจ้ากรมการคลังก็คือข้าหนานหงชุน

        ส่วนเจ้ากรมกลาโหม.. เจิ้ง เฉิงฉี เขามีแต่บุตรสาว ไม่มีบุตรชาย

        จึงไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าร่วมแข่งขันตำแหน่งรัชทายาทได้...”

        เขาพูดจบก็เงียบไปพักหนึ่งก่อนจะเสริม

        “การแข่งขันครั้งนี้จึงมีผู้เข้าแข่งขันเพียงห้าคน ซึ่งรวมข้าด้วย

        ส่วนคนอื่นที่เป็นญาติห่าง ๆ หรือไม่ใช่สายตรง พวกเขาต่างเลือกข้างกันไปหมดแล้ว”

        ในความคิดของผม

        พูดง่าย ๆ

        คือสนามนี้ถูกแบ่งแล้ว

        เหลือแค่รบกันว่าใครจะสร้างคุณูปการมากกว่าเพื่อแย่งเก้าอี้มงกุฎ

        แล้วโหวหวังก็ถามคำถามสุดท้ายขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ แต่มีน้ำหนัก

        “แล้วพ่อหงชุนคิดว่าเป็นผู้ใดในสี่คนนี้ ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องเงินเถื่อน?”

        “อืม...”

        หนานหงชุนก้มหน้าลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยกแตะคางเหมือนนักปราชญ์ครุ่นคิดในจังหวะที่แสงจันทร์ส่องกระทบแก้มพอดีเป๊ะ

        “หนานเฉิงสือเป็นบุตรชายของเจ้ากรมตุลาการ เขามีนิสัยเที่ยงตรง ยึดมั่นในความยุติธรรมเหมือนกับบิดา

        ข้าคิดว่าเขาไม่น่าจะทำการอันสกปรกเช่นนี้

        ส่วนหนานกงเจี้ยง.. มันเพิ่งจะมีอายุแค่สิบสองปีเอง จะให้มันวางแผนหลอมเงินเถื่อนนี่คงยากไปหน่อย”

        ฟังถึงตรงนี้ ผมแอบเบ้ปากนิด ๆ

        เด็กสิบสองเนี่ยนะ ก็คิดจะแย่งชิงบัลลังก์แล้ว

        คงเป็นฝ่ายพ่อของมันมากกว่าที่คิดวิธีการแบบนี้

        “ที่เหลือก็แค่หนานอินกู่กับหนานฉุ่ยผิง

        แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าเป็นใครกันแน่”

        เสียงเขาหนักแน่นขึ้นเมื่อเอ่ยต่อ

        “แต่ถึงอย่างนั้น..

        พวกมันไม่รู้ได้อย่างไร

        ว่าเงินเถื่อนพวกนั้นไม่ใช่แค่ทำให้กระแสเงินในแคว้นปั่นป่วน แต่มันทำให้ราษฎรตาดำ ๆ ที่หาเช้ากินค่ำต้องเดือดร้อน!

        หากข้ารู้ว่าเป็นผู้ใด!!

        ข้าจะไม่ไว้หน้าพวกมันเด็ดขาด!!”

        มือของเขากำแน่น ราวกับกำลังจะบดคนทั้งวงการการเงินด้วยหมัดเปล่า ๆ

        ผมนั่งมองพลางยกคิ้วอย่างไม่แน่ใจว่าควรเอ่ยชมในใจ หรือควรเอ่ยปลอบมันดี

        แต่เอาเถอะ..

        พูดตามตรงเลยนะ ตอนเห็นแววตาของหงชุนตอนนั้น

        ถ้าเจ้าหงชุนคนนี้ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์จริง ๆ

        แคว้นหงสาฯ อาจจะได้กษัตริย์ที่คิดแทนราษฎรจริง ๆ ก็เป็นได้

        ไม่ใช่หุ่นกระบอกในชุดทองคำแบบที่เราเห็นกันจนชิน

        “อย่างน้อย ๆ ถ้าข้ามีวิธีทำลายแท่นผลิตเงินเถื่อนได้ก็คงจะดี..”

        มันพึมพำออกมาเบา ๆ

        พอได้ยินแบบนั้น..

        ผมก็ยกมือขึ้นมา ยื่นนิ้วชี้สองนิ้วขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

        “เช่นนั้นให้พวกข้าช่วยเจ้าดีหรือไม่?”

        ผมเว้นจังหวะให้พวกเขาหันมามอง ก่อนจะยักคิ้วเล็กน้อย แล้วกล่าวต่อ

        “วิชาเนตรของข้าที่เจ้าเห็น..

        มันไม่ได้ทำให้ดวงตาของข้ามองเห็นได้ดีกว่าคนทั่วไปเท่านั้น”

        พูดจบก็เห็นหงชุนขมวดคิ้ว ส่วนโหวหวังกลอกตาใส่ผมอย่างเคย

        แต่ผมไม่สน.. ก็มันเรื่องจริงนี่นา

        “มันยังทำให้ข้ามองเห็นปริมาณของพลังปราณในร่างของคนนั้น ๆ ได้ด้วย คล้ายสิ่งที่จอมยุทธ์ระดับล่วงรู้นภาทำได้

        และด้วยการฝึกของข้า..

        จึงสามารถทำให้ข้าแยกแยะระดับพลังของคนที่ข้าใช้มองได้ว่ามีมากน้อยเพียงใด”

        ผมหยุดนิดหนึ่งให้คนฟังประมวลผล ก่อนจะเน้นเสียงลง

        “ซึ่งตอนที่ข้าได้เฝ้ามองพวกเจ้าอยู่ กลุ่มคนทั้งหกคนนั้นล้วนเป็นจอมยุทธ์ระดับสัมผัสปราณทั้งสิ้น

        แต่มีเพียงแค่สองคนเท่านั้นที่อยู่ใน ‘ขั้นกลาง’

        ซึ่งหมายความว่า..

        พวกมันน่าจะส่งตัวที่แข็งแกร่งที่สุดมาแค่สองคนนี้ เพราะพวกมันไม่รู้หรอกว่าเจ้าจะมีพวกเราตามมาเสริมทีหลัง”

        ดวงตาของหนานหงชุนมีแววสั่นนิด ๆ

        “ดังนั้น..

        ถ้าเป้าหมายแค่ทำลายแท่นหลอมเงินเถื่อน ไม่ใช่บุกกวาดล้างทั้งเครือข่าย

        ข้าว่ามีทางทำได้แน่

        ขอแค่...”

        ผมยกมุมปากขึ้นนิด ๆ

        “..มีคนกล้าพอจะลงมือ”

        ผมเห็นหนานหงชุนเงียบไปหลังจากฟังที่ผมพูด

        แล้วเขาก็เริ่มคิดตามเงียบ ๆ อย่างที่คนคิดมากมักทำ

        ก็ดีแล้ว..

        อย่างน้อยก็ทำให้ผมรู้ว่าแผนของผม

        น่าจะดีใช้ได้จนมันต้องคิด

        เพราะเอาจริง ๆ ถ้าพวกมันรู้ว่าพี่น้องคู่นี้ตามสืบเรื่องเงินเถื่อนอยู่ แล้วหวังจะฆ่าปิดปากจริง

        พวกมันก็ควรส่งยอดฝีมือที่สุดออกมาตั้งแต่แรก เพื่อกันเหตุผิดพลาด

        แต่ที่ส่งมามีแค่ระดับสัมผัสปราณขั้นกลาง..

        เท่ากับว่านั่นคือระดับสูงสุดที่พวกมันมี

        งั้นก็แปลว่า..

        ขุมกำลังของฝ่ายนั้นยังมีจำกัด และนั่นหมายถึง..

        เรามีโอกาส

        “ไหนท่านลองเล่าวิธีของท่านออกมา...”

        หนานหงชุนถามในที่สุดหลังจากไตร่ตรองเสร็จ

        ผมยักไหล่น้อย ๆ แบบคนยังไม่ได้ปิ๊งแผนเป๊ะ ๆ ในหัว

        “ตอนนี้ข้ายังคิดไม่ออก”

        ผมตอบตามตรง

        “พวกเราต้องลองสำรวจดูก่อนว่าพวกมันมีกันกี่คน มีเครื่องผลิตเงินเถื่อนกี่เครื่อง แล้วมันเฝ้ายามกันยังไงบ้าง

        อีกอย่าง..

        เป็นพวกเจ้าที่หนีออกมาได้ อย่างน้อย ๆ พวกมันต้องเริ่มระวังตัว แล้วก็อาจส่งคนออกมาตามหา

        เอาไว้พวกเราสืบให้แน่ชัดก่อน แล้วค่อยคิดหาทางเล่นงานพวกมันอีกทีจะดีกว่า”

        ยังไม่ทันจบดี เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างแรง

        “ไม่ได้.. ช้าเกินไป!”

        เสียงหวานแต่แฝงแรงต้านของหนานหงเซียทำเอาทุกคนหันขวับไปหา

        “หากมัวแต่สืบอย่างเจ้าว่า

        ถ้าพวกนั้นจับเราได้ก่อน ไม่ก็ขนของหนีไปก่อนแน่ ๆ!”

        ไม่รอให้ผมพูดค้านความเห็นนั้น

        โหวหวังเป็นฝ่ายพูดแทนผมเสียทั้งหมด

        “ไม่หรอกแม่หงเซีย...”

        เสียงโหวหวังเอ่ยขึ้นพลางหัวเราะเบา ๆ

        “ต่อให้คนพวกนั้นคิดย้ายที่อยู่ขึ้นมาจริง ๆ พวกมันก็คงทำไม่ได้สะดวกนัก

        ขั้นแรกพวกมันต้องหาสถานที่ใหม่ที่เป็นที่สำหรับผลิตเงินเถื่อนให้ได้ก่อน

        แล้วการจะหาที่ใหม่ที่ใหญ่เท่ากับหมู่บ้านนั้นก็คงจะไม่ง่ายนัก

        อย่างน้อย ๆ ต้องใช้เวลาราวหนึ่งอาทิตย์กว่าจะทำได้”

        ผมหันไปพยักหน้าเสริมตาม

        “ใช่.. เป็นอย่างที่หมอนี่พูด

        ตอนนี้เรามีเวลา แต่ต้องใช้ให้คุ้ม”

        ผมหยุดนิดหนึ่งแล้วพูดต่ออย่างมั่นใจ

        “เอาเป็นข้าและโหวหวังจะเป็นคนสืบเรื่องนี้ให้พวกเจ้าเอง

        อย่างน้อย ๆ ข้าที่มีเนตรจ้าวมังกรก็สามารถตรวจดูได้ว่าพวกมันยังมียอดฝีมือหลบซ่อนอยู่อีกหรือไม่”

        ผมยกสองนิ้วขึ้นมาแบบที่เคยทำเวลาเสนอแผนกลยุทธ์

        “ส่วนพวกเจ้าสองพี่น้องก็ให้หาที่แอบแถว ๆ ถนนทางเข้า

        คอยสังเกตว่าพวกมันได้มีคนใหม่หรือส่งใครออกไปแจ้งข่าวหรือไม่

        หากว่ามีคนใหม่ที่มีระดับพลังสูงกว่าสัมผัสปราณขั้นกลางเข้ามาจริง ๆ

        พวกเราจะได้รู้ล่วงหน้าและจะได้ระวังเอาไว้”

        แผนมันเริ่มเข้าที่แล้ว.. แต่ยังไม่ทันได้วางหมดกระดาน

        เสียงของหนานหงชุนก็ดังแทรกขึ้นทันที

        “ไม่! ข้าจะไปกับพวกท่านด้วย”

        ผมหันไปมองเขาแบบ..

        จริงดิ?

        แต่ฝ่ายนั้นก็ได้พูดเหตุผลออกมาก่อนที่ผมจะค้าน

        “ข้ารู้จักคนในราชสำนักหงสาฯ มากกว่าพวกท่าน

        อย่างน้อย ๆ มีข้าไปด้วยหากว่าพบเจอคนที่รู้จัก

        ข้าจะได้รู้ว่าเป็นคนของผู้ใดที่ทำเรื่องชั่วร้ายเช่นนี้อยู่”

        เหตุผลมันก็ฟังขึ้นนะ แต่ผมนึกภาพพวกเราสามคนเดินตบเท้าสืบข่าวด้วยกันไม่ออกเลย

        แล้วเขาก็เว้นจังหวะ..จังหวะหนึ่ง ก่อนหันมามองผมกับโหวหวังอย่างจริงจัง พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แอบงงเล็กน้อย

        “ระหว่างนี้ข้าต้องรบกวนพี่แซ่ซุน

        และ..เอ่อ..

        พวกท่านชื่ออะไรกันบ้างหรือ?”

        “นั่นซุนโหวหวัง...

        ส่วนข้า.. เอ่อ..

        หม่าเจี้ยน..

        เป็นศิษย์สำนักสี่ขุนเขา สาขาอาณาจักรนี้”

        ผมพูดออกไปโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา

        ก็ต้องโกหกแหละครับ จะให้บอกชื่อจริงว่า 'หลิวเจี้ยน'

        มันที่รู้ว่าผมมีปราณกระบี่ก็คงคิดออกได้ไม่ยากว่าอาป๊าของผมชื่อหลิวหลง

        แบบไม่เอาหรอกครับ..

        ผมยังไม่พร้อมจะรับสายตาตกตะลึงปนตำหนิว่าทำไมลูกคนตระกูลหลิวถึงไปโผล่กลางเรือนบุปผาเมื่อวันก่อน

        และที่สำคัญ...

        หากพวกมันรู้!

        ผมอาจได้โดนลากไปร่วมโต๊ะเจรจาทางการเมืองในฐานะ 'บุตรชายของหนานจื่อฮว่า' องค์หญิงผู้หักหน้าราชวงศ์หนานเมื่อยี่สิบปีก่อน

        ไม่เอาดีกว่า..

        ผมเห็นโหวหวังหันขวับมามองทันที พร้อมขยับปากช้า ๆ แบบไร้เสียง

        'หม่าเจี้ยน?'

        ผมเหลือบตาคืนไปอย่างเนียน ๆ ก่อนจะยักคิ้วตอบกลับว่า 'เงียบไว้น่า'

        หนานหงชุนไม่ได้จับพิรุธอะไรเลย

        กลับยกมือขึ้นแสดงความเคารพอีกครั้งอย่างจริงใจ

        “พี่ซุน...พี่หม่า... ขอบคุณพวกท่านมากที่ช่วยเหลือพวกข้า

        ต่อให้งานนี้จะสำเร็จหรือไม่..

        บุญคุณในครั้งนี้

        ข้า!!

        หนานหงชุนจะจดจำไปชั่วชีวิต และจะหาทางตอบแทนพวกท่านแน่ หากมีโอกาส”

        ผมพยักหน้ารับคำไปเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรในตอนแรก

        แต่พอจะเดินหน้าแผน 'ไปด้วยกันสามคน' ผมก็รีบเบรกแทบไม่ทัน

        “เดี๋ยว..! สต็อปปุ..!

        ย้อนกลับไปเรื่องการสืบข่าวก่อนหนานหงชุน

        ข้าว่าให้ข้าไปกับโหวหวังน่ะดีแล้ว เจ้าอยู่กับน้องของเจ้าสองคนน่าจะสะดวกพวกข้ามากกว่า

        เพราะพวกข้าสองคนเป็นสหายกัน น่าจะทำงานร่วมกันได้คล่องกว่าทำกับพวกเจ้า”

        “ที่พี่หม่าพูดก็มีเหตุผล

        แต่ข้าคิดว่าที่ข้ากล่าวแต่แรกก็ไม่ผิด

        หากว่าให้ข้าไปด้วย..

        อย่างน้อย ๆ เมื่อข้ารู้ว่าเป็นคนของผู้ใดที่ทำเรื่องพวกนี้

        ข้าจะได้หาวิธีรับมือได้ถูก”

        หงชุนหันไปหันโหวหวัง แล้วกล่าวต่ออย่างเด็ดขาด

        “ได้โปรด...พี่ซุน

        รบกวนท่านดูแลน้องสาวของข้าแทนข้าด้วย ตอนนี้คนที่ข้าไว้ใจก็มีแค่พวกท่านเท่านั้น”

        ผมชำเลืองมองโหวหวังที่ยืนยิ้มเบิกบาน

        น่ารำคาญใจยิ่งกว่าตอนมันได้ขาหมูกรอบหนังบางเสียอีก

        “ไม่ต้องห่วง.. พ่อหงชุน

        ฉันจะพาน้องสาวของพ่อไปหาที่หลบแถว ๆ ถนนทางเข้า ไว้ใจฉันได้เลย

        ส่วนเอ็ง..

        หละ.. (หลิว) หมายถึงหม่าเจี้ยน เอ็งก็ระวังตนด้วย”

        “แล้วเจ้าเล่า.. เซียเอ๋อร์

        เจ้าขัดข้องหรือไม่ที่จะอยู่ร่วมกับพี่ซุนสักพัก?”

        ภาพที่เกิดขึ้นต่อหน้าผมนี่ เรียกได้ว่าทำผมต้องกลอกตาจนปวดเบ้า

        สายตาที่หนานหงเซียมองโหวหวังนี่มันยังไง

        สายตานั้นราวกับเห็นพระเอกหนังยืนกอดอกอยู่..

        “หากเป็นสุภาพบุรุษเช่นท่านชายซุน..

        น้องก็ไม่ขัดข้อง...”

        ผมยกมือขึ้นมาเกาหัวทันที

        ไม่ใช่เพราะงงหรอก..

        ผมแค่พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้ร้องตะโกนออกไปว่า

        'เห้ย! เห้ย!! เห้ยยยย!!! เจ้าไม่รู้หรือไงว่าบุรุษที่อันตรายที่สุดต่อผู้หญิงก็คือคนที่เจ้าเพิ่งเรียกว่าสุภาพบุรุษน่ะ!!!'

        ผมนี่อยากจะรู้นัก...

        ถ้าหากวันหนึ่งยัยนี่รู้ความจริงว่าไอ้หน้าขนนี่แหละ ที่เคย 'คั่ว' สตรีถึงสามคนในคืนเดียวที่เรือนบุปผากลิ่นธารา

        หนานหงเซียจะยังเรียกมันว่า 'สุภาพบุรุษ' อยู่ไหม?

        แล้วขอแนะนำสำหรับผู้ปกครองหรือพี่ชายทุกท่านนะครับ

        หากคุณมีน้องสาวหรือลูกสาว

        อย่าได้ฝากพวกเธอไว้กับผู้ชายที่ชื่อว่า

        ซุน โหว หวัง