[จบ] มรรคาไร้สิ้นสุด เซียนยุทธ์เหนือฟ้า

บทที่ 58 ฮุ่นตุ้นแผลงฤทธา ความตื่นตะลึงของโจวเฟยอวี๋ 

"โอหัง! เซียวอวิ๋น เจ้าโอหังเกินไปแล้ว ศิษย์พี่หลี่ครอบครองกายาเวลาและมิติไร้คู่ต่อสู้ในขอบเขตเดียวกัน สักวันเจ้าต้องตายด้วยน้ำมือของเขาอย่างแน่นอน"

โจวเฟยอวี๋ตะโกนด้วยความโกรธขณะที่พยายามต้านทานการโจมตีของเซียวอวิ๋นอย่างยากลำบาก

แม้เขาจะได้ประจักษ์พลังอันแข็งแกร่งของเซียวอวิ๋นแล้ว แต่เขาก็ยังไม่เชื่อว่าเซียวอวิ๋นจะสามารถต่อกรกับหลี่เฉิงตี้ได้

เพราะท้ายที่สุด ความแข็งแกร่งของหลี่เฉิงตี้นั้น เขาเคยได้สัมผัสด้วยตัวเองมาก่อน

โดยเฉพาะความเร็วของหลี่เฉิงตี้ที่สูงจนไม่อาจรับมือได้ ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาด้วยกัน ไม่มีผู้ใดไล่ตามความเร็วของหลี่เฉิงตี้ได้เลย

เมื่อเผชิญหน้ากับความเร็วอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนั้น ใครก็ตามที่พบกับหลี่เฉิงตี้ล้วนมีจุดจบเดียวกัน คือพ่ายแพ้!

"ฮึ ไร้คู่ต่อสู้ในขอบเขตเดียวกัน? น้ำหน้าอย่างเขาก็กล้าอวดอ้างเช่นนั้นเรอะ?"

เซียวอวิ๋นแค่นเสียงเย็นชา พลังหมัดของเขายิ่งทวีความรุนแรง ทำให้โจวเฟยอวี๋ที่อยู่เบื้องหน้าต้องพ่นเลือดไม่หยุด กระทั่งซี่โครงก็แตกหัก

"พรวด!" ร่างของอีกฝ่ายกระอักเลือดกระเด็นออกไป

"แม้แต่ศิษย์พี่โจวสู้เขาไม่ไหวหรือนี่!" เมื่อศิษย์ที่เหลือของสำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูเห็นสภาพอันน่าเวทนาของโจวเฟยอวี๋ ก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาทันที

พวกเขาเริ่มมีใจคิดจะถอย แต่เพราะโจวเฟยอวี๋ยังไม่ตาย พวกเขาจึงไม่กล้าถอย มิเช่นนั้นก็จะมีความผิดร้ายแรงฐานทอดทิ้งศิษย์ร่วมสำนัก ถึงแม้จะกลับไปถึงสำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูก็ต้องตายอยู่ดี

"ฆ่า!"

เซียวอวิ๋นไม่สนใจอะไรมาก เขาเริ่มแสดงความเร็วสุดขีดของวิชาย่างก้าวเทพวายุพุ่งทะยานไปในอากาศ เหวี่ยงหมัดสีทองฟาดใส่ศิษย์สำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูคนหนึ่งจนกระอักเลือดกระเด็นออกไป

"ศิษย์พี่หวัง..." คนอื่น ๆ ร้องอุทานด้วยความตกใจ นั่นคือผู้แข็งแกร่งรองจากโจวเฟยอวี๋ ติดอันดับสามในหมู่ผู้ฝึกตนขอบเขตหลอมกายาของสำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชู แต่กลับรับหมัดเดียวของเซียวอวิ๋นไม่อยู่

"พวกเจ้าอ่อนแอเกินไป!"

เซียวอวิ๋นแสดงสีหน้าดูแคลน กายเนื้อของเขาเรืองรัศมีสีทอง ปราณโลหิตเดือดพล่าน ประหนึ่งล้อมรอบด้วยมหาสมุทรสีทอง พลังอันน่าสะพรึงกลัวพลุ่งพล่านรวมตัวที่หมัดของเขา แผลงฤทธาไร้ผู้ต้านให้ประจักษ์

"อั้ก!" ศิษย์สำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูอีกคนถูกเซียวอวิ๋นสังหารไป

ในสมรภูมิเหลือเพียงสี่คนเท่านั้น เซียวอวิ๋นราวกับเทพสงครามอันเกินต้าน มองไปทางใดก็น่าเกรงขาม เขาพุ่งเข้าหาศิษย์สำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูที่เหลืออีกสี่คนด้วยความตั้งใจจะสังหารให้เรียบ

ยามนี้โจวเฟยอวี๋เข้าใจแล้วว่าพวกตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเซียวอวิ๋น หากยังคงอยู่ที่นี่ต่อไป ย่อมต้องพ่ายแพ้ยับเยิน เขาจึงตะโกนขึ้นว่า "รีบหนีเร็ว! แยกย้ายกันหนี! ต้องนำข่าวนี้ไปบอกศิษย์พี่หลี่ให้ได้ เขาจะแก้แค้นให้พวกเราแน่นอน!"

พูดจบ โจวเฟยอวี๋กลับพุ่งเข้าหาเซียวอวิ๋นเสียเอง เขาตั้งใจจะใช้ชีวิตของตนถ่วงเวลาเซียวอวิ๋นเพื่อให้คนอื่น ๆ มีโอกาสรอดชีวิต

ต้องยอมรับว่า แม้แต่เซียวอวิ๋นก็ยังรู้สึกประหลาดใจ เขามองร่างโชกเลือดของโจวเฟยอวี๋ตรงหน้า ในดวงตาปรากฏแววชื่นชม "แม้เป็นศัตรู แต่ความกล้าหาญที่ยอมอยู่รั้งท้ายของเจ้าทำให้ข้านับถือนัก ข้าจะให้โอกาสเจ้าได้ทิ้งคำพูดสุดท้าย"

"เซียวอวิ๋น นึกไม่ถึงว่าเจ้าที่มีเพียงร่างกายสามัญชนจะมีพลังต่อสู้ถึงเพียงนี้ สมแล้วที่สำนักศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นกล้าส่งเจ้าเข้ารังมังกร แต่ร่างกายสามัญชนก็คือร่างกายสามัญชนวันยันค่ำ เจ้าไม่มีวันรู้หรอกว่าสุดยอดกายาน่าสะพรึงกลัวเพียงใด ศิษย์พี่หลี่จะต้องแก้แค้นให้ข้าแน่นอน!" โจวเฟยอวี๋ตะโกนกร้าว

เซียวอวิ๋นกล่าวด้วยสีหน้าเยียบเย็น "นี่คือคำสั่งเสียของเจ้าหรือ? น่าเสียดายนัก แม้ข้าอยากให้เจ้ามีชีวิตอยู่เพื่อได้เห็นภาพที่ข้าสังหารหลี่เฉิงตี้ แต่ข้าเป็นคนไม่ชอบความยุ่งยากนี่สิ ดังนั้นเจ้าตายไปก่อนเถอะ อีกไม่กี่วัน หลี่เฉิงตี้ก็จะตามลงไปพบเจ้าเอง"

"แค่เจ้าก็คิดจะสังหารศิษย์พี่หลี่? รอให้เจ้าได้พบเขาเมื่อไหร่ เจ้าจะรู้เองว่าความต่างระหว่างเจ้ากับเขานั้นห่างกันลิบลับ ข้าโจวเฟยอวี๋จะรออยู่เบื้องล่างก่อน" โจวเฟยอวี๋ตะโกนก้อง พุ่งเข้าใส่เซียวอวิ๋นราวกับผีเสื้อบินเข้ากองไฟ

"ฆ่า!"

เซียวอวิ๋นไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก เพียงแค่แสดงพลังอำนาจอันน่าเกรงขามออกมา ไม่ปิดบังพลังที่แท้จริงอีกต่อไป

เปรี้ยงงง!

เบื้องหลังเซียวอวิ๋นปรากฏเสาสวรรค์หลากสีสามสิบเสา นี่คือภาพสะท้อนของมหาเต๋าที่มีพลังอานุภาพเหนือความคาดหมาย ทำให้เซียวอวิ๋นดูราวกับเทพสงครามไร้พ่าย

ปรากฏการณ์เช่นนี้ทำให้ศิษย์ที่เหลือของสำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูต่างตะลึงงัน กระทั่งโจวเฟยอวี๋ก็จ้องมองเสาสวรรค์หลากสีสามสิบเสาเบื้องหลังเซียวอวิ๋นด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"นี่… นี่คือภาพสะท้อนของมหาเต๋าเหรอ?"

"เหตุใดเขาจึงมีภาพสะท้อนของมหาเต๋าได้?"

"นี่มันเป็นนิมิตที่มีแต่กายาฮุ่นตุ้นเท่านั้นที่จะมีได้เลยนะ!"

ศิษย์ทั้งหลายจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูต่างมีสีหน้าฉงนปนตะลึง โจวเฟยอวี๋บางสิ่งขึ้นได้ เขามองเซียวอวิ๋นด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ ม่านตาหดเล็กลง ก่อนจะเอ่ยด้วยความตกใจว่า 

"เจ้าฝึกฝนคัมภีร์ฮุ่นตุ้นมาจนถึงขั้นที่สามสิบหก และยังสร้างร่างต้นกายาฮุ่นตุ้นได้แล้วหรือ!"

ในใจของเขาราวกับมีคลื่นยักษ์ซัดสาด ช่างน่าตกตะลึงเหลือเกิน

นั่นคือคัมภีร์ฮุ่นตุ้น วิชาที่ได้ชื่อว่ายากที่สุดในเก้าสวรรค์สิบทิศ นอกจากจักรพรรดิฮุ่นตุ้นที่เกิดมาพร้อมกายาฮุ่นตุ้นแล้ว ก็ไม่เคยมีผู้ใดฝึกวิชาอันล้ำเลิศนี้สำเร็จมาก่อน

แต่เซียวอวิ๋นผู้นี้อายุเท่าใดกัน? อายุยังไม่ถึงยี่สิบปีเลยกระมัง แต่กลับฝึกฝนคัมภีร์ฮุ่นตุ้นจนถึงขั้นที่สามสิบหก สร้างร่างต้นกายาฮุ่นตุ้นได้สำเร็จ นี่มันการรู้แจ้งระดับใดกัน? นี่มันพรสวรรค์ระดับใดกัน?

"ข้าผิดไปแล้ว ผู้อาวุโสสูงสุดว่านหยางฮุยผิดไปแล้ว ที่แท้พวกเราทั้งหมดต่างก็ผิดไปแล้ว..." โจวเฟยอวี๋มองดูเซียวอวิ๋นที่แสดงปรากฏการณ์น่าสะพรึงกลัวตรงหน้า อดไม่ได้ที่จะหัวเราะอย่างเศร้าสลด

"ตอนนั้นผู้อาวุโสสูงสุดว่านหยางฮุยกลับมาจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นของพวกเจ้า บอกว่าเจ้าแค่มีสติปัญญาอยู่บ้าง อาศัยยาอู้เสินถึงได้ฝึกฝนทักษะยุทธ์ระดับยอดเยี่ยมได้สองสามวิชา จึงมีพลังไม่ธรรมดา"

"แต่ยาอู้เสินมีผลข้างเคียง ดังนั้นพวกเราจากสำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูจึงไม่เคยเห็นเจ้าอยู่ในสายตา คิดว่าเจ้าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่สำนักศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นส่งมาเพื่อกำจัดอัจฉริยะของพวกเราสำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูเท่านั้น"

"ไม่คิดว่าเจ้าจะถึงกับฝึกฝนคัมภีร์ฮุ่นตุ้นได้ แถมยังมีการรู้แจ้งที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ สมกับที่มีข่าวลือก่อนหน้านี้ว่า ยามที่สำนักศักดิ์สิทธิ์ฮุ่นตุ้นเปิดสำนักรับศิษย์ ระฆังฮุ่นตุ้นดังก้องถึงเก้าครั้ง"

โจวเฟยอวี๋มองดูเซียวอวิ๋นที่เดินมาตรงหน้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเศร้าสลด ในดวงตาปรากฏแววเข้าใจ "คนผู้นั้นคงจะเป็นเจ้ากระมัง ฮึ ๆ สามารถทำให้ระฆังฮุ่นตุ้นดังก้องถึงเก้าครั้ง สมกับที่มีพรสวรรค์ล้ำเลิศถึงเพียงนี้ ข้าพ่ายแพ้โดยไม่ต้องเสียดายเลย!"

"นี่คือคำสั่งเสียของเจ้าหรือ?" เซียวอวิ๋นเดินมาหยุดตรงหน้าโจวเฟยอวี๋ นัยน์ตาเย็นชา ร่างของเขาแผ่รัศมีสีทองสว่างจ้า เบื้องหลังมีเสาสวรรค์หลากสีสามสิบต้นทะยานสู่นภา ราวกับเทพสงครามผู้ไร้เทียมทาน อำนาจของเขาลึกล้ำจนไม่อาจประเมินได้

คำพูดเพิ่งจบ เซียวอวิ๋นก็ปลดปล่อยพลังอันท่วมท้นออกมา กวาดล้างทุกสิ่งดุจดั่งพายุพัดกิ่งไม้แห้ง กลืนกินโจวเฟยอวี๋ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าจนมิดไป

"แม้เจ้าจะฝึกฝนคัมภีร์ฮุ่นตุ้น จะสร้างร่างต้นกายาฮุ่นตุ้นได้ แต่เจ้าก็ยังไม่ได้สร้างกายาฮุ่นตุ้นที่แท้จริง ตอนนี้เจ้ายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของศิษย์พี่หลี่หรอก..."

เสียงของโจวเฟยอวี๋เงียบหายไป ร่างของเขาถูกพลังอันบ้าคลั่งฉีกออกเป็นชิ้น ๆ กลายเป็นละอองเลือดย้อมท้องนภาและแดนดินให้แดงฉาน

"ศิษย์พี่โจว!" ศิษย์สำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูที่เหลืออีกสามคนร้องอย่างตกใจ โจวเฟยอวี๋ก็ตายแล้ว ทำให้พวกเขารู้สึกหนาวเยือกไปทั้งร่าง ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งได้

"รีบหนีเร็วเข้า..." ศิษย์สำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูทั้งสามคนตกใจจนวิ่งหนีกระเจิง

ฉึก! ฉึก! ฉึก! เซียวอวิ๋นไม่แม้แต่จะมองพวกเขา มีดบินสีเงินสามเล่มพุ่งออกไป ปลิดชีวิตทั้งสามด้วยการจู่โจมเพียงครั้งเดียว

คราวนี้ อัจฉริยะทั้งเก้าแห่งสำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่ชูล้วนตายอย่างอนาถภายใต้น้ำมือของเซียวอวิ๋น 

ทัพพ่ายยับเยิน!