ฉินหยุนรับเม็ดยาและหันกลับมุ่งหน้าไปที่ทางเข้าออกของสวน
สมุนไพร แต่แล้ว เขาได้เห็นเด็กสาวและเด็กหนุ่มคนหนึ่งเดิน
เข้ามาเด็กหนุ่มนับว่าหล่อเหลา เด็กสาวก็นับว่างดงาม พวกเขาสวม
ใส่เสื้อผ้าที่งดงามไม่แพ้กัน รอยยิ้มของเด็กสาวนั้นอ่อนหวานยิ่ง
“โอ้! นั่นฉินหยุนไม่ใช่หรือ? เ้าโดนบีบบังคับให้เข้าร่วม
กองทัพไปอีกสิบวันนี่ ข้าคิดว่าเ้าฆ่าตัวตายไปแล้วเสียอีก!”
เด็กหนุ่มผู้นี้สวมใส่ชุดสีทองค าและแดงงดงาม ใบหน้าเต็มไป
ด้วยรอยยิ้มน่ารังเกียจขณะพูดกับฉินหยุน
อีกฝ่ายคือองค์ชายสี่ นามนั้นคือฉินเทียนอี้เป็น้องชายขององค์ชายรัชทายาท ไม่นานมานี้เพิ่งเข้าสู่ขอบเขตกายวรยุทธ์
ระดับที่สี่และมาที่นี่เพื่อรับเม็ดยาปราณิญญา เมื่อเหล่าทหารอารักขาพบเห็นองค์ชายสี่มาเยือน พวกเขาเร่ง
รีบโค้งกายให้ ชายวัยกลางคนใบหน้าอ้วนกลมแทบกราบ
กราน…
ฉินหยุนมองฉินเทียนอี้ด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกและกล่าวว่า “ข้า
ไม่ได้ขลาดเขลาเช่นเ้าที่คิดปลิดชีพตนเองยามเกิดปัญหาขึ้น!
ข้าเพิ่งเข้าสู่ขอบเขตกายวรยุทธ์ระดับที่สาม เพราะแบบนั้นจึง
มาที่นี่เพื่อรับเม็ดยาปราณิญญา”
หลังกล่าวค าจบ เขามองไปยังเด็กสาวข้างกายฉินเทียนอี้
เด็กสาวสวมใส่ชุดสีขาวราวหิมะงดงามจับตา ผิวละเอียดอ่อน
รูปลักษณ์นี้งดงามสะกดสายตา บ่งบอกถึงความงดงามอัน
วิเศษและความเป็ผู้มีวัฒนธรรมอันดี
นามของนางคือหยวนหยานหยิง นางเป็ธิดาของแม่ทัพใหญ่
หยวน กระทั่งเป็เพื่อนเล่นกับฉินหยุนเมื่อสมัยก่อน แม้นางจะอายุเพียงสิบห้าใกล้สิบหกปี แต่เมื่อดวงตานั้นกระพริบขึ้นและลง ความงามนี้สะกดแก่สายตาจนแทบจับกุมดวงิญญา เอาไว้ได้