The Great Emperor ตำนานจักรพรรดิไร้บัลลังก์

ยามเช้าหลังคืนที่สัญญาณเกราะดังทั้งแนวกำแพงลมเหนือยังคงพัดธงขาวดำโน้มต่ำแล้วคืนรูปเสียงยามผลัดเช้าเดินย่ำเท้าเท่ากันบนดินแข็งเหมือนคนลากไม้บรรทัดทาบพื้นเถ้าเรือกวงไล่ตรวจเชือกแบ่งช่องทีละปม เสมียนกลางเช็ดถ้วยครั่งใบใหม่ให้สะอาดเหม่ยหลิงพลิกสมุดไปหน้าที่จาร “สัญญาณเกราะ–เวรเงียบกลางวัน” ของเมื่อวานอาหยินยกน้ำร้อนวางเรียงตามมุมโต๊ะเล็กข้างกระดานชื่อยังคงติดแผ่นผ้าข้อความเมื่อคืน “กองโจรใหญ่เคลื่อนพล ไม่น้อยกว่า300 มุ่งใต้สะพานเก่า”

หลี่เฟิงก้าวเร็วเข้าลานคำนับสั้น

“ยามปลายดึกข้าพบพ่อค้ากลุ่มหนึ่งจากนอกเมือง เขาขอพบ ‘ต่อหน้า’ ตอนเช้าบอกว่าจะร่วมมือหากเราให้การอารักขาเส้นทางสำคัญ”

ลู่หานพยักหน้าเขาสั่งเสมียนกลาง

“เปิดหน้าใหม่‘ข้อต่อรองชายแดนพ่อค้ากลุ่มนอกเมือง’ ลงวัน–ยาม เว้นช่องนิ้วครั่งพยาน 3 คน”

ชายชรากระดิ่งกับแม่หลานจากร้านตวงธัญแตะนิ้วครั่งเป็นพยานแรกๆ ไม่นาน พ่อค้ากลุ่มนั้นก็มาถึง มี 4 คน นำโดยชายกลางคนเคราเรียวชื่อ “ไป๋เซิน”อีกสามคือ “หานอวี้” “เติ้งฉวน” และ “ซูเหลียน” แต่งกายพอมีฐานะแต่รองเท้าเปื้อนฝุ่นไกล แสดงว่าเดินทางค่อนคืน

ไป๋เซินก้มศีรษะ

“พวกเราเดินเส้นค้าระหว่างเมืองชายแดนกับหมู่บ้านริมสันดินตะวันตกเส้นทางถูกบีบโดยคนของผู้ว่าฯ และกองเร่ร่อน หากท่านให้การอารักขาและจุดพักของเราพวกเราจะเข้าร่วมราคาสาธารณะ จ่ายภาษีตามกฎ และลงชื่อในสัญญาต่อหน้า”

หลี่เฟิงเหลือบมองลู่หานแวบหนึ่งลู่หานเอ่ยนิ่ง

“อารักขาไม่ใช่‘ขายดาบ’ แต่คือ ‘วินัยร่วม’ ถ้าจะร่วม ต้องรับกฎเดียวกันทั้งตลาดและทางเดิน”

เหม่ยหลิงเปิดสมุดเขียนหัวข้อใหม่

“สัญญาวินัยตลาดฉบับชายแดน”

เธอประคองปลายพู่กันวางบรรทัดทีละข้อให้ชัดและสั้น

หนึ่งระบุเส้นทาง–เวลา–จำนวนเกวียนต่อหน้า

สองผู้ร่วมทางถือ “เกราะกลม” 1 ใบต่อเกวียน และเรียน 3 สัญญาณ

สามไม่กักตุน ไม่ตัดราคา ไม่ซื้อผ่านคนไร้นิ้วครั่ง

สี่พบของอันตรายธนูเพลิง น้ำมันยาง ตะขอใหญ่ต้อง “ประกาศต่อหน้า”

ห้าเกิดเหตุ ให้ใช้สัญญาณ 3 เคาะ = เก็บไฟ–ปิดบาน 2 เคาะ = เปิดทางคนแก่–เด็ก 1 เคาะ= ตั้งแถว

หกผู้ละเมิดจะถูกบันทึกและอ่านชื่อ 7 วัน

เสมียนกลางขยับแผ่นไม้“แบบสัญญา” ไปตรงหน้าพ่อค้าทั้ง 4 คน พร้อมถ้วยครั่ง ไป๋เซินก้มอ่านจนสุดบรรทัดเขายิ้มบาง “กฎไม่ยาว แต่แหลมคม” เขาแตะนิ้วครั่งก่อนเป็นคนแรก หานอวี้ เติ้งฉวนและซูเหลียนแตะตาม โดยมีคนในลานยืนเห็น “ต่อหน้า” ไม่ต่ำกว่า 20 คน

[ระบบจักรพรรดิ ทำงาน]
 [ภารกิจหลัก:จัดตั้ง “สัญญาวินัยตลาดฉบับชายแดน”]
 [เงื่อนไข:(1) พ่อค้านอกเมือง มากกว่า 3 ราย ลงนิ้วครั่ง, (2) ออก “เส้นทางอารักขา” มากกว่า1 เส้น, (3) ฝึกสัญญาณเกราะให้คาราวาน มากกว่า 20 คน, (4) บันทึกสายสอดแนม มากกว่า1 ราย ต่อหน้า]
 [รางวัล:“แบบแผนขบวนอารักขา 5–7 เกวียน” + “ป้ายผ่านวินัยตลาด (เวอร์ชันคาราวาน)”]
 [คำเตือน:คนของผู้ว่าฯ จะสอดแนมดักจดรายชื่อผู้ร่วมสัญญา]

ลู่หานรับคำเตือนอย่างไม่แปลกใจเขาหันไปสั่งเถ้าเรือกวง

“วางเชือกแบ่งช่องสำหรับฝึก‘สัญญาณเกราะ’ แถวตะวันตกของลาน ขีดเส้นขอบเกวียน 5–7 คันตามแบบ”

เถ้าเรือกวงยิ้มบางเขาคลายเชือกแบนออกเป็นรังนก จับมุมเป็นช่องยาว 7 ช่องพอดีล้อเกวียนปักไม้เตี้ยเป็นจังหวะตรงไป๋เซินพยักหน้าอย่างชื่นชมกับความเรียบง่ายแต่ขึงขังของเส้นเชือก

เหม่ยหลิงเรียกผู้ร่วมเดินทางและลูกมือพ่อค้าให้มาต่อแถวเธอยกเกราะกลม เคาะ 1 ครั้ง

“ตั้งแถว”

เธอเคาะ2 ครั้ง เว้นช่วง

“เปิดทางคนแก่–เด็ก”

เธอเคาะ3 ครั้งติดกัน

“เก็บไฟ–ปิดบาน”

ผู้คนทำตามทันทีเส้นเชือกยวบเล็กน้อยยามคนก้าวผ่าน แต่กลับตึงขึ้นเมื่อแต่ละคนหยุดที่ตำแหน่งสายตาหลายคู่ในตลาดมองอย่างทึ่งที่คาราวานกับชาวเมืองเคลื่อนไหวเป็นรูปเดียวกันได้ภายในครึ่งชั่วยาม

ระหว่างฝึกเสียงก้าวเท้าเบาที่ไม่คุ้นแล่นผ่านสันหลังลู่หานเขาเหลือบมองชายสองคนในชุดเรียบธรรมดา ยืนพิงเสากลางลานกระพริบตาอย่างคนจดจำรายชื่อ เสมียนกลางชะโงกไปกระซิบ“ปลอกแขนฟันปลาเล็กซ่อนในแขนเสื้อ”

ลู่หานไม่ไล่เขาพยักหน้าให้เหม่ยหลิงยกแผ่นป้าย “บันทึกผู้สังเกตการณ์ต่อหน้า”ไปตั้งตรงหน้าคู่นั้น เสียงเหม่ยหลิงเรียบนุ่ม

“โปรดลงชื่อสังกัด และเหตุผลของการสังเกต ถ้าเป็นหน้าที่ ข้าจะบันทึกว่า ‘ปฏิบัติหน้าที่’ถ้าไม่ลง ข้าจะบันทึกว่า ‘ปฏิเสธต่อหน้า’”

คนทั้งคู่เม้มปากไม่แตะครั่ง เสมียนกลางจดบรรทัดเรียบ “ผู้สังเกต 2 คน ปฏิเสธต่อหน้า”แล้วหันกระดานชื่อให้คนทั้งลานเห็น คนนั้นทั้งสองถอยครึ่งก้าวอย่างหมดท่าแต่ยังไม่ไปไหน

[ระบบจักรพรรดิ ทำงาน]
 [บันทึก:ตรวจพบสายสอดแนมบันทึก “ปฏิเสธต่อหน้า” สำเร็จ]
 [รางวัล:“แบบวางเวรเงียบขอบคาราวาน”]

ลู่หานใช้รางวัลนั้นโดยพลันเขาสั่งวาง “เวรเงียบ” รอบคาราวาน 2 วง วงในคือคนขับเกวียนที่ถือเกราะวงนอกคือชาวเมืองที่รับสัญญาณแล้ว ถือเชือกแบ่งช่องเดินกึ่งเร็วกึ่งช้าเป็นรูปครึ่งวงแหวนตามท้ายคาราวาน

ฝึกครบสามรอบเหม่ยหลิงให้ทุกคนลงนิ้วครั่งว่า “รับทราบสัญญาณเกราะคาราวาน” ไป๋เซินยกมือถาม

“ถ้าถูกหยุดกลางทางโดยผู้ว่าฯเราจะกล่าวอ้างสิ่งใด”

ลู่หานชี้ที่กระดานชื่อ

“กล่าวอ้าง‘สัญญาวินัยตลาดฉบับชายแดน’ และ ‘ป้ายผ่านวินัยตลาด (เวอร์ชันคาราวาน)’ติดหัวเกวียนแรก–ท้ายเกวียนสุด แล้วใช้ 1 เคาะ ขอ ‘ตั้งแถวตรวจต่อหน้า’หากเขาไม่ลงชื่อ ถือว่า ‘ปฏิเสธต่อหน้า’ เราจะบันทึก”

ไป๋เซินหัวเราะสั้น“ข้าชอบคำว่า ‘ตั้งแถวตรวจต่อหน้า’ ฟังแล้วคนโกงกลัว”

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากปลายตรอกตะวันออก“ผู้ช่วยคลังที่ 2” โผล่หน้า สีหน้ายังซีดแต่สายตาเข้มขึ้นกว่ามื้อวานเขาเดินตรงมาเห็นป้าย “ปฏิเสธต่อหน้า” ของสอดแนม ก็ชะงักครู่เหม่ยหลิงหยิบบันทึกเมื่อวานที่เขาแตะนิ้วครั่ง “ยืนต่อหน้า” ยื่นให้ดูเขาแค่นยิ้ม

“วันนี้ข้าขอดูการฝึก”

“โปรด”ลู่หานตอบ เขาไม่แตะต้องอำนาจที่ชายผู้นั้นถืออยู่ แต่ผูกมันเข้ากับ “ต่อหน้า”ให้แน่นขึ้น

ครั้นฝึกเสร็จคาราวานจำลองเรียง 5 เกวียนในลาน โยกเล็กน้อยเหมือนพร้อมออกทางจริงลู่หานเปิดแผนที่ไม้ไผ่เล็ก “แบบแผนขบวนอารักขา 5–7 เกวียน”อีกมุมหนึ่งมีเข็มร่างเส้นทางจากลานใต้ไปตลาดทิศเหนือแล้ววนออกประตูตะวันตกเฉียงเหนือแล้ววกเข้าเส้นที่ไปหมู่บ้านริมสันดิน พร้อมวงกลมเล็ก ๆ ระบุ “จุดพักระยะกึ่ง”สองจุด

[ระบบจักรพรรดิ ทำงาน]
 [บันทึก:ออกเส้นทางอารักขาจากลานใต้ → ประตูตะวันตกเฉียงเหนือ → สันดิน]
 [รางวัล:“ผังทางลมจุดพักระยะกึ่ง” + “สิทธิ์ชูป้ายผ่านวินัยตลาดคาราวาน 3 วัน”]
 [คำเตือน:เวลาผ่านประตู จะมีมือที่สามสอดคำสั่งปลอมบอก ‘ตรวจเฉพาะใน’ พาไปมุมอับ]

เหม่ยหลิงเขียนบรรทัดหนา“คำสั่งปลอม: ‘ตรวจเฉพาะใน’” แล้ววงด้วยหมึกเข้ม เธอเงยหน้าขึ้น

“ถ้าเจอให้ยืนยัน ‘ต่อหน้าคน 3 ฝ่าย’ ทหารเวร–พ่อค้า–ชาวบ้าน ไม่ยอมถือว่า ‘ตรวจในเงา’เราจะไม่เข้า”

ผู้ช่วยคลังพยักหน้าแข็งๆ “ข้าจะไปยืนที่ประตูตะวันตกเฉียงเหนือยามออกคาราวานแรก”

ข่าวคาราวานที่ได้รับการอารักขาแพร่ไปรวดเร็วคนมุงหน้าลานเพิ่มขึ้น พ่อค้าแถวสองที่ยังไม่เข้าร่วม 2–3 ร้านเริ่มกระซิบถาม“หากพวกข้าร่วมวันนี้ ยังทัน ‘ป้ายผ่าน’ หรือไม่” เหม่ยหลิงชี้ถ้วยครั่ง“ลงนิ้วครั่งตอนนี้ก็ทัน”

เสียงก้าวเท้าแปลกอีกระลอกดังเข้ามาจากทิศใต้คราวนี้เป็นชายหนุ่มร่างสูงสองคน สวมเสื้อลินินปกต่ำที่ข้อมือซ้ายมีด้ายแดงผูกอยู่เหมือนกันเขามาหยุดหน้ากระดานชื่อแล้วยกแผ่นผ้าขาวพับสี่ ที่มุมผ้าขีดสัญลักษณ์เล็ก ๆเป็นเส้นสั้น–ยาวสลับกัน

“มีผู้ฝากของถึง‘คุณหนูเหม่ย’ จากตลาดตะวันตก” ชายคนหนึ่งเอ่ยสั้น

เหม่ยหลิงรับผ้าเธอแผ่บนโต๊ะเล็ก ทุกคนโน้มดูสองก้าวแต่เว้นระยะพอดีตามเชือกเธอมองเส้นสั้น–ยาวนั้นเพียงครู่ ดวงตาก็วาบ เธอหยิบถ่านขีดแปลงเส้นสั้น–ยาวกลับเป็นตัวอักษร

“คืนนี้ยามสองเผาโกดังชายแดน”

อากาศในลานใต้เหมือนหายไปเสี้ยวใจเดียวหลี่เฟิงบีบสันกราม เถ้าเรือกวงมองผ้าพับแผ่โดยไม่กะพริบเสมียนกลางยกถ้วยครั่งโดยสัญชาตญาณ เหม่ยหลิงเขียนบรรทัดลงบนไม้ทันที

“เศษกระดาษรหัสยามสองเผาโกดังชายแดน”

เธอชี้ถ้วยครั่งให้ชายหนุ่มทั้งสอง“ใครส่ง ท่านเป็นพยานหรือไม่” คนหนึ่งส่ายหน้า

“เราเป็นคนรับฝากจากหญิงขายผักริมทางในตลาดตะวันตกนางบอก ‘เอาให้คุณหนูที่อ่านกระดานชื่อได้’”

เสมียนกลางจด“หญิงขายผักตลาดตะวันตกผู้ส่งต้นทาง (จะตามยืนยัน)”แล้วขอให้ชายทั้งสองลงนิ้วครั่งว่า “เป็นผู้ส่งต่อ”ทั้งคู่แตะนิ้วครั่งอย่างไม่ลังเล

[ระบบจักรพรรดิ ทำงาน]
 [ภารกิจย่อย:ถอดรหัสและยืนยันแหล่งข่าว]
 [เงื่อนไข:(1) ยืนยันผู้ส่งต้นทาง มากกว่า 1 คน, (2) จัดเวรเงียบปกป้องโกดังชายแดน, (3)แบ่งภารกิจ: อารักขาคาราวาน vs ป้องกันโกดัง]
 [รางวัล:“แบบแยกกำลังสองแนว” + “รหัสสั้นสำหรับสัญญาณเกราะ”]

ลู่หานสูดลมหายใจยาวเขาวางนิ้วลงบนแผนที่ไม้ไผ่ตรงโกดังชายแดน เคาะเบา ๆ

“เราจะแยกกำลังสองแนวแนวหนึ่งอารักขาคาราวานตามแผนออกยามเสิน อีกแนวตั้งเวรเงียบสามชั้นที่โกดังชายแดนตั้ง ‘โต๊ะเล็ก’ อ่านขั้นตอนเก็บของอันตรายต่อหน้า ใครเข้า–ออกต้องลงชื่อ”

เถ้าเรือกวงรับทันที“ข้าคุมเวรเงียบโกดังชายแดน” อาหยินว่าเบาแต่มั่นคง “ข้าดูไฟและกลิ่นน้ำมันยาง”หลี่เฟิงกำหมัด “ข้าคุมหัวเกวียนแถวหน้าให้ไปถึงสันดินตามเวลา”

ผู้ช่วยคลังที่2 เหลือบตามองเศษรหัสบนผ้า เหมือนรู้แล้วว่าถ้าโกดังไหม้ ตนจะตกเหว เขาจึงเอ่ยชัด

“ข้าจะยืนต่อหน้าที่โกดังลงนิ้วครั่งเดี๋ยวนี้ว่า‘จะไม่สั่งปิดไฟตรวจ’”

เขากดนิ้วครั่งบนบรรทัดใหม่เหม่ยหลิงอ่านเสียงราบ “ผู้ช่วยคลังที่ 2ยืนต่อหน้าโกดังไม่สั่งปิดไฟตรวจ”คนมุงพยักหน้าบาง ๆ คล้ายยอมรับว่าคืนนี้จะเห็นผู้มีอำนาจมายืนในวงเดียวกัน

ลู่หานเหลือบมองสองสอดแนมที่ยังแฝงตัวอยู่ข้างเสาเขาชี้ป้าย “บันทึกผู้สังเกตการณ์” อีกครั้ง คราวนี้เขาเอ่ยโดยไม่มองหน้า

“ถ้าท่านมาดูข้อต่อรองโปรดลงนิ้วครั่ง‘ดูต่อหน้า’ มิฉะนั้นชื่อ ‘ปฏิเสธ’ ของท่านจะยาวบนกระดาน”

เงานั้นนิ่งไปครู่หนึ่งแต่สุดท้ายก็ยังไม่แตะครั่ง เสมียนกลางลากเส้นขีดใต้คำว่า “ปฏิเสธต่อหน้า”เสียงพู่กันครูดไม้ดังชัดเจนกว่าที่คิด

ยามคล้อยบ่ายเสียงกลองสั้นหนึ่งครั้งจากประตูตะวันตกเฉียงเหนือเป็นสัญญาณเรียกระเบียบลู่หานยกมือ

“คาราวานทดสอบเคลื่อน”

เกวียน5 คันเคลื่อนออกจากลานใต้ภายใต้เชือกแบ่งช่องและเวรเงียบวงนอกชาวเมืองเดินครึ่งก้าวตามสม่ำเสมอ เจ้าของร้านที่ยังลังเลยืนมองพอเห็นแผ่นป้าย “ป้ายผ่านวินัยตลาดคาราวาน” ที่ชักขึ้นหัวคานเกวียนหน้า–ท้ายพร้อมตราแววครั่ง เขาก็เอ่ยเบา ๆ กับเมีย

“พรุ่งนี้เราไปด้วย”

ที่ประตูตะวันตกเฉียงเหนือทหารเวร 6 คนยืนรอ ผู้ช่วยคลังที่ 2 ยืนอยู่ด้วย เขาอ่านแผ่นไม้“สัญญาวินัยตลาดฉบับชายแดน” อีกครั้งต่อหน้า แล้วชี้ให้ทหารยกกั้นไม้ขึ้นเลือกตรวจแบบ “ตั้งแถวต่อหน้า” ตามที่ตกลง ไม่พาเข้าเงามุม ทหารคนหนึ่งจะบอก“ตรวจเฉพาะใน” ตามคำเตือนของระบบ แต่พอเห็นเหม่ยหลิงชูแผ่น “คำสัญญา 3 ฝ่าย”เขากลับคำ กลืนลม “ตรวจต่อหน้า” แทน

คาราวานไหลผ่านประตูอย่างสงบเหมือนสายน้ำขณะที่ในเมือง เถ้าเรือกวงและอาหยินเริ่มตั้ง “เวรเงียบสามชั้น”รอบโกดังชายแดนชั้นนอกสุดเป็นเชือกแบ่งช่องและเกราะสัญญาณชั้นกลางเป็นโต๊ะเล็กกับถ้วยครั่งชั้นในสุดคือยามโล่ไม้กับถังทราย–ผ้าชุบน้ำวางเป็นระยะ ทุกสิ่งทำต่อหน้าชาวเมืองสิบกว่าคนที่มาช่วยขนทราย

[ระบบจักรพรรดิ ทำงาน]
 [บันทึก:ตั้งเวรเงียบสามชั้นโกดังชายแดน]
 [รางวัล:“แบบดับไฟฉุกเฉินธนูเพลิง” + “คันเกวียนบังลม (ต่อชั่วคราว)”]

อาหยินรับ“แบบดับไฟฉุกเฉิน”เธอสั่งให้ช่างซ่งเทียนกับหลิวซานดัดแผ่นเหล็กบางทำเป็นฝาแอ่นวางข้างประตูโกดัง 2ชุด พร้อมไม้ยาวสำหรับค้ำปิดช่องลมด้านล่าง เถ้าเรือกวงใช้เชือกแบนผูก“คันเกวียนบังลม” ตามแบบ พอทดลองเลื่อน ก็ทำให้ลมวนขึ้นเหนือหัว ไม่ตีไฟเข้าประตูตรงๆ

แดดบ่ายคล้อยเสียงเด็กหัวเราะดังขณะช่วยตักทรายใส่กระสอบใบเล็ก เขาถูกแม่ตีหลังเบา ๆให้ยืนหลังเส้นเชือก ลู่หานเดินตรวจทุกปม ทุกป้าย และทุกถ้วยครั่งเขาหยุดหน้าโต๊ะเล็ก เหม่ยหลิงกำลังถามหญิงขายผักที่คนส่งสารอ้างถึงนางมาถึงด้วยเหงื่อเต็มหน้าผาก

“ใครฝาก‘รหัส’ ให้นาง” เหม่ยหลิงถาม

“ชายหนุ่มใบหน้าเป็นแผลยาวเหนือคิ้ว”นางตอบ “เขาซื้อผักข้าทุกสัปดาห์ แต่วันนี้ให้ผ้าขาวกับคำว่า‘ส่งให้คุณหนูที่อ่านกระดานชื่อได้’บอกว่าชีวิตข้า–ลูกข้าจะปลอดภัยถ้าเมืองรู้ทัน”

เสมียนกลางจดบันทึกและให้หญิงขายผักแตะนิ้วครั่งพยาน“ผู้ส่งต้นทางยังไม่รู้ชื่อใบหน้าแผลเหนือคิ้ว” เหม่ยหลิงพยักหน้าเธอขีดเส้นใต้คำว่า “คืนนี้ยามสองเผาโกดังชายแดน” ซ้ำอีกครั้ง แล้วเชิดหน้า

“เราจะยืนต่อหน้าไฟ”

ยามยอแสงลมบ่ายเปลี่ยนเป็นลมค่ำไฟวงที่หนึ่งสว่างขึ้นเหนือค่าย เสียงเกราะจากกำแพง “แต๊กแต๊กแต๊ก”สามครั้งจากทิศตะวันตก กลองสั้นหนึ่งระลอกจากทหารเวรดังตอบเรียกจังหวะใจคนทั้งเมืองให้เข้าที่ เด็กถูกพากลับเรือนตาม 2 เคาะช่องทางเดินเว้นกว้างขึ้นตามกฎ

ที่โกดังชายแดนเวรเงียบทั้งสามชั้นยืนเป็นรูปหนังสือเปิด เหมือนจะอ่านไฟที่ยังไม่เกิด เหนือหัวแผ่นป้าย “ขั้นตอนเก็บของอันตรายต่อหน้า” โบกไหวแรงกว่าทุกวัน แต่หมึกยังชัดชายชรากระดิ่งเดินช้า ๆ แตะเชือก ตรวจปม ค้ำฝาเหล็กทดลองขึ้นลงสองครั้งอาหยินสูดลม เธอส่ายหน้าเบา ๆ

“กลิ่นน้ำมันยางยังอยู่ไกล”

ท้องฟ้าเข้มขึ้นอีกหนึ่งเฉดก่อนที่ครึ่งลี้นอกกำแพงจะเกิดเส้นแสงส้มเตี้ย ๆ ส่ายไปมาเหมือนไฟลากพวกนั้นคือคบเพลิงของกองเร่ร่อนที่พยายามตั้งแนวไฟ ลู่หานยืดตัวตรง เขายกเกราะ

“หนึ่งเคาะตั้งแถว”

เขาเว้นช่วง

“สองเคาะเปิดทางคนแก่–เด็ก”

แล้ว

“สามเคาะเก็บไฟ–ปิดบาน”

สัญญาณกระจายไปตามตรอกเหมือนลมพัดสายเดียวกันหัวใจคนรับจังหวะทันที ฝาเหล็กสองชุดค้ำเข้าช่องลมประตูโกดังชั้นในถังทรายถูกเลื่อนเข้าที่ คันเกวียนบังลมขยับปะทะแรงลมแรกที่พัดเข้ามา

ทว่าไฟไม่พุ่งเข้าประตูโกดังดังที่คาดมันกลับกะพริบอยู่ตรงแนวทุ่งก่อนแล้วดับวูบ คล้ายเจตนาเพียง “แสดงให้เห็น”มากกว่าจะโจมตีจริง เหม่ยหลิงหรี่ตา เธอพูดช้า

“นี่ไม่ใช่ไฟทำลาย…นี่คือไฟ‘ทดสอบข่าว’ ต้องการดูว่าเมืองแตกแถวหรือไม่ ก่อนยามสอง”

เถ้าเรือกวงหัวเราะในคอหนึ่งครั้ง“ถ้าพวกเขาอยากดูก็ให้ดู ‘ต่อหน้า’ ให้เต็มตาไปเลย”

ลู่หานเคาะเกราะเพียง1 ครั้งย้ำให้ทุกคนรักษาแถว เสี้ยวอึดใจให้หลังเด็กส่งสารจากกำแพงเหนือวิ่งพรวดมาพร้อมชายหนุ่มเวรยามอีกคนที่มีเลือดซึมตรงแขนเขาหอบหายใจ แต่ยืนตรง

“ที่แนวเหนือมีคนพยายามบอกทหารว่า‘เปิดประตูเฉพาะใน’ ตามคำเตือน วันนี้ทหารของเราไม่เชื่อ ปิดบานไว้แล้วคนแปลกหน้านั้นหนีไปทางตลาดตะวันตก ทิ้งเศษผ้า…มีขีดสั้น–ยาวเหมือนเดิม”

เหม่ยหลิงรับเศษผ้าเธอขีดแปลงเส้นสั้น–ยาวอย่างเร็ว “เป้าต่อไปศาลว่าการ”

สายตาหลายคู่หันไปทางโถงเงาสูงของศาลว่าการพร้อมกันโดยไม่ได้นัดเสียงกลองหนึ่งระลอกจากแนวกำแพงเหนือดังขึ้นเป็นจังหวะรับคำเหมือนทหารเวรรู้พร้อมกับเรา

ลู่หานวางเกราะลงเขาหันสู่คนทั้งวง น้ำเสียงไม่สูง ไม่ต่ำ

“เรายืนครบตามกฎคาราวานออกได้โกดังยืนได้ข่าวไฟลวงดับข้อต่อรองวันนี้สมบูรณ์ ครึ่งยามหน้า เหม่ยหลิงนำคนไปตั้ง ‘โต๊ะเล็ก’ที่บันไดศาลว่าการอ่าน ‘สัญญาวินัยตลาดฉบับชายแดน’ และ ‘เส้นทางของอันตรายคืนนี้’ต่อหน้า ใครจะโต้แย้งให้ลงนิ้วครั่งให้โลกเห็น”

เหม่ยหลิงก้มรับเธอรวบสมุด ถ้วยครั่ง และป้ายสั้น ๆ ใส่ย่าม หลี่เฟิงขยับตัวจะตาม แต่ลู่หานยกมือ

“ท่านเฝ้าแนวสันดินถ้าคาราวานกลับมาให้สอน 1–2–3 เคาะอีกครั้งให้คล่องกว่าเดิม”

หลี่เฟิงยิ้ม“รับคำ”

เมื่อขบวนเล็กของเหม่ยหลิงเคลื่อนไปศาลว่าการก็โผล่พ้นเงาค่ำเป็นตึกใหญ่เย็น หัวบันไดไม้ยังมีคนเวรของทางการยืนสองสามคนที่เมื่อวานยังเย้ย “สามเท่า” วันนี้ยืนนิ่ง เฝ้ามองอย่างระแวดระวังเธอวางโต๊ะเล็กตรงเชิงบันได วางถ้วยครั่งและแผ่นไม้ “สัญญาวินัยตลาดฉบับชายแดน”ข้าง “เส้นทางของอันตรายคืนนี้ทุ่งใต้สะพานเก่า” เธออ่านเสียงราบพยานคือชายชรากระดิ่ง แม่หลาน และทหารเวรหนุ่มหนึ่งนายที่ยอมแตะนิ้วครั่ง

กลุ่มชายเงาหนึ่งโผล่ที่มุมเฉลียงแวบเดียวหายไป เหมือนเงาคนกำลังคำนวณว่าควร “ฉีกป้ายต่อหน้า” หรือ “รอยามสอง”และเมื่อไม่มีมือใดเอื้อมมาแตะ ความเงียบนั้นกลับดังขึ้นในเมืองมากกว่าเสียงกลอง

ยามเสินล่วงไปไฟวงที่หนึ่งยังสว่างตรงค่าย ลมเหนือพัดแน่นขึ้นเหมือนเมืองสูดลมหายใจลึกเพื่อเตรียมคำตอบต่อคืนยาวสายสอดแนมสองคนที่ยืนพิงเสาตั้งแต่เช้าเงยหน้ามองกระดานชื่ออีกรอบจากนั้นพากันถอยเข้าสู่เงาตรอกเหมือนน้ำย้อนหุบ

บนโต๊ะเล็กที่ศาลว่าการเหม่ยหลิงแตะปลายนิ้วบนบรรทัดสุดท้าย แล้วพูดเพียงคำเดียวเสียงเบาแต่ชัดจนคนบนบันไดได้ยิน

“รอยามสอง”

และทันทีที่คำนี้ตกลงบนไม้โลกก็เหมือนแบ่งครึ่งครึ่งหนึ่งเป็นคาราวานที่กำลังไหลไปสู่สันดินภายใต้ป้ายผ่านวินัยตลาดอีกครึ่งคือเมืองที่กำลังตั้งโล่ เก็บไฟ และขึงเชือกคอย “ต่อหน้า”แผนเผาโกดังที่ซ่อนอยู่ในเส้นสั้น–ยาวบนผ้าขาว…