ในที่สุดวันที่ภูผานัดไว้ก็มาถึงเขาขอเป็เ้าภาพจัดงานเลี้ยงในครั้งนี้ และถือเป็ปาร์ตี้สละโสดไปด้วยเลยโดยว่าที่คู่บ่าวสาวได้เลือกร้านเหล้าหลังมหาวิทยาลัย เพื่อเป็การระลึกความหลัง
ภูผาจองห้องพิเศษบนชั้น2 เอาไว้ั้แ่สามทุ่มเป็ต้นไป ทั้งอาหาร เครื่องดื่มสั่งได้ไม่อั้นไม่มีจำกัด และงานวันนี้นอกจากเพื่อนๆ ของเขาแล้วยังมีเพื่อนของน้ำหวานอีกด้วย ทำให้ปาร์ตี้คืนนี้ครึกครื้นมากขึ้น
“เห้ย! ไอ้แพทล่ะ?” เ้าภาพสุดหล่อเอ่ยถามกลุ่มเพื่อนสนิทซึ่งมากันครบแล้ว ขาดแค่แพทคนเดียวร่างสูงก้าวเข้าไปนั่งข้างๆ ทัต ที่ตอนนี้เอาแต่ตักข้าวใส่ปากไม่หยุดเพราะเพิ่งลงจากเครื่องก็ดิ่งมาที่นี่ั้แ่หัวค่ำ
“ไอ้อุ๋มมึงโทรตามมันดิ๊วะ เผื่อมันลืม” แชมป์โบ้ยส่งๆ ตัดความรำคาญ ไม่งั้นมันก็ถามอยู่นั่นแหละ...นัดไว้สามทุ่ม นี่เพิ่งผ่านไปครึ่งชั่วโมงไอ้ภูแม่งถามทุกห้านาทีสิบนาที
“มันไม่ได้ลืมแต่วันนี้มันไปคุยงานกับลูกค้าที่กาญจนบุรีโน่น คงมาช้าหน่อย”
แม้อุ๋มจะบอกสาเหตุให้แล้วแต่ก็ต้องหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรอยู่ดี เพราะทนสายตาบีบคั้นของหนุ่มๆไม่ไหว โดยเฉพาะไอ้ภู... ไอ้ห่านี่ยังไง!จัดปาร์ตี้สละโสดแต่ถามหาแฟนเก่ายิกๆ ถึงจะเป็เพื่อนกันก็เถอะกูก็ตะขิดตะขวงใจไหมวะมึง ช่วยเข้าใจพวกกูหน่อย
“มึงไม่โทรเองวะไอ้ภู”ทัตเงยหน้าถามขณะยังเคี้ยวข้าวเต็มปาก
“มันไม่เคยรับสายกูสักครั้งั้แ่วันรับปริญญา” ภูผาเบนสายตาไปทางอื่นแล้วยกแก้วเหล้าในมือขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด
อุ๋มแชมป์ และทัต แอบส่งสายตาให้กันไปมาในความเงียบแม้จะอยู่ท่ามกลางเสียงเพลงกระหึ่มแต่ก็ยังรู้สึกวังเวงเย็นะเืแปลกๆ
สักพักเมื่อได้ยินเสียงอุ๋มคุยกับคนปลายสายภูผาก็พุ่งพรวดเข้าไปคว้าโทรศัพท์จากมืออุ๋มขึ้นมาแล้วกรอกเสียงลงไป
‘ไอ้แพท! มึงจะมาไหม’
ปลายสายนิ่งงันคล้ายกำลังใจนหาเสียงตัวเองไม่เจอ ภูผากลัวว่าจะเป็เหมือนที่ผ่านมาอีกจึงรีบดักไว้ก่อน
‘มึงอย่าวางนะแพท ไม่งั้นมึงเจอกูแน่’
[อื้อ... กะ กำลังไป] แพทส่งเสียงตะกุกตะกัก เพราะหัวใจดวงน้อยกำลังเต้นโครมครามอย่างหนักจนแทบทะลุออกมานอกอก
เมื่อได้ยินคำตอบที่พอใจภูผาก็ส่งโทรศัพท์คืนให้อุ๋มแล้วกลับไปนั่งผสมเหล้าของตัวเอง ท่ามกลางสายตางุนงงของเพื่อนๆแต่เขาทำเป็ไม่สนใจ เฮ้อ... ไม่รู้ทำไมถึงอยากเจอแพทมากนัก ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันอาจเพราะไม่ได้เจอและไม่ได้คุยกันเลยั้แ่วันรับปริญญา ตอนนี้เขาคงแค่อยากให้เพื่อนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเท่านั้นละมั้ง
พอหาคำตอบให้ตัวเองได้แล้วภูผาก็ลุกขึ้นถือแก้วเหล้าเดินออกไปหาแฟนสาวที่ก่อนหน้านี้ขอลงไปเต้นกับเพื่อนข้างล่างเขายังไม่ได้พาว่าที่เ้าสาวมาทักทายเพื่อนสนิทอย่างเป็ทางการเลย
“เห้ยไอ้อุ๋ม มึงพูดมาเลยนะ ว่ามันสองคนเคลียร์กันหรือยัง”แชมป์รีบดึงเพื่อนเข้าประเด็นทันทีเมื่อเ้าภาพพ้นจากประตูไป
“เออไหนว่ากลับมาเป็เพื่อนกันแล้วไง และทำไมมันสองคนถึงไม่เคยคุยกันเลยวะ” ทัตพูดความสงสัยของตัวเองบ้าง“ตะกี้กูแทบสำลักข้าว ไอ้ห่า!อย่างกับเ้าหนี้ตามทวงค่างวด”
“พวกมึงอย่ามองกูแบบนี้สิวะกูลำบากใจนะ” อุ๋มฝืนยิ้มเพราะไม่รู้จะพูดยังไงดี เอาจริงๆ แพทมันก็ไม่โอเคหรอกแต่ตัดใจไม่ได้ เลยยอมกลับไปเป็เพื่อนกันเหมือนเดิม อีกอย่างเพราะไม่อยากให้เพื่อนๆในกลุ่มรู้สึกไม่ดีไปด้วย ที่ผ่านมาเลยแสร้งทำให้ทุกคนคิดว่ามันสบายดีเป็ปกติ
ระหว่างที่อุ๋มกำลังถูกคาดคั้นด้วยสายตาสองคู่อยู่นั้นแพทก็โทรเข้ามาพอดีว่ามาถึงแล้ว อุ๋มเลยบอกเดี๋ยวให้หนุ่มๆ ไปรอรับที่หน้าร้าน ทัตจึงเสนอตัวจะไปพาสาวเ้าเข้ามาด้วยตัวเองสรุปแล้วสองหนุ่มก็ยังไม่ทันได้ความกระจ่างจากอุ๋มและอยู่ในความสับสนต่อไป
ขณะนั้นภูผาได้พาน้ำหวานเข้ามาในห้องพอดี
“ไอ้ทัตล่ะ?”
“มันออกไปรับสาว”แชมป์ตอบประชด ส่วนอุ๋มได้แต่หัวเราะแล้วหันไปหยิบกุ้งเผาตัวใหญ่มาใส่จานตัวเอง...ว่าจะแกะไว้ให้ไอ้แพทมัน มันชอบกินแต่แกะไม่ค่อยเป็ เคยเห็นมันแกะกุ้งแต่ละทีดูทุลักทุเลทุเรศลูกตา
“ห๊ะ! มันมีแฟนแล้วเหรอวะ” ภูผาใกับข่าวใหม่ที่เพิ่งได้ยิน แต่ก็ช่างมันก่อนเดี๋ยวพอมันขึ้นมาก็รู้เอง ร่างสูงโอบเอวสาวน้อยเอาไว้ในอ้อมกอดแล้วกล่าวแนะนำ
“พวกมึง...นี่น้องน้ำหวานว่าที่ภรรยากู”
“สวัสดีค่ะพี่แชมป์”น้ำหวานยกมือไหว้หนุ่มร่างใหญ่ด้วยรอยยิ้มคุ้นเคยเพราะเวลาเธอมากรุงเทพฯกับพี่ภูก็มักจะนัดกินข้าวกับพี่แชมป์บ่อยๆ
“คนนั้นอุ๋ม”ภูผาพยักพเยิดไปทางเพื่อนสาวแล้วหันมาพูดเสียงหวานกับแฟน “จำได้หรือเปล่าคะเด็กดีนี่ก็เพื่อนเก่าเพื่อนรักของพี่ทั้งนั้น”
“สวัสดีค่ะพี่อุ๋ม”น้ำหวานยกมือไหว้สาวรุ่นพี่พร้อมรอยยิ้มตามมารยาท เอาจริงๆ เธอก็จำไม่ค่อยได้หรอกจะให้พูดตรงๆ ก็คือคนพวกนี้ไม่เคยอยู่ในสายตาของเธอั้แ่แรกแล้ว
“พอจำได้ค่ะพี่ภู”สาวน้อยส่งสายตาออดอ้อนแฟนหนุ่ม
“กลุ่มพี่ยังมีอีกสองคนนะเดี๋ยวก็มา” ภูผาบอกยิ้มๆ แล้วพาร่างบางของแฟนสาวเข้าไปนั่งที่โซฟาด้วยกัน
แชมป์กับอุ๋มสบประสานสายตาโดยไม่ได้นัดหมายก่อนที่อุ๋มจะก้มหน้าทำเป็แกะกุ้งเผาตัวใหญ่ในมือ ส่วนแชมป์ก็หันไปผสมเหล้าให้ตัวเองและหยิบแก้วของภูผามาเติมให้ด้วย
ท่ามกลางสถานการณ์ชวนอึดอัดจู่ๆ ประตูห้องก็ถูกผลักเข้ามา ทำให้ทุกคนหันไปมองโดยพร้อมเพรียงกัน
“แฟนไอ้ทัต?”ภูผาหันไปถามแชมป์ด้วยสีหน้าตื่นตะลึงทั้งงงงัน
“กูบอกว่ามันไปรับสาวไม่ได้บอกว่าไปรับแฟน มึงน่ะคิดไปเอง” แชมป์ยียวนแล้วพยักหน้าพูดกับเพื่อนสาวอีกคนที่เพิ่งมา“ไงไอ้แพท รถติดเหรอวะ”
“อืม ขอโทษที” แพทตอบเพียงเท่านั้น เบือนหน้ากวาดสายตาสะเปะสะปะไปรอบห้องอย่างเป็ธรรมชาติพยายามไม่มองไปที่ภูผากับน้ำหวาน
วันนี้แพทมาในชุดเสื้อยืดเอวลอยสีดำกับกระโปรงยีนส์เอวต่ำสีเข้มเวลาเคลื่อนไหวขยับตัวผิว่เอวที่บอบบางขาวเนียนก็จะเผยออกมาวับๆ แวมๆ ดูน่ามองทำให้หนุ่มๆ คล้ายต้องมนต์สะกดไปชั่วขณะ
“สวัสดีค่ะพี่แพทพี่ทัต” ไม่ต้องรอให้แฟนหนุ่มแนะนำ น้ำหวานก็ชิงทักทายก่อน ทำให้ภูผาที่เอาแต่จ้องแพทตาไม่กะพริบสะดุ้งเล็กน้อยแล้วหันมาส่งยิ้มหวานให้คนในอ้อมกอด
น้ำหวานกอดแขนภูผาแแ่แสดงความเป็เ้าของอย่างออกนอกหน้าเพื่อนสนิทของพี่ภูก็มีแค่นี้แหละ เธอจำได้นิดหน่อยโดยเฉพาะคนชื่อแพทที่ดูเหมือนพี่ภูของเธอจะสนิทมากเป็พิเศษอยู่่หนึ่ง
“มาๆพวกมึงสองคนก็มานั่งกันได้แล้ว” กลายเป็แชมป์ต้องเรียกแขกแทนเ้าภาพเสียอย่างนั้น
แชมป์ขยับตัวแบ่งที่ให้ทัตเข้ามานั่ง ส่วนแพทก็เข้าไปนั่งกับอุ๋ม
“เออมานั่งกับกูนี่ไอ้แพท เดี๋ยวกูแกะกุ้งให้กิน”
หาโอกาสไม่ใช่ง่ายๆ ที่พวกเราห้าคนจะได้มารวมตัวกันครบแบบนี้ ผ่านสถานการณ์กระอักกระอ่วนไปครู่หนึ่งหลังจากนั้นแต่ละคนก็ผลัดกันเอาเื่ของตัวเองมาเล่าสู่กันฟังอย่างสนุกสนานให้หายคิดถึงแพทยังคงเป็ผู้ฟังที่ดีเหมือนเดิม มีบ้างที่อือๆ ออๆ ร่วมด้วยเป็ครั้งคราวถือว่าปกติ
ส่วนน้ำหวานขอลงไปเต้นกับเพื่อนข้างล่างต่อ เพราะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็ส่วนเกินอย่างไรไม่รู้
“ไอ้แพทมึงไปติดหนี้ไอ้ภูั้แ่เมื่อไรวะ” พอหมดเื่คุยทัตก็โพล่งขึ้นมากลางวงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“ห๊ะ!?” แพทมองทัตแล้วปรายตามองภูผาแวบหนึ่ง เธอจึงรู้ว่าอีกฝ่ายจ้องเธออยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาสื่อความหมายแบบตั้งใจมองคือ มันจะมองให้ได้อะไรขึ้นมาวะ... หรือกูติดหนี้มันจริงๆ เอาแล้วไง! จำไม่ได้แล้วด้วย
“หือ?อะไรของมึงไอ้ทัต เมาเหรอมึง” ภูผาย้อนถามสีหน้างุนงง
“ก็มึงทำหน้าบู้บี้ถามหาแต่มันอย่างกับจะทวงหนี้”ทัตได้ทีเลยแกล้งปั่น “นี่ไง! ไอ้แพทอยู่นี่แล้ว มึงติดหนี้อะไรกันก็เคลียร์กันซะเดี๋ยวพวกกูจะแกล้งทำเป็ไม่ได้ยิน”
“เออนั่นสิไอ้ภู ตอนไอ้แพทยังไม่มา มึงก็งี่เง่าตอนนี้มันมาแล้วมึงก็ช่วยสนใจมันหน่อยเถอะ” แชมป์ส่งสายตาให้ทัตอย่างรู้ใจ
อุ๋มมองไอ้เพื่อนเวรสองคนอย่างนึกหมั่นไส้แหม่ เข้ากันเป็ปี่เป็ขลุ่ยเชียวนะพวกมึง
“กูก็มองมันอยู่นี่ไงหาจังหวะจะพูดกับมันแต่มันต่างหากที่ไม่สนใจกู” ขณะที่พูดภูผาก็ยังจับจ้องที่แพทไม่วางตา
“มีอะไร?”เป็ครั้งแรกที่แพทมองหน้าภูผาตรงๆ แต่เหมือนเป็การมองเลยไปมากกว่า
“...ไม่มี!”
...อ้าว!?...
จากนั้นภูผาก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปท่ามกลางสายตาที่เป็คำถามของทุกคน
...เห้ย!?...
ทั้งหมดมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจจนแพทรู้สึกว่าตัวเองควรต้องพูดอะไรสักอย่าง
“เอ่อไอ้ภูมันคงงอนกูน่ะ คือ... กูไม่ค่อยได้รับโทรศัพท์มัน”
“ไอ้นี่ก็ขี้งอนเป็ผู้หญิงไปได้ขนาดจะแต่งงานมีเมียแล้วนะน่ะ กูละเห็นใจน้องน้ำหวานจริงๆ มีผัวขี้งอนชิบหายแค่เพื่อนไม่รับโทรศัพท์แม่งก็งอนได้เป็ปีๆ”ทัตปากแจ๋วเป็ผู้ที่สามารถเผาเพื่อนได้ทุกที่จริงๆ
“เออรู้ว่ามันแสนงอน มึงก็ช่วยรับโทรศัพท์มันหน่อย มันก็แค่น้อยใจมึงละมั้ง”แชมป์พยายามไกล่เกลี่ยพูดแบบคนกลาง
“...อือ”แพทตอบรับส่งๆ แล้วใช้ส้อมจิ้มกุ้งในจานที่อุ๋มแกะให้ขึ้นมากินเงียบๆ
อุ๋มแอบบีบมือแพทจากใต้โต๊ะเพื่อส่งกำลังใจสองสาวสบตาแล้วยิ้มให้กันบางๆ
เวลาล่วงเลยไปเรื่อยๆจนถึงเที่ยงคืน ว่าที่คู่บ่าวสาวเ้าของงานเลี้ยงสละโสดควงกันไปตรงโน้นทีตรงนี้ทีไม่ได้หยุดทั้งกอดทั้งหอมแสดงความรักเติมความหวานให้แก่กันอยู่ตลอด แม้ไม่อยากมองแต่ก็เห็นโดยไม่ตั้งใจอยู่ดีแพทสูดลมหายใจลึกหลายครั้งเพื่อสะกดกลั้นก้อนสะอื้นและพยายามอดทนกับความเจ็บแปลบหัวใจที่เหมือนแผลเก่าถูกมีดกรีดซ้ำๆ
“แพทมึงเป็ไรตาแดงๆ ง่วงเหรอมึง” แชมป์ถามเมื่อเห็นความผิดปกติ
“เออสิวันนี้มันขับรถไปถึงกาญจนบุรีนะมึง ไม่ง่วงไม่เพลียก็บ้าแล้ว”อุ๋มผู้รู้ใจเพื่อนรักหันมาคว้าแขนแพท “ไปไอ้แพทกลับบ้านกัน ตาจะปิดแล้วมึง”
แพทลุกขึ้นตามแรงฉุดดึงอย่างรวดเร็วเพราะเธอก็หาจังหวะนี้อยู่เหมือนกัน
“อ้าวพวกมึงจะทิ้งกันไปอย่างนี้เลยเหรอ” ทัตเริ่มอ้อแอ้ด้วยความเมาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์
“ไม่รอบอกไอ้ภูก่อนล่ะเดี๋ยวมันก็ขึ้นมา” แชมป์ยังอยากให้เพื่อนอยู่ต่ออีกหน่อย ไอ้ทัตก็เมาไอ้แพทปกติก็เงียบอยู่แล้ว มีแค่ไอ้อุ๋มนี่แหละที่คุยกันได้ตลอด
พอดีกับที่ภูผาและน้ำหวานผลักประตูเข้ามาคนเป็เ้าภาพเห็นเพื่อนสาวสะพายกระเป๋าก็รู้ทันที
“พวกมึงจะกลับแล้วเหรอ”ดวงตาคมจับจ้องอยู่ที่ร่างบางของแพท
“เออไอ้ภู วันนี้กูขอกลับก่อนก็แล้วกัน แพทมันง่วงน่ะ มันไปทำงานต่างจังหวัดมา”อุ๋มชี้แจงให้เสร็จสรรพ หวังว่ามันจะปล่อยกันไปง่ายๆ...วันหลังค่อยนัดกันใหม่เหอะมึง งานแบบนี้พวกกูอึดอัดชิบหาย โดยเฉพาะกูเนี่ยคนหนึ่งก็รักหมดใจไม่เปลี่ยนแปลง ส่วนอีกคนก็ยัดเยียดให้แค่ความเป็เพื่อนแถมยังโชว์สวีทกับแฟนใหม่กูจะอกแตกตายอยู่แล้วนะ
“พี่แพทไม่สบายเหรอคะ”น้ำหวานถามตามมารยาทไปงั้น จากที่ฟังๆ พวกเขาคุยกันดูเหมือนคนชื่อแพทอะไรนี่จะเป็คนพิเศษในกลุ่มที่มีแต่คนรักคนห่วงจนน่าหมั่นไส้สวยก็สวยอยู่หรอก แต่ท่าทางหยิ่งยโสเ็าอย่างกับผีดิบ
“เปล่าค่ะพี่ง่วงน่ะ” แพทยิ้มบางๆ พร้อมทั้งเอ่ยลา “พี่ขอตัวกลับก่อนนะคะ”
“ค่ะพี่แพทพี่อุ๋ม” สาวน้อยใส่จริตน่ารักโบกมือเบาๆ เอียงแก้มซบที่ไหล่ของแฟนหนุ่ม“พักผ่อนเยอะๆ นะคะพี่แพท บ๊าย บาย ค่ะ”
อุ๋มส่งสายตาให้แชมป์ช่วยพูดอะไรหน่อยซึ่งอีกฝ่ายก็เข้าใจ
“เออค่อยนัดกันใหม่ ไอ้ภูยังอยู่กรุงเทพฯอีกหลายวัน มึงพาไอ้แพทกลับไปนอนเถอะสงสารมันว่ะ” แชมป์พูดไล่กลายๆ ทำให้ภูผาไม่อาจรั้งไว้ได้อีก
“อือเสร็จธุระแล้วจะโทรไปหานะ” ประโยคนี้เหมือนจะบอกกับแพทคนเดียวแต่พอนึกขึ้นได้ก็รีบแก้ใหม่ “ไว้กูจะโทรไปนัดพวกมึงอีกที”
“เออๆไปละ” อุ๋มพยักหน้าแล้วเปิดประตูก้าวออกไปพร้อมกับแพท
ภูผามองสองเพื่อนสาวพากันลงไปถึงข้างล่างแล้วเขาจึงพูดกับน้ำหวาน
“พี่ไปห้องน้ำแป๊บนะ”
“ค่ะพี่ภู”น้ำหวานยิ้มรับ พอเหลือบไปเห็นแชมป์กับทัตก็เกิดรู้สึกประหม่าขึ้นมา“หวานขอลงไปนั่งคุยกับเพื่อนข้างล่างดีกว่าค่ะ”
“ครับ”
“เดี๋ยวกูมานะไอ้แชมป์ไอ้ทัต”
พอเห็นเพื่อนพยักหน้ารับรู้ภูผาก็เดินออกไปจากห้องแล้วตรงดิ่งไปที่ลานจอดรถ
ภายในร้านนอกจากจะมีพวกของภูผาและน้ำหวานแล้วยังมีนักดื่มนักท่องราตรีที่เป็ลูกค้าประจำของร้านอีกด้วย ยิ่งตกดึกก็ยิ่งแออัดกว่าสองสาวจะลัดเลาะเบียดเสียดพากันออกมาได้ก็ใช้เวลาพอสมควร
“รู้งี้ให้ไอ้แชมป์มาเปิดทางให้ก็ดีหรอกมันตัวใหญ่แหวกทางได้สบาย” อุ๋มบ่นด้วยความหงุดหงิด ทั้งที่ตัวเองก็ใหญ่เหมือนกันแต่เพราะเป็ผู้หญิงจะแหวกจะเบียดก็ไม่ถนัด
แพทส่ายหน้าระบายยิ้มอย่างช่วยไม่ได้อีกใจก็คิดแบบนั้นอยู่เหมือนกัน
“เออมึงไปรอที่รถก่อนก็ได้ กูขอเข้าห้องน้ำแป๊บ” โชคดีที่ร้านนี้มีห้องน้ำข้างนอกด้วยอุ๋มบอกแล้วรีบออกไปอย่างรวดเร็วจะได้ไม่เสียเวลา
แพทเดินมาที่รถกำลังจะเปิดประตูแต่เสียงเรียกจากใครบางคนทำให้ร่างบางหยุดชะงัก
“แพท!”
พอหันไปก็เห็นว่าภูผาเดินดิ่งจนแทบจะวิ่งเข้ามาหาเธอและไม่นานร่างสูงก็มายืนอยู่ตรงหน้า
“...ภู”
ภูผาหายใจเหนื่อยหอบเล็กน้อยแพทเบนสายตามองไปรอบตัวแล้วหยุดที่รถคันข้างๆ
“แพท”
“หือ?”
“มองกู”
แพทกำมือบีบสายกระเป๋าสะพายไว้แน่นเตรียมใจครู่หนึ่งก่อนจะหันไปเผชิญหน้า พอดวงตาสองคู่สบประสานกันต่างก็นิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อจ้องจนพอใจภูผาจึงเป็ฝ่ายเอ่ยปากพูดก่อน เพราะรู้ว่าแพทคงไม่พูดแน่ๆมันถนัดเล่นาประสาทความเงียบ และมันก็เป็ผู้ชนะมาตลอด
“มึงหลบหน้ากูทำไม?”
“...”
“ทำไมมึงไม่รับโทรศัพท์”
“...”
“มึงไม่คิด!(ถึง)...” ภูผาสะอึกกลืนคำพูดลงไปคำใหญ่ “ไม่คิดจะพูดกับกูจริงๆ เหรอแพท”
ทั้งที่อยากพูดคำว่า ‘คิดถึง’ นั่นแหละ แต่ก็จุกอกพูดไม่ออก
“...”
“ถามอะไรกูบ้างก็ได้...กูอยากตอบ อยากพูดกับมึงนะแพท”
แพทเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดมิดไร้แสงจันทร์เพื่อให้น้ำตาที่เอ่อคลอเต็มหน่วงนั้นซึมกลับลงไป ทั้งที่ใจอยากไปยืนใกล้ๆแล้วบอกว่าแม้ไม่ได้เจอกันตั้งนานภูก็ไม่เคยเลือนรางจากหัวใจ เธอยังคงรักเขาเหมือนวันก่อนๆจนแทบจะทนเก็บซ่อนความเ็ปเอาไว้ไม่ไหว
ตอนนี้เธอคิดได้แค่เพียงคำถามโง่ๆที่ใช้มาปิดบังความจริงที่ซ่อนในใจ
“สบายดีไหม?”
“...ห๊ะ!” ภูผายืนนิ่งแทบสิ้นสติ เหมือนถูกค้อนอันใหญ่ตอกหน้าอย่างจัง
ทั้งคู่สบตากันค้างเติ่งอยู่แบบนั้นจนกระทั่งอุ๋มเดินเข้ามาใกล้
“เห้ย!พวกมึงเป็ปลากัดเหรอ จ้องกันอย่างกับจะชิงชัย”
ภูผาและแพทถอนสายตาหันไปมองอุ๋มเห็นอีกฝ่ายยืนเท้าสะเอวเอียงคอมองมาแบบงงๆ
“กูออกมาส่งพวกมึงน่ะ”ภูผาบอกอุ๋มแล้วมองหน้าแพทอีกครั้ง “เป็ห่วง”
“เออขอบใจเว้ยเพื่อน” อุ๋มโบกมือยิ้มๆ แล้วหันไปบอกเพื่อนสาวเ้าของรถ “มาไอ้แพทกูขับเองมึงจะได้นอนพัก คืนนี้กูจะนอนกับมึงด้วย”
แพทยื่นกุญแจรถให้อุ๋มจากนั้นก็เดินผ่านภูผาอ้อมไปอีกฝั่งของรถ ขณะที่กำลังจะเปิดประตู มือของภูผาก็ยื่นมาัักับมือเธอเบาๆแล้วเป็ฝ่ายเปิดประตูรถให้อย่างเป็ธรรมชาติ
แพทไม่ได้พูดอะไรเธอเพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยเป็การขอบคุณและก้าวขึ้นไปนั่งจากนั้นก็ปรับเบาะแล้วเอนตัวลงนอนหลับตา
“...แพท”ภูผาเรียกเสียงเบาจนแทบกระซิบ
เมื่อเห็นอีกฝ่ายนอนนิ่งทำเหมือนไม่ได้ยินเขาจึงหันไปพูดกับเพื่อนสาวอีกคน
“อย่าขับเร็วนะอุ๋มถึงแล้วโทรบอกพวกกูด้วย”
“เออไปละ”
ภูผาพยักหน้าก่อนจะปิดประตูให้อีกฝ่ายเบาๆ ร่างสูงยืนมองใบหน้าสวยของแพทผ่านกระจกเขาแน่ใจว่าเห็นหยาดน้ำสายหนึ่งไหลลงมาจากหางตาผ่านแก้มสวยช้าๆ ไม่รู้ทำไมตอนนี้หัวใจดวงแกร่งถึงปวดหนึบขึ้นมาได้
**********
อุ๋มขับรถออกมาได้สักพักก็หันไปมองคนที่นอนหลับตาอยู่ข้างๆ
“แพท”
“...หือ?”
“หลับเหรอ”
“เปล่า”แพทลืมตาขึ้นมองวิวข้างทางอย่างเลื่อนลอย “แค่ไม่อยากเห็นหน้ามัน”
“หน้ามันอยู่ในใจมึง”อุ๋มปรายตามองแวบหนึ่ง “ต่อให้ไม่มองมึงก็เห็น... จริงไหมล่ะ?”
“อืม”แพทพยักหน้าถอนหายใจบางเบา ยิ่งหลับตาก็ยิ่งเห็นชัดเจนเลยด้วยซ้ำ
“เฮ้อ...”คนฟังถอนหายใจบ้าง “แล้วเมื่อกี้มึงคุยอะไรกัน”
“ไม่ได้คุย...เอ่อ มันแค่อยากให้กูพูดกับมันบ้าง ถามอะไรมันก็ได้”
“แล้วมึงว่าไง”อุ๋มขมวดคิ้วรอฟังอย่างตั้งใจ
“...สบายดีไหม?”
พรืด!!!
อุ๋มขำพรืดออกมาจนแทบสำลักน้ำลาย
“เดี๋ยวๆกูขอจอดรถก่อนนะ” พอจอดรถเข้าข้างทางได้อย่างปลอดภัย สาวอวบก็แหกปากหัวเราะลั่นให้สะใจจนท้องคัดท้องแข็ง
“พอแล้วมึงเดี๋ยวก็จุกตายหรอก” แพทตบหลังให้เพื่อนรักเบาๆ
“แล้วไอ้ภูมันไม่ช็อกไปเลยเหรอ”
“มันก็จ้องหน้ากูอย่างที่มึงเห็นนั่นแหละ”
“โอ๊ย!สงสารมันว่ะ” อุ๋มยังหัวเราะไม่เลิก “มึงถามแบบนี้เอาไม้หน้าสามฟาดหัวมันยังดีเสียกว่า”
“เออพอแล้วๆ ก็ตอนนั้นกูคิดอะไรไม่ออกนี่หว่า” ในหัวมีแต่คำต้องห้ามเต็มไปหมดทั้งคิดถึง ทั้งรัก ทั้งหวง... เธอพูดอะไรได้บ้างล่ะ
อุ๋มมองแพทอย่างเข้าใจสักพักพอตั้งสติได้มั่นคงแล้วก็เคลื่อนรถออกไป ไม่นานก็ถึงคอนโดของแพท ซึ่งสองสาวตกลงกันแล้วว่าจะนอนค้างด้วยกัน
....................
ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
^_^
สนใจนิยายเล่มนี้ในรูปแบบ E-Book สามารถดูเพิ่มเติมได้ที่
mebmarket ...และ... ธัญวลัย
***แนะนำให้ซื้อ E-book ที่หน้าเว็บ จะได้ราคาถูกกว่าในแอปมือถือค่ะ***
หรือ้าลิ้งค์ซื้อ E-Book สามารถติดต่อผู้แต่งได้โดยตรงทาง
E-mail : oilza24@hotmail.com
ไลน์ : oilza_writer
(ในเว็บไม่สามารถวางลิ้งค์ได้ค่ะ)
99
![[จบ] มุมมองนักอ่านพระเจ้า (OMNISCIENT READERS VIEWPOINT)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1632789163_18083948.webp)
