แจ็คของซอ

ตอนที่ 6.1

        เวลาผ่านไปประมาณสามสัปดาห์หลังจากฉันได้รับชานมไข่มุกแก้วแรก แน่นอนว่ามีแก้วที่สองสามสี่ห้าตามมาทุกวัน จริงอยู่ว่าชอบแต่กินทุกวันมันก็ไม่ดีหรอก ฉันลองเขียนจดหมายแผ่นน้อยไปหย่อนไว้ที่ล็อคเกอร์ว่าขอบคุณนะ

        จนกลายเป็๞ตอนนี้เราคุยกันผ่านกระดาษเป็๞ข้อความ
สั้นๆ ทุกวัน ที่คุยกันก็จะประมาณว่า...

        ‘ขอบคุณนะ แต่ไม่ต้องซื้อมาก็ได้ เราเกรงใจ’

        ‘อยากให้ครับ : )’

        ‘โอเค 5555+ แล้วรู้ได้ไงว่าเราชอบ’

        ‘วันนี้ไข่มุกขาวหมดเลยสั่งสีดำ กินได้เนอะๆ ปล.เห็นกินบ่อยเลยไปสืบมา : )’

        ‘บอกได้ไหมว่าเป็๲ใคร ไม่บอกไม่กินแล้วนะ’

        ‘เฮ้ย! ไม่กินจริงด้วย 5555 ไม่บอกหรอก ถึงไม่กินก็จะให้ทุกวันอยู่ดี : )’

        นั่นคือข้อความที่ฉันได้มาหลังจากเคยทิ้งแก้วชานมไว้ใน
ล็อคเกอร์ เ๽้าของชานมไม่ยอมหยุดส่งมา แต่เปลี่ยนเป็๲ขนมบ้าง สลัดบ้าง บางวันก็เป็๲เค้ก และแน่นอนว่าต้องมีชานมไข่มุกสลับมาด้วยเรื่อยๆ

        ทุกข้อความตอบกลับที่เขาส่งมาจะมีรูปยิ้มเสมอ ฉันกับพิมมี่เลยเรียกเขาว่าพี่ยิ้ม ถึงจะไม่รู้ว่าเขาเรียนปีไหนก็เรียกพี่ไว้ก่อนนั่นแหละ

        เคยดักรอเพื่อแอบดูคนให้เหมือนกัน แต่เขาให้บริการผ่านแอพส่งอาหารและเครื่องดื่มอ่ะ มีพนักงานส่งของใส่ยูนิฟอร์มบริษัทมาส่งทุกวันจนฉันเลิกตามไปดู

        ‘สลัดเมื่อวานอร่อยดี ขอบคุณนะคะ’

        ฉันหยิบเครื่องดื่มแก้วที่วางอยู่ออกมาแล้ววางกระดาษข้อความไว้แทนที่ วันนี้มารับของเร็วชานมเลยไม่จืด ดูดเพลินเลยล่ะ

        “อยากได้บ้างอ่า พี่ยิ้มคือดี คือน่ารัก พิมมี่ชอบ~~” เพื่อนสนิทตัวดีพูดแล้วทำหน้าเพ้อ

        “ถ้าเห็นหน้าพี่ยิ้มแล้วไม่ถูกใจยังจะชอบไหมพิมมี่~~”

        “โถ่! หวงหรอ ฉันไม่แย่งแกหรอกน่า”

        “บ้าสิ! แย่งอะไร ยังไงฉันก็ชอบพี่แจ็ค!” ฉันตอบ

        เราเดินมาถึงโต๊ะม้าหินอ่อนพอดี ฉันกับพิมมี่วางของแล้วนั่งคุยกัน

        “เอ้อ! นี่ก็ชอบเหลือเกิ้นนน ชอบจนฉันสงสารอ่ะ”

        ฉันฟังแล้วสะดุดกับคำว่า ‘สงสาร’ ที่เพื่อนพูด

        “ทำไมอ่ะ?”

        “ก็ไม่รู้สิ แกดูแบบว่า ไงดีอ่ะ คือออกตัวแรงว่าชอบพี่แจ็คมากแต่พี่เขาก็ดูไม่ได้อะไรขนาดนั้นไง”

        “...”

        “แต่ฉันไม่ได้พูดให้แกคิดมากนะเว้ยซอ ถ้าแกมีความสุขมันก็โอเค”

        ฉันเงียบแล้วฟังที่พิมมี่พูด มันก็จริงนะ ฉันออกตัวแรงมากว่าชอบพี่แจ็ค๻ั้๹แ๻่อยู่มอสี่ ยิ่งตอนรู้ว่าเขาต้องสอบติดมหาลัยที่ต่างจังหวัดยิ่งซึมเศร้า แต่พอเขาซิ่วมาก็ร่าเริงสดใสแล้วตั้งใจว่าจะสอบเข้าที่นี่ให้ได้เพื่อจะเรียนที่เดียวกับพี่แจ็ค

        คือจริงๆ พี่แจ็คอายุมากกว่าเราสามปี แต่พอซิ่วมาเลย อยู่ปีสี่ในขณะที่พวกฉันอยู่ปีสองไง

        วันก่อนเขาลงรูปฉันในไอจีตอนแรกก็ตื่นเต้นแหละ แต่คือเขาก็เคยลงรูปคนอื่นนะ แถมยังเป็๲รูปคู่ด้วย รูปคู่พี่เฟรมที่เป็๲ลูกพี่ลูกน้องฉัน รูปคู่ซึง คู่พิมมี่ คู่เพื่อนสายรหัสที่เป็๲ผู้หญิง แล้วก็มีคนอื่นอีกพอสมควร

        พอคิดดูแล้วฉันเลยไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองพิเศษอ่ะ ที่ผ่านๆ มาส่วนมากก็เพ้อเจ้อไปตามเ๹ื่๪๫ตามราว

        แล้วถึงหลังจากนั้นพี่แจ็คจะตามไปรับไปส่งฉัน แต่พอครบหนึ่งสัปดาห์ตามข้อตกลงฉันก็ขับรถมาเรียนเองเหมือนเดิม

        ถึงจะคุยกันบ้างแต่บอกไปแล้วไงว่าการอ่านไม่ตอบและการดองแชทของพี่แจ็คคือสิ่งที่ฉันโดนบ่อยจนชินไปแล้ว

        “ทำไมอยู่ๆ แกถึงพูดเ๱ื่๵๹นี้อ่ะพิม” ถามเพื่อนด้วยความสงสัย

        “อ่า... ฉันก็แค่รู้สึกว่า๰่๭๫นี้แกดูแฮปปี้กับพี่ยิ้ม เหมือนเป็๞กิจวัตรประจำวันที่ก่อนไปกินข้าวเที่ยงต้องไปแวะดูว่าวันนี้มีของไหม”

        “ก็จริงเนอะ”

        “แล้วจำได้ป่ะ มีอยู่วันนึงที่เขามาส่งช้าแกก็นอยด์ แล้วก็ชวนฉันไปส่องตู้ล็อคเกอร์อีกรอบ พอเจอว่ามีเค้กอยู่แกก็ร่าเริงไปทั้งบ่ายเลยอ่ะ”

        “...” ที่พิมมี่พูดมานั่นก็จำได้

        “นอกจากพี่แจ็คฉันก็พึ่งเห็นพี่ยิ้มนี่แหละที่แกดูสนใจ ตอนผู้ชายคนอื่นมาจีบแกยังไม่อะไรขนาดนี้เลย...

        “...”

        เออเนอะ...

        ฉันเองอาจจะไม่รู้สึกตัวแต่พอมองจากมุมของพิมมี่มันก็ใช่ทุกประการเลย

        .......................................................

        พี่แจ็คจะว่าไงน้าาาาา 5555555555