Love at first sight ปิ๊งรักยัยสวยเวอร์

        “คุณคะ? คุณได้ยินฉันไหม” ความเงียบนิ่งทำให้น้ำส้มต้องเพิ่มน้ำหนักเสียงถามอีกครั้ง ด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนกับคนไม่รู้จักกันจริง ๆ ล้วนเกิดจากการแสดงทั้งนั้น

        “..........” ยิ่งเหมือนจะยิ่งตอกย้ำความเสียใจแก่นักรบ เมื่อคำถามแสนห่างเหินแว่วเข้ามาให้ได้ยิน เขาน้ำตาเอ่อคลอไม่ต่างจากที่น้องมะนาวปฏิเสธก่อนหน้า เข่าอ่อนจนแทบทรุดลงกับพื้น แต่ก็ฝืนยืนต่อให้มั่น สมองเหมือนตันไปกับคำถามของเธอที่อยู่ตรงหน้า

“เรารู้จักกันด้วยเหรอคะ?” น้ำส้มแสร้งถามย้ำ แม้สีหน้าของนักรบจะดูไม่สู้ดี แต่เธอก็ยังอยากจะพูดแกล้งต่อ นั่นก็เพราะเธออยากจะเอาคืนข้อหาทำให้เธอเป็นห่วงจนกินไม่ได้นอนแทบไม่หลับตลอดเวลาที่ผ่านมา

        “น้ำส้ม” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิวและสั่นเครือ เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปทันตากับคำถามนี้

        “ขอโทษด้วยนะคะ ฉันขอตัวเข้าบ้านก่อนหากเราไม่ได้รู้จักกัน หรือไม่งั้นคุณก็อาจจะจำบ้านผิดหลัง...เข้าบ้านกันค่ะมะนาว” เธอพูดกับเขาก่อนจะก้มหน้าพูดกับลูกสาวที่ยืนเคียงข้าง คำพูดที่ห่างเหินมันตัดรอนหัวใจของนักรบจนแทบพูดไม่ออก ได้แต่มองผู้หญิงที่รักกับลูกสาวเดินเข้าบ้านไปจนลับสายตาด้วยใบหน้าเศร้าเสียใจ ปากขยับพูดรั้งเธอไม่ได้เพราะมันจุกและตันอยู่ในอกกับคำพูดนั้นของเธออย่างคนไม่รู้จักกัน ทั้งที่เขานั้นคือคนรักของเธอ

        (ว่าไงแก)

        “พี่ชายแกโผล่มาแล้วนะ เขาปลอดภัยดี เพียงแต่ว่า...”

        (ว่าอะไรพี่รบเป็นอะไรเหรอแก รีบบอกฉันมาสิ)

        “ใจเย็นเว้ย เขาไม่ได้เป็นอะไรเลย ยังอยู่ครบสามสิบสองเหมือนเดิม เว้นแต่ว่าสภาพเขาน่ะอย่างกับโจร คงไม่ได้ดูแลตัวเอง ขนาดมะนาวยังจำพี่ชายแกไม่ได้อะ น้ำตาคลอด้วยเว้ยแก อยากขำมากแต่ว่าฉันต้องอดทนเอาไว้”

        (แกแกล้งพี่ชายฉันเหรอส้ม)

        “เบา ๆ เองแก...แหมทีหายหัวไปทำให้ฉันเป็นห่วงมันน่านัก ขอเอาคืนสักทีให้หลาบจำจะได้ไม่ทำอีก”

        (ร้องไห้แล้วมั้งป่านนี้)

        “แกต้องเห็นด้วยตาตัวเอง หมดมาดคุณนักรบคนเดิมเลยล่ะ”

        (สงสารพี่ชายฉันเลยว่ะ)

        “รอดูว่าเขาจะทำยังไงต่อ ตอนนี้ก็ยังยืนน้ำตาไหลอยู่หน้าบ้าน”

        (โอ๊ย!! สงสารพี่ชาย...หมดกันตาย ๆ)

        “ไม่ตายหรอก หรือว่าฉันควรจะออกไปหาเขาอีกที”

        (อย่าเพิ่งดิ ขออีกสักหน่อยแกถ่ายคลิปส่งมาให้ฉันดูด้วยดิ อยากเห็นพี่ชายในตอนเวอร์ ๆ)

        ((คิกคิก) )

        เมื่อเดินเข้ามาในบ้านน้ำส้มก็หยิบโทรศัพท์มือถือเพื่อต่อสายหาเพื่อนสนิททันที พร้อมกับสายตาที่คอยเหลือบมองนักรบ เขายังคงยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านของน้ำส้มเหมือนเดิม สายตาจดจ้องเข้ามาในตัวบ้าน จนน้ำส้มต้องหลบอยู่หลังผ้าม่านบดบังไม่ให้เขามองเห็น พลางคุยโทรศัพท์กับเพื่อนรักเพียงคนเดียว สภาพของนักรบทำให้สองสาวนั้นหัวเราะชอบใจกับการที่ได้กลั่นแกล้งดัดนิสัยหัวร้อนของนักรบ

        “แค่นี้ก่อนนะแก คุณนักรบกำลังปีนรั้วบ้านแล้วเว้ย”

        (เออ ๆ จัดการต่อแต่อย่าหนักมากนะ ฉันสงสารพี่ชายสุดที่รัก)

        “บาย”

        จากนั้นทั้งสองคนก็วางสายจากกัน ส่วนน้ำส้มนั้นก็รีบวิ่งออกมาหน้าบ้านพร้อมกับน้องมะนาว

        “คุณแม่ขาคุณโจรหนวดค่ะ เดี๋ยวน้องจะไปหยิบโทรศัพท์ให้โทร 191 นะคะ” น้องมะนาวเธอบอกผู้เป็นแม่ด้วยความตื่นตระหนก ตั้งท่าจะวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือ แต่ถูกผู้เป็นแม่จับแขนรั้งไว้เสียก่อน

        “ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวคุณแม่จัดการเอง”

        “แต่โจรหนวดน่ากลัวเวอร์ ๆ เลยนะคะ”

        “น้องหลบหลังแม่นะคะ เชื่อแม่ว่าแม่ต้องจัดการได้”

        “โอเคค่ะ”

        น้ำส้มกระซิบกับลูกสาวที่ยืนจับมือของเธอแน่น เด็กน้อยรู้สึกหวาดกลัวกับผู้ชายตรงหน้า ที่กำลังปีนรั้วด้วยความทุลักทุเล จนสุดท้ายเขาก็กระโดดเท้าแตะถึงพื้นในเขตบ้านได้สำเร็จ

        “หยุดตรงนั้นนะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุก เราสองคนไม่รู้จักกัน เข้ามาในบ้านของฉันแบบนี้อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” น้ำส้มเอ่ยคำขู่ เธอแสร้งทำเหมือนไม่รู้จักเขาจริง ๆ สีหน้าขึงขังมองนักรบอย่างเอาเรื่อง

        “นี่ผมเองที่รัก” นักรบพยายามที่จะเดินเข้าหา แต่ว่าน้ำส้มก็ขยับถอยหลังออกห่าง เธอจับสายยางชี้หน้าของนักรบข่มขู่

        “อย่ามาเรียกคุณแม่ขาของน้องแบบนั้นนะ น้องจะฟ้องแดดดี๊คอยดู” เป็นน้องมะนาวที่เคืองหูกับการเรียกแม่ของเธอ คำพูดนี้เธอหวงแหนให้เพียงแดดดี๊นักรบที่เธอรักเท่านั้น

        “น้องนี่แดดดี๊ไงครับ ทำไมสองคนกลายเป็นแบบนี้ล่ะ...อ๋อแกล้งใช่ไหม?” นักรบมองไปยังน้องมะนาวที่ยืนหลบอยู่ด้านหลังของผู้เป็นแม่ เขาฉุกคิดขึ้นมาว่านี่คงเป็นแผนเพื่อกลั่นแกล้ง นั่นยิ่งทำให้น้ำส้มแสร้งตีหน้าเข้มเพื่อแสดงความไม่รู้จักให้เขาเชื่อ แต่ในใจก็นึกหวั่นว่านักรบนั้นจะยอมเอนตามหรือไม่

        “น่ากลัวขนาดนี้น้องไม่ให้เป็นแดดดี๊หรอกนะคะ” น้องมะนาวพูดขึ้น ทำเอาน้ำส้มนึกขำอยู่ในอก เธออยากจะลั่นเสียงหัวเราะให้ดัง ยิ่งได้มองไปยังนักรบเธอก็ยิ่งนึกขำ สีหน้าของเขาเจื่อนไปทันทีเมื่อน้องมะนาวพูดจบประโยคอย่างกับรังเกียจเขา

        “น้องมองดี ๆ สิครับ นี่แดดดี๊ไง...น้ำส้มคุณกำลังแกล้งผมอยู่ใช่ไหมที่จริงคุณจำผมได้”

        “ฉันไม่ได้ตาบอดนะ ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ก่อนที่ฉันจะตะโกนให้คนช่วย” น้ำส้มพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

        “น้ำส้ม” ทำเอานักรบหน้าเสียรอบแล้วรอบเล่า เขาทำเพียงพูดชื่อของเธอออกมาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว

        “ออกไป” แต่ก็ไม่ได้ทำให้น้ำส้มโอนอ่อน เธอชี้นิ้วไปทางประตูหน้าบ้านขับไล่นักรบด้วยน้ำเสียงกร้าว

        “โธ่เว้ย!!” นั่นยิ่งทำให้นักรบหัวเสียจนสบถออกมาเสียงแข็ง เตะต้นหญ้าอย่างหัวร้อน ทั้งที่เขาพยายามอธิบายก็ไม่มีใครจะสนใจจำเขาได้สักคน

        “ไม่ออกใช่ไหม? ...ได้! นี่แนะ ๆ”

        “ฉีดเลยค่ะคุณแม่ เดี๋ยวน้องช่วย นี่แนะ ๆ คนไม่ดีออกไปจากบ้านน้องเดี๋ยวนี้นะ”

        “โอ๊ย น้องแดดดี๊เปียกหมดแล้ว น้ำส้มผมเองนักรบไง”

        “นี่แนะ ๆ”

        “น้ำส้ม ๆ ผมเองครับ คุณมองดี ๆ สิผมนักรบเอง” เขาสู้กับสายน้ำจนเข้าประชิดตัวของน้ำส้ม คุกเข่ากอดเอวเธอไว้ พร้อมกับเงยหน้ามองผู้หญิงในอ้อมแขน

        “ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!” น้ำส้มพยายามแกะมือตุ๊กแกออกจากตัว แต่ยิ่งดิ้นนักรบในคราบโจรหนวดก็ยิ่งกอดรัดแน่นกว่าเดิม

        “ปล่อยคุณแม่ของน้องนะ ไม่ปล่อยน้องตีให้เจ็บเลยนะ ปล่อยสิคะคุณโจรหนวด...ปล่อยคุณแม่ของน้อง...งับ!!!” น้องมะนาวที่เห็นแม่อยู่ในสถานการณ์ไม่สู้ดี เธอวิ่งมาแกะมือของนักรบออก พร้อมกับเอ่ยคำขู่ด้วยความเดียงสา เมื่อเห็นว่านักรบยังคงไม่ยอมปล่อยแม่ เธอจึงก้มกัดแขนของนักรบเต็มแรง

        “อ๊าก!! เจ็บ ๆ น้องแดดดี๊เจ็บ โอ๊ย ๆ” นักรบร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดพร้อมกับปล่อยอ้อมแขนจากที่กอดรัดน้ำส้มไว้ การกระทำของน้องมะนาวทำเอาน้ำส้มตกใจจนเบิกตากว้าง เธอรีบจับลูกสาวให้มายืนหลบด้านหลัง รอยฟันเล็ก ๆ ของน้องมะนาวเรียงอย่างสวยงามบนแขนของนักรบ ซ้ำยังห้อเลือดช้ำแดงทำให้น้ำส้มนึกห่วง

        “น้องเข้าบ้านนะคะ คุณแม่จัดการได้”

        “คุณแม่ขาแน่ใจนะคะ”

        “ค่ะ”

        “เดี๋ยวน้องจะโทรบอกให้คุณอาธันวาสุดหล่อมาจัดการ” น้องมะนาวทิ้งท้ายก่อนเดินเข้าบ้าน ชื่อของผู้ชายที่นักรบไม่คุ้นเคย ทำให้เขาหูผึ่งและจ้องมองไปยังน้ำส้มด้วยสีหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความไม่พอใจ เขาแค่หายไปไม่กี่สิบวัน ทำไมถึงได้มีชื่อของใครก็ไม่รู้ทำให้เคืองใจ นี่เขาปล่อยปลาย่างไว้นานเกินไปใช่ไหม?...เจอดีเข้าให้แล้ว