Love at first sight ปิ๊งรักยัยสวยเวอร์

        ปิ๊งรักยัยสวยเวอร์

        ตอนที่ 34-ทนไม่ไหว

        ตลอดเวลาที่มีน้องมะนาวอยู่ด้วย นักรบก็เริ่มไม่เป็นอันทำงาน เขาต้องคอยตอบคำถามของเด็กหญิง จนไม่รู้จะหาคำตอบมาจากไหน ตอนนี้เส้นประสาทของเขาเริ่มทำงานหนัก หากไม่พูดเด็กหญิงก็คงขะมักเขม้นกับการกิน หมดแล้วก็ขออีกจนเขาไม่รู้จะหาซื้ออะไรมาให้เธอกิน เขาเริ่มห่วงว่าน้องกินเยอะเกินไป จนพุงของมะนาวกลมตึงเหมือนจะแตกแยกออกจากกันเพราะเธอกินเยอะและต่อเนื่อง

        สายตามองไปยังนาฬิกาที่แขวนอยู่ผนัง เข็มเดินไปหยุดตรงเลขสามเป็นเวลาที่น้องมะนาวต้องเลิกโรงเรียน เขามองไปยังเด็กหญิงที่ยังคงมือหยิบขนมสายตาดูการ์ตูนอย่างเพลิดเพลิน ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เขาทนไม่ไหว ต้องต่อสายหาแม่ของเด็กน้อยเร็วพลัน

        "โหล โหล โหล น้ำส้มตอนนี้เปรี้ยวจี๊ดส์อยู่กับผม” ยกสายขึ้นไม่นานก็มีสัญญาณการกดรับ เขารีบพูดกรอกผ่านเครื่องมือสื่อสารทันที

        “ฉันว่าแล้วต้องเป็นคุณ กล้าดียังไงมาขโมยลูกของฉัน ห๊ะ!!” เสียงแหลมแผดดังลั่น จนนักรบต้องขยับมือถือออกจากหูเพราะไม่อย่างนั้นหูเขาแตกแน่

        “ขโมยอะไรน้องเต็มใจตามผมมาเอง นี่...ถ้าอยากได้ลูกคืนต้องตกลงเป็นแฟนผม ไม่อย่างนั้นผมก็ไม่คืน" เขาปฏิเสธตาใสทั้งที่ตั้งใจเอาเด็กมาเป็นข้อต่อรอง เอ่ยคำพูดออกไปเหมือนเหนือกว่า นั่งกระดิกขาอย่างสบายใจ

        "ได้ค่ะ ...เรื่องนั้นไม่มีปัญหา แต่รอสักสองสามได้ไหมล่ะ" น้ำส้มตอบตกลงทั้งที่กัดฟันแน่นอย่างเกรี้ยวโกรธ กับการที่ไปรับลูกที่โรงเรียนแต่กลับไม่พบ ทำเอาหัวใจของคนเป็นแม่ร้อนรน แต่ยังไม่ทันได้ขับรถออกมาจากโรงเรียน สายเรียกเข้าของนักรบก็ดังขึ้นเสียก่อน ทำให้เธอเริ่มเดาได้ว่าต้องเป็นฝีมือของเขาแน่นอน เพราะหล่อนเคยพามาสองครั้งจนรู้จัก

        "เยส! ว่าแต่ทำไมต้องรออะ" คำตอบของน้ำส้มทำให้นักรบดีใจ แต่ประโยคหลังทำให้เขาสงสัยจึงเอ่ยถามออกไป

        "ฉันอยากอยู่เงียบ ๆ สงบ ๆ สักสองสามวัน รู้สึกอยากพักผ่อนน่ะค่ะ งั้นช่วยเลี้ยงให้ก่อนแล้วกันนะ" ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดเมื่อน้ำส้มตอบออกแบบนั้น แต่กิริยาของน้ำส้มกำมือแน่นและกัดฟันพูดออกไป สิ่งที่รู้สึกไม่ได้เป็นอย่างปากว่า เธอห่วงลูกสาวสุดใจ แต่กับนักรบเธอต้องลองดัดนิสัยของเขาที่บังอาจมาขโมยลูกน้อยแสนรักไป

        สิ่งที่ได้ฟังทำให้นักรบที่รอฟังต้องดีดตัวลุกยืนด้วยความตกใจ เธอไม่ตอบตกลงแถมยังอนุญาตให้เขาดูแลลูกของเธอตั้งหลายวัน นั่นบ่งบอกว่าเขาจะต้องรับมือกับเด็กน้อยตัวกลมต่อไปอย่างนั้นหรือ? หากเป็นเช่นนั้นเขาต้องตายก่อนวัยอันควรแน่ ๆ

        "มารับตอนนี้เถอะ เริ่มจะไม่ไหวแล้วเนี่ยกินไม่ยอมหยุด แถมพูดมากอีก ผมจะไม่ไหวแล้วหาคำตอบให้เปรี้ยวจี๊ดส์ไม่ได้แล้ว"

        "โชคดีค่ะ บาย"

        “เดี๋ยวสิน้ำส้ม น้ำส้ม!”

        นักรบพูดออดอ้อนแต่ก็ไม่ได้รับคำยืนยันจากแม่ของเด็ก เธอตัดสายเขาทิ้งอย่างไม่ไยดี จนนักรบต้องเรียกเสียงดังลั่น ยืนดึงผมทึ้งหัวแรงอย่างกับระบายอารมณ์ เมื่อสิ่งที่คิดการณ์ไว้ไม่เป็นอย่างหวัง ทุกอย่างที่วางแผนพังทลายไม่เป็นท่า เขาจ้องมองไปยังน้องมะนาวที่นั่งกินสบายใจ เธอมองมายังคุณอานักรบด้วยรอยยิ้มที่ได้เดียงสา ไม่รู้เลยว่าตอนนี้คุณอาที่อยู่ตรงหน้าเธอ เส้นเลือดสูบฉีดจนแทบระเบิด

        “เวรแล้วไงกู หาเรื่องแท้ ๆ เลยมึงไอ้นักรบ” นักรบยืนมือเท้าสะเอวแล้วบ่น สายตาก็จ้องมองไปยังโทรศัพท์มือถือ เขารอให้เป็นสายของน้ำส้มโทรเข้ามา ยังมีความหวังว่าเธออาจจะเปลี่ยนใจ

        “ไม่โทรมาจริง ๆ เหรอ ไม่ห่วงลูกตัวเองเลยหรือไง?” เขายืนบ่นกับตัวเอง สายตายังคงจับจ้องไปยังโทรศัพท์มือถือเป็นระยะ

        “คุณอานักรบเป็นอะไรเหรอคะ?” น้องมะนาวที่นั่งสังเกตอยู่หลายนาที เธอเห็นสีหน้าของคุณอานักรบไม่สู้ดี จึงตัดสินใจเอ่ยถาม

        “ปวดหัว อากลุ้มมากตอนนี้” เขาตอบเด็กน้อยที่นั่งตาแป๋วอยู่บนโซฟา

        “กินยาไหมคะน้องไปหยิบให้” เด็กหญิงวางถุงขนมและโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะ จากนั้นจึงเดินไปอานักรบที่อยู่ตรงข้าม เอ่ยอาสาด้วยความบริสุทธิ์ใจและหวังดีตามประสาเด็กน้อย

        “ไม่เป็นไรครับ ขอบใจนะคนสวย โอ๊ย! ยกแทบไม่ขึ้น” เขาพูดตอบน้องมะนาว แล้วจึงอุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตัก บีบแก้มกลมตึงของน้องด้วยความเอ็นดู แม้จะแสบซนจนสร้างความปวดหัวให้ แต่น้องก็มีความน่ารักสดใสในอีกมุมจนเขาหลงรักเธอ

        “อยากกลับหรือยังครับ เดี๋ยวอาไปส่งที่บ้านป่านนี้คุณแม่ของน้องคงรอแล้วมั้ง” เมื่อจนหนทางสุดท้ายเขาก็ต้องยอมแพ้ ต้องไปส่งน้องมะนาวให้ถึงมือผู้เป็นแม่ตามเดิม

        “อยู่กับคุณอาสนุกดีค่ะ น้องไม่อยากกลับไปหาคุณแม่ขาแล้ว”

        “หาเรื่องไหมล่ะกู”

        เด็กหญิงตอบทันทีอย่างไม่อิดออด แต่สิ่งที่น้องตอบมาทำเอานักรบคิดหนัก แค่สองชั่วโมงก็ทำเขาปวดกะบาล เส้นเลือดในสมองเต้นตุบ ๆ หาอยู่กับเขายี่สิบสี่ชั่วโมง คงต้องจองห้องผ่าตัดไว้รอแน่ ๆ

        “ไม่ได้เหรอคะ?” เด็กหญิงเอ่ยถามเมื่อนิ่งไปนานนักรบก็ไม่ให้คำตอบแก่เธอ

        “ไม่ใช่แบบนั้นครับ แต่ว่าคุณแม่ของน้องบอกว่าให้อาไปส่งที่บ้าน ตอนนี้คุณแม่คิดถึงน้องมาก ๆ รออยู่ที่บ้าน น้องจะปล่อยให้คุณแม่นอนคนเดียว คงเหงาแย่เลยน้องว่าไหม?” นักรบพยายามพูดหาเหตุผลตะล่อมเด็กหญิง ที่ตอนนี้เหมือนจะติดหนึบเขาเป็นตุ๊กแก

        “จริงด้วยค่ะ งั้นคุณอาไปส่งน้องกลับบ้านนะคะ” เด็กหญิงคิดตามและตอบตกลงในที่สุด

        “โอเคครับ ไปกันเลยนะ” ทำให้นักรบยิ้มได้ และรีบลุกไปเก็บของให้น้องมะนาว

        “ซื้อขนมให้น้องไปกินที่บ้านด้วยได้ไหมคะ” เด็กหญิงร้องขอ

        “ได้เลย เหมาหมดร้านสะดวกซื้อเลยดีไหม?” เขาตอบรับอย่างว่าง่าย แถมยังยื่นข้อเสนออันน่าสนใจให้แก่เด็กหญิงอีก เขาน่ะรู้สึกดีใจกว่าน้องเสียอีกที่เด็กหญิงตอบรับในสิ่งที่เขาปรารถนา

        “ว้าว...สุดยอดไปเลยค่ะน้องชอบ”

        “เกือบไปแล้วนักรบเอ๊ย”

        และนักรบก็พาน้องมะนาวไปส่งที่บ้าน รู้สึกโล่งใจที่เด็กหญิงยินยอม ทั้งสองจึงรีบมุ่งหน้าสู่บ้านของน้ำส้มในเวลาถัดมา