[นิยายแปล] I Am Fated Villain ยึดครองใต้หล้าด้วยระบบมารร้ายแห่งโชคชะตา

ตอนที่ 58 ทุกสิ่งสุกงอมเต็มที่ ถึงเวลาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากแผนการที่วางไว้

        เย่เฉินหาได้ล่วงรู้ถึงความคิดนานัปการในใจของเยี่ยนจีในยามนี้ไม่

        ในช่วงเวลาที่ผ่านมา การบำเพ็ญเพียรของเขาก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว ทำให้ดึงความมั่นใจดังเช่นที่เคยมีมาในอดีตหวนคืนกลับมาได้มิน้อย

        แต่กระนั้น ความพ่ายแพ้ต่อกู้ฉางเกอที่เขาต้องเผชิญมาก่อนหน้านี้ กลับสร้างบาดแผลบอบช้ำอย่างหนักไว้ในจิตใจ ถึงกับทำให้เขาเคลือบแคลงใจในเส้นทางที่ตนก้าวเดิน

        ในเวลานี้ เขาเดินลึกเข้าไปในแนวเขา พร้อมฟังข่าวสารจากผู้ฝึกบำเพ็ญเพียรรอบกาย พลางสำรวจแผนที่เขตแดนลี้ลับที่อยู่ในมือ

        ด้วยแผนที่นี้ เขาย่อมมั่นใจว่าจะสามารถค้นพบสิ่งล้ำค่าภายในเขตแดนลี้ลับได้

        อย่างไรก็ดี ความห่างเหินที่เยี่ยนจีมีต่อเขาในช่วงหลังนั้น เขาเองก็ย่อมสัมผัสได้

        เมื่อทบทวนวาจาที่เคยกล่าวไว้ เขาก็มิอาจปฏิเสธได้เลยว่า สิ่งที่เขาพูดในตอนนั้นได้ทำร้ายจิตใจอาจารย์อย่างยิ่ง

        เขาเคยคิดที่จะกล่าวขออภัยและแก้ไขในสิ่งที่ผิดพลาด แต่ในเมื่ออาจารย์กล่าวว่ามิถือโทษ เขาจึงมิรู้ว่าควรจะทำเช่นไรต่อไปดี

        ถึงอย่างไร ความร้าวฉานระหว่างพวกเขาก็ได้ก่อตัวขึ้นแล้วในที่สุด

        เย่เฉินจึงได้ตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่ง ว่าเขามิอาจไว้วางใจผู้คนรอบกายได้อย่างหมดสิ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เขาได้ประสบกับเหตุการณ์ที่เขาเชื่อว่าซูชิงเกอได้ทรยศหักหลังตน

        แม้ว่าอาจารย์จะดูแลเอาใจใส่เขาเป็นอย่างดี แต่สุดท้ายแล้วนางก็เป็นเพียงสตรีผู้หนึ่ง เมื่อเผชิญหน้ากับบุรุษเช่นกู้ฉางเกอที่ทั้งเปี่ยมเสน่ห์และทรงพลังแล้วนั้น นางจะหวั่นไหวหรือไม่นั้นก็มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ดี

        ทว่าอาจารย์กลับมิเคยเอ่ยถึงเรื่องนี้เลย การเลือกอยู่ข้างกายเขาอาจเป็นเพียงเพราะความสงสารก็เป็นได้

        เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ แววตาของเย่เฉินก็ยิ่งมืดมนลง มือทั้งสองกำแน่นด้วยความกรุ่นโกรธ

        อาจารย์เป็นคนของเขา เขาจะมิมีวันปล่อยให้กู้ฉางเกอช่วงชิงนางไปได้!

        “อาจารย์ ท่านว่าเหตุที่กู้ฉางเกอลงมาจากแดนสวรรค์นั้น เขามีจุดประสงค์อันใดกันแน่ อีกทั้งยังได้นำผู้พิทักษ์ที่มีพลังแข็งแกร่งถึงขนาดที่สามารถทำลายสำนักศักดิ์สิทธิ์เจียโหลวให้พินาศภายในพริบตาได้ติดตามมาด้วย ถ้าข้าคาดเดามิผิด คงจะต้องเกี่ยวข้องกับเขตแดนลี้ลับโบราณแห่งเทียนหยวนเป็นแน่”

        ทันใดนั้น เย่เฉินที่กำลังเร่งเดินทางก็เอ่ยขึ้นพร้อมกับเผยรอยยิ้มที่ดูแปลกประหลาด พลางเอ่ยถามเยี่ยนจีที่อยู่ในแหวนมิติ

        เขาเพียงแต่ตั้งใจเอ่ยขึ้นเพื่อสังเกตปฏิกิริยาของนาง
เมื่อได้ยินดังนั้น เยี่ยนจีพลันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าพร้อมกล่าวว่า “เจ้าพูดเช่นนี้ก็นับว่ามิผิด นอกจากเขตแดนลี้ลับโบราณแห่งเทียนหยวนแล้ว ในโลกเบื้องล่างนี้ก็คงมิมีสิ่งใดที่คู่ควรแก่ความสนใจของเขาได้อีก”

        นางมิได้ขบคิดลึกซึ้ง จึงคิดเพียงว่าเย่เฉินก็เอ่ยถามดังเช่นที่เคยถามในยามปกติ

        “เช่นนั้นเอง ดังนั้นกู้ฉางเกอคงจะมุ่งเป้ามายังสมบัติล้ำค่าบางอย่างในเขตแดนลี้ลับแห่งนี้สินะ”

        “เมื่อเขาได้ยินข่าวการเปิดเขตแดนลี้ลับ ก็จะต้องรีบเร่งมายังที่แห่งนี้เป็นแน่ แต่ภายในเขตแดนลี้ลับโบราณแห่งเทียนหยวน มีเพียงข้าที่ได้ครอบครองแผนที่นี้ ซึ่งเมื่อเหล่าผู้ฝึกบำเพ็ญเพียรล้วนต้องเผชิญกับอันตรายถึงชีวิตมากมาย การสิ้นชีพในที่แห่งนี้จึงนับว่าเป็นเรื่องธรรมดายิ่ง…”

        “อีกทั้งตามข้อจำกัดของเขตแดนลี้ลับในครั้งนี้ ด้วยพลังของผู้ติดตามของเขาย่อมมิอาจก้าวเข้าสู่เขตแดนลี้ลับนี้ได้ นั่นย่อมหมายความว่า กู้ฉางเกอจะต้องอยู่เพียงลำพังในที่แห่งนั้น มิรู้แม้แต่เส้นทางแผนที่ภายใน ส่วนข้าก็เพียงแต่เฝ้ารอคอยเขาที่ศูนย์กลางของเขตแดนลี้ลับ และใช้กุญแจควบคุมกลไกและค่ายกลในที่แห่งนั้น...”

        “อาจารย์ ท่านว่าครั้งนี้ข้าจะมีโอกาสล้างแค้นเขาได้สำเร็จหรือไม่”

        เย่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ วิเคราะห์แต่ละขั้นตอนอย่างละเอียดถี่ถ้วน

        มีเหตุผลสนับสนุนชัดเจน

        เหตุที่เขากล่าวเรื่องนี้ต่อหน้าอาจารย์ ล้วนก็เพื่อรอดูท่าทีของนางโดยเฉพาะ

        หลังจากกล่าวจบ เขาจึงเฝ้ารอดูปฏิกิริยาของเยี่ยนจี

        ท้ายที่สุดแล้ว แผนการที่เขาคิดขึ้นนั้นก็ดูเหมือนจะไร้จุดบกพร่อง และน่าจะเพียงพอที่จะทำให้กู้ฉางเกอต้องมาจบชีวิตลงที่นี่ได้

        “ฟังดูแล้วเหมือนจะสมบูรณ์แบบทีเดียว แต่เจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่ากู้ฉางเกอจะมิมีแผนที่อยู่ในมือ หรือว่าเขาอาจจะมีวิธีอื่นในการเข้าสู่เขตแดนลี้ลับแห่งนี้ก็ได้”

        เยี่ยนจีมิได้ล่วงรู้ถึงความตั้งใจของเย่เฉิน นางได้ยินดังนั้นจึงครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ และลงความเห็นว่าความเป็นไปได้ของแผนนี้มิได้สูงนัก

        ท้ายที่สุดแล้ว กู้ฉางเกอก็เป็นผู้ที่มาจากแดนสวรรค์เบื้องบน การเดินทางมาในครั้งนี้ก็ย่อมต้องมีการเตรียมการมาอย่างรอบคอบ แล้วเขาจะมิล่วงรู้ถึงอันตรายในเขตแดนลี้ลับนี้ได้อย่างไร

        ยิ่งไปกว่านั้น จากที่นางสัมผัสได้ กู้ฉางเกอก็หาใช่ผู้ที่บุ่มบ่ามมุทะลุไม่

        “เป็นเช่นนั้นหรือ คำกล่าวของอาจารย์ก็นับว่ามีเหตุผลถูกต้องจริง…”

        กระนั้นเมื่อเย่เฉินได้ฟังคำตอบ แววตาของเขากลับแฝงไว้ด้วยความมืดมนที่แวบผ่านอย่างรวดเร็ว

        สิ่งที่อาจารย์พูดถึง ว่ากู้ฉางเกอย่อมมีวิธีการอื่นอีก แล้ววิธีการเหล่านั้นคืออันใดกันแน่ เหตุใดอาจารย์จึงมั่นใจในตัวกู้ฉางเกอนัก แต่กลับมองว่าเขามิมีฝีมือมากเพียงพอ

        หรือว่ามีบางสิ่งที่เขามิเคยล่วงรู้มาก่อนกัน

        เย่เฉินนิ่งเงียบ มิได้เอ่ยสิ่งใดต่ออีก

        เยี่ยนจีเองก็หาได้ใส่ใจมากนัก นางเปลี่ยนหัวข้อสนทนา พลางกล่าวขึ้นว่า “ว่าไปแล้ว ก็มีเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากจะเตือนเจ้าไว้ อำนาจเบื้องหลังของญาติผู้น้องของเจ้านั้นน่าสะพรึงกลัวนัก ก่อนที่เจ้าจะทะลวงพลังได้ถึงระดับเทวะมายา ข้าขอแนะนำว่า อย่าได้ไปข้องเกี่ยวกับพวกเขาเลยจะดีที่สุด”

        คำกล่าวนี้นางกล่าวด้วยความหวังดีต่อเย่เฉินอย่างแท้จริง ในช่วงเวลานี้นางได้รับรู้ข่าวลือมากมายเกี่ยวกับญาติผู้น้องของเย่เฉิน

        เด็กสาวในอาภรณ์ม่วงผู้นั้น ชัดเจนว่าเป็นสมาชิกของตระกูลเย่ หนึ่งในตระกูลเซียนโบราณแห่งแดนสวรรค์

        เยี่ยนจีตระหนักถึงเรื่องนี้ได้อย่างชัดเจน

        สำหรับตระกูลใหญ่เช่นนั้น เย่เฉินผู้ไร้ซึ่งอำนาจ อิทธิพลใด หรือพลังที่เทียบเคียงกับสายเลือดสูงศักดิ์ได้ ตัวเย่เฉินนั้นจึงย่อมมิมีความหมายอันใดในสายตาพวกเขา

        หากพวกเขาล่วงรู้ว่าเย่เฉินมีความสนิทสนมกับญาติผู้น้องผู้นั้นมากเกินไป เกรงว่าอาจจะส่งคนมาสังหารเขาในที่สุด

        “ศิษย์เข้าใจในความหวังดีของอาจารย์ แต่เรื่องระหว่างข้ากับหลิวหลี ท่านอาจารย์มิจำเป็นต้องมากังวลอันใด”

        เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เย่เฉินกลับเพียงส่ายหน้าพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แฝงความเย็นเยียบ

        เขาได้รับรู้ข่าวคราวจากนครโบราณชงเยวี่ยในช่วงเวลานี้แล้ว

        นั่นทำให้เขาเปี่ยมไปด้วยความยินดีอย่างยิ่ง สำหรับเขาแล้ว ข่าวนี้เปรียบได้ดั่งสายฝนที่ชโลมลงพื้นดินแห้งผาก

        ญาติสาวผู้น้องผู้นั้นคือผู้ที่เขาพึ่งพาได้มากที่สุด!

        ทว่ากลับกลายเป็นว่า อาจารย์ของเขากลับมิต้องการให้เขาสนิทสนมใกล้ชิดกับนางมากเกินไป

        นั่นเป็นเพราะเหตุใดกันแน่

        ในเมื่อฐานะและภูมิหลังของญาติผู้น้องของเขานั้นน่าเกรงขามยิ่งนัก แล้วเหตุใดอาจารย์กลับมิสนับสนุนให้เขาเข้าใกล้นาง หรืออาจารย์จะกังวลว่า หากเขาได้ครอบครองอำนาจแล้ว ก็จะหันไปเล่นงานกู้ฉางเกอ

        เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ความเย็นชาในจิตใจเขาก็ยิ่งเพิ่มพูนขึ้นอีกหลายส่วน

        สำหรับเรื่องที่ว่าอาจถูกคนในตระกูลของญาติผู้น้องส่งมาสังหาร เย่เฉินกลับเห็นว่าเป็นถ้อยคำที่เหลวไหลไร้สาระสิ้นดี

        เขามิอาจเชื่อได้ว่า หากมีญาติผู้น้องอยู่เคียงข้างกายแล้ว จะมีผู้ใดกล้ามาลงมือทำเช่นนั้นกับเขาได้

        ด้วยความรู้สึกและความเอาใจใส่ที่ญาติผู้น้องเคยมีให้เขา เขาก็มั่นใจและมิมีอันใดต้องกังวล

        แล้วที่อาจารย์กล่าวมานั้นมีความหมายว่าอันใดกัน

        ความผิดหวังถาโถมเข้าสู้จนเขามิอยากเอ่ยปากถามอันใดอีก

        …

        ข่าวการเปิดของเขตแดนลี้ลับโบราณแห่งเทียนหยวนได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งดินแดนจงโจวในเวลาไม่นาน

        แสงอันเจิดจรัสพุ่งทะยานสู่ท้องนภา สาดส่องไปทั่วบริเวณอันกว้างใหญ่เหนือชายแดนรอยต่อของแปดอาณาเขต สิ่งนี้ดึงดูดความสนใจของเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรและขุมกำลังมากมายในทันที

        ในยุคสมัยนี้ ไม่ว่าเมื่อใดที่มีข่าวเกี่ยวกับการที่สมบัติวิเศษปรากฏตัว หรือการเปิดของเขตแดนลี้ลับแห่งใหม่ ก็มักจะสร้างความตื่นเต้นและแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทุกสารทิศในเวลาอันรวดเร็ว

        เหล่าขุมกำลังและผู้ฝึกบำเพ็ญเพียรทั้งหลายต่างเป็นราวกับฉลามที่ได้กลิ่นคาวเลือด แห่แหนมุ่งหน้าไปยังจุดหมายอย่างบ้าคลั่ง

        การเปิดของเขตแดนลี้ลับโบราณเทียนหยวนในครั้งนี้ก็มิมีข้อยกเว้น

        มิเพียงแต่เหล่าสำนักศักดิ์สิทธิ์และราชวงศ์ใหญ่ในดินแดนจงโจวที่รีบส่งผู้คนมุ่งหน้าไปยังที่แห่งนั้นในทันที

        แต่เหล่าขุมกำลังอำนาจจากดินแดนอื่นๆ ก็แห่แหนกันมาด้วยความกระตือรือร้น กลัวว่าจะพลาดโอกาสครั้งสำคัญนี้

        การก่อตัวของแดนลับนั้นแสนยากเย็น บางแห่งอาศัยพลังของธรรมชาติและกาลเวลา บางแห่งถูกสร้างขึ้นโดยเหล่าผู้แข็งแกร่งในยุคบรรพกาล และมักจะทิ้งไว้ซึ่งมรดกอันล้ำค่าและพระราชวังแห่งความลับของพวกเขาไว้

        แม้กระทั่งในกรณีที่เลวร้ายที่สุด เขตแดนลี้ลับที่เพิ่งเปิดใหม่ก็ยังกลับอุดมไปด้วยสมบัติอันล้ำค่า

        มิว่าจะเป็นสมุนไพรวิญญาณ แร่ธาตุหายาก หรือสมบัติที่เปี่ยมไปด้วยพลังวิญญาณแห่งสวรรค์

        ในเวลาไม่นาน เมืองเล็กๆ อันห่างไกลแห่งนี้ ก็กลับกลายเป็นจุดศูนย์กลางความคึกคักอย่างที่มิเคยเป็นมาก่อน    

        ทุกวันล้วนมีเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรและสรรพชีวิตนานัปการแวะเวียนมายังสถานที่แห่งนี้กันอย่างมิขาดสาย

        เขตแดนลี้ลับโบราณแห่งเทียนหยวนดึงดูดผู้คนจำนวนมากให้มุ่งหน้ามายังที่นี่ด้วยความหวัง

        แต่เป็นที่น่าเสียดาย ที่มิใช่ว่าทุกคนที่มาถึงจะสามารถก้าวเข้าไปสู่ภายในได้

        มีผู้พบว่า บริเวณทางเข้าเขตแดนลี้ลับยังถูกปกคลุมด้วยม่านพลังตามธรรมชาติอีกชั้นหนึ่ง ม่านพลังนี้ช่างน่าสะพรึงกลัว มิอาจคาดเดาได้ว่าเป็นผลงานของผู้ยิ่งใหญ่ระดับใดที่สร้างขึ้นไว้

        ผู้ฝึกบำเพ็ญเพียรที่มีพลังเกินกว่าระดับมหาปราชญ์ จะมิมีทางฝ่าม่านพลังนี้เข้าไปสู่ภายในได้

        และจะถูกแรงต้านอันน่าสะพรึงกลัวจากภายในผลักดันออกมา

        ทว่าหากมีผู้ใดฝืนฝ่าม่านพลังเข้าสู่เขตแดนลี้ลับไป ก็จะทำให้พลังแห่งสวรรค์และปฐพีในเขตแดนลี้ลับเกิดความปั่นป่วนอย่างรุนแรง และท้ายที่สุด ผู้ที่ฝ่าฝืนบุกรุกก็จะถูกพลังนั้นระเบิดทำลายจนสิ้นชีพไปในพริบตา

        เหล่าผู้นำของขุมกำลังต่างๆ มิว่าจะเป็นจักรพรรดิหรือเจ้าสำนักผู้บรรลุระดับจ้าวศักดิ์สิทธิ์ต่างพากันจนปัญญา เพราะหากต้องการเข้าไปภายในเขตแดนลี้ลับ จำเป็นต้องลดทอนพลังของตนลง

        พวกเขาจึงได้แต่ส่งผู้อาวุโสและศิษย์ในระดับมหาปราชญ์เข้าสำรวจภายในแทน ซึ่งนับว่าเป็นทั้งการฝึกฝนและค้นหาโอกาสอันล้ำค่าในคราวเดียวกัน

        …

        “ดูเหมือนทุกอย่างจะเป็นไปตามที่ข้าคาดการณ์ไว้ เขตแดนลี้ลับโบราณแห่งเทียนหยวนนี้ราวกับถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นบททดสอบสำหรับเย่เฉินโดยแท้”

        “มรดกของผู้แข็งแกร่งระดับว่าที่มหายุทธ์สูงสุด พร้อมกับข้อจำกัดที่ช่างเหมาะเจาะเช่นนี้”

        “ช่างน่าขันนัก มิอนุญาตให้ผู้บำเพ็ญเพียรที่มีพลังเกินกว่าระดับมหาปราชญ์เข้าไปได้ เว้นเสียแต่จะกดพลังของตนเองลงมา ดูเหมือนในเวลานี้ เย่เฉินคงใกล้จะทะลวงถึงขั้นระดับมหาปราชญ์เต็มทีแล้วสินะ...”

        “อีกทั้งเวลาในการเปิดเขตแดนลี้ลับครั้งนี้ ก็ช่างมีจังหวะที่พอเหมาะพอดีเสียเหลือเกิน”

        บนยอดเขาสูงตระหง่านแห่งหนึ่ง กู้ฉางเกอยืนอย่างสง่างามในที่แห่งนั้น พร้อมอาภรณ์คลุมสีดำห่มกายที่โบกสะบัดไหวท่ามกลางสายลม สายตาของเขากวาดมองทิวทัศน์เบื้องล่างด้วยท่าทีสงบนิ่ง

        ก่อนเผยรอยยิ้มบางเบาบนใบหน้า ที่แฝงไว้ซึ่งความสนุกสนานอยู่ในที พร้อมกับกล่าวคำที่เหล่าผู้แข็งแกร่งระดับมหาปราชญ์จากตระกูลหลินที่อยู่เบื้องหลังมิอาจทำความเข้าใจได้แม้แต่น้อย

        ทว่าพวกเขาเองก็กลับมิกล้าเอ่ยถามถึงความหมายของคำพูดนั้น จึงได้แต่ยืนนิ่งด้วยความเคารพยำเกรง

        มีคำกล่าวที่ว่า เรื่องบางเรื่องมิเข้าใจเสียจะดีที่สุด

        ในการเปิดเขตแดนลี้ลับครั้งนี้ กู้ฉางเกอได้พาผู้อาวุโสระดับมหาปราชญ์จากตระกูลหลินติดตามมาด้วย

        มิเช่นนั้น หากพบเจอกับเรื่องเล็กน้อยระหว่างทาง คงมิอาจปล่อยให้เขาต้องลงมือด้วยตนเองทุกครั้ง

เช่นนั้นช่างเป็นเรื่องเสียเวลาและไร้ความสง่างามโดยแท้

        สำหรับข้อจำกัดในการเข้าสู่แดนลับที่กำหนดไว้เพียงผู้บำเพ็ญเพียรระดับมหาปราชญ์นั้น กู้ฉางเกอก็คาดเดาและทำความเข้าใจได้มิยาก 

        เพราะสนามทดสอบเหล่านี้ มักถูกสร้างขึ้นให้เหมาะสมกับระดับความสามารถของผู้ครองชะตาฟ้าลิขิต

        ยิ่งไปกว่านั้น ผู้สร้างเขตแดนลี้ลับแห่งนี้ในอดีตเป็นถึงผู้แข็งแกร่งระดับว่าที่มหายุทธ์สูงสุด แม้กระทั่งผู้อาวุโสหมิงที่มีพลังแข็งแกร่งเช่นเดียกัน ก็ยังถูกกดพลังให้อยู่เพียงระดับมหาปราชญ์เท่านั้น

        เรื่องนี้ทำให้กู้ฉางเกออดมิได้ที่จะหัวเราะเย้ยหยันออกมา ทุกอย่างราวกับถูกจัดเตรียมมาเพื่อผู้ครองชะตาฟ้าลิขิตโดยแท้

        ขาดก็เพียงแค่โยนสมบัติไปวางไว้ตรงหน้าเขาเท่านั้น

        แต่แล้วอย่างไรเล่า

        สิ่งที่เขาต้องการมาครอบครอง ต่อให้เป็นสรวงสวรรค์ก็มิอาจขัดขวางเขาได้

        “ไปกันเถิด”

        กู้ฉางเกอกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ก่อนจะแปลงกายเป็นสายรุ้งพุ่งทะยานไปยังทางเข้าเขตแดนลี้ลับที่อยู่เบื้องหน้า

        แม้ว่าในเขตแดนลี้ลับเขาจะสามารถใช้พลังได้เพียงระดับมหาปราชญ์ แต่สำหรับเขาแล้ว การจัดการเย่เฉินนั้นช่างง่ายดายราวกับบดขยี้มดตัวหนึ่ง

        คราวนี้ถึงเวลาที่เขาจะเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากแผนการที่เขาวางไว้ทั้งหมดแล้ว

        ครืน!

        ทางเข้าเขตแดนลี้ลับปรากฏรอยแยกขนาดใหญ่กว่าสามสิบจั้ง เปล่งประกายหมอกแสงหลากสีอบอวลไปทั่ว

        คลื่นพลังของมิติแผ่ซ่านออกมา พร้อมเชื่อมต่อกับมิติของโลกอีกใบ

        บริเวณใกล้รอยแยกนั้น เต็มไปด้วยเหล่าผู้ฝึกบำเพ็ญเพียรจำนวนมาก ที่ต่างจ้องมองไปยังรอยแยกนั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความโลภและกระหาย

        ส่วนใหญ่แล้วพวกเขานับว่าเป็นผู้ฝึกบำเพ็ญเพียรที่ทรงพลังจากทั่วทุกสารทิศ บางคนมีระดับพลังเกินกว่าระดับมหาปราชญ์ แม้กระทั่งบุคคลผู้มีพลังระดับจ้าวศักดิ์สิทธิ์ก็ยังปรากฏตัวให้เห็นในที่แห่งนี้

        พวกเขาล้วนมีเป้าหมายที่เรียบง่ายตรงกัน

        หากเข้าไปเพียงลำพังคงยากที่จะชิงสมบัติจากเหล่าศิษย์ของสำนักใหญ่ได้ ดังนั้นจึงวางแผนคิดรออยู่ที่ทางเข้าเขตแดนลี้ลับ และหากมีผู้ใดนำสมบัติออกมา ก็ค่อยร่วมมือกันลงมือแย่งชิงเสีย

“นั่นเป็นผู้ใดกัน”

        “ดูเหมือนจะเป็นคนของตระกูลหลินโบราณ!”

        เมื่อเห็นบุรุษอาภรณ์ดำผู้หนึ่งมาพร้อมกับเหล่าผู้แข็งแกร่งระดับมหาปราชญ์จากตระกูลหลิน

        “แย่แล้ว! เป็นบุรุษหนุ่มผู้สูงศักดิ์ผู้นั้น!”

        “อย่าได้ล่วงเกินเขาเป็นอันขาด!”

        เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างพากันตกตะลึง สีหน้ากลับแปรเปลี่ยนเป็นขาวซีดอย่างรวดเร็ว ความหวาดหวั่นฉายชัดในแววตา ก่อนที่ทุกคนจะรีบร้อนถอยหนีออกมาอย่างรวดเร็ว

        แม้พวกเขาจะมิเกรงกลัวบรรดาขุมกำลังหรือสำนักใด แต่สำหรับตระกูลหลินแล้วกลับเป็นอีกเรื่อง

        โดยเฉพาะอย่างยิ่งบุรุษหนุ่มผู้สูงศักดิ์แห่งตระกูลหลินที่มาเยือนเขตแดนลี้ลับในครั้งนี้

        ในเวลานี้ ผู้บำเพ็ญเพียรที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินจงโจว ย่อมมิมีผู้ใดที่ไม่รู้จักบุรุษหนุ่มผู้สูงศักดิ์ผู้นี้ บุคคลที่มีลักษณะโดดเด่นด้วยอาภรณ์สีดำ และรัศมีราวกับเทพเจ้าปรากฏตัวยังโลกมนุษย์

        นี่คือบุคคลที่มิมีผู้ใดกล้าริอาจล่วงเกิน!

        เมื่อสถานการณ์เป็นเช่นนี้ ผู้คนในบริเวณนั้นต่างเข้าใจได้ทันที จึงรีบรุดถอยห่างออกไปจากบริเวณโดยรอบ พร้อมเปิดทางให้บริเวณทางเข้าเขตแดนลี้ลับอย่างรวดเร็ว

        ครืน！

        คลื่นพลังแผ่กระจายออกมาพร้อมกับแสงประกายที่ถักทอเป็นริ้วงดงาม!

        กู้ฉางเกอหาได้ให้ความสนใจกับเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรเหล่านั้นแม้แต่น้อย ก่อนจะนำเหล่าผู้ติดตามของตนเข้าสู่เขตแดนลี้ลับในทันที!

        ภายในนั้น ทุกสิ่งหมุนวนราวกับกำลังก้าวผ่านมิติแห่งกาลเวลา!

        พลังแห่งมิติโลกอันยิ่งใหญ่ถาโถมเข้ามา กู้ฉางเกอสามารถปรับสมดุลได้อย่างรวดเร็ว

        พร้อมกับกดพลังของตนไว้ที่ระดับมหาปราชญ์ขั้นสูงสุด

        จากนั้นจึงเหยียบพื้นดินได้อย่างมั่นคงและสง่างาม!