จ้าวลู่ชิง คหบดีหญิงแห่งต้าถัง

จ้าวลู่ชิงมองชายชราทั้งสองนั่งแบ่งเงินกันอย่างมีความสุข เสียงหัวเราะทำให้นางหมั่นไส้แต่ต้องเก็บอาการเอาไว้ภายใน

“เจ้านั่งทำอะไร ไม่กลับเรือนหรือ” เผยเยี่ยนเอ่ยถามหลังจากมีความสุขกับเงินก้อนโต

“นั่งเล่นเป็นเพื่อนพวกท่านเจ้าค่ะ”

“ไม่เป็นไร เจ้าไม่ต้องนั่งเล่นกับคนแก่อย่างพวกข้าหรอก”

จ้าวลู่ชิงแย้มรอยยิ้มกว้าง ไม่สนใจที่ไท่ซ่างหวงไล่ ถ้าไม่แบ่งเงินให้นาง ต่อให้ต้องใช้เวลานั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคืนนางก็จะทำ

“เงินพวกนี้เป็นเงินจากการเล่นพนัน เจ้าจะกล้ารับไว้หรือ”

เผยเยี่ยนเริ่มตั้งกระดานเพื่อเดินหมากกับสหาย

“เงินพวกนี้อยู่ในมือพวกท่านคือเงินจากการเล่นพนัน แต่พอมันตกมาอยู่ในมือของข้ามันคือเงินสินน้ำใจที่พวกท่านให้แก่ข้า”

“ปีศาจน้อย เจ้าอย่ามาใช้วาจาหลบเลี่ยง เจ้าได้เงินจากบุตรชายข้าไปมากแล้วมิใช่หรือ” หลี่หยวนเปลี่ยนสรรพนามเรียกคู่หมั้นของบุตรชายว่าปีศาจน้อย

“ไท่ซ่างหวงเพคะ………….”

จ้าวลู่ชิงร่ายรายการที่นางนำมาให้ท่านอ๋องยาวเหยียดจนหลี่หยวนทนฟังไม่ไหวบอกให้นางหยุด มิฉะนั้นหูเขาต้องหนวกอย่างแน่นอน

เผยเยี่ยนเหนื่อยที่ต้องฟังจึงยกเงินให้นางทั้งหมด หลี่หยวนแบ่งให้เพียงครึ่งเดียว อีกครึ่งก็ให้พ่อบ้านเหานำไปเก็บในคลังของจวน

เมื่อได้เงินแล้วจ้าวลู่ชิงก็ไม่อยู่ขัดขวางความสำราญของทั้งสอง นางรีบวิ่งไปเข้าห้องครัว

“พ่อครัว ของที่ข้าสั่งให้ทำล่ะ”

“เรียบร้อยแล้วขอรับ เชิญคุณหนูทางนี้”

“ยอดเยี่ยมมาก”

จ้าวลู่ชิงกล่าวชมเมื่อเห็นหมูกับแพะถูกมัดยึดติดกับไม้ไผ่ กลิ่นหอมจากเครื่องปรุงที่นางเขียนสูตรบอกส่งกลิ่นอบอวล

เหมียนเหมียนสงสัยว่าจ้าวลู่ชิงกำลังจะทำอันใด แพะยี่สิบกว่าตัว หมูยี่สิบกว่าตัว ถูกตรึงกับไม้ไผ่ หนังพวกมันถูกทาจนแวววาว

จ้าวลู่ชิงสั่งให้คนช่วยกันแบกหมูกับแพะไปย่างยังกองถ่านยาวเหยียด นางต้องตอบแทนท่านอาจารย์เสียหน่อยที่ยอมหาเงินมาให้ใช้จ่าย ในเมื่อทำทั้งทีนางก็จะให้ทุกคนในจวนได้ลิ้มลอง เพราะนี่คืออาหารชนิดใหม่ที่นางจะเปิดตัว

ชายชรากำลังเดินหมากกันอยู่ถูกกลิ่นหอมดึงดูดทำให้มือชะงัก

“ข้าไม่เล่นแล้ว” เผยเยี่ยมล้มหมากในกระดาน รีบวิ่งตามกลิ่นหอม หลี่หยวนเหลืออดกับตาแก่น่าตายผู้นี้นัก จะแพ้ยามใดก็หาเรื่องล้มกระดาษทุกที

“มันคืออะไร อาหารชนิดใหม่ของเจ้าหรือ” มองหมูกับแพะที่ถูกหมุนอยู่บนกองถ่าน ลักษณะการทำอาหารเช่นนี้คล้ายพวกคนเถื่อน ไม่พิถีพิถันเลยสักนิด

“หมูหันเจ้าค่ะ ท่านอย่าได้มองว่ามันน่ากลัว” เห็นคิ้วของเผยเยี่ยนขมวด จ้าวลู่ชิงจึงรู้ว่าเขากำลังคิดอันใด

“หมูหัน?” หลี่หยวนลอบกลืนน้ำลาย

องครักษ์เงาที่ซ่อนอยู่ตามจุดต่าง ๆ แทบอยากปรากฎตัวออกมายืนเฝ้าหน้ากองถ่าน

จ้าวลู่ชิงทำอาหารแจกจ่ายคนทั้งจวน พอตกดึกนางก็ชวนบ่าวรับใช้และเหมียนเหมียนมานั่งรื้อค้นและคัดแยกเครื่องประดับที่ปล้นมาได้อย่างสนุกสนาน

ทางด้านบ้านลี่ดึกถึงเพียงนี้แน่นอนว่าทุกคนย่อมเข้านอน เสียงเหมือนมีคนเดินรอบบ้านทำให้ลี่มี่ลืมตา

นางลุกขึ้นจากเตียง มือเอื้อมไปหยิบท่อนไม้บริเวณหัวเตียงอย่างคุ้นเคย ตั้งแต่ท่านปู่กับท่านพ่อเสียชีวิตไปก็มีโจรพยายามเข้ามาขโมยของอยู่บ่อยครั้ง แต่พวกมันไม่เคยได้อะไรติดมือไปเลยสักครั้งนอกจากเลือดที่อาบหัว

“ลี่จิน” ลี่มี่เรียกน้องชายเสียงแผ่วเบา

ห้องลี่มี่กับลี่จินมีเพียงกำแพงดินกั้น พวกตนสองพี่น้องเจาะรูเล็ก ๆ บริเวณกำแพงเพื่อติดต่อกันในยามค่ำคืน

ลี่จินได้ยินเสียงพี่สาวเรียกก็ลืมตาขึ้น รีบผุดลุกขึ้นคว้าท่อนไม้ที่อยู่มุมหัวเตียงมาถือเอาไว้

“มีขโมยหรือ” กระซิบถามพี่สาว

“ข้าคิดว่าน่าจะใช่”

ลี่มี่ย่องไปยังประตูด้วยความคุ้นชิน มือเปิดประตูแผ่วเบา นางภาวนาให้ประตูห้องเก่า ๆ ไม่เกิดเสียงดังยามที่เปิดออก และแล้วสิ่งที่นางภาวนาก็เกิดผล

ลี่จินรีบไปปลุกมารดาที่นอนอยู่ในห้องเดียวกับน้องทั้งสอง ห้องของเขากับห้องของมารดามีเพียงผ้าม่านกั้น

“ท่านแม่” ลี่จินกระซิบเรียกมารดา

“อย่าเสียงดังไป พี่สาวรู้สึกเหมือนมีขโมยเดินรอบบ้าน”

เส้าซื่อรีบผุดลุกขึ้นด้วยอาการตื่นกลัว ขโมยเข้าบ้านอีกแล้วหรือ นางรีบคลำเงินถุงใหญ่ที่แบ่งครึ่งกับแม่สามี

“เจ้าเฝ้าน้องอยู่ในห้อง แม่จะออกไปจัดการกับพวกหัวขโมย”

“ขอรับ”

อี้ซื่อนอนไม่หลับเพราะมีเงินจำนวนมากอยู่กับตัว นางได้ยินเสียงเคลื่อนไหวด้านนอกและด้านในบ้าน ท่อนไม้ที่มีติดห้องถูกนำมาถือ นางย่องมาเปิดประตูอย่างแผ่วเบาเพื่อจะเรียกหลานสาวที่มีพละกำลังมากกว่าบุรุษสิบคนรวมกัน

“ท่านย่า ข้าเอง” ลี่มี่ได้ยินเสียงห้องของท่านย่าเปิดออกจึงรีบกระซิบบอกว่าที่อยู่ตรงนี้คือนาง

“เสี่ยวมี่หรือ”

“เจ้าค่ะ”

อี้ซื่อโล่งอกรีบออกมาจากห้อง เส้าชื่อเข้ามาสมทบ พวกนางทั้งสามซ่อนกายอยู่ในความมืด เสียงประตูหน้าบ้านกำลังถูกงัด ทำให้สตรีทั้งสามมีสีหน้าเคร่งเครียด

ทว่าทุกคนมีอย่างหนึ่งที่คล้ายกันก็คือพร้อมที่จะสู้กับหัวขโมยให้ตายกันไปข้างหนึ่ง

ในที่สุดประตูบ้านก็ถูกเปิดเข้ามาได้ แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาเมื่อประตูเปิดออกทำให้ผู้ที่ซ่อนกายอยู่ในความมืดเห็นว่ามีคนร้ายสามคน

บุรุษรูปร่างกำยำที่ปกปิดใบหน้าย่องเบาเข้ามาในโถงบ้านดิน

“เจ้าหัวขโมย!” ลี่มี่ส่งเสียงดังจนหัวขโมยสะดุ้งพวกมันหันมองมาทางต้นเสียง เปิดโอกาสให้เส้าซื่อกับแม่สามีที่ซ่อนอยู่ในความมืดอีกจุดถลาเข้าไปฟาดไม้ใส่ไม่ยั้ง

“ช่วยด้วย! มีหัวขโมยเข้ามาทำร้ายคน” ลี่มี่ตะโกนเสียงดัง ฟาดไม้เข้าใส่หัวขโมยท่ามกลามแสงเลือนลาง

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของพวกโจรพร้อมกับเสียงร้องขอความช่วยเหลือของคนบ้านลี่ชวนให้บ้านใกล้เรือนเคียงตื่น

การต่อสู้ของหัวขโมยที่เป็นบุรุษกับเจ้าของบ้านที่เป็นสตรีเกิดขึ้นจนชุลมุน ลี่มี่ฟาดไม้ใส่หัวขโมยจนมันถอยหลังชนประตูบ้านทำให้ประตูเปิดออก

“นังสารเลว!” เสียงของหัวขโมยตวาดเมื่อรู้สึกถึงน้ำเหนียวๆ บนศีรษะ กำปั้นชกออกไปเมื่อแสงของพระจันทร์สาดส่องให้เห็นผู้ที่ทำร้ายตน

เส้าซื่อร้องเสียงหลงเมื่อถูกชกจนล้มหงายหลัง

“นังหม้ายสารเลว อย่าอยู่เลย!” เลือดขึ้นหน้าจนไม่มีความกลัว หมายจะเอาชีวิตผู้ที่ทำร้ายตนจนหัวแตก

ลี่มี่เห็นมีดกำลังจะจ้วงแทงมารดาก็รีบพุ่งเข้าใส่ ใช้ไม้ฟาดศีรษะหัวขโมยอย่างแรงจนมันล้มลงแล้วแน่นิ่งกับพื้น

พละกำลังมากล้นของนางทำให้หัวขโมยสิ้นลมหายใจ ส่วนขโมยที่ถูกนางฟาดก่อนหน้านั้นเพียงแค่นอนสลบ ส่วนอีกคนกำลังจะวิ่งหนีแต่ถูกชาวบ้านที่พังประตูเข้ามาช่วยจับเอาไว้ได้

“พวกเจ้าเป็นอะไรมากหรือไม่” เพื่อนบ้านรีบเข้ามาสอบถาม

“ท่านแม่ถูกพวกมันทำร้าย” ลี่มี่ช่วยประคองมารดาลุกขึ้น หลังจากท่านถูกชกจนหงายหลังล้มลงกับพื้น

“แย่แล้ว! หัวขโมยคนนี้ไม่มีลมหายใจแล้ว” เสียงหนึ่งดังขึ้นเมื่อเดินเข้าไปสำรวจลมหายใจของโจรที่นอนแน่นิ่ง

ชาวบ้านและคนบ้านลี่ตกใจเมื่อรู้ว่าหัวขโมยสิ้นลมหายใจ แม้พวกมันจะเป็นขโมย ทว่าการฆ่าคนตายเป็นเรื่องใหญ่

“ข้าเป็นคนทำเอง หัวขโมยคนนี้มันกำลังจะใช้มีดแทงท่านแม่ ข้าก็เลยเอาไม้ฟาดหัวมัน” ลี่มี่รีบยอมรับว่าตนเองเป็นคนทำให้หัวขโมยตาย

“เจ้าเด็กตัวเหม็นพูดจาอันใด ข้าเป็นคนทำให้มันตายเอง” อี้ซื่อรีบเข้ามาบิดเนื้อหลานสาวให้หยุดพูด

“ข้าเป็นคนตีหัวขโมยจนตายเอง” เส้าซื่อร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหล นางจะให้บุตรสาวกับแม่สามีรับผิดได้อย่างไร ถ้าไม่เป็นเพราะนางอ่อนแอ บุตรสาวคงไม่ต้องเข้ามาปกป้อง

“พวกท่านกล่าวอันใด ข้าเป็นคนตีแท้ ๆ ไม้ที่ตีก็อยู่ในมือข้า”

ลี่มี่ไม่ยินยอมให้ผู้อื่นมารับผิดแทน ท่านย่าก็ชรามากแล้ว ท่านแม่ก็ต้องดูแลน้องทั้งสอง นางจะให้พวกเขาถูกลงโทษได้อย่างไร

“เจ้าเด็กเหลวไหล” อี้ซื่อดึงนางให้มาอยู่ด้านหลัง

“เอาอย่างไรกันดี เรื่องนี้คงต้องแจ้งทางการ ถึงอย่างไรปกปิดไปก็คงไม่มิด”

ชาวบ้านเริ่มปรึกษาหารือกัน สงสารบ้านลี่ก็สงสารทว่ากฎหมายก็ต้องเคารพ

“พรุ่งนี้เช้าไปแจ้งคนของทางการเถอะ พวกเจ้าคงถูกลงโทษไม่หนัก คนที่ตายเป็นหัวขโมยย่อมเป็นฝ่ายผิด แต่ถ้าปิดบังทางการถูกจับได้พวกเราจะซวยกันทั้งตรอก”

“ใช่”

ชาวบ้านต่างเห็นด้วยว่าให้แจ้งทางการ

“พวกเจ้าไม่ต้องกลัว พวกเราจะเป็นพยานให้บ้านลี่เอง คนพวกนี้ทำเลว แอบลักลอบเข้ามาในบ้านผู้อื่นในยามวิกาลย่อมมิใช่เรื่องดี”

ปลอบคนบ้านลี่ที่นั่งร้องไห้

ชาวบ้านช่วยกันจับหัวขโมยมัดเอาไว้ โดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้เจ้าหน้าที่หยุดยืนอยู่หน้าประตูรั้วบ้าน

“เกิดอะไรขึ้น” เสียงเจ้าหน้าที่ทำให้ชาวบ้านสะดุ้ง ไม่คิดว่าจะพบเจอพวกเขาเร็วอย่างนี้

ทหารประจำเมืองก้าวเข้ามาภายในบ้านเมื่อได้รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ช่วงนี้พวกตนต้องตรวจตราภายในเมืองทั้งยามกลางวันและกลางคืนเพราะอยู่ในช่วงที่ทหารถูกเคลื่อนทัพไปทำศึกจำนวนมาก หากเกิดเหตุร้ายขึ้นจะได้รับมือทัน

"เจ้าเป็นผู้ทำร้ายหัวขโมยจนตาย”

เจ้าหน้าที่ก้มมองเด็กตัวอ้วนสลับกับมองสตรีรูปร่างผอมทั้งสองคน เขาย่อมเชื่อว่าคนที่ทำร้ายหัวขโมยจนตายคือเด็กคนนี้

“ใช่ ข้าเองเจ้าค่ะ” ลี่มี่รับสารภาพ

“เจ้าเป็นเด็กผู้หญิง” เจ้าหน้าที่มองหน้ากัน พวกเขานึกว่านางเป็นเด็กผู้ชายเสียอีก

ลี่มี่พยักหน้า

“เจ้าตามพวกข้าไปเถิด”

“ท่านจะพาบุตรสาวข้าไปที่ใด” เส้าซื่อรีบเข้ามากอดบุตรสาวเอาไว้

“ใช่ พวกท่านจะพาตัวนางไปไม่ได้” อี้ซื่อไม่ยินยอม “ข้าเป็นคนตีหัวขโมยตายเอง นางเป็นเด็กดีไม่อยากให้ข้าเดือดร้อนจึงรับผิดแทน”

เจ้าหน้าที่มองสองย่าหลานทะเลาะกัน จึงตัดสินใจพาไปขังคุกทั้งสอง เพื่อรอให้ท่านเจ้าเมืองสอบสวนในวันพรุ่งนี้

ลี่จินตกใจเมื่อรู้ว่าพี่สาวกับท่านย่าถูกจับตัวไป ท่านแม่ร้องไห้จนตัวโยน

“ท่านป้า ข้าฝากท่านดูแลท่านแม่หน่อยนะขอรับ”

“เสี่ยวจิน เจ้าจะไปไหน” ชาวบ้านเรียกเด็กน้อยที่วิ่งออกไปโดยไม่บอกว่าจะไปที่ใด

ลี่จินเป็นเด็กที่ฉลาดคนหนึ่ง เขานั่งฟังคนพวกนั้นพูดคุยกันมีครั้งหนึ่งเขาได้ยินคนพวกนั้นเอ่ยถึงฉีอ๋อง

เด็กน้อยลองเสี่ยงดวงรีบวิ่งไปยังจวนอ๋องที่อยู่อีกฝากของเมือง ฟ้าเริ่มสางพ่อค้ากำลังตั้งแผงขายของเห็นเด็กน้อยบ้านใดก็ไม่ทราบได้ วิ่งเท้าเปล่าไปตามถนน เท้าเล็ก ๆ อาบไปด้วยเลือดสีแดงฉาน อากาศเย็นเช่นนี้วิ่งเท้าเปล่าตั้งแต่เช้าเลือดไม่ออกเท้าคงทำมาจากเหล็ก