อากาศหนาวะเืในคืนที่มีแสงไฟสว่างวูบวาบในทุกพื้นที่ แต่แสงไฟเ่าั้กลับไม่ใช่แสงไฟที่ส่องสว่างปกติในยามค่ำคืนหากแต่เป็แสงไฟของเพลิงไหม้ที่ลุกลามอย่างไม่อาจควบคุมควันโชยโขมงและเปลวเพลิงที่ลุกโชน เมื่อมองจากบริเวณชานเมืองแล้วก็จะเห็นท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดกว่าปกติเกิดจากกลุ่มควันที่ลอยปกคลุมทั่วผืนฟ้า ไม่มีแม้แต่แสงดาวและแสงจันทร์เล็ดลอดมาให้เห็นมีเพียงแค่แสงไฟจากเพลิงไหม้ที่ส่องสว่างเท่านั้น เสียงไซเรนจากรถตำรวจและพยาบาลดังขึ้นทั่วทุกหนแห่ง
ในถนนเส้นหนึ่งแถบย่านชานเมืองนั้น มีวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งกำลังเดินเกาะกลุ่มกันอย่างระแวดระวัง หากนทีได้มาเห็นพวกเขาเหล่านี้ก็จะสามารถจดจำได้ทันที เพราะพวกเขาคือกลุ่มวัยรุ่นที่รังแกนทีนั่นเอง พวกเขาอาศัยอยู่ด้วยกันในอพาร์ทเม้นของ ‘คิง’ หรือหัวหน้ากลุ่มที่กำลังเดินนำหน้า คิงเป็เด็กที่ร่ำรวยจากการใช้อำนาจเงินและตำแหน่งของพ่อเขาที่เป็สมาชิกวุฒิสภา ทันใดนั้นวัยรุ่นรูปร่างอ้วนท้วมถือไม้เบสบอลไว้ในมือเอ่ยเสียงทุ้มขึ้น
“ลูกพี่คิง เราจะไปร้านสะดวกซื้อกันจริง ๆ น่ะเหรอ มันอาจจะมีซอมบี้อยู่เยอะก็ได้นะ” วัยรุ่นร่างท้วมเอ่ยเสียงสั่น
“มึงอย่าปอดแหกไปเลยน่า ถ้ามึงกลัวก็หนีไปซะ กูดูหนังซอมบี้มาเยอะ ถ้าไม่รีบไปร้านสะดวกซื้อตอนนี้ ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์มึงไม่มีทางรอดหรอก” เสียงแหบกร้านเอ่ยออกมาจากวัยรุ่นที่เดินนำในมือถือมีดสปาต้าเล่มยาว
เขาก็คือคนที่ถูกเรียกว่าคิงนั่นเอง เขาเป็คนร่ำรวยจ่ายเงินสุรุ่ยสุร่ายและพ่อแม่ตามใจ แต่เขานั้นเป็คนชอบดูหนังเขาจึงทำตามซีรี่ส์เื่หนึ่งที่เขาเพิ่งดูมาจากเน็ตกิ้ก
เมื่อกลุ่มวัยรุ่นเดินทางมาจนเกือบถึงร้านสะดวกซื้อนั้น พวกเขาก็มองเห็นเด็กหนุ่มตัวผอมแห้งและหญิงสาวที่แม้จะมองเห็นเป็แค่เงาสลัวและระยะทางที่ห่างไกลออกไปเป็ร้อยเมตร พวกเขาก็ยังสามารถระบุได้ทันทีว่าเธอเป็สาวงามที่หาได้ยากยิ่งโดยเฉพาะรูปร่างและทรวดทรงของเธอที่เด่นชัด
คิงและพวกมองเห็นชายหนุ่มและหญิงสาวขนอาหารและของใช้ต่าง ๆ ออกมาจากร้านสะดวกซื้ออย่างรีบร้อน กลุ่มวัยรุ่นเห็นดังนั้นจึงหลบในมุมมืดพร้อมสังเกตการณ์
“ลูกพี่นั่นมัน!? ไอเชี้ยที นี่นา” วัยรุ่นตัวสูงโย่งสบถขึ้นมา
เขามองเห็นแล้วจำได้ทันทีว่าเด็กหนุ่มตัวผอมแห้งคือนที ดูเหมือนว่าสายตาของเขานั้นจะดีกว่าวัยรุ่นอีกสองคน
“แกแน่ใจนะว่าคือไอเนิร์ดนั่น! แกชัวร์รึเปล่า? อย่างไอนั่นในสถานการณ์แบบนี้คงโดนซอมบี้ฆ่าตายั้แ่ในอพาร์ทเม้นแล้ว มันจะเป็ไปได้ยังไงที่มันจะมาอยู่ที่ร้านสะดวกซื้อตรงหน้าเรา” คิงเอ่ยอย่างขอไปที
ไม่เคยมีแม้แต่ความคิดแวบเข้ามาในหัวว่าเด็กหนุ่มผอมแห้งตรงหน้าจะเป็นที
" แน่ใจสิลูกพี่! ลูกพี่ลืมไปแล้วเหรอว่าผมเพิ่งบอกอะไรลูกพี่ไป " วัยรุ่นตัวสูงโย่งคนเดิมพลางชี้ไปที่ตาของเขา
ทันใดนั้นม่านตาของเขาก็ขยายขึ้นตาดำเกือบจะกลืนตาขาวไปทั้งหมด เมื่อคิงเห็นดังนั้นก็พยักหน้าเข้าใจ เพราะก่อนหน้านี้วัยรุ่นตัวสูงโย่งนั้นได้แสดงทักษะนี้ให้เขาดูแล้วครั้งหนึ่งนั่นคือเขาสามารถมองเห็นในเวลากลางคืนได้เหมือนกลางวัน
" ดี! ดีมาก! การให้แกติดตามเป็ลูกน้องั้แ่ม.ต้นนี่ไม่เสียเปล่าจริง ๆ ฮ่า ๆๆ " คิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
" ไป! รีบไปกัน เรามีเหยื่อตัวใหญ่ให้ล่า! " คิงกล่าวพลางสอดส่องสายตาไปยังนทีครู่หนึ่ง
คิงจ้องมองไปยังหญิงสาวอีกคนที่สะดุดตาเขาั้แ่ครั้งแรกด้วยหน้าตาที่ไม่สามารถเก็บซ่อนความ้าไว้ได้ พวกเขากำอาวุธในมือแน่น คิงถือมีดสปาต้า วัยรุ่นร่างท้วมกำไม้เบสบอลด้วยสองมือ และในมือของวัยรุ่นตัวสูงโย่งคือชิไน อาวุธที่คล้ายกับดาบซามูไรที่ใช้ในกีฬาเคนโด้
คิงให้สัญญาณวัยรุ่นตัวสูงโย่งให้สอดส่องหาซอมบี้หรือตัวอะไรก็ตามที่เป็อันตรายแก่พวกเขา เมื่อพบว่าปลอดภัยแล้วก็เหลือเพียงเหยื่อที่พวกเขาต้องล่าเท่านั้น พวกเขาเดินไปอย่างเนิบนาบไม่เกรงกลัวว่าเหยื่อจะสามารถรอดพ้นเงื้อมมือพวกเขาไปได้ เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว นทีคือเหยื่อที่ง่ายที่สุดที่พวกเขาเคยพบเจอมา ดั่งสิ่งมีชีวิตที่อยู่ล่างสุดในห่วงโซ่อาหารที่สามารถฆ่าให้ตกตายตอนไหนก็ได้
เมื่อเสียงฝีเท้าดังขึ้นใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ นทีก็หันไปมองในทันที ขณะที่กำลังขนของอยู่เขาไม่ได้ลดการระแวดระวังต่อสิ่งรอบข้างลงแม้แต่น้อย เมื่อเขาได้ยินเสียงฝีเท้าก็รีบหันไปมอง เขารับรู้ในทันทีว่ากลุ่มคนที่กำลังใกล้เข้ามานั้นคืุ์และพวกเขาไม่ได้มาด้วยเจตนาที่ดีแน่ เขารีบะโบอกลอเรนน่าอย่างรวดเร็ว
“เจ๊รีบขึ้นรถไปก่อนแล้วล็อครถ เร็ว!!” นทีะโอย่างรีบร้อน
ลอเรนน่าที่แม้จะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นก็รีบทำตามที่นทีบอก เธอยังจำสัญญาที่ให้ไว้กับเขาได้นั่นคือการต้องเชื่อฟังเขา การที่เขาบอกให้เธอรีบหลบ อาจเป็เพราะว่ามีอันตรายใกล้เข้ามา
หลังจากที่เธออยู่ในรถและล็อคประตูเรียบร้อยแล้ว เธอก็โผล่หัวให้สายตามองเห็นผ่านกระจก สิ่งที่เธอเห็นคือกลุ่มวัยรุ่นสามคนเดินตรงเข้าไปหานทีและเหมือนพูดคุยอะไรกันบางอย่าง เธอรู้สึกเหมือนว่านทีและเด็กวัยรุ่นกลุ่มนั้นรู้จักกัน แต่ถ้าพวกเขารู้จักกันแล้วทำไมนทีถึงบอกให้เธอเข้ามาหลบในรถ เธอไม่เข้าใจในจุดนี้
“อ้าว ๆ นึกว่าใครที่ไหน นี่มันเนิร์ดของเราไม่ใช่เหรอ มึงออกมาทำอะไรดึกดื่นป่านนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ไปโรงเรียนสายหรอก" คิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกวนประสาท
" มึงไม่ต้องตอบหรอกนะว่ามึงออกมาทำอะไร แค่กูเห็นของในมือมึงกูก็รู้แล้วว่ามึงมาขโมยของ เด็กจน ๆ อย่างมึงจะหาเงินจากที่ไหนได้อีกนอกจากเป็ขโมย มึงนี่มันเด็กเลวจริง ๆ เลยนะ” คิงกล่าวด้วยน้ำเสียงดูถูกแล้วเริ่มหัวเราะ ลูกน้องของคิงก็หัวเราะตามด้วยเช่นกัน
“แก...แก้าอะไร?” นทีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
" โว้ว ดูซิใครกำลังพูด พวกกู้าอะไรงั้นเหรอ คำถามโง่ ๆ สมกับเป็มึง ฮ่า ๆ ๆ " คิงหัวเราะร่า โดยไม่ได้สังเกตถึงบรรยากาศของนทีที่ไม่เหมือนก่อน
เมื่อก่อนทุกครั้งที่นทีเผชิญหน้ากับพวกเขานั้นจะตัวสั่นเทิ้มและก้มหน้างุด แต่นทีที่พวกเขากำลังเผชิญหน้าอยู่นั้นกลับกำลังจ้องหน้าพวกเขาอย่างไม่ลดละ มือกำคทาแน่น พร้อมน้ำเสียงที่เรียบเฉยในการสนทนา ถึงแม้คิงจะไม่สังเกตเห็นสิ่งนี้แต่ลูกน้องทั้งสองคนของเขานั้นสังเกตเห็น
“ลูกพี่! ไอเด็กเวรนี่มันไม่เคารพลูกพี่ ดูมันสิจ้องหน้าลูกพี่เขม็งเลย ทำไมเราไม่สั่งสอนให้มันรู้จักที่ของมันซะหน่อยล่ะ” วัยรุ่นอ้วนท้วมเอ่ยขึ้นพร้อมเคาะไม้เบสบอลในมือเป็จังหวะ หากลูกพี่ให้สัญญาณแล้วล่ะก็เขาจะพุ่งเข้าไปสั่งสอนเด็กไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงตรงหน้าให้หลาบจำ
นทีรับรู้ถึงเจตนาของพวกคิงดี แต่เขา้าถ่วงเวลาให้มากที่สุด นทีมีแผนที่คิดไว้ในใจอยู่แล้วเหลือเพียงแค่รอเวลาเท่านั้น
" อย่างแกน่ะเหรอจะมาสั่งสอนฉัน แค่หายใจก็หมดแรงแล้วมั้ง " นทีตอบกลับอย่างไม่ลดละ
“เฮ้ย! ไอ้ที วอนซะแล้ว! ” ลูกน้องร่างอ้วนของคิงหน้าแดงก่ำ
เขาเดินตรงเข้ามายังนทีหมายจะใช้ไม้เบสบอลฟาดให้ตาย
‘แกรนหาที่เองนะ เข้ามาสิ ใกล้กว่านี้อีกนิด...’ นทียิ้มมุมปาก
เขาแอบไม้คทาไว้ข้างหลังแล้วกระซิบร่ายทักษะศรน้ำแข็งรอไว้ เมื่อเวลาร่ายใกล้เสร็จ เขาตวัดคทาเวทย์ที่มีน้ำแข็งสลักลอยอยู่แล้วชี้ไปยังขาของวัยรุ่นร่างท้วมทันที
สวบ!
แกร๊ก!
ขาของวัยรุ่นร่างท้วมข้างขวาหักลงทันที เืสาดกระเซ็นออกจากตรงที่ศรน้ำแข็งปักลงไป
“อ๊ากกกกกกกกกก!! ” วัยรุ่นร่างท้วมร้องเสียงลั่นในขณะที่คิงและวัยรุ่นสูงโย่งเบิกตาโพลง พวกเขาไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าได้
จากนั้นตัวอักษรแสดงสถานะของวัยรุ่นร่างท้วมก็ลอยขึ้น
มนุษย์ธรรมดา LV1
HP 33/100
เืสีแดงสดไหลออกมาเหมือนกับท่อประปาที่แตก นทีคิดว่าต่อให้เขาไม่โจมตีซ้ำจนวัยรุ่นร่างอ้วน HP หมด เขาก็ไม่มีทางรอดได้ด้วยสภาพเช่นนี้เป็แน่ ไม่ว่าจะเืไหลจนตายหรือฝูงซอมบี้มารุมกินจนตายไม่ว่าทางใดก็ทางหนึ่ง
ในขณะที่พวกคิงยังไม่สามารถตั้งสติกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับวัยรุ่นร่างท้วมได้ นทีก็รีบวิ่งไปที่รถของลอเรน่าทันที นี่คือแผนที่เขาคิดไว้ั้แ่แรก การทำให้วัยรุ่นคนใดคนนึงาเ็นั้นดีกว่าการต่อสู้ยืดเยื้อ
ถึงความสามารถของนทีตอนนี้นั้นจะสามารถจัดการกับวัยรุ่นทั้งสามคนอย่างง่ายดายแต่เขาก็ยังไม่คิดที่จะทำเช่นนั้น ถึงเขาจะจัดการซอมบี้ไปหลายตัว แต่สำหรับนทีซอมบี้เ่าั้ไม่ใช่คนอีกต่อไปแล้ว แต่กับวัยรุ่นสามคนตรงหน้านั้นพวกเขายังเป็คนปกติอยู่
ถึงแม้จะมีหนี้แค้นที่นทีจะต้องสะสาง การฆ่าพวกเขาตอนนี้สำหรับนทีนั้นถือว่าเป็ตอนจบที่ง่ายดายเกินไป พวกเขาจะต้องได้รับความทุกข์ทรมานดั่งที่นทีเคยเผชิญ
ปัง!
“ออกรถเลยเจ๊ ให้ไวเลย!” นทีรีบเอ่ยขึ้นหลังจากปิดประตูรถแล้ว
เขาไม่อยากอยู่รอให้ซอมบี้หรืออะไรก็ตามในบริเวณใกล้เคียงมาตามเสียงที่วัยรุ่นร่างท้วมนอนแหกปากอยู่ที่พื้น แถมยังมีเืสด ๆ ที่ไหลรินออกมาโดยไม่มีที่ทาจะหยุด ถึงแม้จะไม่รู้ว่าจะมีสัตว์ประหลาดที่ตามกลิ่นเืได้หรือไม่ นทีก็ไม่อยากเสี่ยงอยู่ตรงนี้นานกว่านี้อีกต่อไป
ลอเรน่าไม่รอช้าเมื่อได้ยินคำสั่งก็รีบใส่เกียร์เดินหน้าแล้วเหยียบคันเร่งมิด ถึงแม้จะมีคำถามมากมายในใจของเธอ แต่เธอก็เลือกที่จะถามหลังจากออกจากตรงนี้ไปแล้ว เธอขับออกจากซอยแล้วเข้าไปยังถนนเส้นใหญ่ที่มุ่งตรงสู่ตัวเมือง
“ นายรู้จักพวกเขาเหรอ? ” ลอเรน่าถามขึ้นขณะที่สายตายังจดจ่ออยู่กับถนนเพราะกลัวว่าอาจจะมีซอมบี้โผล่มาขวางทาง
“ไม่นะ..ใครจะไปรู้จักเศษสวะแบบนั้นกัน” นทีเอ่ยพร้อมแสดงสีหน้าขยะแขยง
นทีตอบเอื่อย ๆ เขากำลังปิดตาและนั่งกอดอกเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แต่ลอเรน่าก็ยังตะขิดตะขวงในใจกับการกระทำที่นทีแสดงออกมาและยังทำร้ายวัยรุ่นร่างท้วมจนอยู่ในสภาพที่เหมือนตายทั้งเป็ แค่จากที่เห็นเธอก็รู้ว่าเด็กคนนั้นต้องพิการไปตลอดชีวิต
“ ทำไมนายถึงทำร้ายเด็กคนนั้น ? ” เธอถามขึ้น
" ทำไมผมถึงทำแบบนั้น ? ลองคิดตามผมนะ ถ้าผมอยู่เฉย ๆ แล้วคุณคิดว่าผมจะได้มานั่งอยู่ตรงนี้ไหม พวกนั้นมีอาวุธ แล้วเจตนาพวกมันก็น่าจะชัดเจนอยู่แล้ว หากผมไม่ป้องกันตัวเองผมก็จะตกเป็เหยื่อซะเอง ถูกไหม? " นทีตอบเสียงเรียบในขณะที่ยังหลับตา
เขาเลือกที่จะไม่เอ่ยถึงความสัมพันธ์ของสามคนนั้นกับเขา เขาคิดว่านี่คือเื่ส่วนตัวและเขาก็จะจัดการเอง คนอื่นไม่จำเป็ต้องมายุ่งเกี่ยว
เกิดความเงียบขึ้นระหว่างชายหนุ่มและหญิงสาว เธอกำลังขบคิดถึงคำพูดของเขาถึงแม้เธอจะรู้ดีว่าสิ่งที่นทีพูดนั้นถูกต้องแต่ภาพสยองขวัญของเด็กหนุ่มนั้นทำให้เธอไม่สบายใจ ในขณะนั้นนทีก็ลืมตาขึ้นแล้วเอื้อมมือไปเปิดวิทยุ เขาหวังว่าวิทยุจะยังใช้งานได้เพราะเขา้ารับรู้ถึงสถานการณ์ในตอนนี้
“รายงานด่วน!! ผู้ฟังทุกท่าน ตอนนี้เกิดโรคระบาดไม่ทราบสาเหตุและที่มา ประชาชนที่ติดโรคนี้จะคลุ้มคลั่งและทำร้ายพุ่งเข้าทำร้ายคุณ ขอให้ประชาชนที่ยังรับฟังอยู่ในบ้านห้ามออกไปไหนเด็ดขาด หากพวกคุณออกมาอาจติดเชื้อได้ ขอย้ำ! ห้ามออกจากที่พักเด็ดขาด!!” เสียงวิทยุขาดหายไป เกิดความเงียบขึ้นอึดใจหนึ่ง
“นี่มัน..เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นทั่วทั้งเมืองเลยงั้นเหรอ? ” ลอเรน่าถามด้วยเสียงสั่นเครือ
เธอไม่อาจทำใจเชื่อได้ว่าเหตุการณ์ที่เธอเผชิญนั้นจะมีขอบเขตกว้างกว่าที่เธอคิดไว้มาก ในความเป็จริงนั้น ทั่วทั้งโลกกำลังเผชิญเหตุการณ์ที่คล้ายคลึงกัน บางประเทศก็เกิดการแพร่ระบาดอย่างรวดเร็วเพราะประชากรจำนวนมหาศาล บางเมืองหลวงของบางประเทศที่มีประชากรกว่าหลายล้านคนก็ตกอยู่ภายใต้เชื้อซอมบี้อย่างรวดเร็ว การจราจรถูกตัดขาด น้ำประปาติดเชื้อ ไม่มีผู้คนที่สามารถรอดชีวิตอยู่ได้ภายใต้การแพร่กระจายของคลื่นซอมบี้ขนาดั์
นทีเองเข้าใจดีในจุดนี้ เขายังจำเสียงที่ก้องในหัวั้แ่ที่ลืมตาตื่นขึ้นได้ ในตอนแรกที่เขาได้รับแท็บเล็ตจากลอเรน่า สิ่งที่แรกที่นทีทำนั้นคือเปิดอินเทอร์เน็ตเพื่อที่จะดาวน์โหลด E-Book ให้มากที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ แต่กลับต้องผิดหวังเมื่อพบว่าอินเทอร์เน็ตนั้นไม่สามารถใช้งานได้แล้ว
แผนการดาวน์โหลดหนังสือของเขาจึงต้องล้มเลิกไปแต่เขาก็ยังเหลือภารกิจที่แค่ต้องพาลอเรน่าไปส่งตามสถานที่ที่เธอ้า แล้วเขาก็จะได้ E-Book ฟรี ๆ ถึง แสนเล่ม แค่คิดถึงมันก็ทำให้นทีกลับมาอารมณ์ดีได้อีกครั้งหลังต้องพบเจอกับศัตรูของเขาและข่าวร้ายที่ไม่มีที่ใดปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว
“เราควรรีบไปให้ถึงจุดหมายที่คุณ้าให้เร็วที่สุด หากยังช้ากว่านี้ล่ะก็ผมไม่สามารถรับรองได้หรอกนะว่าเราจะรอดได้หากยังอยู่ในเมืองแบบนี้” นทีพูดขึ้นด้วยเสียงหนักแน่น เขารู้สึกไม่ปลอดภัยเอาเสียเลยที่จะต้องมุ่งเข้าไปยังตัวเมือง
“นายไม่คิดว่าทหารจะควบคุมสถานการณ์ได้บ้างเหรอ มันอาจจะไม่เลวร้ายแบบที่นายคิดก็ได้นะ” เธอตอบพยายามข่มสติและมองโลกในแง่ดี แต่คำตอบของนทีก็ทำให้สีหน้าของเธอต้องหม่นหมองลงอีกครั้ง
“ผมเชื่อในความรู้ที่ผมมี รัฐบาลและกองทัพของเราไม่มีประสิทธิภาพพอที่จะจัดการเื่แบบนี้ได้แน่ ๆ อย่าว่าแต่ประเทศเราเลย หลาย ๆ ประเทศที่ดีกว่าเราก็ไม่มีทางควบคุมเื่พวกนี้ได้เช่นเดียวกัน เพราะงั้นถ้าคุณยังอยากให้ผมคุ้มครองตามข้อเสนอของเราอยู่ก็ฟังผม แล้วรีบไปยังสถานที่ที่เราตกลงกันไว้ให้เร็วที่สุดเถอะ" นทีพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
หากยังไม่สามารถออกจากเมืองได้ เขาก็ไม่รู้ว่าจะสามารถรอดพ้นเงื้อมมือของซอมบี้นับแสนนับล้านได้หรือไม่
244K
