บทที่ 18 ใครว่าของปลอมจะไม่มีค่า
หลิวอวี่ใช้ดวงตาที่ผ่านการหยดน้ำหลิงสุ่ยกวาดมองสิ่งของต่าง ๆ ภายในร้านอย่างพิจารณา ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ แล้วโพล่งออกมาว่า "ของในร้านนี้... เป็ของปลอมทั้งหมดเลยครับ!"
"อย่างภาพทิวทัศน์ูเาและน้ำใต้แสงจันทร์ภาพนี้ แม้ตัวกระดาษจะถูกทำขึ้นให้ดูเก่าคร่ำคร่าจนกลายเป็สีเหลืองไปทั่วทั้งแผ่น แต่ถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นว่ามันคือกระดาษซวนที่เพิ่งผลิตขึ้นเมื่อไม่กี่ปีมานี้เอง!"
"แถมรอยหมึกนี่อีก หึ ๆ... ดูไร้ชีวิตชีวา แข็งทื่อเหมือนเพิ่งหลุดออกมาจากเครื่องพิมพ์เลยล่ะครับ!"
จากนั้นหลิวอวี่ก็หยิบแบบตัวอักษรสมัยิขึ้นมาอีกแผ่นพลางส่ายหน้าอย่างระอา
"ภาพนี้ก็เหมือนกัน ลวดลายพวกนี้ดูไม่มีิญญาเอาเสียเลย มองยังไงก็เป็งานฝีมือสมัยใหม่ชัด ๆ"
ด้วยอานุภาพของดวงตาที่ผ่านการหยดน้ำหลิงสุ่ย ทำให้เขาสามารถมองเห็นถึง 'จิติญญา' ที่สถิตอยู่ในสิ่งของได้ หากเป็ของเก่าแก่ล้ำค่าจริง ๆ สิ่งของชิ้นนั้นจะเปล่งประกายจิติญญาและความขลังอันเป็เอกลักษณ์เฉพาะตัวออกมาให้เห็น
แต่เมื่อมองไปรอบ ๆ ร้านนี้ กลับเห็นเพียงเ้าของร้านท่าทางอ้วนฉุที่จ้องจะเอาเปรียบลูกค้า ของทุกชิ้นในร้านไม่มีชิ้นไหนที่มีจิติญญาเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความตายซากและไร้ชีวิตชีวา ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็ของเก๊ที่ทำขึ้นมาหลอกตาคน
"แล้วก็นั่น... ภาพวาดตัวอักษรของศิลปินชื่อดังสมัยชิงนั่นด้วย ให้ตายสิ! ของปลอมลอกเลียนแบบได้หยาบคายเกินไปแล้ว!"
หลิวอวี่ชี้ไปยังสิ่งของต่าง ๆ ในร้านอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับแจกแจงข้อบกพร่องของภาพวาดและตัวอักษรปลอมเ่าั้ทีละชิ้น
เ้าของร้านที่ได้ยินทุกคำตำหนิ ใบหน้าก็เริ่มถอดสีและดูแย่ลงไปทุกที
'ซวยแล้ว... คราวนี้ดันมาเจอของจริงเข้าให้แล้วสิ!' เขาคิดในใจด้วยความตระหนก
"หลิวอวี่... ไม่นึกเลยว่าคุณจะมีความสามารถแบบนี้ ซ่อนคมไว้ลึกขนาดนี้เลยเหรอคะ?" หลี่รั่วหลานมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"ฮิ ๆ... ก่อนหน้านี้ผมเคยศึกษาเื่การตรวจสอบของพวกนี้มาบ้างน่ะครับ แค่พอมีความรู้ติดตัวอยู่เล็กน้อยเท่านั้นเอง" หลิวอวี่หัวเราะกลบเกลื่อน
"งั้นเราไปกันเถอะค่ะ ในเมื่อที่นี่ไม่มีของดีอะไรให้เลือกเลย" หลี่รั่วหลานเอ่ยชวนเตรียมจะเดินออกจากร้านไปพร้อมกับเขา
เ้าของร้านได้แต่ยืนนิ่งไม่กล้าอ้าปากค้างคาใจ เพราะถูกหลิวอวี่เปิดโปงจนหมดเปลือกจนไม่มีช่องว่างให้กะล่อนต่อได้อีก
"เดี๋ยวก่อนครับ!"
ทันใดนั้นหลิวอวี่ก็ชะงักฝีเท้า ดวงตาของเขาจดจ้องไปยังภาพวาดหมึกที่แขวนอยู่ตรงแท่นสูงของร้าน!
ในสายตาของเขาตอนนี้ ภาพวาดตัวอักษรใบนั้นกำลังส่องประกายจิติญญาออกมาอย่างแรงกล้า ลายเส้นพู่กันดูมีชีวิตชีวาราวกับว่าภาพวาดใบนั้นกำลังเคลื่อนไหวได้จริง ๆ
"นี่มันก็แค่ภาพจำลองของภาพ 'ภาพวาดแม่น้ำชิงิ' ธรรมดา ๆ ไม่ใช่เหรอคะ?" หลี่รั่วหลานมองตามสายตาของหลิวอวี่ไปยังภาพวาดนั้นด้วยความสงสัย
ภาพต้นฉบับของ 'ภาพวาดแม่น้ำชิงิ' นั้นเป็สมบัติระดับชาติที่ประเมินค่าไม่ได้ และใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่าของจริงถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีในพิพิธภัณฑ์ ดังนั้นสิ่งที่ปรากฏอยู่ที่นี่จึงย่อมเป็ของปลอมอย่างไม่ต้องสงสัย
"เ้าของร้านครับ ภาพวาดแผ่นนี้คุณจะขายไหม? ผมให้สองหมื่นหยวนเลยก็ได้นะ" หลิวอวี่เอ่ยถามออกไปตรง ๆ
เ้าของร้านมองภาพวาดนั้นด้วยความกังขา ใครที่ตามีแววก็รู้ว่านี่คือของเก๊ เขาเองก็ได้มันมาจากร้านของเก่าที่กำลังจะเจ๊งโดยไม่ได้เสียเงินสักหยวนเดียว
ม้วนภาพใบนี้เป็งานฝีมือสมัยใหม่ ผิวััเป็พลาสติกแน่นอน น่าจะเป็ภาพพิมพ์ที่ถูกนำมาตบตาให้ดูเก่า
'ต้นทุนมันไม่น่าจะเกินสองสามร้อยหยวนด้วยซ้ำ!'
เ้าของร้านลองใช้นิ้วเคาะที่ม้วนภาพ และแผ่นฟิล์มที่ปิดขอบก็ยิ่งยืนยันชัดเจนว่ามันคือพลาสติกจริง ๆ!
ด้วยความกลัวว่าหลิวอวี่จะเปลี่ยนใจ เขาจึงรีบตะครุบข้อเสนอทันที "ได้เลย! ตกลงตามนี้ห้ามเปลี่ยนใจนะ เอาเงินมาก่อน แล้วภาพภาพวาดแม่น้ำชิงินี้ คุณก็เอาไปได้เลย!"
หลิวอวี่ยิ้มอย่างใจเย็น เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาโอนเงินสองหมื่นหยวนให้ทันที ก่อนจะสอยภาพ 'ภาพวาดแม่น้ำชิงิ' เลียนแบบชิ้นนั้นลงมา
เ้าของร้านที่ได้รับเงินเข้าบัญชีเรียบร้อยก็ยิ้มแก้มปริ เขาไม่คิดเลยว่าของปลอมชิ้นอื่นในร้านจะหลอกเด็กคนนี้ไม่ได้ แต่สุดท้ายมันกลับกลายเป็ไอ้โง่ที่ยอมทุ่มเงินสองหมื่นซื้อภาพพลาสติกราคาถูกไปประดับบ้าน!
"รั่วหลานครับ... ของขวัญวันเกิดของคุณปู่ ผมเจอแล้วล่ะ!" หลิวอวี่หันมาบอกพร้อมรอยยิ้ม
"คุณคิดจะให้ฉันเอาของแบบนี้ไปมอบให้คุณปู่จริง ๆ เหรอคะ? มันจะดูไม่ใส่ใจท่านเกินไปหน่อยเหรอ?"
"แถมมันยังเป็ของปลอม ไม่มีมูลค่าอะไรเลยด้วย!"
หลี่รั่วหลานทำหน้ามึนงง เธอตามความคิดของหลิวอวี่ไม่ทันจริง ๆ ว่าเขากำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่
หลิวอวี่หัวเราะคิกคักพลางเอ่ย "เดี๋ยวคุณก็รู้เองครับ ของปลอมน่ะบางครั้งมันก็ซ่อนมูลค่ามหาศาลเอาไว้เหมือนกันนะ ว่าแต่... ในกระเป๋าคุณมีมีดเล่มเล็ก ๆ บ้างไหมครับ?"
เธอยังคงงุนงงไม่หาย แต่ก็ยอมหยิบมีดกันคิ้วจากกระเป๋าออกมาส่งให้เขา
หลิวอวี่รับมีดมาแล้วเริ่มกางภาพออกอย่างระมัดระวัง จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ ใช้ปลายมีดสะกิดขูดไปที่ขอบม้วนภาพ!
เขาขูดเปิดช่องลับที่ซ่อนอยู่ในม้วนภาพออกอย่างเบามือ แล้วดึงเอาส่วนที่ใช้หนีบภาพด้านในออกมา
ในช่องว่างลึกลับของภาพภาพวาดแม่น้ำชิงิแผ่นนี้ กลับปรากฏตัวอักษรสองตัวและตราประทับหนึ่งอันซ่อนอยู่!
ตัวอักษรสองตัวนั้นคือ... 'ถังอิน'!
ถังอินคือชื่อจริงของ 'ถังป๋อหู่' จิตรกรระดับเทพในตำนาน!
หลี่รั่วหลานพอได้เห็นตราประทับบนชื่อ 'ถังอิน' เธอก็ถึงกับอุทานออกมาด้วยความช็อก "นี่... นี่มันคือภาพ 'ภาพวาดแม่น้ำชิงิ' เวอร์ชันที่ถังป๋อหู่เป็คนลอกเลียนแบบขึ้นมาเองงั้นเหรอ!"
"ตราประทับนั่น... มันเหมือนกับของจริงในคอลเลกชันที่คุณปู่ฉันสะสมไว้ทุกประการเลย นี่คือผลงานของจริงจากฝีมือถังป๋อหู่!"
"เยี่ยมไปเลย! ของขวัญวันเกิดของคุณปู่สำเร็จแล้ว!"
แม้ว่าภาพภาพวาดแม่น้ำชิงิใบนี้จะไม่ใช่ต้นฉบับดั้งเดิม แต่มันคือผลงานที่ศิลปินผู้ยิ่งใหญ่อย่างถังป๋อหู่เป็ผู้รังสรรค์ขึ้นมาใหม่ เพียงแค่มีชื่อ 'ถังอิน' ประดับอยู่ มูลค่าของมันในการประมูลก็พุ่งสูงถึงหลายล้านหยวนแล้ว!
หากภาพใบนี้เป็ผลงานฝีมือถังป๋อหู่จริง ๆ มูลค่าของมันคงไม่ต่ำกว่าสิบล้านหยวนอย่างแน่นอน!
เ้าของร้านที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับหน้าซีดเผือดจนกลายเป็สีเทา เขาไม่เคยระแคะระคายเลยว่าภาพวาดที่เขาเอาไว้ตกแต่งร้านแก้ขัดชิ้นนี้ จะเป็ภาพที่ซ่อนงานฝีมือของถังป๋อหู่เอาไว้ข้างใน!
"ไม่ได้การแล้ว! ภาพนี้ฉันขายให้พวกคุณไม่ได้แล้ว ฉันขอคืนเงินให้!" เ้าของร้านรีบโพล่งขึ้นมาทันควันด้วยความเสียดายสุดขีด
"เงินมาของไป... นั่นคือสิ่งที่คุณพูดเองเมื่อกี้ไม่ใช่เหรอครับ ตอนนี้ภาพวาดใบนี้เป็กรรมสิทธิ์ของผมโดยสมบูรณ์แล้ว!"
"ต่อให้คุณจะอ้างว่าฟ้าถล่มดินทลายยังไง ภาพนี้ก็ยังเป็ของผมอยู่ดี"
"นี่แกอย่ามาทำเป็หัวหมอไปหน่อยเลย ในเมื่อพูดดี ๆ ไม่ฟังก็ต้องโดนสั่งสอนบ้างล่ะ อาลี่! อาเฉียง! ลงมานี่สิ!"
สิ้นเสียงเรียก ชายร่างั์สองคนก็เดินลงมาจากชั้นบน ทั้งคู่มีร่างกายกำยำและดูดุดัน แค่เห็นท่าทางก็รู้แล้วว่าไม่ใช่พวกที่จะยอมให้ใครมาล้อเล่นด้วยได้ง่าย ๆ
"ฉันเตือนแกให้รู้จักที่ต่ำที่สูงนะเว้ย เอาภาพคืนมาซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่ปรานี!" เ้าของร้านเริ่มเผยธาตุแท้ที่ดุร้ายออกมา
"ไม่เป็ไรครับ มีผมอยู่ตรงนี้ทั้งคน!"
หลิวอวี่รีบดึงมือหลี่รั่วหลานให้ไปหลบอยู่ด้านหลังของเขา
"จัดการมัน! สั่งสอนให้มันรู้สำนึก แล้วเอาภาพนั่นคืนมาให้ได้!" เ้าของร้านสั่งการด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม
หลิวอวี่มองไปยังชายฉกรรจ์สองคนที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขา ในแววตาของเขาไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงความสงสัยเล็กน้อยเท่านั้น
ด้วยอานุภาพของดวงตาที่ผ่านการหยดน้ำหลิงสุ่ย การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วของคนทั้งคู่กลับดูเชื่องช้าเหมือนฉากสโลว์โมชันในทีวีไม่มีผิด!
'น้ำหลิงสุ่ยนี่มีคุณสมบัติพิเศษแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?' เขารู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก จากนั้นจึงกำหมัดแน่นแล้วสวนออกไปปะทะเข้าที่ใบหน้าของชายร่างั์คนแรกอย่างจัง!
ร่างกำยำนั้นถูกหมัดของเขาซัดจนลอยกระเด็นไปกองกับพื้นและสลบเหมือดไปในพริบตา
ส่วนอีกคนที่ตามมาก็ถูกเขาตวัดเท้าเตะจนล้มคว่ำหน้าคะมำไปอีกคน!
ในเมื่อเขาได้รับความสามารถพิเศษนี้มาแล้ว คนธรรมดาพวกนี้ก็ไม่มีทางจะเป็คู่ต่อสู้ของเขาได้เลย
"เ้าของร้านครับ... นี่คือของที่คุณขายให้ผมต่อหน้าต่อตาคนตั้งเยอะแยะ คุณยังกล้ามาเล่นตุกติกแบบนี้อีกเหรอ!" หลิวอวี่แค่นเสียงเ็าพลางปรายตาไปมองเ้าของร้านที่กำลังยืนตัวสั่นเทาด้วยความตกตะลึง
"เราไปกันเถอะครับ รั่วหลาน"
หลิวอวี่ไม่้าเสียเวลาไปมากกว่านี้ เขารีบจูงมือหลี่รั่วหลานเดินออกจากร้านไปทันที
"หลิวอวี่คะ... ขอบคุณมากจริง ๆ ที่ช่วยหาภาพวาดล้ำค่านี้ให้ฉัน ตามราคาตลาดภาพนี้มูลค่าไม่ต่ำกว่าสิบล้านหยวนแน่ ๆ ให้ฉันโอนเงินให้คุณสักสิบห้าล้านหยวนเพื่อเป็การตอบแทนได้ไหมคะ?"
หลิวอวี่โบกมือปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม "ภาพวาดแผ่นนี้ถือเป็ของขวัญที่ผมมอบให้คุณก็แล้วกันครับ ในเมื่อคุณเองยังยกวิลล่าหลังใหญ่ให้ผมฟรี ๆ เลยนี่นา"
"ถือว่าเป็การตอบแทนซึ่งกันและกันยังไงล่ะครับ!"
2K
