4 วันผ่านไปหลังจากคารินไทน์ลงมือปลูกใบชา......
เขาได้ขี่หลัง แกโร่ บินไปยังพิกัดที่เป็นที่อยู่ของ เกาะลอยฟ้าปริศนาในทันที ทว่าที่นั่นกลับมีเมฆปกคลุมจนมองไม่เห็นจากภายนอก
" ทำไมถึงมองไม่เห็นจากภายนอก " คารินไทน์บ่นแล้วเริ่มลดระดับลงไปยังป่าในเกาะลอยฟ้าในทันที เขาลงจอดอย่างระแวดระวัง
ที่นั่นเต็มไปด้วยป่า และป่า ไร้ผุ้คนและอารยธรรมใดๆ เหมือนกับว่าไม่เคยมีใครอยู่ที่นี่มาก่อน แต่แล้วในที่สุดก็เหมือนสวรรค์ช่วย คารินไทน์ ขณะหลง เมื่อเขาพบกับตึกวิจัย ไม่ไกลกับจุดที่เขาลงจอด ประมาณ 10กิโลเมตร จากจุดที่ลงจอด
เขามองไปมา แล้วเดินเข้าไปในตึกร้าง ที่นั่นกลับมีซากศพของนักวิทยาศาสตร์ มากมายที่กลายเป็นโครงกระดูกไปแล้ว
'ทำไมถึงเป็นเช่นนี้' คารินไทน์คิด แล้วหยิบ คีย์การ์ด จากซากศพของนักวิทยาศาสตร์เหล่านั้น เดินเข้าไปจนถึงห้องบันทึกภาพ และที่นั่นเอง เขาถึงได้รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เครื่องคอมพิวเตอร์ AI ค่อยๆเล่าให้คารินไทน์ฟังอย่างตั้งใจ
นานละครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว นานแสนนาน นานน๊านนาน จนแทบจำไม่ได้ นักวิทยาศาสตร์ ได้นำพาพวกออร์ค มาพัฒนา เพื่อใช้เป็นแหล่งอาหาร สำหรับมนุษย์ยุคโบราณ พวกเขาคือ ชาวโฮโมอามาอิ ที่พ่ายแพ้มนุษย์อีกสายพันธ์หนึ่ง คือ โฮโมโปซาปุ จึงได้หนีขึ้นมาบนเกาะลอยฟ้านี้ และที่นี่ ทำให้มนุษย์โบราณมีความเป็นอยู่อย่างสุขสงบ จนกระทั่งวันหนึ่ง พวกออร์คก่อกบฎ เมื่อออร์ค ลอร์ดของพวกมันถือกำเนิด ชาวโฮโม อามาอิ ไม่สามารถสู้มันได้ จนต้องตกกลายเป็นทาสของพวกมัน และแล้วลูกหลานของนักวิทยาศาสตร์ที่มาปักหลักที่นี่ก็กลายเป็นทาส ให้กับพวกออร์ค
" ได้โปรดช่วยเราด้วยค่ะ " คอมพิวเตอร์ AI ที่ชื่อริเอะกล่าวขอร้องคารินไทน์ อย่างน่าเวทนา แต่คารินไทน์กลับทำหน้าไม่ค่อยสนใจนัก แล้วถามริเอะว่า
"ชั้นมีภาระต้องเลี้ยงดูลูกสองเมียสี่ ถ้าชั้นช่วยพวกเธอ ชั้นจะได้อะไรเป็นการตอบแทน "
ริเอะ คิดอยู่นาน จึงเปิดห้องสมบัติของชาวโฮโมอามาอิให้คารินไทน์ ที่นั่นมีกองสมบัติมากมายเหลืองอร่ามอยู่ กองเท่าภูเขา และท่ามกลางภูเขาทองเหล่านั้น มีเสื้อเกราะ ชั้นนภา วางกองรวมอยู่ด้วย
" ชั้นจะให้ ชุดเกราะ เทพนภา เป็นรางวัลสำหรับคุณ " ริเอะกล่าว ก่อนคารินไทน์จะเดินเข้าไปหยิบ ชุดเกราะเทพนภามาสวมใส่ มันเป็นชุดเกราะอ่อน โซ่ทักที่มีคุณภาพสูง ว่ากันว่า เหล่าทวยเทพยุคโบราณ โดยเฉพาะเทพโล่ ใช้มันในการออกศึก
61K
