“เ้ารู้หรือไม่ว่าพูดอะไรออกมา” แม่เฒ่าหลินพูดอย่างเคร่งขรึม ภายในใจหวังว่าเื่ที่หลินหยุนซีเล่าให้ฟังจะเป็เื่ลวง
“ข้าเจ็บหนักเจียนตายขนาดนี้จะโกหกให้ได้อะไรขึ้นมาเ้าคะ หากท่านไม่เชื่อข้า ข้าก็มิมีหลักฐานอันและถ้อยคำอันใดจะเอ่ยอีกแล้วเ้าค่ะ” หลินหยุนซีหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้าเพื่อเป็การตัดบทสนทนา ใครใคร่เชื่อก็เชื่อ ใครไม่เชื่อก็สุดแล้วแต่ แต่หากจะให้นางกลับไปใช้ชีวิตกับครอบครัวของลุงป้าใจั์นางคงต้องโบกมือลา
“ท่านแม่เราออกไปคุยกันข้างนอกเถิดเ้าค่ะ ให้ซีซีพักผ่อนก่อน เื่ที่นางเจอมาสาหัสนัก” ซูซุนลี่เอ่ยเอื้อนกับแม่สามี จากนั้นทั้งสองคนก็ราวกับิญญาออกจากร่าง นี่นางส่งหลินหยุนซีเข้าปากเสือหรือนี่
หลังจากที่ประตูปิดลงหลินหยุนซีก็ลืมตาขึ้น เดิมทีก่อนจะใช้ตั๋วเคลื่อนย้ายนางก็คิดถึงทะเลสาบเซียน จากที่นางอ่านเงื่อนไขการใช้งานดูเหมือนน้ำในทะเลสาบจะช่วยชำระไขกระดูก สมานาแ บำรุงพืชพรรณ หากปรุงโอสถโดยใช้น้ำในทะเลสาบเซียนก็จะทำให้การรักษาโรคมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น คุณประโยชน์ของทะเลสาบเซียนนั้นมีล้นเหลือ แต่ที่นางเลือกจะไม่ใช้น้ำทะเลสาบในตอนแรกก็เพราะว่านางไม่รู้ว่าสมาชิกบ้านหลินนั้นมีนิสัยอย่างไร หากไม่มีผู้ใดเชื่อคำพูดนางและยังเข้าข้างลุงป้านั่นนางจะทำอย่างไร
สิ่งเดียวที่พอจะเป็หลักฐานและเรียกความยุติธรรมให้กับเ้าของร่างและนางได้ก็มีเพียงาแบนร่างกายเท่านั้น ดังนั้นหลินหยุนซีจึงตัดสินใจจะบอกเล่าเื่ราวที่พบเจอให้คนที่บ้านได้รับรู้ก่อน จากนั้นค่อยใช้น้ำในทะเลสาบเซียน
เมื่อมั่นใจแล้วว่าทุกคนจะไม่เข้ามาในห้องที่นางนอนอยู่ใน่เวลานี้ หลินหยุนซีก็ไม่รอช้ารีบเรียกระบบแล้วเข้าไปในมิติทันที
สองเท้าของหลินหยุนซีหยุดอยู่บริเวณชายหาดก่อนจะลองใช้นิ้วที่มีาแลองจุ่มลงไปสามอึดใจก่อนจะลองยกขึ้นมาดู
“สุดยอด! แผลเล็กๆ จางลงแล้วแต่แผลใหญ่ยังอยู่ แต่นี่มันจะได้ผลดีเกินไปหรือเปล่า หากแผลข้าหายไปหมดทั้งตัวคนที่บ้านหลินจะไม่หาว่าข้าเล่นปาหี่หรอกเรอะ” หลินหยุนซีทั้งดีใจและกลัดกลุ้มในเวลาเดียวกัน แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าหากเจือจางน้ำแล้วค่อยนำมาชำระร่างกายมันก็น่าจะใช้ได้
ไม่รอช้าหลินหยุนซีจำได้ว่ามีคูปองแทนเงินสด เธอจึงรีบกดใช้เพื่อแลกเหรียญไว้ใช้จ่ายในระบบ จากนั้นก็นำเหรียญจำนวนหนึ่งซื้อน้ำเปล่ามาหนึ่งถึงและไม่ลืมว่าต้องใช้คูปองส่งฟรีเพื่อที่จะได้ไม่เสียค่าส่งด้วย
“เฮ้อ อันที่จริงน้ำด้านนอกก็มีแต่หากข้าเอ่ยว่าจะอาบน้ำก็คงไม่มีผู้ใดเห็นด้วยเป็แน่” หลินหยุนซีบ่นอุบเมื่อเห็นว่าต้องเสียเงินไปกับการซื้อน้ำเปล่า
ชั่วพริบตาน้ำเปล่าหนึ่งถังก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของนาง หลินหยุนซีใช้มือวักน้ำในทะเลสาบขึ้นมาแล้วผสมกับน้ำเปล่า จากนั้นก็รีบทำความสะอาดร่างกายเพราะเธอกลัวว่าจะมีสมาชิกในครอบครัวมาเยี่ยมนางอีก หากเห็นว่านางหายไปจะเป็เื่ได้
“ถ้ามียาสระผมกับสบู่ก็ดีสิ” หลินหยุนซีรำพึงรำพันแล้วค่อยๆ ล้างแผลที่ศีรษะ นางไม่สามารถวักน้ำราดทั้งหัวได้เพราะเส้นผมจะเปียก มันคงประหลาดน่าดูหากผมของนางเปียกทั้งๆ ที่ไม่ได้ออกไปไหน โดยลืมคิดไปว่าเวลาในมิติกับในด้านนอกนั้นมีความเหลื่อมล้ำกันอยู่มาก
“ฮ้าชื่นใจจัง เอาล่ะๆ ออกจากมิติดีกว่า” หลังจากที่ส่องดูเงาของร่างนี้แล้วนางก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ใบหน้าจิ้มลิ้ม อกเอวสะโพกล้วนดูดี หากได้ผลัดผิวคงงดงามมิใช่หยอก ส่วนแผลพวกนี้ก็ค่อยๆ รักษากันไปคนอื่นจะได้ไม่ใ ขอเพียงอาการเ็ปลดน้อยลงก่อนก็เพียงพอแล้ว
วืบ~
พอออกจากมิติอารมณ์ขุ่นมัวของหลินหยุนซีก็จางลง นางกดเลื่อนดูสินค้าต่างๆ ในระบบเพื่อความเพลิดเพลิน และนึกขึ้นมาได้อีกว่า นางยังมีของขวัญต้อนรับผู้ใช้ใหม่อีกอย่าง นั่นก็คือยาไม่ลืมเลือน หลินหยุนซีรีบกินมันเข้าไปโดยหวังว่ายานี้จะทำให้ความทรงจำของเ้าของร่างกลับมา ส่วนพจนานุกรมทุกภาษานั้นมันเข้าไปอยู่ในหัวของหลินหยุนซีโดยอัตโนมัติั้แ่ได้รับมาแล้ว
นางเตรียมรับมือกับความเ็ปเพราะคาดว่าความทรงจำจะทะลักเข้ามาหลังจากกินยา แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่เกิดอะไรทั้งสิ้น และนั่นทำให้หลินหยุนซีรู้สึกผิดหวังเป็อย่างมาก
“อย่าบอกนะว่าในระบบมีสินค้าที่เป็ของปลอมด้วย แต่นี่เป็ของขวัญต้อนรับผู้ใช้ใหม่เลยนะ อย่างน้อยก็ควรจะเลอค่าสิ แย่จริงๆ”
เมื่อเห็นว่าสุดท้ายก็ไม่เกิดอะไรขึ้นกับนาง หลินหยุนซีก็หมดความสนใจแล้วนอนหลับไป โดยที่ไม่รู้ว่าเลยว่าด้านนอกนั้นกำลังเคร่งเครียดกันมาก
“ซีซีพูดเช่นนั้นจริงหรือท่านแม่ เหตุใดอาฮุ่ยจึงกลายเป็เช่นนี้ไปได้” หลินต้วนเหรินพี่ใหญ่ บุตรชายคนโตของบ้านหลินเอ่ยขึ้น
บ้านหลินของบ้านหลังนี้มีสิ้นสี่สาขา โดยแบ่งเป็ครอบครัวของลุงใหญ่นั่นก็คือหลินต้วนเหริน ครอบครัวรองของหลินฮุ่ยหรือป้ารองที่ขายหลินหยุนซีให้กับหอนางโลม ซึ่งหลินฮุ่ยเดิมทีสามีได้ตายจากไปและได้แต่งงานใหม่อีกครั้งกับจางต้าเหว่ยหรือชายแก่หัวล้านและแยกตัวออกไปเพราะเป็ลูกสาว แต่ธรรมเนียมบ้านหลินเมื่อครั้งนางหลินฮุ่ยกลับมาอยู่บ้านก่อนจะแต่งงานใหม่ได้มีการเพิ่มนางให้เป็ตระกูลสายรอง ส่วนครอบครัวที่สามนั้นเป็ครอบครัวของหลินหยุนซีโดยมีหัวหน้าครอบครัวเป็หลินไห่เทา ครอบครัวสามมีบุตรสามคนได้แก่ หลินหยูเจ๋อ หลินหยุนซีและหลินจุนจุน ซึ่งหลินหยุนซีเป็บุตรสาวเพียงคนเดียวของบ้านสาม และสุดท้ายครอบครัวสี่ของหลินเอ๋อชุน
แม้ลุงใหญ่ ป้ารอง อาสี่และหลินไห่เทาจะเกิดจากบิดาคนเดียวกัน แต่นิสัยใจคอล้วนแตกต่างกัน บ้านรองและบ้านสี่นั้นรักความสบาย แต่เพราะอาสี่เป็ผู้ชายสถานะไม่เอื้ออำนวยทำให้ไม่ได้เฉิดฉายที่ต่างเมืองเฉกเช่นป้ารอง และที่สำคัญคือบ้านสี่ มีอาสี่เป็ลูกชายจึงไม่ได้แต่งออกไปเช่นป้ารอง ส่วนบ้านของลุงใหญ่และบ้านสี่นั้นอุปนิสัยค่อนข้างซื่อสัตย์และใจอ่อนทำให้หน้าที่ในบ้านล้วนตกอยู่มาอยู่ที่บ้านใหญ่และบ้านสี่
หากบอกว่าพ่อเฒ่าหลินเจิ้งและแม่เฒ่าหลินจ้าวฟางนั้นให้ความรักกับทุกบ้านเท่าๆ กันนั้นแลดูจะเป็เื่ตลก ผู้คนล้วนลำเอียง พ่อเฒ่าและแม่เฒ่าหลินก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น หากไม่นับบ้านรองที่ป้ารองแต่งออกไป บ้านสี่ดูจะเป็ที่รักใคร่มากกว่าใครเพื่อนเนื่องจากมีผู้หยั่งรู้ทำนายไว้ว่าในอนาคตคนสกุลหลินจะเป็ใหญ่เป็โต ทำให้หลายคนต่างคาดเดาว่าคนผู้นั้นหมายถึงหลินเอ๋อชุนหรืออาสี่เพราะโหงวเฮ้งของเขาดูดีที่สุด หลินเอ๋อชุนจึงถูกประคบประหงมอีกทั้งยังได้รับโอกาสจากพ่อเฒ่าและแม่เฒ่าหลินในการเข้าเรียนที่สถานศึกษา แม้อายุของบุตรชายจะเข้าเลขสามแล้วแต่แม่เฒ่าหลินก็ยังคาดหวังว่าภายภาคหน้าหลินเอ๋อชุนจะสามารถสอบคัดเลือกเป็ขุนนางในราชสำนักได้
และอย่างน้อยๆ ก็สามารถเป็ทหารยามเฝ้าประตูเมืองหรือเป็อาจารย์เป็ซิ่วไฉ่ และเพราะเหตุนี้เองทรัพยากรของบ้านจึงเอนเอียงไปทางบ้านสี่ โดยหลินเอ๋อชุนนั้นมีลูกเป็ผู้ชายหนึ่งคนผู้หญิงหนึ่งคน ทางบ้านหลินก็เผื่อแผ่ความคาดหวังไปที่หลินฮังและหลินตี้บุตรชายบุตรสาวของหลินเอ๋อชุน
วันเวลาปกติหลินเอ๋อชุนจะพำนักอยู่ที่สถานศึกษาและถึงวันหยุดจึงจะกลับบ้านมาดูแลภรรยาและบุตรทั้งสอง เดิมทีหลินเอ๋อชุนหมายมั่นว่าเมื่อให้หลินหยุนซีของบ้านสามไปอยู่กับบ้านรองแล้วทางบ้านรองจะส่งเงินมาให้แม่เฒ่าหลิน แต่ไม่รู้เพราะเหตุใดเงินแม้แต่อีแปะเดียวทางบ้านก็ไม่เคยได้รับ เขาเองถึงกับสบถและลอบด่าหลินหยุนซีอยู่ในใจเพราะคิดว่านางคงแอบซุกเงินไว้เอง
ส่วนทางบ้านใหญ่นั้นแม้จะไม่เป็ที่รักเท่าบ้านสี่แต่ก็เพราะโจวชิวหยาหรือป้าใหญ่นั้นกล้าที่จะมีสิทธิ์มีเสียงในบ้านทำให้ไม่โดนโขกสับเท่ากับนางซูซุนลี่มารดาของหลินหยุนซี
146K
