ชายผู้มีพลังในการปฎิเสธทุกสิ่งไม่เว้นแม้แต่โชคชะตา (รีไรท์)

ตอนที่ 125

เรื่อง ชายผู้มีพลังในการปฏิเสธทุกสิ่งไม่เว้นแม้แต่โชคชะตา (รีไรท์)

.

เหล่าคนป่าจุดไฟกองใหญ่และเต้นรำอยู่รอบกองไฟ โดยมีศิลาจากพระผู้เป็นเจ้าวางอยู่บนแท่นบูชาใกล้กับกองไฟ

ระหว่างงานรื่นเริงของเหล่าคนป่า เด็กสาวในเผ่าคนหนึ่งเผลอไปจับเข้ากับศิลานั้นด้วยความซุกซนของเธอ

แสงสว่างเกิดขึ้นเมื่อเด็กสาวจับเข้ากับศิลา เธอสลบไปหลังจากสัมผัสกับมัน คนในเผ่าที่เห็นเหตุการณ์ก็คิดว่าพระผู้เป็นเจ้าคงจะพิโรธ

พวกเขาได้อุ้มเด็กสาวขึ้นไปวางบนแท่นบูชาเพื่อเตรียมสำหรับบูชาเธอให้กับพระเจ้าในตอนรุ่งเช้า

.

.

.

เด็กสาวตื่นขึ้นและพบว่าตัวเองถูกมัดเข้ากับแท่นบูชา เธอรู้ได้ทันทีว่าตัวเองกำลังจะถูกบูชายัญ

ด้วยความเป็นเด็ก เธอจึงหวาดกลัวและกรีดร้องออกมา พิธีกรรมของชาวเผ่ากำลังจะเริ่ม

ผู้อาวุโสของเผ่าหยิบมีดที่ทำจากหินขึ้นมาเตรียมจะสังหารเด็กสาวเพื่อเป็นเครื่องเซ่นสังเวยต่อพระผู้เป็นเจ้า

เด็กสาวกรีดร้องออกมาพร้อมกับพลังบางอย่างที่กระจายออกมาจากรอบตัวเธอ

ผู้อาวุโส แท่นบูชา และสิ่งต่างๆ ที่อยู่รอบตัวเด็กสาวถูกพลังจากตัวของเด็กสาวทำให้กลายเป็นฝุ่นผงก่อนจะสลายหายไป

คนในเผ่าต่างตกตะลึงกับสิ่งที่ได้เห็น เด็กสาวผู้หวาดกลัวได้ลุกขึ้นจากเศษฝุ่นที่ปกคลุมตัวเธอและยืนขึ้นต่อหน้าคนในเผ่า

เมื่อพวกเขาได้เห็นเด็กสาวตื่นขึ้น คนในเผ่าก็คุกเข่าและเริ่มกราบไหว้ในพลังของเธอเพราะคิดว่าพระเจ้าประทานพลังมาให้กับเธอ

.

.

.

หลังจากเหตุการณ์นั้นคนในเผ่าก็ได้สร้างบัลลังก์ที่ทำจากหินให้กับเด็กสาวได้นั่ง โดยมันวางอยู่ใจกลางหมู่บ้าน

เด็กสาวผู้โดดเดี่ยวได้นั่งอยู่บนนั้นโดยมองดูคนในเผ่านำสิ่งต่างๆ มาถวายให้กับเธอ

ในใจของเด็กสาวเพียงแค่ต้องการไปวิ่งเล่นกับเด็กวัยเดียวกัน แต่เธอทำได้เพียงนั่งและนอนอยู่บนบัลลังก์

จนกระทั่งวันหนึ่งเธอได้เริ่มเบื่อหน่ายจนทนไม่ไหว แต่ก็ไม่มีใครที่จะสามารถมาเล่นกับเธอได้

เด็กสาวจึงหันมาสนใจศิลาที่ตกลงมาจากฝากฟ้า มันวางอยู่ไม่ไกลจากบัลลังก์ของเธอ

เธอสัมผัสกับศิลาไปจนทั่วแต่ก็ไม่เกินอะไรขึ้น ระหว่างที่กำลังนั่งจ้องมองศิลาอยู่นั้นเอง

เด็กสาวก็นึกไปถึงช่วงที่เธออยู่บนแท่นบูชา เธอพยายามทำให้สิ่งนั้นเกิดขึ้นอีกครั้ง

เธอยื่นมือมาสัมผัสกับศิลาและพยายามทำสิ่งนั้นอีกครั้งกับศิลา

แสงสว่างเกิดขึ้นอีกครั้งเหมือนกับตอนที่หญิงสาวสัมผัสกับมันเป็นครั้งแรก

เธอสลบไปหน้าบัลลังก์ของเธอ โดยไม่มีคนในเผ่าคนไหนกล้าเข้าไปใกล้เธอ

เพราะต่างหวาดกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับผู้อาวุโสในพิธีบูชายัญ

พวกเขาทำได้เพียงมองเด็กสาวด้วยความกังวลอยู่ห่างๆ

.

.

.

เด็กสาวได้สติอีกครั้ง เธอมองไปรอบๆ และเห็นคนในเผ่านั่งล้อมเธออยู่ห่างๆ

เมื่อเห็นเด็กสาวได้สติพวกเขาก็ต่างดีใจ เพราะพวกเขามองเธอเป็นดั่งตัวแทนของพระผู้เป็นเจ้า

หากเด็กสาวเป็นอะไรไป พวกขาก็คิดว่าพระผู้เป็นเจ้าจะต้องโกรธและลงโทษพวกเขา

หลังจากเด็กสาวตื่นมาเธอพยายามพูดกับคนในเผ่าแต่ไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่เธอพูดสักคนเดียว

เพราะว่าพวกเขาเป็นเพียงคนป่าไม่มีภาษาพูดหรือภาษาเขียนด้วยซ้ำ

มีเพียงการแสดงออกผ่านท่าทางเท่านั้นที่คนในเผ่าใช้สื่อสารกัน

ทำให้สิ่งที่เด็กสาวพูดออกมาไม่มีใครเข้าใจเธอ

แสงสว่างที่เกิดขึ้นครั้งที่สองไม่ได้มอบพลังให้กับหญิงสาว แต่เป็นความรู้มหาศาลที่ศิลามอบให้กับเธอ

เธอเข้าใจสิ่งต่างๆ มากมายอย่างรวดเร็วรวมถึงพลังของตัวเธอเองด้วย

.

เด็กสาวเริ่มทำสิ่งต่างๆ มากมายให้กับคนในเผ่าของเธอโดยการใช้พลังในการควบคุมอะตอมของสิ่งต่างๆ

เธอได้สร้างสิ่งของมากมายอย่างบ้านที่ทำจากไม้ เครื่องมือที่ทำจากหิน กำแพงไม้รอบหมู่บ้านเพื่อป้องกันสัตว์ร้าย

แม้จะมีพลังมหาศาลและความรู้มากมาย แต่ด้วยจินตนาการและประสบการณ์ของเธอทำให้เธอไม่สามารถใช้สิ่งที่มีอยู่ได้อย่างเต็มที่

เธอได้พยายามสอนภาษาที่เธอรู้จักให้กับคนในเผ่าของเธอแม้ว่าจะใช้เวลาอยู่หลายปีจนเด็กสาวกลายเป็นหญิงสาวเต็มตัว

.

คนในเผ่า : " ท่านอีฟครับ พวกที่ไปล่าสัตว์ในป่าได้รับบาดเจ็บมาครับ "

ชายที่ทำหน้าที่เฝ้าประตูหน้าหมู่บ้านวิ่งมาแจ้งข่าวให้กับหญิงสาว

หลังจากรู้เรื่องหญิงสาวก็รีบลุกจากบัลลังก์ของเธอและตรงไปยังหน้าประตูหมู่บ้าน

กลุ่มที่ไปล่าสัตว์ก็หมดแรงอยู่หน้าประตูเพราะต้องแบกคนเจ็บกลับมาด้วย

อีฟได้วิ่งไปดูคนเจ็บและเริ่มพลังของเธอสนามรอยแผลให้กับคนเจ็บ

.

อีฟ : " เราจะเข้าไปในป่าและจัดการมันเอง "

อีฟลุกขึ้นหลังจากรักษาแผลให้คนเจ็บเสร็จแล้ว เธอพูดว่าจะไปจัดการกับสัตว์ร้ายในป่าด้วยตัวเอง

ทำให้คนในเผ่าเป็นกังวลว่าอีฟจะได้รับบาดเจ็บพวกเขาจึงติดตามเธอเข้าไปในป่าด้วย

อีฟและคนในเผ่าเดินเข้าไปในป่าซึ่งเป็นจุดที่พวกเขาใช้ล่าสัตว์และเจอเข้ากับเสือตัวใหญ่ตัวหนึ่ง

คนในเผ่าต่างหวาดกลัวกับเสือที่เห็นตรงหน้าตามสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิต

แต่กลับอีฟ เธอยื่นจ้องหน้ามันอย่างไม่หวาดกลัว เสือตัวนั้นก็จ้องกลับมายังดวงตาของอีฟเช่นกัน

ทั้งสองมองเข้าไปในดวงตาของกันและกันก่อนที่เสือตัวนั้นจะกระโจนเข้าไปใส่อีฟ

แต่ก่อนที่เสือจะพุ่งเข้ามาตะปบอีฟ พลังของเธอก็ทำงานสลายร่างกายของเสือตัวนั้นจนกลายเป็นฝุ่นผง

.

.

.

ในวันหนึ่งที่อีฟกำลังเดินเล่นอยู่ริมทะเล ก็มีสิ่งประหลาดอยู่ที่เส้นขอบฟ้า

อีฟจ้องมองมันอย่างสนใจในขณะที่สิ่งนั้นเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

เรือลำใหญ่อยู่ห่างจากเกาะไม่ไกลก่อนจะมีเรือเล็กลำหนึ่งแล่นเข้ามาใกล้เกาะ

อีฟยื่นรอมันเข้ามาใกล้และพบว่ามีคนอยู่บนนั้น

.

อีฟ : " สิ่งนั้นคืออะไร? "

อีฟถามกับกลุ่มคนที่นั่งเรือเล็กเข้ามาบนเกาะ แต่ด้วยความแตกต่างทางภาษาทำให้ทั้งสองฝ่ายไม่เข้าใจกัน

.

??? : " หลวงพ่อเข้าใจไหมครับว่าเธอหมายถึงอะไร? "

บาทหลวง : " ไม่เคยได้ยินภาษาแบบนี้ด้วยสิ คงจะยากซะหน่อย "

พวกเขาคือกลุ่มคนที่มาเผยแผ่ศาสนา พวกเขาได้ไปมาหลายเกาะและหลายพื้นที่มาแล้ว

จึงมีบาทหลวงที่พอจะเข้าใจภาษาของหลายชนเผ่าอยู่บางแต่สิ่งที่หญิงสาวตรงหน้าพูดบาทหลวงไม่เข้าใจเลย

และการแต่งตัวของหญิงสาวก็ดูไม่เหมือนกับคนป่าหรือชนเผ่าอีกด้วย

.

อีฟ : " เราเข้าใจภาษาที่พวกคุณพูด เราสามารถพูดภาษาเดียวกันกับพวกคุณได้ "

อีฟเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายพูด จึงหันมาใช้ภาษาเดียวกันกับกลุ่มคนตรงหน้า

.

บาทหลวง : " เข้าใจภาษาของพวกเรางั้นเหรอ เคยมีคนมาที่นี่ด้วยเหรอ "

อีฟ : " พวกคุณเป็นกลุ่มแรกและเหตุผลที่พวกคุณมาที่นี่ล่ะ "

บาทหลวง : " พวกเรามาเผยแพร่คำสอนของพระผู้เป็นเจ้า "

บาทหลวงเริ่มพูดเกี่ยวกับศาสนาของตัวเองโดยลืมมองสีหน้าของหญิงสาวตรงหน้า

.

อีฟ : " เราและคนในเผ่าไม่เชื่อเรื่องในพระเจ้า พวกคุณคงจะเสียเวลาหากพยายามทำแบบนั้น "

บาทหลวง : " ..................... "

??? : " พวกเราขอคุยกับหัวหน้าเผ่าของเธอจะได้ไหม "

อีฟ : " เรานี่แหละ หัวหน้าเผ่าที่พวกเจ้าหมายถึง "

??? : " เธอเหรอหัวหน้าเผ่า ปกติจะเป็นพวกผู้ชายไม่ใช่หรือไง "

บาทหลวง : " หรือว่าเธอเป็นแม่มดหรือพวกหัวหน้าลัทธิบูชาซาตาน "

บาทหลวงหยิบไม้กางเขนขึ้นมาหันใส่หญิงสาว

กลุ่มคนที่มาด้วยก็หยิบดาบปลายปืนมาใส่เข้ากับปืนยาวของพวกเขา

แต่ท่าทางของอีฟที่เห็นพวกมันก็ไม่มีท่าทางหวาดกลัวใดๆ

มีเพียงคนในเผ่าที่เฝ้าอยู่ในป่าก็แสดงตัวออกมาเพื่อปกป้องอีฟ

คนในเผ่าของอีฟเล็งธนูและหน้าไม้ใส่กลุ่มนักเดินเผยแผ่ศาสนา ส่วนอีกฝ่ายก็หันปืนใส่

.

อีฟ : " ลดอาวุธซะ เราไม่เป็นอะไรหรอก "

คนในเผ่าของเธอได้ลดอาวุธตามคำสั่งของอีฟ

.

??? : " เอาไงดีครับ "

บาทหลวง : " แม่...... "

บาทหลวงกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่อีฟไม่อยากจะฟังที่บาทหลวง

เธอเพียงสะบัดมือเบาๆ ก่อนที่ร่างกายของบาทหลวงจะสลายหายไป

พวกที่เหลืออยู่ก็ตกใจว่าเกิดอะไรขึ้นและคิดเอาว่าหญิงสาวตรงหน้าต้องเป็นแม่มดอย่างแน่นอน

พวกเขาเปิดฉากยิงทันที กระสุนเหล็กทรงกลมวิ่งเข้าใส่อีฟแต่ถูกหยุดเอาไว้ได้ทั้งหมด

.

อีฟ : " กลับไปขึ้นเรือและไปจากเกาะนี้ซะ ก่อนจะไม่มีโอกาสเป็นครั้งที่สอง เพราะตอนนี้เรายังอารมณ์ดีอยู่ "

อีฟกล่าวกับกลุ่มคนที่ยังอยู่ให้รีบขึ้นเรือหนีไปก่อนที่เธอจะอารมณ์ไม่ดีไปมากกว่านี้

พวกเขารีบขึ้นเรือและพายกลับเรือหลักทันที

.

กัปตัน : " เกิดอะไรขึ้นบนเกาะ บาทหลวงไปไหน "

ลูกเรือ : " บาทหลวง..............ตายแล้ว บนเกาะมีแม่มดอยู่ด้วย "

กัปตัน : " แม่มดไม่มีจริงซะหน่อย พวกแกดื่มเหล้ามากไป "

กัปตันและลูกเรือยื่นเถียงเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น ลูกเรือเห็นชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นบนเกาะเพราะพวกเขาอยู่ที่นั่น

กัปตันไม่เชื่อว่าจะมีมนุษย์คนไหนบนโลกทำให้คนทั้งคนสลายไปเป็นฝุ่นได้ 

แต่ด้วยคำพูดของลูกเรือหลายคนและการหายไปของบาทหลวงก็ทำให้กัปตันสั่งโจมตีเกาะนั้นในช่วงค่ำ

เสียงปืนใหญ่ดังขึ้นหลังจากดวงตะวันลับขอบฟ้า ส่งลูกเหล็กขนาดเท่าหัวคนพุ่งข้ามพื้นน้ำมาตกลงบนเกาะ

เกิดการระเบิดอย่างรุนแรงขึ้นทั่วเกาะเพราะปืนใหญ่จากบนเรือยิงมาอย่างต่อเนื่อง

เกาะอันมืดมิดก็สว่างไสวเพราะเปลวไฟจากการระเบิดและต้นไม้ที่ลุกไหม้

หลังจากการระดมยิงชุดแรกจบลง ลูกเรือและกัปตันได้สังเกตเห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งยื่นอยู่บนผิวน้ำใกล้เรือ

พวกเขาตกใจมากที่เห็นหญิงสาวยื่นอยู่บนผิวน้ำ

ลูกเรือจำได้ทันทีว่าหญิงสาวตรงหน้าคือหญิงสาวคนเดียวกันที่ทำให้บาทหลวงสลายหายไป

.

อีฟ : " เราคิดว่าพวกเจ้าจะคุยรู้เรื่องมากกว่านี้ "

หญิงสาวพูดขึ้นขณะที่ลูกเรือและกัปตันของเรือมองหญิงสาวอย่างสงสัย

ก่อนที่เรือทั้งลำจะสลายเป็นฝุ่นไปพร้อมกับผู้คนบนเรือเพียงแค่หญิงสาวพลิกฝ่ามือนิดเดียว

หญิงสาวคิดว่าภัยคุกคามหายไปแล้ว แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

เพราะมีลูกเรือคนหนึ่งได้พายเรือเล็กหนีจากเรือใหญ่ไปนานแล้ว

ในขณะที่เรื่องนี้กำลังเกิดขึ้นลูกเรือที่หนีไปก็ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจากระยะไกล

เรือทั้งลำสลายหายไปเป็นฝุ่นอยู่ที่ปลายขอบฟ้าระหว่างที่ลูกเรือคนนี้กำลังพายเรือหนี

.

??? : " มีเรือเล็ก!! มีคนหมดสติอยู่ด้วย "

กองเรือของทหารฝูงหนึ่งเห็นเรือเล็กลอยลำอย่างไร้จุดหมาย

ทหารได้ลากเรือเล็กเทียบท่าและพาคนบนเรือไปรักษา

.

ทหาร : "นี่มันลูกเรือของเรือที่เผยแผ่ศาสนานี้ ลูกเรือคนอื่นอยู่ไหน "

ลูกเรือ : " พวกเขาตายหมดแล้ว พวกเราไปเจอเกาะของแม่มด "

ลูกเรือที่ถูกช่วยเหลือได้พูดถึงเรื่องเกาะและแม่มดที่พวกเขาได้พบเจอ

ทหารที่ได้ยินก็ไม่เชื่อว่าจะมีแม่มดจริงๆ พวกทหารคิดว่าคงจะเป็นภาพหลอนซะมากกว่า

แต่ท่าทางของลูกเรือก็ไม่ได้มีอาการหลอนหรือเมาเหล้าแต่อย่างได้

.

ทหาร : " กัปตันให้มาถามว่าจำเส้นทางได้ไหม "

ทหารได้เอาแผนที่มาให้ลูกเรือเพื่อบอกตำแหน่ง

หลังจากทราบตำแหน่ง กองเรือก็ได้เปลี่ยนเป้าหมายไปยังจุดที่ลูกเรือบอกเอาไว้

เรือหลายลำจอดอยู่ใกล้ชายฝั่งของเกาะตามที่ลูกเรือบอกเอาไว้

.

ลูกเรือ : " เกาะนั่นแหละ เรือของพวกเราถูกจม.........ไม่สิ มันหายไปเพราะแม่มดบนเกาะ "

ลูกเรือมีสีหน้าและท่าทางที่หวาดกลัวมาก

หลังจากที่กองเรือมาถึงเกาะตามที่เขาบอกเอาไว้ ลูกเรือได้ขอเรือเล็กเพื่อหนีออกจากที่นี่

ด้วยท่าทางของลูกเรือทำให้กัปตันของกองเรือสั่งให้ทหารพาลูกเรือไปขังเพื่อสงบสติก่อน

.

กัปตัน : " ทหารบางส่วนไปสำรวจเกาะ "

ทหารหน่วยหนึ่งลงเรือเล็กเพื่อขึ้นฝั่งตามคำสั่งของกัปตัน

โดยมีกัปตันส่องกล้องทางไกลดูอยู่บนเรือหลัก ทหารที่ส่งไปเจอกับหญิงสาวที่ยืนรออยู่บนชายหาด

ในมุมมองของกัปตันเหมือนว่าพวกเขาจะพูดคุยกันอยู่ แต่ก็แค่สักพักก่อนที่ทหารหน่วยนั้นจะขึ้นเรือเล็กกลับมา

.

กัปตัน : " ว่าไงคุยไม่รู้เรื่องสินะ พวกเราไม่มีคนรู้ภาษาของพวกคนป่าด้วยสิ "

ทหาร : " ไม่ครับ เธอพูดภาษาของเราได้ "

กัปตัน : " เธอว่าอะไรบ้าง "

ทหารเล่าบทสนทนาที่เกิดขึ้นบนเกาะให้กัปตันฟัง หญิงสาวที่พวกเขาเจอมีชื่อว่าอีฟและเธอเป็นหัวหน้าเผ่า

หลังจากนั้นพวกทหารก็ถามเกี่ยวกับเรือลำก่อนหน้าแต่หญิงสาวไม่ได้ตอบอะไร ทำให้พวกเขาพยายามเข้าไปสำรวจเกาะ

แต่หญิงสาวตรงหน้าไม่อนุญาตให้เข้าไป พวกทหารจึงต้องขึ้นเรือเล็กกลับมา

.

กัปตัน : " มันน่าสงสัยนะ รอตอนกลางคืนค่อยส่งคนไปสำรวจ "

กองเรือจอดอยู่ให้ไกลจากชายฝั่งเพื่อไม่ให้คนบนเกาะรู้สึกว่ากำลังถูกคุกคามอยู่

เมื่อยามค่ำคืนมาถึง ทหารหน่วยเล็กไม่กี่คนก็กระโดดลงน้ำก่อนจะว่ายเข้ามาในเกาะ

สิ่งที่พวกทหารเห็นคือป่าไม้หนาทึบตลอดเส้นทางที่พวกเขาเดินเข้าไปในเกาะ

.

ทหาร : " เห็นบางอย่างข้างหน้า "

ทหาร : " กำแพงไม้ "

ทหารเดินเข้ามาในใจกลางเกาะและเจอเข้ากับกำแพงไม้โดยมีแสงไฟสว่างไสวมาจากภายใน

พวกเขามองลอดเข้าไปในช่องว่างของกำแพงไม้

.

ทหาร : " ได้ที่ส่องแสงอยู่มันคืออะไร "

อีฟ : " พวกคุณไม่ควรอยู่ที่นี้ตอนกลางคืน เข้าไปข้างในก่อนไหม "

หญิงสาวมาปรากฏด้านหลังของกลุ่มทหาร

พวกเขาตกใจมากแต่การชี้อาวุธไปยังหัวหน้าของหมู่บ้านตอนนี้คงจะไม่ใช่เรื่องดี

.

อีฟ : " เป็นการตัดสินใจที่ดี.........ตามเรามา "

หญิงสาวพูดกับกลุ่มทหารที่ลดอาวุธลงทันทีที่เห็นว่าเธอคือใคร

เพราะเธอบอกไปแล้วก่อนหน้านี้ว่าเธอคือหัวหน้าของที่นี่

พวกทหารเข้าไปในหมู่บ้านและเจอกับถนนที่ทำจากหินแผ่นเรียบที่เดินได้อย่างสะดวก

มีเสาไม้และโคมไฟติดอยู่ด้านบนเพื่อส่องสว่าง บ้านที่ทำจากหินและอิฐ

และปลายทางที่อีฟพากลุ่มทหารไปคือใจกลางของหมู่บ้านที่เป็นที่ตั้งของบัลลังก์ของเธอ

.

โทรุ : " มีอะไรดอล ทำไมหยุด.......... "

ดอล : " มีคนมาค่ะ "

ดอลหยุดเล่าเรื่องเพราะสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนกำลังมา

สักพักก็พยาบาลสาวคนเดิมที่เป็นคนดูแลโทรุและดอลเข้ามาในห้อง

.

พยาบาล : " เป็นยังไงบ้าง จำอะไรได้บ้างไหมว่าเกิดอะไรขึ้น "

โทรุ : " เออ...............จำไม่ค่อยได้ครับ "

พยาบาล : " งั้นเหรอ ตอนนี้ดึกแล้ว พักผ่อนและค่อยคุยกันตอนเช้านะ "

โทรุแกล้งเป็นจำอะไรไม่ได้ พยาบาลสาวที่เห็นว่าตอนนี้ก็ดึกมากแล้วจึงปล่อยให้โทรุพักผ่อนไปก่อน

.

____________________________________จบตอน_______________________________________