ตอนที่ 7 ความสะพรึงยามค่ำคืน (2)
คำเตือน : เนื้อหาในตอนนี้มีเนื้อเื่เกี่ยวกับการลักหลับและการขืนใจ
กวนซื่อแสยะยิ้ม ท่าทีไม่ได้รู้สึกผิดเลยสักนิด“เ้าทำลูกสาวข้าเสียโฉม ต่อให้ข้าทำลายความบริสุทธิ์ของเ้าได้ก็ยังไม่หายแค้น”
กวนซื่อมองใบหน้านั้นของอู่เย่ว์ด้วยความโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด“เ้าอยากจะไป มีหรือจะง่ายแบบนั้น หลังจากพรุ่งนี้เ้าก็จะเป็คนของสกุลเซวียข้าเอาปิ่นของเ้าไปสัญญาไว้แล้ว ต่อให้เ้ากลับไปเป็คุณหนูจวนกงอะไรนั่นแล้วอย่างไรล่ะสกุลเซวียถือปิ่นไปหาถึงจวน เ้าก็ยังต้องยอมไปกับพวกเขาอยู่ดีผู้หญิงที่เสื่อมเสียชื่อเสียงไปแล้ว น่าอนาถเสียยิ่งกว่าตาย!”
“ป้ากวนพูดแบบนี้กลับเตือนให้ข้าคิดขึ้นมาได้”ไม่เพียงอู่เย่ว์จะไม่หวาดกลัว นางกลับยังมีท่าทีพอใจ“คนที่สกุลเซวียสู่ขอคือหม่าเสี่ยวเฟิ่งลูกสาวของสกุลหม่าถ้ารู้ว่านางเสียความบริสุทธิ์ก่อนแต่งงาน ป้ากวนว่ายังจะแต่งงานสำเร็จอยู่ไหม”
“เสียความบริสุทธิ์อะไร” กวนซื่อใใบหน้าซีดขาว“เ้าอย่ามาพูดจาเหลวไหล เ้ามีหลักฐานอะไร ไม่มีใครเชื่อเ้าหรอก”
“คิดว่าพวกเขาสนเื่หลักฐานกันรึแค่คำพูดไม่กี่คำ ลอยไปเข้าหูคนที่เจตนาไม่ดี จากนั้นก็ลือออกไปทั่วแทบไม่ต้องโหมกระพือข่าวเลยสักนิด สกุลเซวียไปหาพวกหญิงสูงวัยมาพิสูจน์ทุกอย่างก็กระจ่างแล้ว เื่นี้ถ้ากลายเป็เื่ใหญ่ขึ้นมาสกุลเซวียก็ต้องยกเลิกเื่แต่งงาน และชีวิตนี้ของลูกสาวป้าก็พังทลายแล้ว”
กวนซื่อได้ฟังก็รู้สึกเวียนหัวทันทีร่างกายอ่อนยวบทรุดลงไปนั่งกับพื้นความเ็ปที่หม่าเสี่ยวเฟิ่งเสียความบริสุทธิ์ได้กลืนกินสติของนางไปจนหมดสิ้น ทุกสิ่งอย่างเป็เพราะผู้หญิงร้ายกาจคนนี้ผู้หญิงคนนี้ทำลายชีวิตลูกสาวของนาง ผู้หญิงคนนี้สมควรตาย
อู่เย่ว์เหล่มองนางอย่างไม่ใส่ใจบนโลกนี้มีคนอยู่ประเภทหนึ่ง ตัวเองทำอะไรไม่เคยผิด คนอื่นเท่านั้นที่ผิดนางี้เีพูดให้มากความอีก ต่อให้สองแม่ลูกนี้เคียดแค้นนางแล้วอย่างไรล่ะถ้านางมัวแต่นั่งเก็บเอามาใส่ใจคงได้เหนื่อยตายกันพอดี
อู่เย่ว์เดินเยื้องย่างไปนั่งบนเก้าอี้ไม้จากนั้นค่อยๆ เอ่ยออกมา “ถ้าผู้ชายคนนั้นยอมรับผิดชอบหม่าเสี่ยวเฟิ่งจะเป็การดีที่สุด...”
หม่าเสี่ยวเฟิ่งใบหน้าซีดเผือด“ไม่ ท่านแม่ ข้าไม่แต่ง ข้าไม่เอานะ...” ให้แต่งกับหูจื้อคนอัปลักษณ์แบบนั้นเพื่อไปลำบากต่อตลอดชีวิตนางยอมตายเสียยังดีกว่า
กวนซื่อเ็ปใจ “เด็กดีแม่จะหาทางดูนะ แม่จะต้องหาวิธีช่วยเ้าให้ได้...”
“วิธีรึ ข้าก็พอมีอยู่นะ”อู่เย่ว์พูดขึ้น
หัวใจของกวนซื่อบีบรัดอู่เย่ว์ไม่มีทางช่วยเหลือพวกนางสองแม่ลูกด้วยเจตนาดีแน่นอน วินาทีต่อมานางก็เห็นอู่เย่ว์ชี้มาที่ข้อมือของนางแล้วยิ้มพลางพูดว่า“กำไลหยกขาวเนื้อดีคู่นี้ราคาไม่ใช่ถูกๆ ถ้าป้ากวนบอกข้าว่าได้พวกมันมายังไงข้าก็จะช่วยบอกวิธีให้”
หม่าเสี่ยวเฟิ่งลืมเื่ร้องไห้ในทันทีนางหันไปมองกำไลหยกขาวที่มือกวนซื่อ นางรู้ว่าของสิ่งนี้ราคาไม่ใช่ถูกๆแต่ก่อนหน้านี้คิดเพียงว่าสกุลเซวียให้มาเป็ของหมั้น ไม่ได้สนใจอะไรมากแต่ตอนนี้พออู่เย่ว์พูดขึ้นมาก็คงจะไม่ธรรมดา
กวนซื่อลุกลี้ลุกลนสายตาก็เริ่มเลิกลั่ก “ของนี่...ของนี่สกุลเซวียให้มา...”
“ป้ากวนข้าเห็นแก่ที่ช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าจะให้โอกาสอีกครั้ง”
กวนซื่อปิดปากไม่พูดอะไร
อู่เย่ว์ลุกขึ้น สีหน้ายโสขึ้นเล็กน้อย“ป้ากวนว่าใบหน้าของพี่หม่าเป็แบบนี้ เกิดผู้ชายคนนั้นไม่ยอมรับขึ้นมาผู้หญิงที่เสียความบริสุทธิ์ทำตัวผิดศีลธรรม คงต้องถูกจับเข้ากรงหมูเอาตัวไปแช่น้ำ[1]แล้วล่ะนะ...”
หม่าเสี่ยวเฟิ่งรีบเขย่าแขนกวนซื่อ“ท่านแม่ รีบบอกไปสิ รีบพูดไป...ข้าเป็ลูกสาวคนเดียวของท่านแม่นะท่านจะทนเห็นข้าตายได้หรือ...”
ริมฝีปากของกวนซื่อซีดเผือด “คือ...ตอนที่ข้าไปตามหาญาติเ้าที่จวนติ้งกั๋วกงหมอมอแซ่จางให้ข้ามา นางบอกว่า...นางบอกว่า...ห้ามให้เ้ากลับไปได้เื่ฆ่าคนข้าจะทำลงได้ยังไง...นางบอกว่า...อย่างน้อย...ก็ต้องทำให้เ้าไม่มีหน้ากลับไป...”
จางหมอมอ!
วันนั้นคนที่มาบอกนางว่าท่านแม่ป่วยหนักจัดการให้นางนั่งรถม้าลงจากเขาก็คือจางหมอมอ!
“ตอนนี้เ้าจะบอกได้หรือยังว่ามีวิธีอะไร”หม่าเสี่ยวเฟิ่งพูดด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น
“วิธีรึ” อู่เย่ว์ยิ้มเ้าเล่ห์“พรุ่งนี้พอคนของสกุลเซวียมา ก็ขึ้นเกี้ยวของพวกเขาไป”
“ไม่ได้แบบนั้นก็ต้องเป็ม่ายไปตลอดชีวิต...” กวนซื่อส่ายหน้าไม่หยุด
“ไม่ ท่านแม่ ข้าจะแต่ง”บัดนี้นางเสียโฉมไปแล้ว อีกทั้งยังสูญเสียความบริสุทธิ์สกุลเซวียเป็โอกาสสุดท้ายของนาง แต่อู่เย่ว์กุมจุดอ่อนของนางไว้อีกทั้งยังทำร้ายจนนางต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ อู่เย่ว์ไม่ตายนางก็ไม่หายแค้น!
ทันใดนั้นหม่าเสี่ยวเฟิ่งก็แย่งกรรไกรมาจากในมือของกวนซื่อนางพุ่งเข้าไปหมายจะแทงเข้าที่หัวใจของอู่เย่ว์ ทว่าอู่เย่ว์ไหวตัวทันหยิบไม้กระบองออกมาฟาดที่แขนของหม่าเสี่ยวเฟิ่งอย่างแรง หม่าเสี่ยวเฟิ่งคลายมือออกด้วยความเ็ปกรรไกรหล่นลงบนพื้น
นางเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่ง หากตอบโต้แค่นี้ยังทำไม่ได้ก็น่าเสียดายที่ได้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง!
อู่เย่ว์สีหน้าเ็ากว่าเดิมนางหยิบกรรไกรขึ้นมาจี้คอหม่าเสี่ยวเฟิ่ง ออกแรงเล็กน้อยปลายกรรไกรก็ทิ่มเข้าไปที่คอของหม่าเสี่ยวเฟิ่งจนเริ่มมีรอยเื“อย่าคิดว่าข้ากลัวเ้า ข้ามีวิธีจะทำให้เ้าตายทั้งเป็อีกมากมาย”
หม่าเสี่ยวเฟิ่งกัดฟันด้วยความโกรธแค้นพลางมองอู่เย่ว์
ตราบใดที่นางยังมีชีวิตอยู่นางจะไม่มีทางปล่อยอู่เย่ว์ไว้โดยเด็ดขาด!
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97
[1] วิธีการลงโทษในสมัยโบราณของจีนสำหรับผู้ที่ทำผิดประเวณี
833
