'เขารู้ว่าการรบกวนคนอื่นเป็เวลานานนั้นไม่สมควรแต่ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่นเช่นกัน นอกจากจะไม่มีเงินจ้างพี่เลี้ยงแล้วยังมีหนี้สินอีกเป็หางว่าวให้ต้องชดใช้ แล้วเขาต้องทำอย่างไรต่อไป...'
เขามีสีหน้าลำบากใจ ป้าสือรู้สึกผิดเช่นกันแต่เธอเองก็จนปัญญา หลังจากคิดแล้วคิดอีก เธอก็ลูบใบหน้าเล็กๆของเสี่ยวถิงอย่างเบามือ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงขอโทษว่า"ลูกสะใภ้ป้าลาคลอดมาหนึ่งปีแล้ว ถ้าไม่กลับไปทำงาน เกรงว่าจะถูกไล่ออกสองผัวเมียเงินเดือนก็น้อยนิด จ้างพี่เลี้ยงไม่ไหว ก็เลยต้องส่งลูกกลับมา"
เว่ยเจียเห็นป้าสือรู้สึกผิด จึงรีบโบกมือ"ผมเข้าใจครับป้า ผมจะหาทางออกเอง ขอบคุณที่ดูแลเสี่ยวถิงมาตลอดนะครับ"
ยิ่งเห็นเว่ยเจียเข้าใจป้าสือผู้ใจดีก็ยิ่งรู้สึกผิดแต่ทุกบ้านต่างมีปัญหาที่แก้ไม่ตกเหมือนกัน...เธอกับบ้านเว่ยเป็เพื่อนบ้านกันมาหลายสิบปีเห็นเว่ยเจียต้องลำบากหาเลี้ยงชีพด้วยตัวคนเดียว ก็อยากจะช่วยเหลือเท่าที่ทำได้จึงปฏิเสธคำขอร้องของลูกชายที่อยากให้เธอเลี้ยงหลานมาหลายครั้งคอยแวะเวียนมาที่บ้านเว่ยอยู่เสมอ แต่เมื่อสองวันก่อน สามีของเธอก็ได้ยื่นคำขาดบอกว่าลูกชายกับลูกสะใภ้ทะเลาะกันเื่คนเลี้ยงลูกจนบ้านแทบแตกอยู่แล้วถ้าเธอไม่ช่วยจริงๆ บ้านคงแตกแน่ๆ
ในเวลานั้นเสี่ยวถิงที่อยู่ในอ้อมกอดเม้มปากน้อยๆแล้วหันหลังไปหยิบกระต่ายน้อยที่พับจากกระดาษสีชมพูบนโต๊ะอาหารส่งให้เธออย่างเงียบๆเด็กน้อยผู้เฉลียวฉลาดคงจะรู้ว่าอีกนานกว่าจะได้เจอเธออีกครั้ง ถือเป็การบอกลา
ป้าสือถอนหายใจยาวๆเธอยิ้มรับกระต่ายกระดาษมาด้วยความรู้สึกเสียใจ พูดด้วยความรู้สึกผิดว่า"เสี่ยวถิง ป้าขอโทษนะ ป้าต้องไปช่วยเลี้ยงน้องแล้วถ้าป้ากลับมาจะมาเยี่ยมหนูนะ หนูต้องเป็เด็กดีเชื่อฟังน้านะ รู้ไหม"
เสี่ยวถิงพยักหน้าทำให้ผมที่ยังไม่แห้งดีปรกลงมาบนหน้าผาก ดวงตากลมโตดำขลับดูเศร้าสร้อยป้าสือยิ่งรู้สึกะเืใจมากขึ้น ทำได้เพียงกล่าวขอโทษออกมาอีกครั้ง"เสี่ยวเจีย ป้าขอโทษจริงๆ นะ"
"ไม่เป็ไรจริงๆ ครับ ป้าสือ!"เว่ยเจียส่ายหน้าแล้วยิ้มขื่น โอบกอดเสี่ยวถิงไว้"ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณป้าที่คอยช่วยเหลือผมมาตลอด"
เห็นดังนั้น ป้าสือก็ไม่พูดอะไรอีกเธอหยิบกระต่ายกระดาษสีชมพูแล้วลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลเก็บของใช้ส่วนตัวให้เรียบร้อยแล้วเว่ยเจียจึงจูงมือหลานชายตัวน้อยไปส่งเธอที่หน้าประตู
"พอแล้ว ไม่ต้องมาส่งแล้วรีบไปเป่าผมให้เสี่ยวถิงเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบาย" ป้าสือยิ้มแล้วโบกมือบอกให้เขารีบเข้าบ้าน
เธอหันหลังเดินลงบันไดไปเดินไปได้สามก้าวก็หันกลับมามองด้วยความสงสารเว่ยเจียยังคงจับมือเด็กน้อยยืนอยู่ที่ประตูกำลังมองส่งเธอ ใบหน้าขาวซีดผอมซูบแม้จะฝืนยิ้ม แต่ดวงตากลับแฝงไปด้วยความเศร้าโศกอย่างแสนสาหัส
เธอรู้สึกเสียใจมาก อยากเมตตาต่อเด็กๆแต่ก็ไร้ความสามารถ คิดได้ดังนั้น จึงทำได้เพียงเมินหน้าหนีอย่างใจร้ายและรีบเดินลงบันไดจากไป
รอจนเสียงฝีเท้าหนักๆ ของป้าสือเงียบหายไปเว่ยเจียถึงกล้าถอนหายใจ สิ่งที่ตามมาคือความกดดันอย่างมหาศาล
'แล้วหลังจากนี้จะทำอย่างไรดี...'
ในขณะที่จิตใจของเขากำลังว้าวุ่นสายฟ้าพลันผ่าเปรี้ยงลงมา แสงสว่างวาบส่องสว่างไปทั่วห้องโถงของอพาร์ตเมนต์เก่าๆตามมาด้วยเสียงฟ้าคำรามกึกก้อง เสี่ยวถิงใตัวสั่นเทากำชายกางเกงของเขาแน่นความหวาดกลัวของเด็กน้อยดึงเว่ยเจียกลับสู่โลกแห่งความเป็จริง
"โอ๊ะ น้าไม่ดีเอง เหม่อลอยไปได้เรากลับเข้าไปในบ้านกันเร็ว!"เว่ยเจียพูดพลางก้มลงอุ้มหลานชายเดินกลับเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็ว
เขาวางเสี่ยวถิงลงข้างโต๊ะอาหารรีบเป่าผมเด็กน้อยให้แห้ง จากนั้นก็เอาข้าวสวยที่เหลือในตู้เย็นไปอุ่นในไมโครเวฟแล้วตักแกงกะหรี่หมูที่ได้มาจากน้าฟางราดลงไป
เด็กน้อยที่เงียบมาตลอดแววตาเป็ประกายขึ้นมาทันทีเขายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มลงมือกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย
"เสี่ยวถิงชอบกินแกงกะหรี่หมูใช่ไหมน้าเรียนทำอาหารหลายอย่างจากน้าฟางเลยนะ หนูชอบกินอะไรที่สุด ไข่เจียวมะเขือเทศผัดวุ้นเส้นเสฉวน หรือลูกชิ้นหมูตุ่นไต้หวัน?"
เว่ยเจียถามไปเรื่อยๆเด็กน้อยเอาแต่ก้มหน้าก้มตากินข้าว พยักหน้าหรือส่ายหน้าบ้างในบางครั้งแต่ไม่ได้เปล่งเสียงออกมาเลยสักคำ แต่เว่ยเจียก็ยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ
...นี่เป็คำแนะนำของนักบำบัดแม้เด็กจะไม่ตอบ ก็ต้องสื่อสารกับเขาต่อไปให้เขาคุ้นชินกับบรรยากาศการสนทนาในชีวิตประจำวัน เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมเขาก็จะพูดออกมาเอง
เว่ยเจียกำพร้าแม่ั้แ่ยังเด็กสองพี่น้องเลี้ยงดูเด็กคนหนึ่งมาด้วยกัน แม้ไม่ค่อยสะดวกสบาย แต่ก็อบอุ่นและมั่นคงทว่าเื่ไม่คาดฝันมักเกิดขึ้นโดยไม่ทันได้ตั้งตัว เมื่อครึ่งปีก่อนพี่สาวที่ทำงานล่วงเวลามาหลายวัน ลากสังขารที่อ่อนล้าขับรถพาพวกเขาไปเที่ยวสวนสัตว์เพื่อไม่ให้ผิดสัญญาที่ให้ไว้กับเสี่ยวถิง ใครจะรู้ว่าความอ่อนเพลียจะก่อให้เกิดอุบัติเหตุชนประสานงากับรถบรรทุกทรายที่วิ่งสวนมา ทำให้รถชนกันหลายคัน
พี่สาวของเขาเสียชีวิตคาที่เว่ยเจียที่นั่งอยู่ข้างคนขับติดอยู่ในซากรถเ้าหน้าที่ดับเพลิงต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะดึงเขาออกมาจากรถได้แต่ขาซ้ายของเขาแตกละเอียด ต้องนอนรักษาตัวในโรงพยาบาลถึงครึ่งปีกว่าจะหาย
เสี่ยวถิงที่นั่งอยู่เบาะหลังได้รับาเ็สาหัสไม่ถึงแก่ชีวิต แต่หลังจากได้เห็นแม่ตัวเองตายต่อหน้าต่อตาเด็กน้อยก็ป่วยเป็ภาวะทางจิตที่ได้รับผลกระทบจากเหตุการณ์รุนแรงทำให้เด็กน้อยไม่พูดอีกเลย
เว่ยเจียรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดแต่หลังจากรักษาตัวจนหายดีแล้วสิ่งที่ตามมาคือการเรียกร้องค่าเสียหายจำนวนมหาศาลจากอุบัติเหตุต่อเนื่องครั้งนั้นสาเหตุหลักของอุบัติเหตุเกิดจากความอ่อนเพลียของพี่สาวแม้ว่าผู้พิพากษาจะเห็นใจในชะตากรรมของเขา และได้พิจารณาถึงความสามารถในการชำระหนี้ของเขาแล้วลดจำนวนเงินชดเชยลงแต่สำหรับเว่ยเจียที่ไม่มีประสบการณ์ในการทำงานและอายุเพียงยี่สิบปีจำนวนเงินที่ต้องชดใช้ยังคงเป็จำนวนที่สูงเกินเอื้อม...
ในขณะนั้นเองเสี่ยวถิงยื่นช้อนมาจ่อที่ริมฝีปากของเขา ดวงตาโตจ้องมองเขาเป็ประกายส่งสัญญาณให้เขาอ้าปาก เว่ยเจียจึงหัวเราะออกมาอย่างจนใจเพราะไม่อยากแสดงความเศร้าให้เด็กเห็น เขายิ้มแล้วอ้าปากรับช้อนกินข้าวเข้าไปคำใหญ่ แกล้งทำสีหน้าเกินจริง "ว้าว อร่อยจังเลย!"
เสี่ยวถิงหัวเราะให้กับท่าทางตลกๆของเว่ยเจีย แต่เป็รอยยิ้มที่เหมือนยกมุมปากเล็กน้อยเท่านั้นแล้วเด็กน้อยก็กลับไปทำสีหน้าเฉยเมยเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบตามเดิม
เว่ยเจียยิ้มขื่นในใจเอื้อมมือไปขยับเครื่องช่วยฟังที่หูของเด็กน้อยให้เข้าที่เช็ดคราบซอสที่มุมปากหลานชาย พร้อมประกาศก้องด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เสี่ยวถิงน้าจะดูแลหนูเอง ไม่ต้องกลัวนะ"
2K
