สาวใช้ก็ยกอาหารไปวางบนโต๊ะแล้วพากันถอยออกไปอย่างเป็ระเบียบหนานกงเยี่ยนมองจางลี่ที่ยังยืนหัวโด่อยู่ เขาถามนาง “แล้วเ้าทำไมยังไม่ออกไปอีกจะอยู่เกะกะสายตาข้าทำไม”
“อ่า...”จางลี่อึ้งไป นางรีบถอยออกไปอย่างเร็วรี่ หนานกงเยี่ยนไม่สนใจสาวใช้อีกตอนนี้ในห้องเหลือแค่เขากับฮูหยิน เขาจึงหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบกับให้นาง“เ้ากินเยอะๆ หน่อย จะได้มีแรง”
หว่านหรงหน้าร้อนฉ่า! นางก้มหน้างุดๆ กินข้าวอย่างเอียงอาย
หลังจากกินข้าวอิ่มแล้ว หนานกงเยี่ยนก็พาฮูหยินออกไปดูกิจการของตระกูลด้วยกันจางลี่กับแม่นมจางก็ตามคุณหนูของพวกนางไปด้วยวันนี้หนานกงเยี่ยนเลือกไปที่ร้านขายเครื่องประดับก่อนเถ้าแก่ก็รีบออกมาต้อนรับขับสู้อย่างดี ซ้ำยังให้ความเคารพนายหญิงอย่างดียิ่งหนานกงเยี่ยนตรวจบัญชีไปเรื่อยๆ หว่านหรงนั่งดูอยู่ข้างๆนางมองสามีทำงานอย่างเพลินตา แม่นมจางกับจางลี่ก็กระซิบกระซาบคุยกันอยู่ตรงมุมห้องพวกนางเห็นกิจการของตระกูลหนานกงแล้วก็อ้าปากค้างไปรอบหนึ่งนี่เป็เพียงร้านหนึ่งเท่านั้นเองนะพวกนางแอบรู้มาว่าตระกูลหนานกงมีร้านค้ามากมายจนนับด้วยนิ้วมือนิ้วเท้าของพวกนาง 2คนก็ยังไม่พอให้นับเลย คุณหนูของพวกนางช่างวาสนาดีจริงๆ ฮี่ๆๆๆ...
ตกเย็น หนานกงเยี่ยนก็พาฮูหยินไปกินอาหารที่โรงเตี้ยมฮุ่ยิ่เขาสั่งอาหารมากมาย ซ้ำยังสั่งเผื่อสาวใช้ของภรรยาด้วยสาวใช้ทั้งสองได้แยกตัวไปนั่งกินข้าวที่โต๊ะชั้นล่าง ส่วนหนานกงเยี่ยนกับหว่านหรงก็นั่งกินอาหารอยู่ในห้องส่วนตัวบนชั้นที่สองและห้องส่วนตัวก็เป็ห้องเดิมที่เขาใช้เป็ประจำจนแทบจะกลายเป็ห้องประจำของเขาไปแล้ว
ขณะที่กินข้าวหนานกงเยี่ยนก็กระเซ้าฮูหยินว่า “จำได้ไหมห้องนี้ที่เรามากินข้าวด้วยกันอย่างไรล่ะ”
“จำได้เ้าค่ะ”หว่านหรงตอบเสียงเบา แก้มแดงๆ นางจะจำไม่ได้ได้อย่างไรเหตุการณ์ในวันนั้นได้เปลี่ยนชีวิตนางไปตลอดกาล
“ต้องขอบคุณพี่สาวเ้าจริงๆที่วางยาข้ากับเ้าในวันนั้น” หนานกงเยี่ยนพูดยิ้มๆ“ทำให้ข้าได้ฮูหยินงามถึงเพียงนี้”
เขาเชยคางนางแล้วยื่นหน้าไปหอมแก้มนางหว่านหรงหน้าแดง ฉ่า!
นางก้มหน้างุดๆอย่างเขินอาย หนานกงเยี่ยนยิ้มถูกใจแล้วรอยยิ้มของเขาก็หุบลงเมื่อคิดถึงเื่นั้นขึ้นมา“เสียแต่ว่าทำให้คนอื่นเข้าใจเ้าผิดนี่ซิ คิดว่าเ้าแย่งคู่หมั้นพี่สาวตัวเองเ้าอยากจะแก้ข่าวไหม? ข้าจะช่วยแก้ข่าวให้”
“ไม่ต้องหรอกเ้าค่ะใครจะเข้าใจผิดอย่างไรก็ช่างเถอะเ้าค่ะ ขอเพียงท่านพี่ไม่เข้าใจผิดข้าก็พอ”หว่านหรงบอกอย่างไม่อยากคิดแค้นอาฆาตอะไร หนานกงเยี่ยนยิ้ม “ก็ได้ ข้าตามใจเ้า”
ฮูหยินของเขาจิตใจดีงามถึงเพียงนี้นับว่าเป็โชคดีของเขาจริงๆ
หลังจากกินอิ่มแล้ว หนานกงเยี่ยนก็พาฮูหยินกลับบ้าน
หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วหว่านหรงก็นั่งรอสามีอยู่ในห้องนอนหนานกงเยี่ยนอาบน้ำแล้วสวมเพียงอาภรณ์ตัวในเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องนอนหว่านหรงมองสามีที่กำลังเดินเอื่อยๆ เข้ามา นางใจเต้นตึกๆ หน้าแดงระเรื่อหนานกงเยี่ยนนั่งลงบนเตียงมองฮูหยินของเขา สายตาเปี่ยมล้นไปด้วยความรักเขาจับไหล่นาง แล้วถอดอาภรณ์ตัวในออกจากตัวนาง หว่านหรงอายแสนอายแต่ว่านางก็พยายามฝืนข่มความอายเอาไว้ถึงอย่างไรเมื่อคืนสามีก็เห็นเรือนร่างนางหมดแล้ว เขาเห็นทุกซอกทุกมุมนางยังจะต้องอายอะไรอีก แต่ว่ามันก็ยังอายอยู่ดีนั่นแหละ ฉ่า!
“หรงเอ๋อร์ นอนลงซิ”หนานกงเยี่ยนสั่ง หว่านหรงนอนลงไป หนานกงเยี่ยนก็เอาเชือกผ้าสีแดงที่ผูกกับเสาเตียงมามัดข้อมือนางหว่านหรงไม่ขัดขืน นางใจเต้นตึกๆ ด้วยซ้ำ รอคอยให้เขามอบความสุขให้นาง
หนานกงเยี่ยนมัดข้อมือข้างนี้เสร็จแล้วเขาก็ขยับไปมัดข้อมือนางอีกข้าง หว่านหรงนอนกางแขนเปลือยเปล่าอยู่บนผ้าปูเตียงสีแดงสดสีแดงของผ้าตัดกับผิวขาวผ่อง ทำให้นางดูเหมือนปฏิมากรรมชั้นยอดที่์สรรสร้างหนานกงเยี่ยนเอาผ้าปิดตานาง หว่านหรงใจเต้นตึกๆหนานกงเยี่ยนขยับตัวลุกไปทางปลายเท้า เขาก้มลงจูบหลังเท้าขาวผ่องของนางพลางลูบไล้ท่อนขาเรียวสวยข้างนั้นหว่านหรงครางออกมา “อือ...ท่านพี่...”
เจ๋อิซึ่งแอบอยู่ในช่องทางลับเขามองลอดรูเล็กๆ ออกไป เห็นว่านายท่านมัดนายหญิงแล้ว ปิดตานายหญิงแล้วด้วยเขาจึงเปิดประตูทางลับเดินย่องไปที่เตียงด้วยฝีเท้าแ่เบาไร้เสียง ไปยืนอยู่ตรงหน้าเตียงมองดูนายท่านกำลังปรนเปรอนายหญิง หนานกงเยี่ยนเห็นเจ๋อิมายืนดูก็ไม่สนใจเขาพรมจูบขาเรียวงามของนางอย่างหลงใหลเขาคิดอยู่ในใจอยากจะให้เจ๋อิช่วยปรนเปรอนางไปพร้อมๆ กันแต่ว่าจะทำอย่างไรนางจึงจะไม่รู้ตัวนี่ซิความคิดนี้ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด
“อื้อ...ท่านพี่...ข้า...”หว่านหรงครางออกมา นางเสียวสยิวขาจนขนลุกชัน หนานกงเยี่ยนถาม “ข้าอะไรหรือหรงเอ๋อร์?เ้ารู้สึกอย่างไรก็พูดออกมาเถอะ ไม่ต้องอายหรอกข้าจะได้รู้ว่าข้าทำให้เ้าถูกใจหรือไม่”
เขาพูดแล้วพลางพรมจูบไล่ขึ้นไปเรื่อยๆมือก็ลูบไล้ไปด้วย หว่านหรงคราง “ข้า...ข้า...”
นางอายที่จะพูดออกมาหนานกงเยี่ยนก็ไม่ใส่ใจว่านางจะพูดหรือไม่พูด เขาเพียงแค่ปรนเปรอให้นางเยอะๆ ก็พอฮี่ๆๆๆ...
เจ๋อิยืนมองกำมือแน่น เขาอยากจะปรนเปรอนายหญิงแล้ว แต่ว่าเขาก็ยังต้องรอต่อไปรอจนกว่านายท่านจะสั่ง หนานกงเยี่ยนเหล่อมองเจ๋อิที่ยืนเป้ากลางกายตุงออกมาเขาละสายตากลับไปพรมจูบท่อนขาเรียวสวยต่อ เขาจูบขึ้นไปจนถึงเนินกลางกายเขาขยับไปนั่งตรงกลางหว่างขานาง จับขานางอ้าออกใช้มือจับกลีบดอกไม้แหวกออกจนเห็นเกสรสีแดงระเรื่อกลางดอกไม้งาม “เ้างามเหลือเกินหรงเอ๋อร์ของข้า”
“อื้อ...ท่านพี่” หว่านหรงใจเต้นตึกๆนางเสียวๆ จนอยากให้เขาพาไปแตะ์อีกครั้ง หนานกงเยี่ยนก้มลงไปเลียดอกไม้งามหว่านหรงสะดุ้ง “อื้อ!”
แรกเริ่มนางรู้สึกจั๊กจี้แต่ครู่ต่อมานางก็รู้สึกเสียว หนานกงเยี่ยนใช้สองมือแหวกกลีบดอกไม้จนเกสรเผยโฉมออกมาเขาเลียๆ ดูดๆ อย่างหิวกระหาย ทำหว่านหรงครางกระเส่าเลยทีเดียว“อ้า...ท่านพี่...อื้อ...ซี๊ด...”
ความรู้สึกที่ถูกแหกกลีบออกถูกลิ้นร้อนๆ เลียไปทั่วทำให้หว่านหรงเสียวจนแทบขาดใจตายนางร้องครางลั่นเลยทีเดียว “ซี๊ด...ท่านพี่...”
ยิ่งตอนที่เขาดูดๆนางยิ่งเสียวจนแทบบ้าคลั่งเลยทีเดียว มันเสียวมาก เสียวจนนางบอกไม่ถูกในตำรานั่นไม่เห็นมีภาพท่าทางแบบนี้เลย นางไม่รู้ว่าสามีไปจำท่าทางแบบนี้มาจากไหนแต่ว่านางชอบมากจริงๆ นางอยากนอนให้เขาเลียๆ ดูดๆ ทั้งวันทั้งคืนเลยทีเดียว“อ้า...ซี๊ด...ท่านพี่...อ้า...”
เจ๋อิเห็นนายหญิงครางกระเส่าบิดตัวเร่าๆทำเขารู้สึกอยากเอาแท่งหยกสอดใส่เข้าไปในตัวนางยิ่งนัก เขากำมือแน่นยืนอดทนอดกลั้นอยู่ตรงนั้น แท่งหยกของเขามันแข็งขึงชี้เด่เลยทีเดียว
“อ้า...ท่านพี่...ข้า...ข้า...”หว่านหรงแอ่นสะโพกขึ้นบดเบียดกับปากสามี หนานกงเยี่ยนจึงยิ่งดูดๆ เลียๆ ดอกไม้งามดอกนั้นอย่างไม่ทนุถนอมเขาดูดจนเสียงดังจ๊วบๆ เลียจนเสียงดังแผล๊บๆใบหน้าเขาเปื้อนน้ำหวานของนางไปครึ่งหน้าแล้ว จนกระทั่งหว่านหรงทนไม่ไหว“อ้าาาาา...”
นางสุขสมถึง์คาปากสามีหนานกงเยี่ยนเลียกินน้ำหวานของนางครู่หนึ่งแล้วผละออก เขาก้าวลงจากเตียง หลิ่วตาสั่งเจ๋อิเจ๋อิจึงถอดอาภรณ์ออกจนตัวเปลือยๆ แท่งหยกแข็งขึงชี้เด่หากว่าหว่านหรงได้เห็นขนาดแท่งหยกของเจ๋อินางคงผวาแน่นอนเพราะว่ามันใหญ่เกือบเท่าข้อมือนางเลยเชียว
หนานกงเยี่ยนเดินไปยกเก้าอี้มาตั้งหน้าเตียงเขานั่งลงรอดู เจ๋อิก็ขยับไปตรงหว่างขานายหญิง จับแท่งหยกถูไถกับดอกไม้งามหว่านหรงสะดุ้งเสียว “อื้อ!”
เจ๋อิถูๆ ไถๆจนส่วนหัวเปียกเป็มันวาว จากนั้นเขาจึงค่อยๆ กดแท่งหยกเข้ารู์หว่านหรงสะดุ้ง “อื้อ!”
นางรู้สึกเจ็บตึง“ท่านพี่ เจ็บ”
หนานกงเยี่ยนลุกขึ้นก้าวไปชิดเตียงอย่างไร้เสียง เขาขยับไปใกล้ๆกับเจ๋อิแล้วก้มลงไปดูดดอกบัวตูมข้างหนึ่ง เขาพยายามให้ปากทำมุมใกล้เคียงกับเจ๋อิมากที่สุดหากว่าเขากำลังแทงแท่งหยกเข้าไปแล้วก้มลงไปดูดดอกบัวก็ควรจะให้ปากอยู่ในลักษณะนั้นเพื่อที่ฮูหยินจะได้ไม่สงสัย เขาเลียๆ ดูดๆ ดอกบัวข้างนั้น เจ๋อิก็ค่อยๆดันแท่งหยกเข้ารู์อย่างทนุถนอม เขารู้ว่านายหญิงยังเจ็บๆ อยู่ต่อให้เขาอยากทำแรงๆ ขนาดไหนเขาก็ต้องอดทนอดกลั้นเอาไว้จะทำให้นางเจ็บจนเข็ดขยาดไม่ได้!
“อา...ท่านพี่...”หว่านหรงครางออกมา นางเจ็บล่างแต่ว่าเสียวบนทำให้ความรู้สึกเจ็บๆ กลายเป็พอทนได้นางอยากเห็นหน้าสามี แต่ว่าเขาเอาผ้าปิดตานางเอาไว้ นางจึงมองไม่เห็นอะไรนอกจากผ้ากับแสงตะเกียงรางๆ ที่ลอดเข้ามาใต้ตา นางพยายามถูศีรษะกับฟูกนอนหวังให้ผ้าปิดตาหลุดออกแต่ว่าผ้าก็มัดเอาไว้แน่นจนไม่อาจหลุดหรือขยับเขยื้อนได้เลย
หนานกงเยี่ยนเหลือบเห็นนางพยายามเอาผ้าปิดตาออกเขาจึงผละจากดอกบัวบอกน้ำเสียงดุๆ ว่า “หรงเอ๋อร์ อย่าเอาผ้าออกไม่เช่นนั้นข้าจะโกรธเ้าแล้ว”
“ท่านพี่แต่ว่าข้าอยากเห็นหน้าท่านนี่” หว่านหรงบอกเสียงอ่อน หนานกงเยี่ยนกล่อม “เด็กดีเชื่อฟังข้านะ อย่าพยายามเอาผ้าปิดตาออกอีกนะ แล้วข้าจะทำให้เ้ามีความสุขที่สุด”
“เ้าค่ะ”หว่านหรงรับคำอย่างเชื่อฟัง เขาชอบมัดนางแบบนี้นางก็ไม่ขัดขืนอะไรตราบเท่าที่เขาไม่ได้ทำอะไรที่วิตถารหรือทำให้นางเ็ป นางจะยอมเชื่อฟังเขาก็ได้ถึงอย่างไรเขาก็เป็สามีของนางแล้ว อีกทั้งคืนที่ผ่านมาเขาก็ทำให้นางมีความสุขมากจริงๆ
เจ๋อิแอบถอนหายใจโล่งอกเขากลัวว่าผ้าปิดตาจะหลุดแล้วนายหญิงจะเห็นว่าคนที่กำลังทะลวงรูนางเป็เขาไม่ใช่นายท่าน!
เขาค่อยๆดันแท่งหยกเข้าไปจนสุดแล้วค่อยๆ ขยับแทงเข้าออกเบาๆ หว่านหรงเสียวจนเริ่มคราง“อา...”
หนานกงเยี่ยนก้มลงไปดูดดอกบัวต่อผิวนางเนียนนุ่มจริงๆ ทำเขาอดทนดูอยู่เฉยๆ ไม่ไหว ต้องเข้ามาร่วมปรนเปรอนางอีกคนหว่านหรงเสียวบนเสียวล่างจนเริ่มครางกระเส่า “อ้า...ท่านพี่...อื้อ...”
หนานกงเยี่ยนอยากลูบไล้นางแต่ว่าถ้าเขาทำแบบนั้นนางได้รู้แน่ว่ามีคนจับต้องนาง 2 คน เขาจึงได้แต่ใช้ปากอย่างเดียว เขาดูดๆ เลียๆยอดดอกบัวที่ชูชันสู้ลิ้น อา...ดอกบัวนางช่างอร่อยเหลือเกิน!
เจ๋อิขยับกระแทกกระทั้นเร็วขึ้นรู์รัดเขาแน่นมาก ทำเขาทนไม่ไหวต้องทะลวงรูนายหญิงแรงๆ หว่านหรงครางกระเส่า“อ้า...ท่านพี่...ข้า...ข้า...ซี๊ด...”
หนานกงเยี่ยนได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งดูดๆเลียๆ ดอกบัวงาม หว่านหรงยิ่งครางดังขึ้น “อ้า...ท่านพี่...ท่านพี่...”
เจ๋อิทะลวงรูตับๆๆๆ...
เขากัดปากกลั้นเสียงครางจนริมฝีปากล่างเป็รอยฟันจางๆหนานกงเยี่ยนเลียๆ ดูดๆ อย่างเอร็ดอร่อย จนหว่านหรงตัวเกร็ง ครางเสียงดังลั่น“อ้าาาาา...”
นางหอบหายใจสะท้อนสะท้าน“แฮ่กๆ ท่านพี่ พอก่อน ข้าไม่ไหว มันสะ...เสียวเกินไป”
หนานกงเยี่ยนผละจากดอกบัวงามเขามองดูนางอย่างรักใคร่ ถามว่า “มีความสุขไหม?”
“อื้อ...เ้าค่ะ”หว่านหรงครางตอบ “ท่านพี่ หยุดก่อน...”
เจ๋อิไม่หยุดเขายังคงกระแทกกระทั้นทะลวงรูนายหญิงอย่างอดทนอดกลั้นไม่ไหวแล้วหว่านหรงเสียวจนสุขสมอีกครั้ง “อ้าาาาา...”
นางหอบหายใจนอนหมดเรี่ยวหมดแรง ครางเสียงแหบแห้ง “อื้อ...ท่านพี่ พอก่อน”
หนานกงเยี่ยนมองดูนางเขาไม่ได้สั่งให้เจ๋อิหยุด เขาปล่อยให้เจ๋อิทำต่อไปจะว่าเขาจิตใจวิปริตก็ได้ เขาชอบเห็นนางเสียวแทบขาดใจตายใบหน้านางช่างเย้ายวนปลุกความเป็ชายให้ตื่นตัว ถึงเขาจะไม่มีแท่งหยกแล้วแต่ว่าอารมณ์ความ้าปลดปล่อยยังมีอยู่ ทุกครั้งที่เห็นนางสุขสมเขาก็จะรู้สึกเหมือนตนเองเป็ผู้ชนะมันเป็ความรู้สึกที่บอกไม่ถูกว่าเขารู้สึกอย่างไร แต่ว่าตอนที่เขามองนางอย่างนี้เขาถูกกระตุ้นจนสัญชาตญาณความเป็ชายตื่นตัวถึงขีดสุดแล้วเขาก็จะรู้สึกสุขสมจนเหมือนยังมีแท่งหยกอยู่ ตรงนั้นจะมีน้ำขาวขุ่นไหลออกมา
เจ๋อิกระแทกกระทั้นต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งนายหญิงสุขสมอีกเจ็ดแปดครั้ง เขาจึงได้สุขสม แท่งหยกเกร็งกระตุก “โอ...”
เขารีบกัดปากกลั้นเสียงครางปลดปล่อยธารขุ่นไว้ในกายนายหญิง หว่านหรงหอบหายใจถี่ๆ นางเหน็ดเหนื่อยจนแทบอยากจะหลับไปเสียเดี๋ยวนั้นท่านพี่ของนางช่างมีแรงล้นเหลือจริงๆ นางไม่รู้ว่าตัวเองเสพสมกับสามีนานเท่าไหร่นางรู้แต่ว่าคล้ายกับเนิ่นนานมาก
เจ๋อิดึงแท่งหยกออกมาเขาก้าวลงจากเตียง หยิบอาภรณ์ขึ้นมาสวมแล้วเดินไปทางช่องทางลับหนานกงเยี่ยนก็ยกเก้าอี้ไปวางที่เดิมอย่างแ่เบายิ่งเขาล่ะอยากจะถีบเจ๋อิสักที มันสุขสมแล้วก็ไม่ช่วยเขาเก็บเก้าอี้เลย! มันน่าะโถีบขาคู่จริงๆ ชิ!
เขาเก็บเก้าอี้แล้วจึงย้อนกลับไปที่เตียงนั่งลงบนเตียง แกะเชือกออกจากข้อมือฮูหยิน หว่านหรงนอนหมดเรี่ยวหมดแรงจนผ้าปิดตาถูกแก้ออกไปนางจึงมองสามีตาปรือๆ “ท่านพี่...”
หนานกงเยี่ยนยิ้มให้นางหว่านหรงบอกเสียงแหบ “ขอน้ำสักถ้วยเถอะเ้าค่ะ”
หนานกงเยี่ยนขยับตัวไปรินน้ำชาให้นางพลางประคองศีรษะนางขึ้น หว่านหรงจิบน้ำชาอึกๆ นางมองสามีอย่างรักใคร่สุดหัวใจเขาดีกับนางถึงเพียงนี้ นางจะไม่รักเขาได้อย่างไร
จนนางดื่มน้ำชาหมดถ้วยแล้วหนานกงเยี่ยนจึงถาม“เอาน้ำอีกไหม?”
“พอแล้วเ้าค่ะข้าอยากนอนแล้ว” หว่านหรงบอก หนานกงเยี่ยนจึงดึงถ้วยชาไปจากมือนางเขาวางถ้วยชาไว้ในถาดแล้วขยับไปนอนข้างๆ นาง ดึงนางมากอดหว่านหรงขยับตัวซุกสามีอย่างรู้สึกอบอุ่นใจ หนานกงเยี่ยนนอนกอดนางทั้งสองหลับไปด้วยกัน
จนกระทั่งเกือบเที่ยง หนานกงเยี่ยนจึงได้ตื่นขึ้นมา เขาขยับตัวลุกขึ้น ทำให้หว่านหรงลืมตาตื่น“เวลาใดแล้วเ้าคะ?”
หนานกงเยี่ยนหันไปมองแสงแดดนอกหน้าต่าง“ยามอู่แล้วกระมัง”
เขาลูบๆ ศีรษะนาง“เ้านอนต่อเถอะ”
“ท่านพี่ตามใจข้าเช่นนี้ไม่ดีนะเ้าคะ”หว่านหรงเย้า หนานกงเยี่ยนยิ้มให้นาง “เ้าเป็ฮูหยินข้า ไม่ต้องทำอะไรมากหรอกแค่คอยดูแลบ่าวไพร่ทำงานก็พอ อีกทั้งพ่อแม่ข้าก็ตายหมดแล้วเ้าจึงไม่ต้องตื่นแต่เช้าไปคารวะพ่อแม่สามี ไม่ดีหรือ?”
“ก็ดีอยู่หรอกเ้าค่ะแต่ว่าท่านพี่คงจะเหงามากเลยใช่ไหมเ้าคะ?” หว่านหรงมองสามีอย่างเห็นอกเห็นใจนางรู้ว่าเขาสูญเสียพ่อแม่ไปใน่านางเคยได้ยินบ่าวเก่าแก่เล่าว่าครอบครัวของสามี พ่อแม่ลูกรักใคร่กลมเกลียวกันดีเขาต้องสูญเสียคนในครอบครัวไปย่อมเสียใจมากแน่นอน หนานกงเยี่ยนพยักหน้า “อืมเมื่อก่อนเหงา แต่ว่าตอนนี้ข้ามีเ้าแล้ว ไม่เหงาแล้วล่ะ”
หว่านหรงยิ้ม หนานกงเยี่ยนบอก“ข้าไปอาบน้ำก่อน เ้าก็อาบน้ำเถอะ กินข้าวแล้วข้าจะพาเ้าไปดูร้านขายผ้าของเรา”
“เ้าค่ะ”หว่านหรงรับคำ หนานกงเยี่ยนลุกออกจากเตียงเดินไปที่เรือนข้างๆ
แม่นมจางกับจางลี่ที่คอยเตร็ดเตร่อยู่หน้าเรือน พอเห็นนายท่านออกจากห้องไปแล้วพวกนางก็แง้มประตูยื่นหน้ามองเข้าไปในห้อง “คุณหนูเ้าคะ”
หว่านหรงเห็นแม่นมจางกับจางลี่จึงสั่ง“เตรียมน้ำร้อนให้ข้าเร็ว ข้าจะอาบน้ำ”
“เ้าค่ะ”จางลี่รับคำสั่ง สาวใช้ที่อยู่แถวนั้นก็รีบไปเตรียมน้ำร้อนให้นายหญิงทันทีแม่นมจางเดินเข้าไปในห้อง นางจัดแจงรวบม่านมุ้งไปไว้ด้านข้าง พลางถามเสียงเบาว่า “เมื่อคืนนายท่านดีกับคุณหนูไหมเ้าคะ?”
“แหม ต้องดีซิป้าเมื่อคืนข้าได้ยินเสียงคุณหนูร้องดังซะขนาดนั้น” จางลี่พูดแทรกขึ้นมาหว่านหรงหน้าแดง ฉ่า!
เห็นทีนางต้องพยายามกลั้นเสียงบ้างแล้วแต่ว่าเพราะท่านพี่นั่นแหละ ทำให้นางเสียวถึงขนาดนั้น นางเลยเผลอร้องเสียงดังจนต้องอับอายบ่าวไพร่เช่นนี้ถ้าจะโทษก็ต้องโทษท่านพี่ของนางนั่นแหละ
“พรุ่งนี้นายท่านจะพาคุณหนูไปเยี่ยมบ้านเดิมเวลาใดเ้าคะ?”จางลี่ถาม เพราะตามธรรมเนียมแล้ว สตรีที่แต่งงานแล้ว ในวันที่ 3หลังจากแต่งงานต้องพาเขยกลับไปเยี่ยมพ่อตาแม่ยายที่บ้านเดิมของภรรยา
“อืม ไม่รู้ซิถ้าอย่างไรข้าจะถามท่านพี่อีกทีล่ะกัน” หว่านหรงบอก นางขยับตัวออกจากผ้าห่มแล้วนางก็นึกได้ว่านางไม่ได้สวมอะไรเลย นางจึงหน้าแดงๆ จับผ้าห่มเอาไว้แล้วกระมิดกระเมี้ยนลุกออกจากเตียงโดยเอาผ้าห่มคลุมตัวอีกหนแม่นมจางก็ทำเป็ไม่รู้ไม่เห็น จางลี่ก็เช่นกัน ก็นะนายท่านกับคุณหนูของพวกนางกำลังข้าวใหม่ปลามันนี่นา ฮี่ๆๆๆ...
“นายหญิงเ้าคะน้ำร้อนเต็มอ่างแล้วเ้าค่ะ” สาวใช้ร้องบอกอยู่หน้าประตู หว่านหรงจึงตอบ “อืม”
แล้วนางก็จับผ้าห่มคลุมตัวเอาไว้เดินไปทางห้องอาบน้ำด้านหลังจางลี่รีบตามไปรับใช้ แม่นมจางก็จัดแจงเก็บที่หลับจัดที่นอนตอนที่นางจัดที่นอนอยู่นั้นนางบังเอิญเห็นเชือกผ้าสีแดง 2เส้นผูกอยู่กับเสาเตียงตรงหัวเตียงทั้ง 2 ต้น นางคิดว่าเป็เชือกที่ใช้ผูกม่านมุ้งกระมังนางจึงไม่ได้เก็บออกไป เพียงแต่จับเชือกทั้ง 2 เส้นนั้นไปไว้ที่ด้านข้างหัวเตียงนางเห็นผ้าผืนหนึ่งคล้ายสายรัดเอวนางจึงเก็บผ้าผืนนั้นไปใส่ตะกร้า รอให้สาวใช้เอาไปซัก
หลังจากอาบน้ำแต่งตัวแล้ว หว่านหรงก็ไปที่ห้องโถง นางนั่งกินข้าวกับสามีขณะที่กินอยู่นั้นนางก็ถามว่า “ท่านพี่เ้าคะ พรุ่งนี้ข้าต้องกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมท่านพี่จะไปเวลาใดเ้าคะ?”
“ตื่นเมื่อไหร่ก็ไปเมื่อนั้นเถอะ”หนานกงเยี่ยนบอกอย่างไม่ใส่ใจ กลับไปเยี่ยมบ้านเดิมภรรยาไม่ใช่เื่ที่เขาต้องใส่ใจจริงๆนั่นแหละ เขาใส่ใจแค่ว่าฮูหยินของเขาต้องพักผ่อนให้เพียงพอก็พอแล้วดังนั้นนางตื่นตอนไหน ก็เอาที่นางสะดวกเถอะ
“เอ่อ...แล้วถ้าข้าตื่นยามอู่เหมือนเช่นวันนี้อีกล่ะเ้าคะท่านพ่อมิรอแย่หรือเ้าคะ?” หว่านหรงมองสามี หนานกงเยี่ยนบอก“เ้าจะตื่นตอนไหนก็ตอนนั้นแหละ ไม่จำเป็ต้องรีบตื่นแต่เช้าการนอนพักผ่อนของเ้าสำคัญกว่าเื่อื่นดังนั้นเ้าไม่ต้องกลัวว่าใครจะว่าเ้าหรอก ข้าไม่ว่า แล้วใครหน้าไหนจะกล้าว่าฮูหยินข้าล่ะ”
“แต่ถ้าพรุ่งนี้พวกเราไม่ไปแต่เช้าท่านพ่อต้องว่าข้าแน่ๆ เ้าค่ะ” หว่านหรงบอกอย่างกังวล หนานกงเยี่ยนวางตะเกียบลงจับมือนางกุมเอาไว้ “เ้าไม่ต้องกังวลไป พ่อตาไม่กล้าว่าเ้าหรอกถ้าเขากล้าดุด่าเ้าแม้ครึ่งคำ ข้าจะตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลหว่านเสียเลย”
“ท่านพี่ก็พูดเกินไป”หว่านหรงบอก หนานกงเยี่ยนยิ้ม “เ้าไม่ใช่คนของตระกูลหว่านอีกแล้วสตรีที่แต่งงานออกไปก็เหมือนน้ำที่สาดออกไปแล้วนั่นแหละตอนนี้เ้าเป็คนตระกูลหนานกงดังนั้นเ้าต้องวางท่าทางให้สง่าผ่าเผยให้สมกับที่เป็ฮูหยินข้าข้าไม่กลัวฟ้ากลัวดิน ดังนั้นฮูหยินข้าจะกลัวฟ้ากลัวดินได้อย่างไรเ้ากลัวคนได้แค่คนๆ เดียว นั่นก็คือข้าอย่างไรล่ะ”
Donate
เชิญบริจาคให้ไรท์ได้ทาง บัญชี ธ.กสิกรไทย
เลขบัญชี 084-3-79715-6
ชื่อบัญชี น.ส.แสงแข ช้วนใย
หรือทาง True Money wallet :098-651-1489
จะบริจาค 1 บาท 2 บาทก็ได้ค่ะ
ติดตามข่าวสารและพูดคุยกับไรท์เตอร์ได้ทาง
เพจ readfree.in ค่ะ
https://www.facebook.com/readfree.in/
ทางเว็บไซต์ www.readfree.in ค่ะ
และทาง Line Official Account : https://lin.ee/qEBuZvK
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านค่ะ
2K
