ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        เมื่อยืนอยู่บนต้นเหอเถา ทิวทัศน์ของเรือนทั้งหลังก็สู่สายตา พวกเขาเห็นเฉียวซื่อกับซ่งเป่าจูเดินออกมาและรีบวิ่งไปทางหมู่บ้านสกุลซย่า เวลานี้จิ่นเซวียนและซ่งจื่อเฉินกระซิบกระซาบกันสองสามประโยค พวกเขาตัดสินใจจะจัดการเฉียวซื่อ

        “ภรรยา เจ้ากลับไปพักที่เรือนหอของพวกเราก่อน ข้าจะไปหาพวกเขา” ซ่งจื่อเฉินให้จิ่นเซวียนแอบกลับเรือนหอไปก่อน ส่วนเขาจะจัดการเรื่องอื่นเอง

        “ข้าเชื่อในตัวท่าน ข้าเป็นกำลังใจให้” จิ่นเซวียนตบไหล่ซ่งจื่อเฉินเบาๆ จากนั้นก็กลับเรือนหอไปด้วยวิชาตัวเบา

        “เป่าจู นังสารเลวนั่นเป็นวรยุทธ์ มิรู้นางหนีไปที่ใดแล้ว”

        “ท่านแม่ นางเป็นผู้มีพระคุณของพวกเรา หากท่านพ่อรู้ว่าพวกเราไล่นางไป จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ”

        “หึ นังสารเลวนั่นทำตัวอวดดี กล้ามาขัดขืนข้า หากนางมิกลับมา ย่อมดีที่สุด”

        “ท่านแม่ ท่านทำตัวมิน่าเคารพเลยจริงๆ ข้าเพิ่งเคยได้ยินคนด่าลูกสะใภ้ของตนเองว่าสารเลวเช่นนี้” จู่ๆ ซ่งจื่อเฉินก็มาปรากฏตัวอยู่ข้างหลังพวกนาง สองแม่ลูกตกใจยิ่งนัก เมื่อได้ยินเสียงของซ่งจื่อเฉิน พวกนางหันมามองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนก

        “ครานั้นหากท่านมิได้วางแผนจับท่านพ่อ คิดว่าท่านพ่อจะแต่งงานกับท่านหรือ？ท่านลืมไปหมดแล้วหรือว่าตลอดหลายปีมานี้ ท่านพ่อดีกับพวกท่านเพียงใด เวลานี้ท่านยังอยากใช้ภรรยาของข้ามาเครื่องมือทำมาหากิน คิดว่าท่านจะทำได้หรือขอรับ?” ซ่งจื่อเฉินจงใจเล่าเรื่องก่อนแต่งงานของซ่งผิงกับเฉียวซื่อออกมา เฉียวซื่อฟังแล้วหน้าแดงก่ำ

        นางวางแผนจับซ่งผิงจริง มิเช่นนั้นคุณสมบัติอย่างนางมีหรือจะได้แต่งเป็นภรรยาของซ่งผิง

        “จื่อเฉินเอ๋ย ข้าทำเพื่อเจ้านะ ข้าเก็บตำลึงไว้ให้เจ้า ในวันข้างหน้า หากเจ้าเดินทางไปเข้าร่วมการสอบคัดเลือกช่วงวสันต์ เจ้าจะได้มิต้องกังวลว่าจะมิมีค่าเดินทาง”

        “ท่านทำเพื่อสิ่งใด ท่านย่อมรู้ดีอยู่แก่ใจ และข้าเองก็เช่นกัน ข้าจะมิพูดให้มากความ แต่ท่านทำให้ภรรยาของข้าโกรธ ท่านต้องไปรับนางกลับมา”

        ซ่งจื่อเฉินหันหลังกลับบ้านทันทีที่เอ่ยจบ เฉียวซื่อกลัวว่าเขาจะเอาเรื่องนี้ไปบอกซ่งผิง นางเลยรีบวิ่งมาจับตัวซ่งจื่อเฉินเอาไว้ “จื่อเฉินเอ๋ย เจ้าอย่าบอกพ่อของเจ้าเลย ข้าขอร้อง”

        “พี่ห้า ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ขอร้องท่านอย่าทำให้พวกเราลำบากเลยนะเจ้าคะ” ซ่งเป่าจูเองก็หวาดกลัวเช่นกัน ซ่งจื่อเฉินเย็นชาอยู่เป็นนิจ เมื่อใดที่เขาโกรธ เขาจะมิฟังผู้ใดทั้งสิ้น

        แม้แต่ท่านพ่อยังต้องฟังซ่งจื่อเฉิน หากท่านพ่อรู้เรื่องนี้เข้า นางคงจบมิสวยแน่

        “นั่นคือแม่ของเจ้า มิใช่แม่ของข้า” ซ่งจื่อเฉินพูดทิ้งท้ายไว้และสะบัดเฉียวซื่อออก

        “เป่าจูเอ๋ย พวกเราจะทำอย่างไรกันดี หากพ่อของเจ้ารู้เข้า เขาต้องหย่าขาดข้าแน่” เฉียวซื่อถูมือไปมาอย่างร้อนรน ก่อนหน้านี้ซ่งผิงรู้ว่านางกับสะใภ้ใหญ่ว่าร้ายซ่งจื่อเฉิน เวลานี้นางทำให้ซย่าจิ่นเซวียนโกรธจนหนีไปอีก ซ่งผิงต้องหย่ากับนางแน่

        “ท่านแม่ พวกเรารีบไปห้ามพี่ห้ากันเถิดเจ้าค่ะ” ซ่งเป่าจูรีบวิ่งตามซ่งจื่อเฉินไปทันทีที่นางตั้งสติได้

        “เฉินเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไร？สีหน้ามิดีเลย เจ้ามิได้บอกว่าจะพาเซวียนเซวียนไปเดินเล่นหรือ？” ซ่งจื่อเฉินเพิ่งถึงบ้าน ซ่งผิงก็ร้องทักมาจากข้างใน ในลานบ้านยังมีซย่าตงชิง ซ่งหยวนหยวน เฉินซื่อ รวมถึงพานซื่ออยู่

        พวกนางกำลังเก็บผัก เตรียมนำไปทำอาหารเย็นกัน

        “เซวียนเซวียนมิกลับมาแล้ว ท่านแม่ไล่นางไปแล้วขอรับ” คำพูดของซ่งจื่อเฉินทำให้ทุกคนตกใจ

        “สามี ข้าโดนใส่ร้าย！” เฉียวซื่อร้องขอความเป็นธรรมตั้งแต่ยังมิเข้าบ้าน

        “ท่านแม่ ท่านคงมิได้ไปบังคับเซวียนเซวียนให้เอาสินสมรสมาให้ท่านเก็บไว้หรอกนะเจ้าคะ” ซย่าตงชิงพอจะเดาได้

        “น่าสับสนยิ่งนัก สินสมรสของตนเอง แต่กลับมิอาจเก็บเอาไว้ได้ ท่านมีสิทธิ์อะไรมาเก็บเอาไว้เอง” สิ้นเสียงของซย่าตงชิง ซ่งผิงก็อารมณ์เสียขึ้นมา

        “ท่านพ่อ ตามกฎบ้านซ่ง พี่สะใภ้ห้าต้องให้ตำลึงกับท่านแม่ แต่นางมิยอมให้ นี่มิได้หมายความว่านางดูถูกตระกูลซ่งของพวกเราหรือเจ้าคะ？” ซ่งเป่าจูต้องการใช้กฎปิดปากทุกคน สตรียังมิออกเรือนกล้ามาพูดเรื่องนี้ ช่างน่ารังเกียจจริงๆ

        เฉินซื่อมิชอบน้องสามีผู้นี้ นางอยากให้ซ่งเป่าจูเดือนร้อนเสียจริง

        “ท่านพ่อ ข้ารู้ว่าเพราะเหตุใดเซวียนเซวียนถึงโกรธมากเช่นนี้ ก่อนหน้านี้ข้าไปจัดของขวัญกับเซวียนเซวียน ซ่งเป่าจูถูกใจปิ่นปักผมทองของเซวียนเซวียนเข้า นางเลยจะแย่งมา มิเพียงเท่านั้น ท่านแม่ยังอยากได้เงินสินสมรสของเซวียนเซวียนอีกด้วยเจ้าค่ะ” ซย่าตงชิงตัดสินใจยืนข้างจิ่นเซวียน นางจึงบอกเรื่องที่เฉียวซื่อกับลูกสาวขู่เอาสินสมรสของจิ่นเซวียนให้ซ่งผิงรู้ ซ่งผิงมีโทสะไม่น้อย

        สารเลว เฉียวซื่อปรายตามองซย่าตงชิงอย่างอาฆาต ซย่าตงชิงมิได้กลัวนาง แม้กระทั่งสะใภ้อีกสองคนยังรู้สึกว่านางทำเกินไป

        “ท่านแม่ เซวียนเซวียนคือผู้มีพระคุณของบ้านเรา ท่านทำกับนางเช่นนี้ น่าผิดหวังจริงๆ เจ้าค่ะ” ลูกสะใภ้คนโปรดของเฉียวซื่อยังมิคิดจะช่วยนาง น่าปวดใจยิ่งนัก

        “เฉียวจินฮวา เจ้าอยากได้เงินจนบ้าไปแล้วหรือ？สตรีโหดเหี้ยมเช่นเจ้า มิอยากเห็นเฉินเอ๋อร์ได้ดี แล้วยังไล่ภรรยาของเขาไปอีก” ซ่งผิงคิดเรื่องบังคับหย่าภรรยามานานแล้ว เมื่อนึกถึงซ่งจื่อเฉิน เขาก็ยิ่งปวดใจ

        จิ่นเซวียนผู้นี้รักในคุณธรรมและมีน้ำใจ แม้แต่พ่อแท้ๆ ที่ทำให้นางมิพอใจ นางยังมิไว้หน้าเขา แล้วนับประสาอะไรกับเฉียวซื่อ

        “สามี ให้อภัยข้าอีกสักหนเถิดเจ้าค่ะ”

        “ท่านพ่อ พวกเราแยกบ้านกันเถิดขอรับ ข้าใช้ชีวิตเช่นนี้มานานเกินพอแล้ว ท่านแม่มิชอบข้ามาตลอด ก่อนหน้านี้ร่างกายของข้ามิแข็งแรง นางก็เอาแต่ด่าทอข้าว่าคนพิการ เวลาที่พวกท่านมิอยู่บ้าน แม้กระทั่งอาหาร นางยังมิยอมให้ข้ากินเลยขอรับ ตัวข้าคนเดียวทนเรื่องพวกนี้ได้ แต่ข้ามิอาจทนเห็นนางรังแกภรรยาของข้าได้ ร่างกายข้าเพิ่งหายดี นางก็ให้พวกเราสามีภรรยาส่งเงินให้นางเดือนละหนึ่งร้อยตำลึงแล้ว เงินหนึ่งร้อยตำลึงมิใช่ใบไม้นะขอรับ” ซ่งจื่อเฉินมิกลัวว่าคนจะหัวเราะเยาะเขา หากเขาต้องทนอยู่กับเฉียวซื่อต่อ เขาต้องเป็นบ้าแน่

        สะใภ้ทั้งสามคนต่างคิดว่าเฉียวซื่ออยากได้เงินจนเลอะเลือนไปแล้ว ให้เงินเดือนละหนึ่งร้อยตำลึง นางคิดได้อย่างไร ซย่าจิ่นเซวียนมิใช่พวกนางที่จะยอมให้ผู้อื่นมารังแกได้

        หากพวกนางคือจิ่นเซวียน พวกนางคงเลือกออกจากบ้านนี้ไปเช่นกัน

        “เฉียวจินฮวา ชะตาชีวิตสามีภรรยาของพวกเราจบกันเพียงเท่านี้” ยิ่งคิดซ่งผิงยิ่งเสียใจ เงินเดือนๆ ละหนึ่งร้อยตำลึง เขาเองก็ยังหามิได้มากเช่นนั้นเลย หากอยู่กับสตรีเช่นนี้ต่อไป เขาอาจจะทำให้ซ่งจื่อเฉินเดือดร้อนในไม่ช้า

        ซ่งจื่อเฉินต้องการแก้แค้น เขาจึงต้องการเงินไปเกณฑ์ทหารและซื้อม้า เงินเก็บที่มีอยู่ที่ร้านแลกเปลี่ยนเงินยังมีไม่พอเสียด้วยซ้ำ

        “สามี ท่านอย่าทิ้งข้า” เฉียวซื่อเดินน้ำตานองหน้าเข้ามาจับมือซ่งผิง ซ่งผิงสะบัดแขนออกอย่างรังเกียจ

        “สายเกินไปแล้ว ข้าให้โอกาสเจ้ามาตั้งหลายหน แต่เจ้ากลับทำให้ข้าผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เฉียวจินฮวา เรื่องที่เจ้ารังแกเฉินเอ๋อร์ ข้ารู้มานานแล้ว และข้าคงหย่าขาดเจ้าไปนานแล้ว หากมิเห็นแก่หน้าลูกๆ แต่หนนี้เจ้าทำเกินไปจริงๆ”

        “ท่านพ่อ อย่าหย่าท่านแม่เลยเจ้าค่ะ จากนี้ข้าจะมิไปแย่งของพี่สะใภ้ห้าแล้ว จริงๆ นะเจ้าคะ” ซ่งเป่าจูร้องไห้อย่างร้อนรน นางมิคิดว่าผลที่ตามมาจะร้ายแรงถึงเพียงนี้

        “ท่านพ่อ ได้โปรดเห็นแก่หน้าพวกเรา ให้โอกาสท่านแม่อีกสักหนเถิดนะเจ้าคะ” การที่ซ่งผิงบังคับหย่าภรรยาเกี่ยวพันถึงผลประโยชน์ของหลายฝ่าย เฉินซื่อจึงมิยินดีกับบทสรุปนี้นัก

        “คนบ้านเจ้าใหญ่ ข้ารู้ว่าเจ้ากังวลสิ่งใด แม้ข้ากับแม่ของเจ้าจะอยู่กันมิรอด แต่ข้าจะมิทอดทิ้งพวกเจ้าหรอก” ซ่งผิงตัดสินใจแล้วว่าจะหย่าเฉียวซื่อ จากนั้นจึงพาซ่งจื่อเฉินไปใช้ชีวิตกันอย่างสงบ

        “ท่านพ่อ แล้วข้าเล่า ท่านมิต้องการข้าแล้วหรือเจ้าคะ？” ซ่งเป่าจูที่มีน้ำตานองหน้ามองซ่งผิง ซ่งผิงมิสนใจนาง “ข้ามิมีลูกสาวไร้ศีลธรรมเช่นเจ้า ในเมื่อเจ้าชอบแม่ของเจ้าถึงเพียงนั้น เจ้าก็ไปอยู่กับนางเถิด”