“พระเ้า...ไม่อยากเสร็จเลย...กระแทกเธอมันสุดๆ”เด่นภูมิเงยหน้า ละห่างผลแตงโม ระบายเสียงครางพอใจ เขาเกิดความบ้าคลั่งในเพลงกามกระชั้นกายไม่พัก เรี่ยวแรงคล้ายลูกคลื่น เบาแรง ก่อนหยุดทำร้ายเธอแต่เพียงแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น
เด่นภูมิหยุดเคลื่อนไหวมือทั้งสองข้างจับข้อพับเข่า ดันไปข้างหน้า วางเข่าสาวข้างศีรษะส่งผลให้บั้นท้ายเธอลอยขึ้น เขาหยิบหมอนมารองใต้ก้นเธอเพื่อให้มันอยู่ในท่วงท่าที่้า
“คราวนี้ล่ะ มันกว่าเดิมแน่”เด่นภูมิมัน แต่เธออาจร้าวระบมมากขึ้นหลายเท่า
ร่างกายเธอเหมือนถูกตอกเสาเข็มทิ่มแทงหนักๆ แรงๆ ความเ็ปตามเขา้า ไม่ต้องเอ่ยถึง มากยิ่งกว่ามากเจ็บยิ่งกว่าเจ็บ ร้าวรานลึกสุดแสน ช่องทางรักตอนนี้เหมือนอยู่ในแนวดิ่งเมื่อเขาขยับเอวลงมา แท่งเนื้อร้อนดิ่งลงไปเบื้องล่างอย่างลึกล่ำตอกทุกความรู้สึกก่อนหน้านี้เพิ่มระดับคูณร้อย
“โอ้ว...มันดีมากดีเหลือเกิน”
“เจ็บ...เบาค่ะพี่ภูมิ...เจ็บ...อา”อีกคนเปล่งเสียงแห่งความสุข อีกคนกำลังอยากให้่เวลานี้หยุดลง
ทว่าเวลาไม่เอื้อกับปรียาวดีสักนิดกลั่นแกล้งเธอให้ได้รับความรู้สึกนี้ และบาง่ ปรียาวดีอดคิดไม่ได้ว่าเวลาหยุดเดิน แต่เขาไม่หยุดพักเหนื่อย หรือแม้แต่นำตัวเองไปยังอีกฝั่งกระโจนใส่ตัวเธอ ร่างกายสาวช้ำแล้วช้ำอีก ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ประหนึ่ง้าให้เธอสะสมความปวดร้าวหรือจนกว่าเขาพอใจ
“อา...”ถึงเวลาแห่งอิสรภาพเสียงที เมื่อเขาเดินทางมาถึงจุดหมาย หยุดแช่ตัวในครั้งสุดท้ายมิวายป้อนความเจ็บให้คู่นอน ดูดเนินอกสาวจนเกิดรอยแดงก่ำก่อนพลิกกายลงนอนข้างร่างอรชรหอบหายใจแรง จากความเหนื่อยล้า
หนังเื่เก่ามาฉายใหม่วนๆ ซ้ำๆ พอหนังจบลง เด่นภูมิแต่งตัว เดินออกจากห้องโดยไม่พูดไม่จา ไม่ปลอบไม่ขอโทษกับความรุนแรงที่ฝากไว้กับตน ปล่อยให้เธอนอนร้องไห้ อย่างเดียวดายตามลำพัง
บทที่ 2
เกาะนางแอ่นเกาะแห่งการท่องเที่ยวของภูเก็ต อยู่ห่างจากฝั่งประมาณหนึ่งร้อยห้าสิบกิโลเมตรบนเกาะแห่งนี้แบ่งเป็สองด้าน ด้านหนึ่งเป็สถานที่ท่องเที่ยว มีรีสอร์ท ร้านอาหารร้านสะดวกซื้อ ผับบาร์ และมีเรือท่องเที่ยวตามเกาะต่างๆ ไว้บริการนักท่องเที่ยวสถานพยาบาลขนาดกลางก็มีเช่นกัน อาจพูดได้ว่า มาเที่ยวที่นี่มีครบครัน
ส่วนอีกด้านจะเป็พื้นที่ส่วนตัวเป็เกาะรังนกใหญ่เป็อันดับสามของภาคใต้มีคนงานทั้งชายและหญิงราวสามสิบคนทำงานอยู่ที่นี่ เ้าของอาณาจักรมูลค่าสูงไม่ได้มีแค่ธุรกิจนี้เพียงอย่างเดียว เขามีกิจการหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือรีสอร์ทใหญ่สุดและดีสุดอีกด้านหนึ่งของเกาะ
เด่นภูมิในชุดเสื้อยืดสีเทากับกางเกงยีนส์สีเข้มขับเรือเร็วมาจอดตรงหัวสะพาน ที่ทอดยาวสู่เกาะ ไม่ต้องเดินลุยน้ำมนูลูกน้องคู่ใจก้าวลงจากเรือเป็คนแรก พร้อมกับกระเป๋าเดินทาง ตามมาด้วยเด่นภูมิและคนสุดท้ายคือรวิพร ทั้งสามเดินไปยังตัวเกาะ
“ที่นี่ดูสงบนะคะพี่ภูมิ”รวิพรแม้รู้จักเด่นภูมิมาพักหนึ่ง แต่เพิ่งเคยมาเกาะนี้ครั้งแรก
“ที่นี่ไม่ค่อยต้อนรับคนมันก็เลยเงียบ ต่างกับอีกด้าน ครึกครื้นจนน่าปวดหัว” เด่นภูมิตอบรวิพรยิ้มเกาะแขนเขา ทั้งสองเดินไปคุยกันไป จนกระทั่งถึงบ้านพัก
“สวัสดีค่ะนายหัว” หน่อยคนงานในไร่วางไม้กวาด ยกมือไหว้เ้านาย “ห้องที่นายหัวสั่งให้ทำความสะอาดหน่อยทำเสร็จแล้วนะคะ”
“เอ๋ไปไหนล่ะเธอถึงได้มาทำความสะอาดบ้านแทน” เด่นภูมิยังไม่แก่ เขาจำได้ว่า ตนสั่งให้ใครทำ
“พี่โต้งโทรมาหาพี่เอ๋ค่ะว่าที่รีสอร์ทพนักงานแม่บ้านไม่พอ เพราะลางานพร้อมกันสองคนค่ะ เลยให้พี่เอ๋ไปช่วยงาน”
“งั้นเธอเอากระเป๋าของคุณกิมไปเก็บที่ห้องที”หน่อยรีบทำตามคำสั่ง “กิมหิวมั้ย พี่ไม่ได้บอกให้น้าสายทำอาหารไว้ให้เราไปกินกันที่รีสอร์ทดีกว่านะ ที่นั่นอาหารอร่อย บรรยากาศดีด้วย”
“ได้ค่ะพี่ภูมิ” สองหนุ่มสาวเดินไปยังเรือเร็วอีกครั้งก่อนเด่นภูมิจะขับเรือไปยังฝั่งรีสอร์ต
997
