"เห้อ..."ซินถอนหายใจออกมาแรงๆ เทเซียสค่อยๆคลายกอดออกอย่างช้าๆเพราะคิดว่าซินคงจะรำคาญตนเอง "ไม่ได้ทานอะไรเลยหรอ? สักนิดก็ไม่?"ซินถามด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
"ไม่"เทเซียสตอบ แววตาดูดีใจขึ้นมาเล็กน้อยที่ซินยอมคุยกับตนเองแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเขายังรู้สึกไม่มั่นใจมากนักว่าซินจะหายโกรธเขา
"แค่ผมไม่คุยด้วยแค่นี้เนี่ยนะ!?"ซินถามออกมาเสียงดุนิดๆ
"ไม่รู้สิ...แต่มันทานไม่ลงเฉยๆ...รู้สึกเหมือนบางสิ่งบางอย่างในชีวิตมันหายไปจนทำอะไรต่อไม่ได้"เทเซียสตอบด้วยน้ำเสียงแ่เบา ซินเม้มปากเล็กน้อย ในใจแอบรู้สึกผิดที่เป็ต้นเหตุทำให้เทเซียสเป็แบบนี้
"ไปทานข้าวก่อน เดี๋ยวผมทำกับข้าวให้ทาน"ซินพูดก่อนจะจับมือเทเซียสแล้วเดินออกจากห้องไปที่ห้องครัว "นั่งรอก่อนแป๊บนึงนะครับ เดี๋ยวทำข้าวผัดให้ทาน"ซินพูดก่อนจะเริ่มทำอาหาร
"ทานข้าวด้วยกันนะ..."เทเซียสพูดพร้อมกับกอดซินไว้หลวมๆจากทางด้านหลัง ซินนิ่งเงียบยังไม่ทันได้ตอบอะไรออกมา "นะครับ...ทานข้าวเป็เพื่อนพี่หน่อยนะครับ ขอร้อง..."
"อื้ม"ซินตอบรับในลำคอเบาๆ "ไปนั่งก่อน กอดไว้แบบนี้ผมทำอาหารไม่สะดวก"ซินพูดสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พยายามที่จะไม่แสดงอารมณ์อะไรออกมา พร้อมกับเริ่มทำอาหารไปด้วย
"กลับมานอนกับพี่เหมือนเดิมได้ไหมครับ?"เขาไม่ฟังคำพูดไล่ของซินแล้วถามออกมาอีก แล้วซินเงียบไปอีกเช่นเคยไม่ได้ตอบอะไรออกมา "ยังโกรธพี่อยู่หรอ?"
"พี่เทเซียส"เทเซียสชะงักกึกอีกครั้งเมื่อซินเรียกชื่อเต็มของตนเอง "ไปนั่ง มากอดแบบนี้ผมทำอาหารไม่สะดวก"ซินพูดสั่งอีกครั้งโดยที่ไม่สนใจคำถามก่อนหน้านี้ของเทเซียสเลยสักนิด
เทเซียสค่อยๆคลายกอดออกอย่างช้าๆแล้วเดินมานั่งรอตรงโต๊ะอาหารภายในห้องครัว ซินใช้เวลาสักพักหนึ่งในการทำอาหาร ก่อนจะถือจานสองใบที่มีข้าวผัดมาที่โต๊ะแล้วทั้งสองก็เริ่มทานกันทันที
"แล้วนี่พี่มาทำไม? มาทำอะไร?"ซินเริ่มถามขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบที่ชวนให้อึดอัด
"มาง้อซิน...อยากคุย อยากเจอหน้า อยากกอด...อยากจูบ..."เทเซียสตอบแล้วพูดเสียงแ่ในประโยคสุดท้าย "ซินไม่ยอมอ่านแชทพี่เลย พอโทรหากลับเป็พี่ซาร์ที่รับสาย แต่ก็คิดอยู่แล้วแหละว่าซินต้องให้พี่ซาร์เป็คนรับสายแทน"
"เดี๋ยวนี้เรียกชื่อแล้วหรอ..."ซินพูดถามด้วยน้ำเสียงงึมงำเบาๆแต่เทเซียสพอจะได้ยินอยู่ดี
"ซินยังเรียกพี่ว่าเทเซียสเลย..."เทเซียสตอบกลับ เขาไม่ได้อยากจะทำแบบนี้ด้วยซ้ำ แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้เรียกซินแบบนั้น และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอะไรดลใจให้เขาตอบแบบนั้นออกไป การที่เขาตอบแบบนี้มันอาจจะทำให้ซินคิดว่าเขาประชดกลับรึเปล่า
"กลับมานอนกับพี่เหมือนเดิมได้ไหม?...ตัวเล็ก"เทเซียสถามออกมาอีกครั้งโดยใช้คำเรียกเดิม เพราะในใจจริงๆของเขาแล้วเขาชอบการที่ได้เรียกซินว่าตัวเล็กมากกว่า
"ผมสงสารพ่อแม่ พี่ซาร์แล้วก็พี่ตะวัน พอโกรธพี่ก็มาอยู่นี่ได้วันเดียวเอง แล้วจะให้กลับไปนอนกับพี่เหมือนเดิมเนี่ยนะ"ซินพูด เทเซียสนิ่งเงียบไป...
"ถ้าไม่อยากนอนกับพี่ก็ไม่เป็ไร"เทเซียสตอบพร้อมกับทานข้าวไปด้วย ซินถึงกับชะงักกึกทันที สถานการณ์ตอนนี้เหมือนกับว่าทั้งสองห่างเหินกันมาก ทั้งลักษณะการพูดคุยและการตัดสินใจสิ่งต่างๆ
หากเป็ในเื่ที่จะอยู่ด้วยกัน เทเซียสมักอ้อนวอนอยากจะให้ซินไปอยู่กับตนเองเสมอ แต่ครั้งนี้เขากลับยอมปล่อยซินให้ได้ทำในสิ่งที่ตนเองเองตัดสินใจ
แล้วทั้งสองเงียบไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีก ต่างคนต่างทานข้าวของตนเองด้วยความรู้สึกอึดอัดในใจกันทั้งคู่ เมื่อเรียบร้อยแล้วเทเซียสเป็ฝ่ายนำจานไปล้างเก็บ
"ขอโทษที่มารบกวนนะ...ตัวเล็กอยากทำอะไรก็ทำเถอะ พี่จะเคารพการตัดสินใจของตัวเล็ก"เทเซียสพูด
"อื้ม...ครับ"ซินตอบ ในใจรู้สึกเจ็บจี๊ดเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ของเทเซียส
"พรุ่งนี้...จะให้พี่มารับมาส่งไหม?"เขาถาม
"ไม่ต้องก็ได้ครับ เดี๋ยวผมให้พี่ซาร์มารับมาส่งเอง"ซินตอบ
"โอเค...งั้นพี่กลับก่อนนะ"เทเซียสตอบก่อนจะพูดลา ซินพยักหน้ารับอย่างช้าๆ เทเซียสเดินออกไปทันที โดยที่ซินเดินออกมาส่งถึงหน้าบ้าน เมื่อเทเซียสขับรถออกไปแล้วเขาจึงกลับเข้าบ้าน
"อะ...อ้าว พี่ตะวันกลับมาั้แ่เมื่อไหร่ครับเนี่ย?"ซินพูดถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เมื่อกลับเข้ามาที่ห้องนั่งเล่นแล้วเห็นตะวันนั่งคุยเล่นอยู่กับซาร์และเดวิด
"สี่ห้านาทีที่แล้วเอง"ตะวันตอบ "พี่เห็นซินอยู่กับเทเซียสในห้องครัวอ่ะ...พี่เลยไม่กล้าเข้าไปกวน"ซินชะงักไปอีกครั้งเมื่อตะวันพูดถึงเทเซียส จากนั้นเขาค่อยๆเดินไปนั่งโดยที่ไม่ได้ถามอะไรออกมาอีก
"แล้วเป็ไง? กลับมาคุยกันเหมือนเดิมแล้วใช่ไหม?"ตะวันถามออกมาอีก
"ไม่รู้สิครับ...กลับมาคุยกันเหมือนเดิมแล้วมั้ง..."ซินตอบ "แต่มันกลับรู้สึกอัดอัดกว่าเดิมยังไงก็ไม่รู้"ซินก้มหน้าแล้วพูดออกมาเบาๆ ดวงตากะพริบถี่ๆเพื่อกลั้นน้ำตาไว้ ในใจรู้สึกอึดอัดมากๆจนอยากจะร้องไห้ออกมาหนักๆ
"ไม่ไหวก็ร้องออกมาไม่ต้องกลั้นไว้"เดวิดพูดขึ้นมาเมื่อเห็นอาการของซิน ซินถึงกับตาค้างเล็กน้อยด้วยความใ น้ำตาที่พยายามจะกลั้นไว้ไหลหยดลงมาอย่างห้ามไม่ได้
"ผม...ผมแค่อึดอัดเฉยๆ"ซินพูดพร้อมกับยกมือปาดน้ำตาบนพวงแก้มออก พยายามที่จะไม่ให้น้ำตามันไหลออกมา
"รู้สึกอึดอัดยังไง? พอจะพูดออกมาได้ไหม?"ตะวันถาม เขาถามแบบนี้เพราะแค่จะให้ซินได้ระบายออกมา
"ผมไม่รู้ แต่ั้แ่ที่คุยกับพี่เซียสผมก็รู้สึกอึดอัดแปลกๆ รู้สึกเหมือนเริ่มห่างกันมากกว่าเดิม...ไม่กล้าจะเข้าใกล้กันมากนัก..."ซินตอบ
"ติดเทเซียสแล้วล่ะสิ...อยากจะมากกว่าแค่คุยกันใช่ไหม? อยากกอด อยากจับมือ อยากแตะเนื้อต้องตัวกันด้วยใช่ไหม?"ตะวันถามออกมาอีก ซินหันมองด้วยสายตาลังเลเล็กน้อย
"ดูก็รู้ว่าใช่"ซาร์พูดแทรกขึ้นมา
"สมเพชตัวเองจัง รู้สึกเหมือนเป็เด็กน้อยเลย"ซินพูดออกมาพร้อมกับทำท่าหัวเราะกลบเกลื่อน
"ไม่เห็นเป็ไรเลย มันยังดีกว่าไม่เป็ตัวของตัวเองหนิ"ตะวันพูดกลับแล้วส่งยิ้มเผื่อว่าซินจะไม่คิดมากไปมากกว่านี้
"แล้วมีอะไรจะให้ช่วยอีกรึเปล่า? ถ้าไม่มีจะได้โทรหาลูกน้องให้มารับ"เดวิดพูดขัดขึ้นมา
"ไม่มีแล้วครับ"ซินตอบ
"ไม่ต้องให้ลูกน้องมารับหรอก เดี๋ยวกูส่งกลับเอง"ซาร์พูดแล้วลุกขึ้น เดวิดมองก่อนจะลุกตาม "ไปด้วยไหม?"ซาร์หันมาถามตะวัน
"ไม่ล่ะ ไปส่งแล้วรีบกลับมาเถอะ ผมไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนล่ะ"ตะวันตอบแล้วลุกขึ้นเดินขึ้นห้องเพื่อที่จะไปอาบน้ำ
"งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งเดวิดก่อนนะ"ซาร์หันมาพูดกับซิน ซินพยักหน้ารับก่อนที่เขาจะเดินออกไปพร้อมกับเดวิด ซินยังคงนั่งนิ่งอยู่คนเดียวสักพัก...
กริ๊งงง~! กริ๊ง~!
จู่ๆเสียงโทรศัพท์ของเขามีเสียงดังขึ้นมา ซินย้ายเดินไปนั่งอีกที่หนึ่ง ซึ่งตรงหน้ามีโทรศัพท์ของเขาอยู่ เขายกขึ้นมาแล้วมองดูสักพัก ลังเลนิดหน่อยที่จะกดรับสาย...
"ฮะ...ฮัลโหลครับ"
662
