นางร้าย(RETURN)

    บทที่ 12 ร้ายเหมือนเดิม

    บทที่ 12

    ร้ายเหมือนเดิม

              มาร์วินรีบวิ่งออกมาจากหอประชุมเห็นเดียร์ล้มลงกับพื้นร้องไห้เอามือจับแก้มตัวเองส่วนน้ำพริกยืนเท้าเอวมองหน้าเดียร์อย่างเอาเ๱ื่๵๹ พร้อมกับคนมุงดูอยู่เต็มไปหมด 

             "เดียร์ขอโทษพี่น้ำพริกด้วยนะคะที่ไปถามพี่วิน แต่เดียร์ไม่รู้จริงๆว่าพี่วินมีคู่หมั้นแล้วแล้วหนูก็ไม่คิดจะแย่งไปจากพี่น้ำพริกเลยนะคะ"เดียร์พูดพร้อมร้องไห้อยากมาเสียงดัง

              อะไรอีกเนี่ย!!อยู่ๆยายเด็กนี้ก็วิ่งมาชนฉัน ล้มลงไปเอง แถมยังตบแก้มตัวเอง แล้วมาโวยวายร้องไห้ฟูมฟายว่าฉันทำร้ายฮัลโหลลล เธอเป็๲นางเอกนะ อย่างมาแย่งบทตัวร้ายของฉันสิ !! 

             "น่าสงสารเดียร์จัง"

            "พี่น้ำพริกทำไมร้ายจัง"

            "น่ากลัวจังผู้หญิงคนนี้"

            "หน้าตาก็ดีแต่ทำไมนิสัยเสียจัง"

           "พี่วินไม่น่าหมั้นกับคนแบบนี้เลยเนาะ"

              เสียงซุบซิบนินทาดังไปทั่วหน้าหอประชุมคนเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆเพราะน่าจะเลิกรับน้องพอดี 

              "ทำร้ายคนอื่นทำไมหะน้ำพริก"พี่วินวิ่งเข้ามาถามฉันเสียงเครียดพร้อมกับช่วยพยุงเดียร์ให้ลุกขึ้นมา ฉันแอบเห็นนังเด็กนั้นยิ้มเยาะเบาๆก่อนจะแกล้งเจ็บเหมือนเดิม 

             "ค่ะ พริกทำเองข้อหาหมั่นไส้ มีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ" ชั้นตอบออกไปเสียงปกติทั้งๆที่ในใจกำลังนับ 1-10 ไม่ให้กระโจนออกไปตบเด็กสตอฯนั้นยังไงทุกคนก็คิดว่าฉันเป็๲คนทำอยู่แล้วนิ แก้ตัวไปก็ไม่มีประโยชน์ไม่มีใครเชื่อนางร้ายอย่างฉันอยู่แล้ว

             "ขอโทษน้องเขา เดี๋ยวนี้ ก่อนพี่จะหมดความอดทน"พี่วินเดินเข้ามาจับข้อมือฉันอย่างแรง พร้อมกับจ้องตาไม่กระพริบ

              "ทำไมต้องขอโทษด้วยคะ"เอาสิ จ้องมาจ้องกลับไม่โกงจ้า 

              "น้ำพริกจะขอโทษไหม"พี่วินเพิ่มแรงบีบตรงข้อมือฉันจนเจ็บไปหมดน้ำตาเริ่มคลอเบ้า ได้เอาจะเอาแบบนี้ก็ได้ 

              "ปล่อยมือพริกค่ะขอโทษแล้วจะจบทุกอย่างใช่ไหมคะ" ฉันถามพี่วินเสียงสั่น พอกันทีฉันเบื่อเ๱ื่๵๹บ้าๆแบบี้เต็มทนแล้วรู้สึกเจ็บทั้งกายและใจ 

              "ใช่"พี่วินปล่อยมือฉันออก 

             "งั้นทุกคนฟังไว้เลยนะขอโทษด้วยแระกันที่เคยไปตบไปตีเพื่อแย่งผู้ชายคนนี้ต่อไปนี้ใครจะเข้าหาผู้ชายคนนี้ก็ตามสบาย เพราะเรากำลังจะถอนหมั้นกันแล้วไม่มีพันธะผูกพันกัน ต่างคนต่างอยู่" ฉันพูดเสียงดังใส่หน้าพี่วินและเดินออกมาจากวงล้อมทันที พร้อมกับชนเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนดูเหตุการณ์

             "เจ็บไหมคะ"พี่เกียร์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ห่วงใย ฉันส่ายหัว พร้อมกับร้องไห้ออกมาเสียงดัง 

             "พี่ไม่ได้หมายถึงเจ็บตัวพี่หมายถึงใจเราอ่ะเจ็บมากไหม" พี่เกียร์ลูบหัวปลอบฉัน พร้อมกับพาไปที่รถของพี่เขา 

              "ร้องออกมาให้พอนะคะแล้วอย่าร้องไห้ให้กับผู้ชายเ๯้าชู้ หูเบา คนนั้นอีก" เกียร์พูดปลอบพลางจับข้อมือของน้ำพริกที่เป็๞รอยแดงขึ้นมาดู

              ทำไมถึงได้ใจร้ายกับผู้หญิงตัวเล็กๆแบบนี้ได้เพราะเขารู้ดีว่าความจริงเป็๲ยังไง ตอนนั้นน้ำพริกยังไม่วางสายจากเขาแล้วเขาได้ยินเสียงน้ำพริกทุกอย่าง ว่ามีคนมาชนแล้วล้มลงเองแถมยังมาใส่ร้ายว่าน้ำพริกเป็๲คนตบอีก