โซ่ตรวนใจ

        ​

        วันรุ่งขึ้น

        ราหุลมารับนานีไปเที่ยวรอบเมือง “พาอานีช่าไปด้วยดีไหมครับ” แม่นมของอนูปต้องการให้อนูปปรับใจกับอารีน่าตามลำพัง “ดีค่ะ หลานหนูกำลังคุยเก่ง เอารถเข็นเด็กไปด้วย” มีราตื่นเต้นจะได้เป็นพี่เลี้ยงเด็กในวันนี้ อนูปวิ่งกำลังกายในตอนเช้าในย่านMarika เส้นทางวิ่งใหม่สำหรับเขา เขาวิ่งตามถนนนักวิ่งของเมืองจอร์เจียมุ่งหน้าขึ้นเนินเขาลูกเล็ก ระยะทางวิ่งราว 8ไมล์ ชายหนุ่มมองหาร้านขายน้ำดื่ม แวะเข้าร้านขายของชำเป็นชาวอินเดีย “สวัสดีครับ” รามนารถหนุ่มวัย45ปีเจ้าของร้านขายของชำ “สวัสดีครับ” อนูปหยิบขวดน้ำดื่ม พร้อมเหรียญลงบนโต๊ะเก็บเงิน “ขอบคุณครับ” รามนารถพิจารณารูปพรรณสัณฐาน "น้องชายของคุณหมออรุณใช่ไหม” อนูปพยักหน้ารับ “ในที่สุดผมได้เจอน้องชายของเขา “ รามนารถเพื่อนรุ่นพี่สนิทกับอรุณ ” คุณได้โปรดรอผมที่นี่นะครับ พี่ชายคุณฝากผมซื้อสมุนไพรรักษา เอ่อ… เอาเป็นว่าคุณไปถามเองเถอะว่า เขาจะเอาไปทำอะไร รอสักครู่นะ” อนูปเฝ้ารอดูว่า สิ่งของที่ว่าคืออะไร “นี่คือยาสำหรับอะไรผมไม่รู้ ผมรู้มาว่าพี่ชายของคุณกำลังทดลองรักษาหลายโรค ซึ่งสมุนไพรนี้ผมได้มาจากธิเบต มันอาจจะเป็นยารักษาสารพัดโรคจริงๆ” อนูปรับห่อกระดาษสีชมพูมีอักษรภาษาจีนขีดเขียนเต็มห่อ “พี่ชาย...เอ่ออ เสียชีวิตแล้วครับ” รามนารถถึงกับทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความเสียใจ “คุณพูดอะไร อรุณ คุณหมอใจบุญคนนั้นจากพวกเราไปแล้ว ไม่น่าเลย พระเจ้าพระองค์ใจร้ายจริงๆ” สายน้ำตาร่วงเต็มไปหน้าของรามนารถ “มาดูอะไรกับผม” พ่อค้าใจซื่อจับจูงมืออนุปเข้าไปในร้าน “พี่ชายคุณบอกผมไว้ ถ้าว่างเมื่อไรในเอาขวดไวน์พวกนี้ไปตรวจดูว่ามียาอะไรผสมอยู่อะไรทำนองนี้” อนูปก้มหยิบขวดไวน์ปี 1960ในลังกระดาษ ไวน์รุ่นเดียวกันที่จินนี่กระดกขึ้นดื่มต่อหน้าของเขา “มันตกตะกอนเท่านั้นเองครับ” ชายหนุ่มไม่ได้สนใจเรื่องไวน์แดงเท่าไหร่ ทั้งคู่นั่งพูดคุยกันจนเวลาล่วงไปจวบหนึ่งชั่วโมง “ผมขอตัวกลับก่อน ส่วนห่อสมุนไพรนี้ ผมขอฝากไว้ก่อน และขวดไวน์แดงในลังนี้ ทั้งสองอย่างผมจะมารับเองครับ” รามนารถสวมกอดร่างของอนูปแน่น “น่าเสียดายที่พี่ชายของคุณไม่เห็นทายาทในเวลาที่เขามีชีวิตอยู่”

        อนูปหันหลังวิ่งกลับไปที่คอนโดมิเนียมIron Wings ภายในห้อง 1909 กำลังวุ่นวายเรื่องพาอานีช่าไปเที่ยวในวันนี้ “ผมจะทำหน้าพี่เลี้ยงเองครับ ไม่ต้องห่วงเธอครับ” คุณหมอราหุลอุ้มทารกน้อยชูขึ้นสูง อานีช่าตื่นเต้นเมื่อได้ยินคำว่าชายหาด “หนูชอบน้ำทะเลมาก แม่รู้ ห้ามร้องไห้งอแง เข้าใจหรือเปล่า” อนูปเปิดประตูบ้านเข้ามา ใบหน้าสดชื่นเมื่อเห็นรอยยิ้มทารกน้อย “ตกลงจะทิ้งพ่อไปจริงๆเหรอครับ” มีราโวยวายขึ้นอย่างเร็ว “พี่พูดอะไร หลานกำลังตื่นเต้น ยิ้มไม่หุบ ดูซิตอนนี้หน้าบึ้งแล้ว อดพาจนได้ พี่ไม่น่ากลับมาตอนนี้เลย” อนูปถอดเสื้อกีฬาทิ้งลงในตระกร้า “ที่พี่พูดเพราะ พี่จะไปด้วย เราสองคนไม่ได้ไปเที่ยวกันหลังจากวันนั้น”

        “ไม่ได้ค่ะ พี่ไปเที่ยวที่อื่น พวกเรารีบไปกันเถอะ ก่อนที่ตัวแสบน้อยจะเบะปากร้องไห้ Non Stopค่ะ” มีราทั้งดันทั้งผลักร่างของทุกคนให้เดินออกไปจากบ้าน “ฮ่าๆๆได้ครับ คุณน้อง” อนูปโอบร่างของอารีน่า พร้อมจุมพิตที่กลุ่มผมหนาของเธอ “อาบน้ำเถอะค่ะ มาทานอาหารเช้านะคะ” ทันใดนั้นเสียงกดกริ่งดังขึ้น อนูปคว้ามือของเขาไว้แน่น “ผมจะเปิดเองครับ คุณเตรียมอาหารเช้ารอผม”

        เสียงพูดคุยระหว่างชาร์มากับฮารีมดังขึ้น ทำให้อนูปแง้มประตูเล็กน้อย “มาทำไมวะ” คานโอบร่างของชาร์มา “ขอยืมห้องนอนสักชั่วโมง” ชาร์มาผลักร่างของเขา ดันประตูเข้ามาข้างใน “ขอหนูเข้าไปข้างในค่ะ อาจารย์” อนูปจำยอมถอยร่างออกมา ชาร์มาวิ่งเข้าไปในห้องครัว “ทำไมพูดเเบบนั้น เธอขี้อายนายก็รู้”

        คานสวมกอดร่างของเพื่อนรัก “เจออานีช่าตื่นเต้นมาก ส่งเสียงกรี๊ดจะไปเที่ยว” อนูปหัวเราะเช่นกัน “มาทำอะไรตอบมาก่อน” คานกระซิบเบาๆ “วันนี้พ่อของเธอนัดฉันไปคุย เธอขอมาพบพี่อารีน่าก่อน” อนูปกอดคอเพื่อนรัก “ฉันตกงานแล้ววะ” อนูปเล่าให้ฮารีมฟังตั้งแต่ต้น “ผู้หญิงอะไรทำไมเลวขนาดนี้วะ” อนูปดันร่างของเพื่อนติดกำแพง “อย่าบอกชาร์มา ฉันเบื่อการทะเลาะ คิดจะกลับไปอินเดีย หลบหนีไปพักสมอง ฉันรับไม่ไหว เจอหน้าไอ้วินัยเมื่อไร มันตายแน่” ฮารีมปลอบใจเพื่อนต่อ “ใจเย็นๆ ตอนนี้มันอยู่อังกฤษ เมียท้องได้6เดือน ถ้าเป็นนายก็ต้องทำแบบนั้น” อนูปตบฝ่ามือบนผนังด้วยอารมณ์โกรธ “บอกพวกเราตรงๆซิวะ ตอนนี้ดานิมไม่กล้ามาหาฉัน กลัวมาเฟียการุซิงห์ พวกเราแทบไม่เจอหน้ากันเลย ”

        ฮารีมได้เบาะแสเพิ่มเรื่องการค้าของเถื่อนของการุซิงห์เพิ่มขึ้น ในใจฮารีมมั่นใจว่าวันใดวันหนึ่ง ความจริงต้องปรากฏขึ้นมาแน่นอน “นายต้องระวังตัวไว้ด้วยออกวิ่งทำไมวะ ช่วงนี้วิ่งในห้องยิมไปก่อน ส่วนดานิมมันไม่ขึ้นมาเพราะมันคอยระวังคนแปลกหน้าเข้าออก นายพาอารีน่าไปเที่ยวเปลี่ยนบรรยากาศ ส่วนฉันไปพบว่าที่พ่อตาก่อน”

        ชาร์มาต้องการรู้เรื่องของจินนี่ เพราะอะไรถึงกลับมาอยู่ที่นี่ “ทุเรศจริงๆผู้หญิงคนนี้” อารีน่าไม่กล้าเล่าต่อเรื่องอนูปถูกเชิญออกจากการสอน “ชาร์มา ผมว่าเราไปได้แล้ว คุณพ่อของคุณรออยู่นะครับ” ร่างของชาร์มาออกมาพร้อมกล่องอาหาร2กล่อง “นั่นอะไร เราไม่ได้ไปปิกนิคนะครับ”

        “เอาไปฝากคุณพ่อค่ะ” ชาร์มารีบกล่าวลาเพราะฮารีมดึงร่างของเธอ อนูปขำให้อาการเร่งรีบของเพื่อน “ฮ่าๆๆ เขากลัวคุณจะไม่แต่งงานกับเขา ชาร์มา” อนูปยืนมองทั้งคู่ก้าวเข้าไปในลิฟต์โดยสาร “เธอลืมแว่นตากันแดด ค่ะ” ร่างของอารีน่าถูกช้อนขึ้นในท่าเจ้าสาว “ปล่อยฉันลงค่ะ” อนูปส่ายหน้าไม่ปล่อย “วันนี้ทุกคนพร้อมใจให้เราอยู่กันตามลำพัง โชคดีแบบนี้ ผมไม่ปล่อยคุณแน่” อารีน่าซบใบหน้าที่แผงอกของเขา “อนูป ผลตรวจของจิตแพทย์ คุณยังไม่ได้ให้ฉันอ่านนะคะ” อนูปแทบโยนเธอลงบนพื้นห้อง “คุณคิดว่าผมเป็นโรคจิตจริงๆใช่ไหม”

        “คุณมีอารมณ์ร้อนมากจนไม่ฟังเหตุผลของคนอื่น ฉันไม่พูดดีกว่าค่ะ” ศีรษะของเธอพิงหัวไหล่ หญิงสาวครุ่นคิดความสุขเช่นนี้จะเหลืออีกกี่วัน อนูปปล่อยร่างของเธอลง “วันนี้พาผมไปวัดนะครับ” แขนทั้งสองข้างของอารีน่าคล้องลำคอของเขา ดวงตากลมโตส่งสายตาออดอ้อนแบบอ่อยๆ “จะบอกอะไรผมครับ” อนูปโอบใบหน้าของเธอไว้ “รักฉันเหมือนเดิมหรือเปล่าคะ” ริมฝีปากอุ่นๆของเขาวางประกบอย่างช้าๆ ใบหน้าของเธอรับความรู้สึกนั้นเต็มหัวใจ “ไม่เหมือนเดิมแต่มากกว่าเดิม