รักข้ามรั้ว

ทุก6โมงเช้าทินขับรถพาเเม่ปุณณ์เเละปุณณ์มาส่งที่ร้านกาเเฟทุกวันเขาจะมาช่วยอะไรเล็กๆน้อยๆที่ร้านกาเเฟเเละไปมอฯพร้อมปุณณ์เสมอเป็นเเบบนี้ทุกวันเเละเขาจะดึงหน้าตึงทุกครั้งเมื่อเจอดรีมไปว่าตอนเช้า เจอกันที่มอ หรือเจอตอนเย็นจนกระทั่งวันนี้....

ที่มหาลัย

16.45น.

ตึกคณะวิศวะ

"วันนี้เลิกไวเราเดินไปตึกเเพทย์ฯกันมั้ย"

"วันนี้ฉันขอผ่านนะปุณณ์รอรถที่อู่มาลากรถไปซ่อมที่ศูนย์หนะ"

"ให้เราอยู่เป็นเพื่อนมั้ย"

"ไม่ต้องหรอกไปเหอะ"

"อืม งั้นเราไปนะ"

"มีไรโทรหาได้นะ"

"โอเคไปเเระ"ปุณณ์รีบเดินไปหวังเซอร์ไพรท์ทิน

ทางลงตึกคณะเเพทย์ฯ

"รีบอีกเเระทุกวันเลยนะมึง"

"เออเเมร่งใส่เกียร์หมาทุกวันเลยหวะไอ้ธารกูเห็นเหมือมึง"

"ยังไม่5โมงเลยน้องมันยังไม่ลงมาหรอกน่า"

"นั่นดิความรักมันบังตาเหรอวะเดี๋ยวนี้"

"เรื่องกูนี่พวกมึงเผือกตลอดเลยนะ"

"รักน้องมันมากเเล้วอะดิกูดูออกนะเว้ย"

"ใช่มึงคงไม่บอกเลิกน้องมันเเล้วใช่มะ"อินยิงคำถาม

ทั้ง3คุยกันปุณณ์เดินมาพอดี

"เเหมอยู่กันครบเลยไปเซอร์ไพรท์ใกล้ๆดีกว่าเขาคิดหลบข้างๆเสาเตรียมตัวรอจังหวะ

"ก็ตอนนี้มันไม่เหมือนตอนนั้นปะวะตอนที่กูจีบไอ้ปุณณ์กูเเค่พนันรถกับไอ้อินมันเล่นๆ"ทินเอ่ยออกมาคนที่ยกอยู่ที่เสาถึงกับนิ่งก่อนจะก้าวออกจากเสา

"เหี้ยปุณณ์"ธารเอ่ยเขาตกใจทินกับอินถึงกับหน้าเสีย

"ที่มาจีบเพราะพนันกันเรื่องรถงั้นเหรอ"

"กูเออ..."

"พวกพี่อธิบายได้นะ"อินเอ่ย

"พอเลยนะตอบมาที่ผมได้ยินมันเรื่องจริงหรือเปล่า"ปุณณ์มองหน้าคนทั้ง3ด้วยความผิดหวัง

อินเเละทินต่างพยักหน้า

"เเต่ตอนนี้กู...."

"อย่าพูดอะไรออกมาอีกนะพวกพี่เเมร่งโคตรเหี้ยเลยหวะ"ปุณณ์เอ่ยสวนมาพอพูดจบก็จะเดินหนีทินรีบดึงเเขนไว้.....ผลั๊ว....หมัดตรงจากคนตัวเล็กปล่อยเข้าปากทิน

"คงได้สมใจเเล้วใช่มะรถ พี่เเมร่งทั้งเหี้ยทั้งตอเเหลเลย ในเมื่อมันเป็นเรื่องโกหกก็ดี เราเลิกกันเถอะ"

"ไอ้ปุณณ์มึงฟังกูก่อนได้มะ..."

"ฟังเหรอ เล่นเหี้ยอะไรกับความรู้สึกผมวะไม่ต้องอ้าปากพูดห่าอะไรออกมาอีกเเล้วจบนะ"ปุณณ์กระชากเเขนกลับเดินไปทันที

"ปุณณ์"อินเเละธารเรียกพร้อมกันปุณณ์ชะงัก น้ำตาถึงกับไหลออกมาทั้งเสียใจเสียความรู้สึกเจ็บในอกอย่างบอกไม่ถูกเดินดุ่มๆจากไปทินก้าวจะตามจะเรียกเเต่ขาเจ้ากรรมมันออ่นเเรงปากชาลั่นอะไรไม่ออก

"ทิน มัน เข้าใจมึงผิดรีบไปอธิบายดิ"

"มันเข้าใจถูกเเล้วหละ"

"อย่ามาดราม่าตอนนี้เลยมึงไปอธิบายยังทันนะ"

"กูจะอธิบายอะไรไอ้ธารในเมื่อมันเป็นเรื่องจริง"

"งั้นมึงก็ไม่ได้รักไอ้ปุณณ์ใช่มะมึงยืนยันมาว่าที่มึงคบกับมันมึงไปได้รักหรือรู้สึกอะไรกับมันเลย"

"เออ"ทินเอ่ยออกมา

"ตอเเหลนะมึงโกหกไม่เนียน"

"ไอ้ธารขนาดกูจะพูดจะอธิบายกูยังไม่มีช่องว่างเลยมึงคิดว่ามันจะฟังกูมั้ยก็ถูกของมึงนะเล่นกับความรู้สึกคนสักวันกูก็ต้องเสียใจ มันจริงเเต่คนที่เสียใจมันไม่ใช่กูคนเดียวกูดึงไอ้ปุณณ์เข้ามาด้วยงัยเเค่เป็นเเฟนที่ดีกูยังทำไม่ได้เลยกูรู้สึกผิดให้มันเป็นไปเเบบนี้หละดีเเล้ว"ทินเอ่ยออกมาเเววตาเศร้าน้ำเสียงสั่นเครือก่อนจะเดินเเยกออกไป

"ไอ้ธารตามไปดูมันที กูจะตามไอ้ปุณณ์ไป"อินเอ่ยธารพยักหน้าเเยกกันไป

ปุณณ์เดินน้ำตานองเเก้มทั้งเสียใจภาพต่างๆขึ้นมาในหัวมันยิ่งเจ็บเมื่อปุณณ์คิดว่าที่เขาทำมันไม่ใช่เรื่องจริงจุดมุ่งหมายที่เขาเข้ามามาขอคบเป็นเเฟนก็เเค่พนันกันเพราะเรื่องรถปุณณ์เดินคิดใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว....ตุบ...คนตัวเล็กชนกับใครคนนึงจนล้มหงายท้อง

"เห้ย ขอโทษเป็นอะไรหรือเปล่า"

ปุณณ์ค่อยๆเงยหน้ามองเขา

"พี่ดรีม"

"น้องปุณณ์เจ็บมั้ยพี่ขอโทษมาช่วย"ดรีมย่อตัวลงประคองคนตัวเล็กลุกขึ้น

"เจ็บเหรอร้องไห้"

"อันนี้ไม่เจ็บเท่าเจอคนหลอกลวงหรอกพี่"

"หลอกลวง"ดรีมเอ่ยปุณณ์ไม่พูดอะไรต่อก่อนจะกอดดรีมร้องไห้ คนพี่งงพยายามลูบผมปลอบอินวิ่งตามมาเห็นทั้งคู่กอดกันถึงกับชะงัก....สงสัยงานจะเข้าอีกเเล้วหละไอ้ทินเอ้ยกูจะทำงัยดีเนี่ย...อินคิดเอบมองดูคนทั้งคู่

"เดี๋ยวเป็นไร ร้องไห้เหมือนมีคนตาย"

"ผมมันโง่พี่ดรีมโง่ที่คิดว่าเขารักผม โง่ที่เปิดใจ โง่ที่รักเขาสิ่งที่เขาทำให้ผมเเมร่งเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้น"

"นายทินเหรอ อะไรอย่างงัย"ยิ่งถามคนตัวเล็กยิ่งร้องไห้

"มานี่มา มานั่งนี่"ดรีมเอ่ยพาปุณณ์มานั่งที่ม้าหิน

"อืมเช็ดน้ำมูกน้ำตาก่อน ดูดิจมูกเเดงหมดเเล้ว"ดรีมยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ ใช้เวลาเป็นพักปุณณ์นิ่งเอาเเต่นั่งเหม่อจนเขาอดห่วงไม่ได้ต้องถาม

"ไม่สบายใจอะไรเล่าให้พี่ฟังได้นะเชื่อใจพี่ได้"

"พี่ดรีมครับถ้าเรารักใครไปเเล้วมารู้ทีหลังว่าที่เขามาคบกับเราเพราะพนันเรื่องรถกับเพื่อนถ้าเป็นพี่ พี่จะรู้สึกอย่างงัยครับ"

"คงเสียศูนย์หนะ ความมั่นใจจากร้อยคงลดลงมาเป็นศูนย์"

"เเต่ของผมมันมากกว่านั้น ผมไม่เข้าใจทำไมเขาถึงมาล้อเล่นกับความรู้สึกคน"

"พี่ถามจริงๆนะปุณณ์ตลอดเวลาที่อยู่อยู่กับทินปุณณ์มีความสุขมั้ย"ปุณณ์นิ่งคิดก่อนจะพยักหน้าเบาๆ

"เเล้วมีช่วงไหนมั้ยที่ทินเเสดงให้ปุณณ์รู้บ้างว่าเขาไม่ได้รักปุณณ์"ดรีมถามต่อปุณณ์นิ่งก่อนจะส่ายหัว

"เต่เขาก็ไม่เคยพูดว่ารักกับผมเขาคงกำลังเล่นเกมผมก็เเค่เบี้ยในเกมของเขาจบๆกันไปก็ดีเเล้ว"

"ได้ฟังเขาอธิบายมั้ยพี่ถามจริง"

"จำเป็นต้องฟังด้วยเหรอครับผมไม่อยากฟังคำโกหกของพี่ทินอีก"

"เฮ้อ...ตัดใจเเบบนี้ไม่เสียใจจริงๆเหรอ"

"มันคงเป๊บเดียวมั้งครับรักได้ก็เกลียดได้เหมือนกัน"

"หนักเเน่นพูดมาเเบบนี้พี่จะคอยดูห่างๆเเล้วกันไม่ขอให้ความเห็นให้เราคิดเองไตร่ตรองให้ดี พี่จะไปร้านไปด้วยกันเนอะ"

"ครับเป็นห่วงเเม่เหมือนกัน"สีหน้าเศร้าๆเอ่ยออกมาเดินไปด้วยกัน อินถอนหายใจก่อนจะโทรหาธารที่เดินตามทินมาที่หลังตึกนิเทศฯทรุดตัวนั่งลงที่ม้าหิน

"ว่างัยเจอปุณณ์มะ"

"เจอตอนนี้เดินไปกับไอ้ดรีมหนะน่าจะไปร้าน มึงกับไอ้ทินอยู่ไหน"

"หลังตึกนิเทศ"

"เออเดี๋ยวกูตามไปเเค่นี้หละ"อินเอ่ยรีบวิ่งกลับไปหาธารเเละทิน

"มากูใส่ยาให้"

"ไม่ต้องหรอกมึง"

"น้องเเมร่งหมัดหนักนี่หว่าเล่นมึงปากเเตกเลย หันมานี่"

"ไม่ต้องสนใจกูได้ปะ"ทินปัดมือธาร

"ไอ้ทินกูเพื่อนมึงนะไม่ให้กูห่วงมึงให้กูห่วงหมาที่ไหนวะ"ทินหันมามองเเล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่

"เห้ยเบาๆมือเจ็บ"

"ทนหน่อยกูมือไม่นิ่มเหมือนน้องปุณณ์มันนี่มือกูมันพวกประเภทท่อนไม้นั่งเฉยๆ"ธารเอ่ยขมวดคิ้วเป็นปมทั้งคู่นั่งคุยกันอินวิ่งหอบเเฮกๆมาถึง

"เหนื่อยชิบหาย"

"เเล้ววิ่งมาทำซากอะไร"ทินปรายตาเอ่ยออกมา

"ก็ไปดูน้องปุณณ์มางัย"

"เเล้วน้องมันเป็นงัยบ้าง"ธารเอ่ยถาม

"คงไม่ต้องห่วงหรอกมีคนเช็ดน้ำตาให้เเล้วหนะ"

"ใคร ไอ้คีย์เหรอ"ทินรีบหันมาถาม

"เอ้ามึงสนใจด้วยเหรอ"อินถามกวนๆ

""กูก็ถามไปงั้นๆหละ"ทินเฉไฉ ทั้งที่ใจอยากรู้มากๆเเต่ทำฟรอมไม่หาย

"ก็ไอ้หน้าหล่อที่ชื่อดรีมงัย"ทินถึงกับนิ่งไป

"ก็ดีเเล้วนี่"

"ปากมึงตรงกับใจได้เเล้วนะระวังจะเสียคนที่รักไปจริงๆ"

"เออกูเเนะนำให้มึงไปอธิบายขอโทษเเล้วก็บอกรักน้องมันซะ"อินเอ่ยจ้องหน้าเพื่อน

"ไม่ดีกว่าหวะกูรู้ว่ามันเกลียดกูพูดอะไรไปมันไม่ฟังหรอกใหมันอยู่กับคนอื่นดีเเล้วมันอาจจะมีความสุขมากกว่าอยู่กับกูก็ได้ กูขออยู่คนเดียวนะมึง"ทินตัดบทฟุบหน้าลงกับโต๊ะหลายสิ่งหลายอย่างมันอยู่ในหัวเขาวนเวียนชวนให้เขาคิดอะไรมากมายภาพเมื่อคืนยังคงติดตาเเละค้างอยู่ในใจเขาวันนั้นคือคืนพิเศษที่เขามีความสุขมากๆไมอาจจะจางหายไปจากใจได้เลยคิดเเล้วเขาถึงกับถอนหายใจ

ธารเเละอินมองสภาพเพื่อนในตอนนี้ก็เครียดไปด้วยถึงถูกไล่เเต่ก็ไม่ได้ทิ้งเพื่อนไปไหน