โรงพยาบาลเซนติเนทัลลิตี้
กรรมการฝ่ายบริหารทยอยเดินกันออกมาจากห้องประชุมทุกคนล้วนเป็เซนติเนลและไกด์ระดับสูง บุคลิกสง่าภายใต้สูทราคาแพงของพวกเขาทำให้ไกด์ระดับล่างและคนธรรมดาต่างพากันเดินตัวลีบถอยฉากออกไป
“ขอบคุณคุณอามากนะครับที่ช่วยมาอธิบายรายละเอียดในวันนี้ผมเองยังไม่ค่อยรู้เื่มากสักเท่าไร ถ้าไม่ได้คุณอาผมคงแย่แน่ๆ เลยครับ”โฮปกล่าวอย่างสุภาพ มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า
“ไม่เป็ไร อารู้ว่าโฮปยังใหม่กับงานนี้ อาจะอยู่ช่วยไปอีกสักระยะ”อาปราโมทตบไหล่โฮปเบาๆ
“วันนี้ผมขอเลี้ยงข้าวกลางวันคุณอานะครับ”
“ได้ เอาสิ”
โฮปกดปุ่มเรียกลิฟท์ครู่หนึ่งลิฟท์ก็มาทั้งสองคนเข้าไปด้านในและพูดคุยกันอยู่ในลิฟท์จนกระทั่งถึงชั้นล่างสุด
เมื่อเดินออกจากลิฟท์มาถึงล็อบบี้ของโรงพยาบาลภาพความวุ่นวายก็ปรากฎตรงหน้า
เ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลและยามกำลังช่วยกันหยุดชายคนหนึ่งที่เหมือนว่าจะอาละวาดอยู่โดยมีสายตาของคนที่มาใช้บริการรวมทั้งหมอและพยาบาลมองเขาอย่างตื่นตระหนกใ
โฮปขมวดคิ้วทันที“อาโมทครับ รอสักครู่นะครับ ผมขอเข้าไปดูเหตุการณ์ก่อน” อาปราโมทพยักหน้า
เมื่อเดินเข้าไปใกล้เขาก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งแต่งชุดนักศึกษา กำลังะโอย่างกราดเกรี้ยวเรียกร้องอะไรสักอย่าง หมอคนหนึ่งรีบเดินมาห้ามโฮปไม่ให้เขาเข้าไปใกล้มากกว่านี้เพราะเกรงว่าจะเกิดอันตรายขึ้นกับเขา โฮปขมวดคิ้ว
“เกิดอะไรขึ้นทำไมเด็กคนนั้นถึงมาโวยวายเสียงดังอยู่ในนี้”
“มีเื่เข้าใจผิดกันครับคุณโฮปเดี๋ยวก็คงจัดการได้ครับ”
โฮปยังคงมองไปที่ร่างโปร่งนั้นและหันหลังเดินกลับไป แต่เมื่อหันกลับมามองร่างที่ส่งเสียงเอะอะโวยวายนั้นอีกครั้งเด็กผมสีน้ำตาลเข้มก็หันมาสบตากับเขาเข้าพอดี
เด็กคนนั้นเป็ไกด์คลาสบีนี่!!
ชั่วเวลาเพียงเสี้ยววินาทีที่สายตาของทั้งสองประสานกันเื่ราวของหนุ่มน้อยดวงตาสีฟ้าก็ไหลผ่านสมองของโฮปทันที
โฮปเป็เซนติเนลคลาสเอสมีพลังการเห็นนิมิต และเขาเห็นบางอย่างจากสายตาคู่นั้น
“เดี๋ยว! หยุดก่อน ปล่อยเขา!”โฮปะโสั่งยามสองคนที่กำลังลากไกด์คลาสบีถูลู่ถูกังเพื่อพาเขาออกไปจากตึก
ยามทั้งสองคนหันมามองพอเห็นว่าเป็โฮปก็รีบปล่อยมือออกจากไกด์จอมอาละวาดทันที
ทาโร่ที่โดนปล่อยตัวหันมามองคนที่เดินเข้ามาหาเขาด้วยใบหน้าขาวซีด
แต่งตัวซะหรูดูแพงขนาดนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็ผู้บริหารของโรงพยาบาล ดีเลย จะได้คุยกันให้รู้เื่!
ทาโร่เดินจ้ำเข้าไปหาเขาอยากปล่อยหมัดเน้นๆ ใส่ใบหน้านั้นสักเปรี้ยง!แต่ก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นดวงตาของเขา
เซนติเนลคลาสเอส!
สีตาของเซนติเนลจะบ่งบอกระดับคลาสเหมือนกับไกด์ทุกประการแต่เซนติเนลจะมีพลังกดข่มแผ่ออกมาจากตัว ถ้าไม่ใช่ไกด์ก็จะไม่รู้สึก
แต่ทาโร่ไม่สนใจสิ่งเดียวที่เขา้าตอนนี้คือคำอธิบายจากโรงพยาบาลว่าเหตุใดจึงส่งพี่ชายของเขาเข้าไปไกด์ดิ้งในสถานที่ที่อันตรายขนาดนั้น
พี่ชายเพียงคนเดียวของเขา
ยามสองคนมองทาโร่ที่เดินปรี่เข้าไปหาเ้านายของตัวเองอย่างนั้นก็รู้สึกไม่สบายใจจึงเดินเข้ามาเพื่อจะรั้งเขาเอาไว้ แต่โฮปยกมือห้าม
ทาโร่หยุดยืนจ้องหน้าไอ้หนุ่มชุดสูทนั้นเขม็งคำพูดมากมายที่อัดแน่นคับข้อง ความเ็ปใจที่บรรยายออกมาเป็คำพูดไม่ได้ความโกรธแค้นเสียใจตีกันยุ่งเหยิงอยู่ในอกพลังกดข่มของเซนติเนลคลาสเอสที่แผ่ออกมากดเขาจนหายใจเกือบไม่ออก
ทาโร่มองดวงตาสีแดงที่มองเขาอย่างเ็าใบหน้าไร้อารมณ์
คนพวกนี้คงไม่มีวันนึกถึงจิตใจของไกด์กระจอกๆเช่นเขา ว่าเขาต้องสูญเสียอะไรไปบ้างเพราะเซนติเนลเห็นแก่ตัวพวกนี้
เขาไม่เหลือใครอีกแล้ว
“พี่ชายผม….” ทาโร่พูดกลั้นสะอื้นเขาอยากพูดทุกอย่างในหัวของเขาตอนนี้ออกมาให้หมด แต่พอนึกถึงภาพพี่ชายที่นอนร่างเย็นชืดไร้ชีวิตอยู่บนเตียงแข็งๆนั่น ทาโร่ก็พูดไม่ออก
เรี่ยวแรงทั้งหมดอยู่ๆก็เหมือนกับค่อยๆ ละลายหายไป เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นต่อหน้าเซนติเนลคนนั้นและพยายามใช้มือปิดปากตัวเอง กลั้นเสียงสะอื้นจนตัวสั่น
หมดแล้วไม่เหลือแล้ว สิ่งที่ดีและสวยงาม คนสำคัญในชีวิตของเขา ไม่มีเหลือเลย
โฮปค่อยๆย่อตัวลงและเอื้อมมือไปััที่ไหล่ของทาโร่เพื่อหวังจะปลอบใจแต่แล้วเขาก็รู้สึกแปลกประหลาดทันที
เขารู้สึกราวกับมีพลังก้อนมหึมาไหลบ่าเข้ามาในร่างผ่านมือของเขาแล้วไกด์ตาสีฟ้าตัวน้อยตรงหน้าก็หมดสติล้มลงกับพื้น
โฮปรีบชักมือตัวเองกลับมองร่างที่กองอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าใและรีบเรียกเ้าหน้าที่นำเปลหามมาโดยด่วน
"ไกด์คลาสบีเรามันไกด์คลาสบี
ตัวแค่นี้แต่ก็มีหัวใจโลกคลาสบีของเราสดใส
สองพี่น้องน่ารักเกินใคร
ทาโก้กับทาโร่นี่ไงโอ๊เย โอ๊เย!"
ทาโร่นั่งหัวเราะเพลงที่ทาโก้แต่งขึ้นมาสดๆร้อนๆ ขณะนั่งกินข้าวไข่เจียวด้วยกันในห้อง
หลังจากพ่อเสียทาโก้ร้องไห้อยู่สองสามวันแต่ทาโร่ยังร้องไห้อยู่อีกเป็เดือน ทาโก้หาเื่สนุกๆมาเล่าให้ทาโร่ฟัง หัดแต่งเพลง แต่งเื่พิลึกพิลั่นมาสร้างเสียงหัวเราะให้ทาโร่อยู่เสมอบางทีทาโก้เข้ากะดึกที่ร้านสะดวกซื้อ พอกลับมาก็ต้องรีบอาบน้ำและมานอนข้างๆให้ทาโร่หนุนแขนเวลาที่เขาตื่นจะได้รู้สึกเหมือนกับว่าทาโก้นอนอยู่ด้วยกันกับเขาตลอดทั้งคืน
ทาโร่รู้ว่าพี่ชายเหนื่อยจึงไม่เคยทำตัวงอแงงี่เง่า แต่ทาโก้ก็ยังดูแลเขาราวกับทาโร่ยังเป็น้องตัวเล็กๆอยู่ดี
“ไม่ต้องห่วงนะทาโร่ นายยังมีพี่ชายอยู่ พี่จะดูแลนายเองเราจะอยู่ด้วยกันจนเป็ตาแก่หนังเหนียว จนไอ้พวกเซนติเนลเคี้ยวไม่เข้าเลย ฮ่าๆๆ”
ไหนพี่บอกว่าจะอยู่กับทาโร่ไงพี่โกหก พี่ทิ้งทาโร่ไปแล้ว แล้วทาโร่จะทำยังไง ทาโร่ขอตามพี่ไปด้วยได้มั๊ยพี่ทาโก้……
“ความดันลดต่ำลงมากค่ะ เมื่อครู่เจาะเืของเขาส่งเข้าแลปไปแล้วเดี๋ยวคงได้ผลตรวจค่ะ” เสียงหญิงสาวลอยมากระทบหูของทาโร่ที่กำลังเริ่มรู้สึกตัวแต่ยังปะติดปะต่อเื่ราวไม่ค่อยได้
“คืนนี้ให้แอดมิดไปก่อน ตรวจร่างกายของเขาให้ละเอียด” โฮปสั่งพยาบาลสาวที่ทำหน้าที่ดูแลทาโร่อยู่
“ค่ะ คุณโฮป”
โฮปยืนมองร่างที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้ยิ่งอยู่ในชุดของโรงพยาบาลอย่างนี้ ร่างกายที่บอบบางอยู่แล้วก็ยิ่งดูอ่อนแอลงไปอีก
“คุณโฮปครับ ได้ข้อมูลของเขามาแล้วครับ” สเกล หัวหน้าแผนกไกด์ดิ้งคลาสบีเดินถือแฟ้มข้อมูลมาหาโฮปในห้องพักคนไข้
“ไปคุยกันข้างนอก” โฮปสั่งและเดินนำออกไปนอกห้อง
“เด็กคนนั้นเป็น้องชายของทาโก้ พนักงานจ้างแผนกไกด์ดิ้งคลาสบีครับเมื่อคืนนี้ทาโก้ได้รับการว่าจ้างให้ไปไกด์ดิ้งส่วนตัวครับ”
“ที่ไหน ใครเป็คนจ้าง” โฮปถามและใช้ดวงตาสีแดงเจิดจ้ามองเซนติเนลคลาสเอที่ยืนอึกอัก
“คือ….ข้อมูลมันมีเท่านี้เองครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็เพราะอะไร”
โฮปกวาดสายตามองสเกลไปทั่วร่างทีหนึ่งและถอนใจ“เอาแฟ้มมา”
สเกลส่งแฟ้มให้โฮปด้วยความหวั่นเกรงเมื่อโฮปได้แฟ้มข้อมูลมาแล้วก็พยักหน้าให้เขากลับไปได้
เมื่อเปิดแฟ้มออกรูปภาพของทาโก้ที่ใช้ประกอบสัญญาว่าจ้างก็สะดุดตาเขาทันที
พี่น้องคู่นี้หน้าตาคล้ายกันมากสีผมและสีตาทำให้ใบหน้าดูเด่น โฮปยืนอ่านรายละเอียดของทาโก้พ่อแม่เสียชีวิตหมดแล้ว เช่าอพาร์ตเมนท์อยู่กับน้องชายสองคน ทาโก้อายุยี่สิบสี่ปี ส่วนทาโร่น้องชายอายุสิบเก้าปี
“ยังไม่บรรลุนิติภาวะนี่”โฮปพึมพำกับตัวเองอย่างกังวล
เขาเปิดแฟ้มข้อมูลต่อไปจนมาเจอข้อมูลที่ได้มาจากอีกโรงพยาบาลหนึ่งแล้วก็ต้องยืนนิ่งอึ้งตัวแข็ง ‘รายงานการชันสูตรศพ’ ของทาโก้
โฮปกวาดสายตาอ่านรายงานอย่างรวดเร็วพบศพ่เช้าในรถของเขาเอง คาดว่าเสียชีวิต่เวลาประมาณห้าทุ่มผลจากการชันสูตรพบาแทั่วร่างกายพบการไกด์ดิ้งแบบมีความสัมพันธ์รุนแรงจนอวัยวะฉีกขาด เสียเืมาก เกิดอาการช็อกพลังไกด์คลาสบีหายไปจากไขสันหลังจนหมด
โฮปอ่านผลชันสูตรด้วยความรู้สึกสะอิดสะเอียน
กับตัวเขาเองซึ่งเป็คนนอกเมื่อเห็นรูปภาพและรายงานยังรู้สึกแย่ขนาดนี้แล้วทาโร่ที่ต้องไปยืนยันศพของทาโก้ด้วยตนเองจะะเืใจขนาดไหน
โฮปกลับเข้าไปในห้องพักคนไข้อีกครั้งทาโร่ยังไม่ฟื้น แต่ความดันเริ่มดีขึ้น
โฮปยืนมองหน้าเขานึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในล็อบบี้
ทันทีที่สายตาของเขาและทาโร่มากันโฮปก็เห็นภาพนิมิต
โฮปมีพลังเห็นนิมิตล่วงหน้าโดยภาพเหตุการณ์ในอนาคตที่เกิดขึ้นนั้นตัวเขาก็ไม่สามารถควบคุมเื่เวลาที่เห็นหรือสิ่งที่้ารู้ได้และนิมิตนั้นจะชัดเจนมากแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับระดับคลาสของตัวเอง
โฮปนั้นเป็เซนติเนลคลาสเอสซึ่งเป็พลังระดับสูงสุด ภาพที่เห็นจึงชัดเจนราวกับนั่งดูภาพยนตร์อยู่ในโรงหนัง
มันคือภาพของเขากับทาโร่ที่กำลังมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอยู่ในสถานที่หนึ่งซึ่งเขาไม่รู้ว่ามันคือที่ไหน
ในภาพนั้นเป็ตัวเขาเองที่เรียกร้อง้าเด็กหนุ่มคนนี้โดยที่ทาโร่ก็เต็มใจมอบพลังคลาสบีให้เขาจนหมดทุกหยาดหยดของร่างกาย
ทำไมเขาจึงจะ้าพลังคลาสบีของทาโร่ทั้งที่พลังคลาสเอสของเขาคือพลังที่สูงที่สุดของเซนติเนล
แต่เมื่อโฮปนึกถึงตอนที่เขาััตัวของทาโร่แล้วเกิดมีพลังสายหนึ่งส่งผ่านเข้ามาในร่างกายของเขาราวกับน้ำร้อนที่ไหลเข้ามาตามท่อก็ทำให้เขาต้องกลับมาคิดทบทวนเื่นี้ใหม่อีกที
“คุณโฮปคะ ผลเืของทาโร่มาแล้วค่ะ”พยาบาลสาวเดินเข้ามาหาเขาด้วยสีหน้าไม่ดีนัก “คือ….ผลเืของเขา มันมีอะไรแปลกๆอยู่น่ะค่ะ”
โฮปได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว
891
