แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดลงเหนือเมืองอาร์คาเนีย หลังาครั้งใหญ่ผ่านไปได้เพียงไม่กี่วัน เมืองทั้งเมืองยังคงอยู่ใน่ฟื้นฟู ช่างตีเหล็กกำลังซ่อมอาวุธ กองอัศวินลาดตระเวนรอบกำแพง ผู้คนเริ่มกลับมาใช้ชีวิตตามปกติอีกครั้ง แต่ภายในพระราชวังหลวง ภาคินกำลังเตรียมตัวออกเดินทาง ภารกิจครั้งนี้… ไม่ใช่การทำเควส ไม่ใช่การทดสอบฮีโร่ และไม่ใช่าธรรมดา แต่มันคือภารกิจที่จะกำหนดอนาคตของเผ่ามนุษย์ทั้งหมด หากเขาไม่สามารถดึงเผ่าเอลฟ์มาเป็พันธมิตรได้ อีกไม่เกินหกเดือน อาร์คาเนียอาจล่มสลาย
━━━━━━━━━━
ภายในห้องแผนที่หลวง อาร์คาเดียสกำลังยืนอยู่หน้าแผนที่ขนาดใหญ่ของทั้งทวีป ภาคินเดินเข้ามาช้า ๆ ราชันแห่งแสงจึงเริ่มอธิบายทันที
“ก่อนออกเดินทาง เ้าควรรู้โครงสร้างของโลกนี้ให้ละเอียด”
เขาชี้ไปยังใจกลางแผนที่
“ที่นี่คืออาร์คาเนีย”
“เมืองหลวงของเผ่ามนุษย์”
บนแผนที่ เมืองมนุษย์ตั้งอยู่บริเวณตอนกลางของทวีป มีกำแพงมหึมาล้อมรอบ พื้นที่อุดมสมบูรณ์ เต็มไปด้วยแม่น้ำและพื้นที่เกษตรกรรม จากนั้นอาร์คาเดียสจึงชี้ไปทางตะวันตก
“ซิลวาเรีย”
“ดินแดนของเผ่าเอลฟ์”
พื้นที่ทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยป่าโบราณสีเขียวเข้ม เต็มไปด้วยหมอกธรรมชาติและต้นไม้ั์
“เอลฟ์ไม่ชอบคนนอก”
“และมหาป่าซิลวาเนียร์เต็มไปด้วยเขตอาคม”
“หากเข้าไปผิดทาง เ้าอาจหลงอยู่ในป่าตลอดชีวิต”
ภาคินพยักหน้าเบา ๆ จากนั้นอาร์คาเดียสก็ชี้ไปทางใต้
“เฟรัลทัส”
“ดินแดนของเผ่าสัตว์”
ภาพบนแผนที่คือทุ่งหญ้ากว้างสุดสายตา
มีป่าลึกและูเาหินจำนวนมาก
“นักรบของพวกมันแข็งแกร่งด้านร่างกาย”
“และตอนนี้ พวกมันอยู่ฝ่ายจอมมารแล้ว”
จากนั้นนิ้วของราชันเลื่อนไปทางตะวันออก
“เนเธอร์กาห์”
เพียงเห็นภาพบนแผนที่ ภาคินก็ขมวดคิ้ว
เพราะทั้งดินแดนเต็มไปด้วยูเาไฟ
แม่น้ำลาวาไหลผ่านทั่วพื้นที่
ท้องฟ้าแดงฉานตลอดเวลา
“ดินแดนของปีศาจ”
“และศูนย์กลางของาครั้งนี้”
สุดท้าย อาร์คาเดียสชี้ไปทางเหนือ
“เมคคานอส”
มหานครเหล็กของเผ่าจักรกล
เต็มไปด้วยหอคอยพลังงาน
เครื่องจักรขนาดมหึมา
และเส้นทางรถไฟลอยฟ้า
“พวกจักรกลเป็กลางมานาน”
“แต่ถ้าาขยายใหญ่ขึ้น…”
“ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาจะเลือกฝ่ายไหน”
ภาคินมองแผนที่ทั้งหมดเงียบ ๆ
ตอนนี้เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า Realm of Victory กว้างใหญ่แค่ไหน และาครั้งหน้าจะรุนแรงเพียงใด อาร์คาเดียสหันกลับมา
“เส้นทางไปซิลวาเรียมีหลายทาง”
“แต่ทางที่เร็วที่สุด…”
เขาชี้ไปยังพื้นที่ระหว่างอาร์คาเนียกับป่าเอลฟ์
“คือต้องผ่านทะเลทรายกรานเดล”
ภาคินเลิกคิ้วทันที
“ทะเลทราย?”
ราชันพยักหน้า
“ดินแดนรกร้าง”
“กลางวันร้อนจนเหล็กละลาย”
“กลางคืนหนาวจนเืแข็ง”
“เต็มไปด้วยโจร นักล่าเงินรางวัล และสัตว์ประหลาด”
“แต่ถ้าอ้อม เ้าจะเสียเวลาเกินไป”
ภาคินยิ้มบาง
“งั้นผมจะใช้ทางลัด”
━━━━━━━━━━
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา
ภาคินออกเดินทางจากอาร์คาเนียเพียงลำพัง เขาสวมเสื้อคลุมสีดำแดง สะพายปืนพลังงานไว้ด้านหลัง แม้จะสามารถบินได้ด้วยพลังระดับสูง แต่เขาเลือกเดินทางด้วยตัวเอง เพราะ้าเรียนรู้โลกใบนี้ให้มากขึ้น ระหว่างทางออกจากเมือง ผู้คนจำนวนมากต่างหยุดมองเขา เด็กหลายคนถึงกับะโ
“ฮีโร่ภาคิน!”
“กลับมาชนะอีกนะครับ!”
ภาคินหัวเราะเบา ๆ ก่อนโบกมือให้ จากนั้นจึงเริ่มออกเดินทางสู่ทิศตะวันตก
━━━━━━━━━━
่แรกของเส้นทางยังคงเป็พื้นที่ราบ มีหมู่บ้านมนุษย์กระจายอยู่เป็ระยะ แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ภูมิประเทศเริ่มเปลี่ยน ต้นไม้เริ่มหายไป พื้นดินเริ่มแห้งแตกระแหง และในที่สุด…
ทะเลทรายกรานเดลก็ปรากฏตรงหน้า คลื่นทรายสีทองทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ลมร้อนพัดรุนแรงจนมองเห็นอากาศบิดเบี้ยว ภาคินถอนหายใจเบา ๆ
“อย่างกับแผนที่ในเกม…”
จากนั้นจึงเดินต่อทันที
━━━━━━━━━━
วันแรกในทะเลทราย ยังไม่มีปัญหาอะไรมากนัก แต่พอตกกลางคืน เสียงคำรามประหลาดเริ่มดังขึ้นรอบตัว
กรรรรร…
ภาคินหยุดเดินทันที ก่อนหรี่ตา เงาหลายเงากำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้พื้นทราย
ฟึ่บ!
ทันใดนั้น สัตว์ประหลาดคล้ายแมงป่องั์ก็พุ่งขึ้นมา
ระดับเลเวล 85
เกราะหนา
หางมีพิษร้ายแรง
แต่ภาคินเพียงยกปืนขึ้น
ปัง!
ะุนัดเดียวทะลุหัวทันที ร่างแมงป่องล้มลงกลางทะเลทราย
“ง่ายเกิน…”
แต่ในวินาทีนั้นเอง พื้นทรายรอบตัวเริ่มสั่น
ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!
แมงป่องั์อีกนับสิบตัวโผล่ขึ้นมาพร้อมกัน
ภาคินยิ้มมุมปาก
“งั้นค่อยเหมือนเกมหน่อย”
วูมมม!!!
พลังเวทสีทองะเิออกจากร่าง เขาพุ่งเข้าใส่ฝูงแมงป่องทันที เสียงะเิดังต่อเนื่องกลางทะเลทราย
━━━━━━━━━━
สองวันต่อมา
ภาคินเดินทางลึกเข้ามาในทะเลทรายมากขึ้น อุปสรรคเริ่มอันตรายกว่าเดิม ทั้งพายุทรายขนาดั์ สัตว์เวทใต้ดิน รวมถึงโจรทะเลทราย กลุ่มโจรกลุ่มหนึ่งถึงกับพยายามดักปล้นเขา หัวหน้าโจรหัวเราะเยาะ
“ส่งของมีค่ามาซะ!”
“ถ้าไม่อยากตาย!”
แต่หลังจากนั้นไม่ถึงสิบวินาที ทั้งกลุ่มก็นอนกองอยู่บนพื้นทรายหมด ภาคินเดินผ่านไปหน้าตาเฉย จนหัวหน้าโจรได้แต่สั่น
“มะ… มอนสเตอร์…”
━━━━━━━━━━
่เย็นของวันที่สาม
ภาคินเดินขึ้นเนินทรายสูงลูกหนึ่ง แต่ทันใดนั้น เขากลับได้ยินเสียงบางอย่าง
“ชะ… ช่วยด้วย…”
ภาคินชะงัก
ก่อนหันไปมองด้านล่างเนินทราย มีขบวนรถคาราวานกำลังหยุดอยู่ แต่สิ่งผิดปกติคือ… มีกรงเหล็กตั้งอยู่หลายกรง และในนั้น มีเด็กเอลฟ์ถูกจับขังอยู่ ภาคินขมวดคิ้วทันที เด็กเอลฟ์หลายคนมีสภาพอิดโรย บางคนได้รับาเ็ รอบ ๆ ขบวนคาราวานคือชายฉกรรจ์ติดอาวุธจำนวนมาก
“พ่อค้าทาส…”
ดวงตาของภาคินเริ่มเย็นลงทันที
เขามองเด็กเอลฟ์ตัวเล็กคนหนึ่งที่กำลังกอดเข่าอยู่ในกรง หูยาวสีเงินของเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความกลัว และในวินาทีนั้นเอง เด็กเอลฟ์คนนั้นก็เงยหน้าขึ้น สายตาของเธอสบเข้ากับภาคินพอดี ดวงตาสีฟ้าอ่อนเบิกกว้างทันที ราวกับกำลังเห็นความหวังครั้งสุดท้าย ลมทะเลทรายเริ่มพัดแรงขึ้น และภาคิน… ก็ค่อย ๆ เดินลงจากเนินทรายช้า ๆ…