พิชิตรักจอมอหังการ_End

        เมื่อ โทมัส, กุสุมา และโอเบีย ได้เดินเข้าไปกันในลิฟต์แล้ว กุสุมา ก็นึกขึ้นมาได้ว่าเธอมีเงินติดตัวอยู่แค่หนึ่งร้อยบาทเอง แล้วถ้าไปทานข้าวกันข้างนอกอย่างนี้ คงจะต้องจ่ายเกินกว่าหนึ่งร้อยบาทอย่างแน่นอน

        “เอ่อ! ฉันขอไปเอากระเป๋าสตางค์ก่อนจะได้ไหมคะ?” กุสุมา เงยหน้าขึ้นเอ่ยร้องขอกับ โทมัส

        “ได้สิ”

        ชายหนุ่มก้มมองหน้าสวยหวานซึ้งยิ้มๆ ที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยอนุญาตตามที่คนตัวเล็กร้องขอนั้น พร้อมกับยื่นมือใหญ่ไปกดที่หมายเลขชั้นที่ กุสุมา ทำงานอยู่ให้ด้วยตัวเขาเองเลยทีเดียว

        พอถึงชั้นที่ กุสุมา นั่งทำงานอยู่ ประตูลิฟต์ก็เปิดออก

        “คุณรออยู่ที่นี่ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันไปเอากระเป๋าสตางค์แป๊บเดี๋ยว เดี๋ยวมาค่ะ” กุสุมา ว่าพลางขืนมือเรียวเล็กออกจากการเกาะกุมจากมือใหญ่ ซึ่ง โทมัส ก็ยอมปล่อยแต่โดยดี และก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ กุสุมา จึงรีบเดินออกจากในลิฟต์ เดินไปยังโต๊ะประจำ ที่หญิงสาวนั่งทำงานอยู่

        แต่แทนที่ โทมัส จะหยุดรอ กุสุมา อยู่ที่หน้าลิฟต์ ชายหนุ่มกลับเดินตามหลังคนตัวเล็กเข้าไปด้วย

        “คุณจะเดินมาด้วยทำไมกันล่ะคะ?” กุสุมา หันมาเอ่ยถามคนตัวโตที่เดินตามหลังเธอมาพร้อมกับเลขาของเขาด้วย

        “พอดีผมพึ่งนึกขึ้นได้ว่าผมมีเ๱ื่๵๹จะคุยกับผู้จัดการแผนกคุณสักหน่อยน่ะ” โทมัส มองหน้าสวยหวานซึ้งของคนตัวเล็กยิ้มๆ อย่างมีเลศนัย แล้วเดินเลยผ่านร่างบางไปยังห้องทำงานของผู้จัดการแผนกส่งออก

        กุสุมา มองตามแผ่นหลังกว้างของผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็๲เ๽้าของบริษัท และมีเลขาของเขาเดินตามหลังไปติดๆ อยู่สักพักหนึ่ง จึงสลัดความสงสัยและความสนใจออกไปจากสมอง เพราะคิดว่าคงจะไปคุยกับผู้จัดการแผนกส่งออกเ๱ื่๵๹งานนั้นแหละ จึงละสายตาแล้วเดินต่อไปยังโต๊ะทำงานที่ตนนั่งทำงานอยู่ทันที

        เมื่อถึงโต๊ะทำงานที่เธอนั่งทำงานอยู่ ก็เปิดลิ้นชักหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา แล้วทำการปิดลิ้นชักกลับเหมือนเดิม

        “ยังไม่ไปกันอีกหรือ?” พรวลัย หันมาเอ่ยถามเพื่อนอย่างสงสัย เพราะเห็นเ๽้าหล่อนโทรหาเธอนานแล้ว ว่าจะออกไปทานข้าวกับเ๽้าของบริษัท

        “ฉันมาเอากระเป๋าสตางค์น่ะ พอดีมีเงินติดตัวแค่ร้อยเดียวเองคงไม่พอค่าอาหารอ่ะ” กุสุมา หันไปบอกเพื่อนยิ้มๆ

        “ไปกินข้าวกับเ๽้าของบริษัทซะขนาดนั้น เขาคงไม่ให้ออกเงินค่าอาหารหรอกเธอ” พรวลัย กล่าวเย้าแหย่เพื่อนร่วมงานยิ้มๆ

        “อันนั้นน่ะฉันไม่รู้ว่าเขาจะให้จ่ายหรือไม่ให้จ่าย รู้แต่ว่าฉันคงไม่ให้เขามาจ่ายให้ฉันหรอก เดี๋ยวเขาจะมองเราไปในทางไม่ดีเอาเปล่าๆ” กุสุมา กล่าวบอกเพื่อนร่วมงานด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ว่าเธอจะทำอย่างที่พูดนั้นจริงๆ

        “ย่ะ! แม่คนศักดิ์ศรีเยอะ” พรวลัย แกล้งกล่าวประชดประชันเพื่อนร่วมงานอย่างไม่จริงจังนัก และก็พอดีกับที่ โทมัส และโอเบีย ได้เดินออกมาจากห้องทำงานของ ผู้จัดการแผนกส่งออก

        “ฉันไปก่อนนะ” กุสุมา บอกกับ พรวลัย เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มทั้งสองเดินมาหยุดรออยู่ที่ทางเดินใกล้ๆ โต๊ะทำงานของเธอแล้ว

        ซึ่งเมื่อเดินไปถึงที่สองหนุ่มยืนรออยู่ โทมัส ก็ยื่นมือใหญ่ให้ กุสุมา จับ

        “ไม่ต้องก็ได้มั้งคะ” กุสุมา ลังเลอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะกล่าวขึ้นมาเบาๆ เป็๲เชิงปฏิเสธการกระทำของชายหนุ่มกลายๆ

        “ที่ไม่จับนี้ คงอยากให้กอดล่ะสินะ” โทมัส เลิกคิ้ว กล่าวบอกคนตัวเล็กเป็๲ประโยคบอกเล่า

        “คุณ! อย่านะ จับก็ได้ๆ” กุสุมา ร้องห้ามออกมาเบาๆ เพราะกลัวว่า โทมัส จะเข้ามากอดตามที่ได้พูดนั้นจริงๆ จึงจำยอมยื่นมือเรียวเล็กไปจับมือใหญ่ที่ชายหนุ่มยื่นส่งมาอย่างเสียไม่ได้

        'แย่แน่แล้วยายสุ อย่างนี้ทุกคนต้องตั้งคำถาม มาถามเอาความจริงกับเธออย่างแน่นอนเลย’ กุสุมา คิดหวั่นๆ อยู่ในใจ

        ซึ่งก็คงจะเป็๲ตามที่ กุสุมา คิดไว้นั้นจริงๆ เพราะพนักงานต่างพากันจับจ้องมองดูกันถ้วนทั่ว ยิ่งได้เห็นฉากที่เ๽้าของบริษัทยื่นมือมาให้พนักงานธรรมดาๆ อย่าง กุสุมา จับนั้นด้วยแล้ว และหญิงสาวก็ยื่นมือเรียวเล็กไปจับ และจูงกันเดินออกไปอย่างนั้น ยิ่งทำให้เป็๲ที่สนใจ และเป็๲เ๱ื่๵๹ทอคออฟเดอะทาวของเหล่าๆ ชาวพนักงานในออฟฟิศกันเลยทีเดียวล่ะ

๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐