[จบ] เกิดใหม่ชาตินี้มาเป็นภรรยาอ้วนยุค 90

บทที่ 37 ลับ ๆ ล่อ ๆ 

ในชีวิตก่อนหน้านี้ หลังจากเจียงหนานถูกลู่ฮ่าวไล่ออกไป เธอก็ไปเป็นพนักงานชั่วคราวในร้านขายสมุนไพรของเถ้าแก่หยางเพื่อหารายได้เสริม

เหตุผลคือต้องรอวันที่ 18 กรกฎาคม รอพบเขาสถานี

หลังจากที่ได้พบกันวันนั้น เธอก็ไม่ได้พบเขาอีก

เธอเก็บสมุนไพรภายใต้แสงอาทิตย์ผิวไหม้เป็นเถ้าถ่าน อีกทั้งยังอ้วนดำน่าเกลียด

ที่สำคัญกว่านั้น เจียงหนานผิดสัญญา

ไม่สามารถรักษาสัญญาที่เธอให้ไว้ได้

ดังนั้นชาติก่อนเธอเลยไปที่สถานี แต่ซ่อนตัวอยู่ในความมืด ไม่กล้าปรากฏตัว

เธอในเวลานั้นต้องการเพียงแอบดูเด็กหนุ่มเมื่อสิบปีก่อน

ดูว่าเขาเปลี่ยนแปลงไปเป็นอย่างไรบ้าง

กลับกลายเป็นเธอมองหาเขาไม่เจอ

ช่างน่าเสียดายที่สถานีมีคนมากมาย เธอรอจนมืด ทว่าก็ยังไม่พบผู้ชายคนนั้นที่เธอตามหา

ค่ำคืนนั้นเจียงหนานกลับมาอย่างความหมดหวัง

เธอคิดว่าเด็กผู้ชายคนนั้นอาจจะลืมเรื่องเล็กน้อยเมื่อสิบปีที่แล้วไปแล้ว

หรือเขามีแฟนสาว เขาถึงไม่มาตามนัด…

เจียงหนานหยุดคิดเรื่องนี้ เธอซ้อนหนังสือของเขาอย่างระมัดระวัง จากนั้นเดินไปที่เตียงเตา พ่นยาให้เขาอีกรอบ

ผู้ชายคนนี้นอนหลับสนิทมาก ไม่มีท่าทีจะตื่นขึ้นเลย เจียงหนานนั่งลงข้างกายเขา อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือกุมมือเขาเอาไว้

ในชีวิตนี้ ในที่สุดเธอก็ได้จับมือเขาอีกครั้ง

คราวนี้เธอจะไม่ปล่อยลู่ฮ่าวไปแล้ว

ค่ำคืนนี้ความรู้สึกของเจียงหนานประดังเข้ามามากมาย เธอกุมมือลู่ฮ่าวเอาไว้อย่างเหม่อลอย อดคิดถึงผู้คนมากมายที่เคยพบเจอในชาติที่แล้วไม่ได้

ทุกคนที่ปรากฏตัวในชีวิตของเธอ ล้วนแต่เป็นคนที่ต้องจดจำไม่ลืมเลือน

แม่บุญธรรมผู้มีอุปนิสัยสันโดษแปลกประหลาด พี่น้องแสนดีอย่างเฉินรั่วหลินที่ตอนนี้ยังไม่รู้จักเธอ กู้ย่าฮุยที่แอบชอบเฉินรั่วหลินแต่ไม่กล้าไล่ตาม…

เธอก็คิดถึงพวกเขาทั้งหมด

แต่มีเพียงชื่อเดียวที่เธอไม่อยากนึกถึง ซุนหว่านหรู

คุณนายกู้ มารดาจอมปลอมของกู้ย่าเจี๋ย 

ไม่สิ มารดาของเธอ

มารดาที่ทิ้งเธอไว้กับครอบครัวของเจียงเหมย

……

เจียงหนานพ่นยาให้ลู่ฮ่าวทุกสองชั่วโมง จนกระทั่งถึงตีห้า เธอถึงฉีดเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นถึงวางแผนจะเข้านอน

เธอทนไม่ไหวแล้ว

หลังจากฉีดสเปรย์หลายครั้ง ตัวยาทั้งหมดจะแทรกซึมเข้าไปในบาดแผล เห็นผลชะงัดนัก

ยาออกฤทธิ์ระหว่างวัน ถ้ารอพ่นยาอีกครั้งในคืนพรุ่งนี้ บาดแผลที่ขรุขระเป็นรอยไหม้เกรียมก็จะราบเรียบยิ่งขึ้น

เธอพันผ้าก๊อซให้ลู่ฮ่าวอย่างระมัดระวัง

ถ้าไม่เปลี่ยนยา เขาจะไม่สามารถรู้ได้เลยว่าเธอใช้ยาฟื้นฟูบาดแผลบนใบหน้าของเขาตอนนี้

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ เธอก็นำขวดยาไปไว้ในห้องคุณปู่

ในที่สุดเจียงหนานก็ได้ปิดประตูเข้านอน

เธอถอดเสื้อตัวนอกออก บนร่างสวมเพียงแต่เสื้อกั๊กแขนกุด เสร็จแล้วก็ขึ้นไปบนเตียง ปิดไฟเข้าสู่ห้วงนิทรา

เช้าตรู่ ลู่ฮ่าวตื่นขึ้น หัวของเขามึนงง ชายหนุ่มลืมตาอย่างสะลึมสะลือ พอเห็นท้องฟ้าสดใสนอกหน้าต่าง เขาก็ประหลาดใจเล็กน้อย

เมื่อคืน ดูเหมือนเขาจะง่วงมาก แต่ก็เข้านอนเร็วมากเช่นกัน คาดไม่ถึงจะตื่นสายกว่าปกติ

มองไปที่อีกด้านของเตียงเตา เจียงหนานกำลังหลับสนิท ไม่มีวี่แววว่าจะตื่นขึ้น

เพียงแต่ไม่ได้ยินเสียงกรนแบบเมื่อคืนนี้

บางทีอาจจะเป็นอย่างที่เธอพูด อาจเป็นเพราะหมอนก็ได้

ลู่ฮ่าวลุกขึ้นสวมเสื้อคลุม เปิดประตูห้องออกไป

เมื่อเขาเปิดม่านเห็นว่าปู่ของตนกำลังแอบมองมาทางห้องนี้

เห็นลู่ฮ่าวออกมา ชายชราก็ยืนตัวตรง แสร้งทำเป็นออกกำลังกาย สูดอากาศทันที

ลู่ฮ่าวทักทายเขา “คุณปู่ สวัสดีตอนเช้าครับ”

“เสี่ยวฮ่าว ตื่นแล้วหรือ?”

ชายชราดูผิดปกติ เอาแต่เหลือบไปที่ประตู “หนานหน่านล่ะ?”

“ยังหลับอยู่ครับ” ลู่ฮ่าวกล่าวพลางเดินไปหยิบแก้วน้ำพร้อมแปรงสีฟันมาแปรงฟัน

“ปล่อยให้เธอนอนไปก่อน ยังไม่ต้องปลุกเธอหรอก”

ลู่ฮ่าวเหลือบมองคุณปู่อย่างสงสัย จากนั้นจึงไปแปรงฟันด้านข้างของสวนผัก

เดิมทีผู้เฒ่าลู่อยากจะยืนมองอยู่ด้านข้าง มองว่าบาดแผลของลู่ฮ่าวร้ายแรงหรือไม่แต่เขาไม่กล้าที่จะถามออกไป

เจียงหนานหลับจนถึงเก้าโมงเช้าถึงจะตื่นขึ้น

ทันทีที่เธอเห็นนาฬิกาแขวนบนผนัง เธอก็ตกใจมากจนต้องรีบลุกขึ้นจากเตียง

แม่เจ้า  นอนนานขนาดนี้เชียว

เธอล้างหน้าบ้วนปาก สางผมบนศีรษะเสร็จ ผู้เฒ่าลู่ก็เข้ามาพร้อมกับชามไข่น้ำ

“หนานหน่าน ปู่ทำไข่น้ำไว้ให้ อันนี้ของหนู รีบกินเถอะ”

เจียงหนานเกาศีรษะของเขาอย่างเขินอาย “คุณปู่ หนูขอโทษ หนูตื่นสาย”

ผู้เฒ่าลู่มองดูเธอย่างกังวลใจ “ตื่นสายอะไรกัน เมื่อคืนแทบจะไม่ได้นอน ปู่รู้เรื่องนั้นดี”

“คุณปู่นอนไม่ค่อยหลับใช่ไหมคะ” เช้ามืดตอนเธอเอายาไปวาง ยังเห็นชายชรานั่งอยู่บนเตียงอยู่เลย

ทั้งสองคนกำลังคุยกัน คาดไม่ถึงลู่ฮ่าวจะเดินเข้ามา ชายหนุ่มมองดูชายชรากับหญิงสาวคุยกันอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ แล้วถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “เมื่อคืนไม่ได้นอนหรือ?”

บนใบหน้าของผู้เฒ่าลู่ปรากฎความรู้สึกผิด

ชายชรามองไปที่เจียงหนาน

เจียงหนานเกรงว่าจะถูกจับได้ เธอเกาแขนแล้วพยักหน้า “ใช่ นอนไม่หลับเพราะถูกยุงกัดน่ะ ฉันตบยุงให้คุณทั้งคืน เมื่อคืนคุณหลับสบายดีไหม ฉัน... กลัวคุณจะโดนยุงกัดเลยไม่กล้านอนเลย”

ลู่ฮ่าวงงงวย 

ตบยุงให้เขา?

เป็นผู้หญิงมีคุณธรรมอะไรขนาดนี้?

ผู้เฒ่าลู่คล้อยตามไปทันที “ใช่ ฤดูร้อนจะมียุงมากแบบนี้แหละ เดี๋ยวปู่ไปหาหญ้าหอมกำจัดยุงให้”

ผู้เฒ่าลู่กลัวว่าลู่ฮ่าวอาจจะสงสัยอะไรบางอย่างจึงลุกขึ้นออกไป

สีหน้าของลู่ฮ่าวมืดครึ้มเต็มด้วยคำถาม รู้สึกว่าชายชรากับหญิงสาวกำลังทำลับ ๆ ล่อ ๆ

เจียงหนานมองชามในมือ “คุณปู่ เจ้าของร้านยาสมุนไพรมาเยี่ยมเยียนบ้านเราในวันนี้ พอถึงเวลา หนูกับพวกเขาจะเจรจาค้าขาย แล้วช่วงบ่ายพวกเราจะไปเก็บสมุนไพรกัน”

ผู้เฒ่าลู่ไม่ได้จริงจังกับคำพูดของเจียงหนานมากนัก เขารู้สึกว่าเจ้าของกิจการไม่ค่อยจะน่าเชื่อถือ

เจ้าของกิจการที่ไหนจะมาทำธุรกิจไร้สาระกับเด็กน้อย?

ล้อเล่นหรือเปล่า?

เจียงหนานมองไปที่ผู้เฒ่าลู่

“คุณปู่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับหัวหน้าหมู่บ้านไหม? ช่วยบอกหัวหน้าหมู่บ้านให้กระจายเสียงให้พวกเราหน่อยได้ไหมคะ”

“ไม่มีปัญหา รอเถ้าแก่มาค่อยพูดอีกครั้ง”

เจียงหนานกินไข่น้ำเสร็จแล้วก็มองดูนาฬิกา

สิบโมงแล้ว

ไม่รู้ว่าป้าหยางกับคนอื่น ๆ จะมากี่โมง

ยังไม่ได้เตรียมสถานที่เลย

เธอนำชามไปล้างในห้องครัว

หลังจากล้างจานเสร็จก็มีคนตะโกนเรียกชื่อเธออยู่หน้าประตู

เจียงหนานวิ่งมาถึงลานบ้าน เห็นว่าเป็นป้าหวังเพื่อนบ้านอยู่นอกประตูรั้ว

“คุณป้าเรียกหนูหรือคะ” เจียงหนานถามอย่างสุภาพ

สีหน้าของป้าหวังเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “มีคนขับรถกระบะเข้ามาในหมู่บ้าน เห็นว่าถามหาคน ป้าเลยรีบวิ่งมาถาม เป็นแขกที่นี่หรือเปล่า? ป้าไม่กล้าพามาบ้านหนู”

เห็นเพื่อนบ้านถามอย่างร้อนใจ เจียงหนานรู้สึกซาบซึ้งมาก “คุณป้า ขอบคุณค่ะ นั่นเพื่อนของหนูเอง”

จากนั้นเจียงหนานก็ตะโกน “คุณปู่ เถ้าแก่หยางมาแล้วค่ะ” แล้วเธอก็รีบวิ่งออกจากลานบ้านทันที