บรรยากาศหลังอาคาร 4 ใน่พักเที่ยงช่างเงียบสงัด มีเพียงเสียงใบไม้แห้งที่ปลิวตามลม อาร์ต (ในร่างเมย์) และเมย์ (ในร่างอาร์ต) ยืนประจันหน้ากันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ราวกับกำลังวางแผนกู้โลก
"ฟังนะเมย์..." อาร์ตในร่างเมย์เริ่มวิเคราะห์พลางเอามือเท้าเอว
"ฉันนั่งนึกมาตลอดเลย ว่าเพราะอะไร เราถึงสลับร่างกัน คือเมื่อวานนี้วินาทีที่โลกมันหมุนคว้างแล้วฉันตื่นมาเป็แกน่ะ... มันคือตอนที่เรา 'วิ่งชนกัน' โครมใหญ่หน้าโรงเรียนจำได้ไหม?" อาร์ตพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
เมย์ในร่างอาร์ตพยักหน้าหงึกๆ "จำได้สิ แกวิ่งไวอย่างกับหนีอะไรมาไม่รู้ จนชนฉันกระเด็นเลย!"
"นั่นแหละ! ทฤษฎีของฉันคือ... แรงกระแทกมหาศาลในจังหวะที่คลื่นสมองเราตรงกันพอดี มันทำให้ิญญาเรากระดอนสลับที่กัน!" อาร์ตทุบมือลงบนฝ่ามือตัวเอง
"เพราะฉะนั้น ถ้าเราอยากกลับร่างเดิม เราก็ต้อง 'ชนคืน' ด้วยแรงที่เท่ากันหรือมากกว่าเดิม!"
เมย์มองลงกล้ามขาล่ำๆ ของตัวเองในร่างอาร์ตแล้วกลืนน้ำลาย "แกแน่ใจนะอาร์ต? ถ้าชนแล้วไม่สลับคืน แถมหัวแตกด้วยล่ะ?"
"ไม่มีทางเลือกแล้วโว้ย! แกอยากอยู่ร่างผู้ชายของฉันไปตลอดชีวิต และให้ฉันติดอยู่ในร่างแก ไปตลอดชีวิตอย่างงั้นเหรอ?"
คำขู่นั้นได้ผล เมย์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ก็ได้! เรามาลองดูกันสักตั้ง!"
ทั้งคู่แยกย้ายกันไปยืนคนละฝั่งของลานกว้าง ระยะห่างพอประมาณให้สามารถวิ่งหากันได้ อาร์ตในร่างสาวน้อยอันแสนบอบบางในสายตาเขา ตั้งท่าสตาร์ทเหมือนนักวิ่งแข่ง ส่วนเมย์ในร่างหนุ่มก็ง้างขาโน้มตัวมาข้างหน้าเตรียมพุ่ง
"เตรียมตัวนะเมย์... อย่าหลบเด็ดขาดนะ!" อาร์ตะโ
"เออ! แกก็อย่าเบรกนะไอ้อาร์ต!"
"เข้าที่……เตรียมตัว……..ระวัง………..วิ่งงงงงง!"
ทั้งคู่สับฝีเท้าเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง ร่างของเมย์ที่ปกติจะดูบอบบางพุ่งเข้าหาอาร์ตด้วยท่าทางดุดัน ส่วนร่างของอาร์ตก็พุ่งไปข้างหน้า วิ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูง วินาทีที่ระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ ทั้งคู่หลับตาปี๋...
โครมมมมมม!
เสียงศีรษะและหัวไหล่ปะทะกันดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่กระเด็นไปคนละทิศละทาง อาร์ตรู้สึกเหมือนมีแสงสีขาววาบขึ้นในหัว ก่อนที่ทุกอย่างจะมืดดับไปชั่วครู่...
"โอ๊ยยย... เจ็บชะมัด..."
เสียงแรกที่หลุดออกมาคือเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคย อาร์ตลืมตาขึ้นมาพบว่าตัวเองกำลังนอนแผ่หลาอยู่บนผืนหญ้า เขาชูมือขึ้นมอง... มือที่ใหญ่โต หยาบกร้าน และมีรอยด้านที่ปลายนิ้วจากการเล่นเกม เขารีบก้มมองที่เบื้องล่าง กางเกง... กางเกงขาสั้นสีน้ำเงิน!
"เฮ้ย! สำเร็จ คืนแล้ว! กลับคืนร่างแล้ว ได้กลับคืนมาแล้วโว้ยยย!" อาร์ตะโลั่นลานกว้าง พลางลุกขึ้นะโโลดเต้นเหมือนคนบ้า เขาสำรวจร่างกายตัวเองด้วยความดีใจสุดขีด "ร่างกายแบบเดิมมาแล้ว! เราคืนร่างสำเร็จแล้วใช่ไหม!"
ฝั่งเมย์ที่นอนกองอยู่ไม่ไกล ค่อยๆ ยันตัวขึ้น เธอรู้สึกถึงความเบาหวิวของร่างกายและความนุ่มนิ่มที่คุ้นเคย และเมื่อเห็นเรียวขาขาว และกระโปรงตัวเดิม กับถุงเท้าข้อสั้นแบบผู้หญิง เธอก็แทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ
"อาร์ต... ฉันกลับมาเป็ผู้หญิงแล้ว! ฮือออออ!" เมย์รีบจัดคอซองและกระโปรงให้เข้าที่ "ในที่สุด... ฉันก็ได้กลับคืนร่างตัวเองสักที!"
ทั้งคู่หัวเราะให้กันอย่างบ้าคลั่งท่ามกลางรอยฟกช้ำที่หน้าผาก แต่มันเป็ความเ็ปที่คุ้มค่าที่สุดในชีวิต
หลังจากทั้งคู่ดีใจจนเริ่มเหนื่อย ทั้งคู่จึงชวนกันกลับเข้าห้องเรียนในคาบถัดไป ปัญหารอบใหม่ก็บังเกิด
ในห้องเรียน เมย์เดินเข้าห้องด้วยท่าทางเรียบร้อยเหมือนเดิม เข้ามาเช็ดโต๊ะ และจัดโต๊ะให้สะอาดเรียบร้อย แล้วมานั่งหลังตรงตามแบบที่เธอถนัด แต่กิ๊บเพื่อนสนิทกลับจ้องเธอเขม็ง
"เมย์... เมื่อกี้แกยังเดินขาถ่างเป็นักเลงอยู่เลยนะ ทำไมตอนนี้กลับมานิ่งเป็ผ้าพับไว้อีกแล้วล่ะ?" กิ๊บถามพลางหรี่ตาจับผิด
"แกไปทำอะไรมา หรือว่าแก... เป็ไบโพลาร์?"
"เปล่านะกิ๊บ! เมื่อเช้าฉันแค่... ปวดท้องน่ะ ตอนนี้หายแล้ว" เมย์แถไปน้ำขุ่นๆ แต่เพื่อนทั้งห้องเริ่มซุบซิบกันว่า 'เมย์' เปลี่ยนบุคคลิกไปมาอย่างไวยิ่งกว่ากิ้งก่าเปลี่ยนสี
ฝั่งของอาร์ต: อาร์ตเดินส่ายไปมา เข้าห้องมาด้วยมาดกวนประสาทเหมือนเดิม ปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนทิ้ง แล้วะโทักเพื่อน "เฮ้ยพวกมึง! เย็นนี้มีกิลด์วอร์นะโว้ย ใครไม่มาโดนไล่ออกจากกิลด์!"
ไอ้ชัยถึงกับสะดุ้ง "อาร์ต... เมื่อวานมึงยังโดดเล่นเกม ไม่มากิลด์วอร์อยู่เลย จนกูจะไล่มึงออกจากกิลด์อยู่แล้ว ทำไมวันนี้มึงมาชวนกิลด์วอร์เองเลยว่ะ ทำไมมึงเปลี่ยนกลับมาไวขนาดนี้!"
"ไล่ออกจากกิลด์พ่อมึงสิ! กูนี่แหละจะไล่พวกมึงออกจากกิลด์ ถ้ามึงไม่ว่ากิลด์วอร์เย็นนี้!"
เพื่อนๆ มองอาร์ตด้วยสายตาสุดจะหยั่งถึง "พวกกูตามอารมณ์มึงไม่ทันจริงๆ ว่ะ เมื่อเช้ายังกับหนุ่มเรียบร้อย เ้าสำอางค์ ตอนเที่ยงกลายเป็จอมโวยวายเหมือนเดิม มึงแอบไปกินยาอะไรมาปะเนี่ย?"
แม้จะถูกสงสัย แต่ทั้งคู่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่ได้กลับมาอยู่ในร่างตัวเองเสียที…
เย็นวันนั้น กลังกิลด์วอร์เสร็จ อาร์ตเดินออกจากโรงเรียนเพื่อกลับบ้าน พร้อมกับกลุ่มเพื่อนชายของเขาที่กำลังคุยกันอย่างออกรสถึงเหตุการณ์ในวันพรุ่งนี้
"เฮ้ยอาร์ต! พรุ่งนี้วันเสาร์ อย่าลืมนะเว้ย วง 'Crystal Girls' มาจัดงาน Fan Sign ที่ห้างใจกลางเมืองนะมึง!" ไอ้ชัยย้ำพลางโชว์บัตรคิวในมือ "มึงบอกจะไปขอลายเซ็น 'น้องริน' เซ็นเตอร์สุดน่ารักของวงให้ได้ไม่ใช่เหรอวะ?"
"เออ! จริงด้วย ที่ผ่านมามีเื่วุ่นๆ นิดหน่อย จนเกือบลืม ขอบใจมึงว่ะที่เตือน งานพรุ่งนี้กูไม่พลาดแน่! เดี๋ยวจะเตรียมปากกาเคมีแบบพิเศษที่ติดแน่นทนนานยันลูกบวช ไปให้น้องรินเซ็นด้วย แถมจะได้เจอน้องรินอีก เมนน้องรินอย่างกูไม่มีทางพลาดแน่นอน" อาร์ตตอบด้วยท่าทางตื่นเต้น โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า... คำสาปสลับร่างที่เขาคิดว่าจบลงแล้วนั้น มันเป็เพียงแค่ 'บทเรียนเริ่มต้น' เท่านั้น
โชคชะตาครั้งใหม่กำลังรอเขาอยู่ในงานขอลายเซ็น และครั้งนี้เขาไม่ได้สลับกับเด็กนักเรียนธรรมดาในโรงเรียน... แล้วเขาจะสลับร่างกับใคร!
คุยกับแม่มดข้างบ้าน: กลับคืนร่างเดิมได้สำเร็จแบบทุลักทุเล! แต่ดูเหมือนความวุ่นวายจะยังไม่หมดนะคะ เพราะวันหยุดพรุ่งนี้อาร์ตกำลังจะพาตัวเองไปสู่ 'หายนะ' ครั้งใหม่ที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม!
221
