“ทำไรวะไอทาส”
“กำลังจะอาบน้ำแต่งตัวไปเรียนครับเ้านาย”
“วันนี้เป็ไงบ้าง”
“ตื่นมาผมแข็งคาที่ล็อคตลอดเลยครับ เงี่ยนมาก อยากแตกครับเ้านาย”
“มึงไม่มีสิทธิ์แม้กระทั่งจะแตกเข้าใจมั้ย”
“เข้าใจครับ ผมพึ่งโดนทำโทษมาด้วยครับ”
“โดนอะไรวะ” เ้านายถามผม ผมก็เล่าเหตุการณ์ให้เ้านายฟัง
“55555 สมน้ำหน้า ร่านชิบหาย โดนขนาดนั้นยังแข็งคาที่ล็อค” เ้านายผมตอบมาแบบนี้ ยิ่งทำให้ควxผมแข็งจนคับและเจ็บคาที่ล็อคควx
“เออไปอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว ถ่ายรูปรายงานตัวด้วย” คำสั่งของเ้านายมาอีกแล้วครับ
“ผมจะทำยังไงดีครับเ้านาย เดี๋ยวเพื่อนผมเห็น”
“อย่ามาเถียง เื่ของมึง ทำตามที่กูสั่งมา”
“ครับ เ้านาย”
หลังจากที่ผมไถทวิตเตอร์เกือบทุกวัน มันทำให้ผมเริ่มรู้ตัวเองแล้วว่าสภาพที่เป็อยู่ มันคือสิ่งที่ผมชอบและสนุกไปกับมัน ก่อนที่ผมจะเริ่มแอบไปอาบน้ำที่มุมนึง แกล้งๆ อาบช้าๆ เพื่อให้ไอโจ้มันเสร็จแล้วออกไปก่อนและก็เป็อย่างนั้นจริงๆ เพราะพอผมกลับมาที่หอนอน ไอโจ้ก็ไม่อยู่แล้ว พอเสร็จแล้ว ผมก็ถ่ายรูปรายงานตัวส่งเ้านายไป ปรากฎว่าเ้านายได้ส่งกล้องวิดิโอมาให้ผม ผมใส่หูฟัง Airpods แล้วกดรับ แต่ฝั่งเ้านายไม่เปิดหน้าให้ผมดู
“เป็ไง เงี่ยนมั้ยไอทาสชั้นต่ำ” เ้านายเริ่มต้นทักทายผม เป็ครั้งแรกที่ผมได้ยินเสียงเ้านาย แต่มันแปลกๆ เสียงของเ้านายเหมือนใช้แอพในการเปลี่ยนเสียงพูดออกมา
“เงี่ยนครับ เ้านาย” ผมเลิกอายเ้านาย แล้วตอบไปแบบตรงๆ เลยครับ
“มึงต้องเงี่ยนกว่านี้อีก ถอดรองเท้านักเรียนมึงออกมา เอามาวางแล้วกราบลงไปดิ” ผมรีบถอดรองเท้านักเรียนตัวเอง แล้วเอาออกมากราบทันที
“กราบไม่พอ มึงเลียไปด้วย” ผมเริ่มก้มลงไปเลีย จนทั้งรองเท้ามีแต่น้ำลายผมทั้ง 2 ข้าง
“ดมเข้าไปแล้วบอกกูดิว่ากลิ่นเป็ไง” ผมค่อยๆ ดม กลิ่นมันอับมาก ซึ่งเป็กลิ่นของผมเอง โดยปกติผมไม่เคยมีอารมณ์กับกลิ่นของตัวเองเลย จนมาวันนี้ กลิ่นมันเริ่มรุนแรงขึ้น ทำให้น้ำผมเยิ้มออกมา
“อับครับนาย” ผมตอบเ้านายไป
“น้ำเยิ้มเลยนะมึง คนเหี้xอะไร มีอารมณ์กับรองเท้าตัวเอง” เ้านายดูถูกผมอีกครั้ง ก่อนจะเริ่มออกคำสั่งเพิ่มเติม
“มึงไปเอาคลิปหนีบดำตัวเล็กที่ไปซื้อเมื่อวันก่อนมา กับปากกาเมจิกแล้วยางรัดผมด้วย” ผมรีบวิ่งไปหยิบมา
“ได้แล้วครับเ้านาย”
“เอาคลิปหนีบนมมึงข้างละตัว แล้วเอาเมจิกเขียนตัวว่า ผมชอบดมรองเท้าถุงเท้าเหม็นๆ ครับ” เ้านายสั่งผมออกมา
“เ้านายครับ…”
“อย่าเถียงกู ทำตามที่กูสั่งเดี๋ยวนี้!!!” เ้านายดักคอผมได้ ผมจึงค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อนักเรียน แล้วเอาไม้หนีบเริ่มหนีบที่หัวนม
“อูย~~~” ผมร้องขึ้นมา
“หึหึ” เ้านายครางในลำคอ ก่อนที่ผมจะเริ่มเขียนตัวอย่างทุลักทุเล เพราะมันต้องกลับหัวกลับหางเขียน
“ลายมือเหี้xเหมือนสันดานมึงเลย” เ้านายด่าผม ซึ่งผมก็เข้าใจดีว่ามันแย่มาก เพราะมันไม่ถนัดเอาเสียเลย
“ครับ เ้านาย”
“มึงอ่านสิ่งที่มึงเขียนให้กูฟังมา สิบครั้ง”
“ผมชอบดมรองเท้าถุงเท้าเหม็นๆ ครับ…ผมชอบดมรองเท้าถุงเท้าเหม็นๆ ครับ…ผมชอบดมรองเท้าถุงเท้าเหม็นๆ ครับ..” ผมเริ่มท่องออกมาจนครบ
“เอายางรัดผมไปรัดที่โคนควx แล้วแต่งตัวไปเรียนได้ จนกว่าจะมีคำสั่ง ห้ามเอาอะไรออกแม้แต่อย่างเดียว” ผมรัดและมันแน่นมากจนรู้สึกอึดอัดเป็อย่างมาก
ผมแต่งตัวเสร็จรีบออกจากหอเพื่อไปเรียน กว่าผมจะถึงห้องเรียนก็เลยคาบแรกไปแล้ว
“ไอไท มึงไปไหนมาวะ” ไอนัทถามผม
“ไปแอบชักว่าวมารึป่าว” ไอเกมเริ่มกวนตีนผมแต่เช้า
“ก็กว่ากูจะทำอะไรเสร็จ กว่าจะออกมา” ผมแก้ตัวกับมันไป
“เออนั้นสินะ พ่อคนชอบดมถุงเท้าเหม็นๆ” ไอเกมมันแซวผมจนหน้าแดง แต่ที่แปลกคือควxที่เริ่มจะอ่อนมันกลับแข็งคับที่ล็อคขึ้นมาอีกแล้ว
ผมเรียนไปตามปกติ แม้จะเสียวที่หัวนมมากและแน่นที่โคนควxอย่างหนัก จนตอนพักเที่ยง เสียงไลน์ผมก็ดังขึ้นมาอีก
“หิวรึยัง”
“หิวแล้วครับเ้านาย” ผมตอบเ้านายไปด้วยความจริง เพราะผมไม่ได้กินอะไรั้แ่เช้า
“มึงไปหาซื้อข้าวไข่ต้มใส่ถุงแกงมาให้ได้” ผมงงกับคำสั่งแต่ก็ไปขอซื้อมาจนได้ แม้ว่าป้าแกจะงงๆ หน่อยว่าทำไมไม่ใส่จาน
“ได้แล้วครับ”
“มึงไปหาห้องน้ำ วันนี้กูจะให้มึงกินข้าวในห้องน้ำ” ผมรีบเดินออกไปห้องน้ำทันที
“ไอไท มึงจะไปไหนไม่แดกข้าวหรอ” ไอเกมะโถามผมมา
“เออ กูลืมทำการบ้าน ต้องรีบไปทำ” ผมตอบมันแล้ววิ่งไปที่ห้องน้ำ
เ้านายกดกล้องวิดิโอมาอีกครั้ง ผมใส่ Airpods แล้วเริ่มรับคำสั่ง
“หาที่ตั้งให้กูเห็นชัดๆ พับฝาชักโครก เอารองเท้าไปวางบนนั้น” ผมทำตามคำสั่ง ถอดนันยางของผมไปวางบนฝาชักโครก
“เอาถุงข้าวไปวางในรองเท้า คุกเข่าแล้วแดกข้าวด้วยปาก อย่าเสือกใช้มือละ” ผมทำตามคำสั่งทันที ระหว่างที่ทำ ก็มีเสียงตามสายดูถูกผมเรื่อยๆ
“ชั้นต่ำจริงๆ วะ แดกข้าวแบบหมา หมามันยังแดกในชามข้าวแต่มึงแดกในรองเท้า คราวหน้าจะให้แดกในถุงเท้า คอยดูเถอะ…” อีกสารพัด นอกจากคำด่าแล้ว ผมยังได้ยินเสียงเหมือนเ้านายกำลังชักว่าวตามไปด้วย ควxผมแข็งจนน้ำเยิ้ม จนผมกินเสร็จ
“อ่า~~~” เ้านายครางออกมา ผมเข้าใจว่าคงสำเร็จความใคร่พอดี
“มึงไปพักต่อได้ละ แล้วตั้งใจเรียนละ”
“ครับเ้านาย” ผมออกไปเรียนต่ออย่างเป็ปกติ แล้วก็ถึงตอนเย็น่ซ้อม ผมต้องรีบกลับหอไปเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อจะลงซ้อม
“วันนี้เราจะไปซ้อมกับที่สนามใหญ่ ให้ทุกคนแต่งตัวให้พร้อม” ทุกคนรีบเข้าไปหยิบสตั๊ตแล้วเดินไปสนามฟุตบอลที่อยู่หลังอาคารเรียน
“วันนี้ ผมได้รับรายงานว่ามีคนไม่เข้าเรียน ถ้ารู้ตัวให้เดินออกมา” ผมเดินออกไปหาโค้ชทันที
“ไม่ทันไร ก็ซวยอีกละ” ไอเกมกระซิบผมเบาๆ
“ไร้ความรับผิดชอบ ถ้าพ่อแม่คุณรู้จะทำยังไง วันนี้คุณไม่ต้องลงสนาม แต่ไปวิ่งจนกว่าเพื่อนจะซ้อมเสร็จ” ผมส่ายหน้าก่อนจะออกไปวิ่ง