“ฮึ!!.... ช่างทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้ได้เนียนเหลือเกินนะ เอาเถอะแล้วอีกไม่นานหรอก เธอก็จะได้รู้เองว่าเธอทำอะไรใครเอาไว้ และเธอก็จะต้องชดใช้มันอย่างสาสม”
คณพศเบ้ปากพร้อมกับมองใบหน้าสวยหวาน อย่างดูถูกดูแคลน อย่างเปิดเผย ว่าตัวเขานั้นรู้สึกอย่างไรกับผู้หญิงตรงหน้า
คณพศเหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงนอน อย่างไม่ปรานีปราศรัย จนร่างบางลงไปนอนไม่เป็ท่า แต่กระนั้นดมิสาก็ไม่คิดจะสนใจ ว่าเป็ท่าที่น่าเกลียดหรืออะไรยังไง เธอรีบถดถอยร่างหนีอย่างเร็วไว หัวใจก็หวาดหวั่นเต้นโครมคราม กลัวคนตัวโตจะทำอะไรต่อไปมากกว่านี้
“นายจะทำอะไรฉัน อย่านะ!!!!....”
ดมิสาถอยไปจนติดหัวเตียงนอน ปากก็ร้องะโพูดห้ามปรามคนตัวโต ด้วยน้ำเสียงสั่นนิดๆ ดวงตากลมโตคู่สวย ก็ไหวระริกหวาดกลัวเป็อย่างมากๆ
“ฮึ!!.... ใจเย็นๆ ตอนนี้ฉันยังไม่ทำอะไรเธอหรอก แต่อีกไม่นานหรอก อีกไม่นาน จงเตรียมตัวเตรียมใจชดใช้กรรมที่เธอก่อได้เลย”
คณพศหรี่ตา พูดออกมาด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม และปะปนด้วยความรู้สึกสะใจอยู่ในที
“นายทำอย่างนี้ นายทำผิดกฎหมายนะ หากว่าเพื่อนๆ และครอบครัวฉันรู้ว่าฉันหายตัวไป พวกเขาจะต้องแจ้งตำรวจให้ตามหากฉัน หากเป็เช่นนั้นนายจะต้องมีความผิด ถูกจับติดคุกหัวโต แต่ถ้านายปล่อยฉันไป ฉันจะไม่เอาความกับนาย”
ดมิสาพยายามเกลี้ยกล่อมผู้ชายที่ยืนจังกังตรงหน้า ถึงแม้จะดูริบหรี่แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำ
“หึหึหึ!!!.... คนอย่างฉันถ้าฉันกล้าจับเธอมาอย่างนี้ มีหรือที่จะไม่วางแผนเอาไว้เป็อย่างดี เธออย่าห่วงไปเลยจะไม่มีใครมาตามหาเธออย่างแน่นอน และก็อย่าได้คิดหนีด้วย เพราะถึงจะหนียังไงก็หนีไปไม่ได้หรอก ฉันว่าเธอจะต้องชดใช้ ก็คือจะต้องชดใช้ จนกว่าฉันจะพอใจ”
คณพศหัวเราะออกมา ทั้งที่ไม่มีอะไรน่าขบขันสักนิด มองมายังคนตัวเล็กด้วยสายคมดุดันแข็งกร้าวมากขึ้น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็ทุกข์เป็ร้อน และไม่สีหน้าท่าทางเกร็งกลัว ในสิ่งที่คนตัวเล็กพูดแต่อย่างใดเลย
คณพศหยุดพูด มองดูคนตัวเล็กสายตาสบประสานสายตากันนิ่งอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะเดินถอยห่างออกจากเตียงนอน ตรงไปยังประตูหน้าห้อง แล้วตามด้วยการปิดประตูล็อคกุญแจที่หน้าประตูอย่างแ่า
ดมิสาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนตัวโต เดินห่างออกไป ดมิสาชันเข่าทั้งสองข้างขึ้น และใช้แขนเรียวทั้งสองข้างกอดเข่าเอาไว้แน่น น้ำใสๆ ก็เอ่อล้นออกมาจากดวงตาคู่สวย ไหลลงมาอาบสองข้างแก้มนวลเนียนใส
“เราจะทำยังไงดี? จะทำยังไงดี?.... ถูกจับมาก็ไม่รู้ว่าไปทำผิดอะไรกับใครเอาไว้ เขาถึงได้จงเกลียดจงชัง อาฆาตพยาบาทได้ถึงขนาดนี้ พ่อจ๋า แม่จ๋า สาจะทำยังไงดีถึงจะหลุดพ้นออกจากที่นี่ไปได้”
ดมิสากอดเข่าร้องไห้ ความคิดตอนนี้มันมืดหม่นดำมืดเสียเหลือเกิน
๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐๒๐
1K
