พ่อคะ...ของหนู / My Not–Daddy

    EP5  Contact of the Mind – แตะกันด้วยความคิดก่อนจะแตะกันด้วยมือ


    EP5  Contact of the Mind – แตะกันด้วยความคิดก่อนจะแตะกันด้วยมือ


    หมอเรย์คือสุภาพบุรุษที่ “เงียบอย่างมีระบบ”
    แต่ลินะคือคนแรกที่เริ่มทำให้ ระบบของหมอ...เงียบไม่สนิทอีกต่อไป


    – ลินะไม่ได้ยั่ว
    – หมอไม่ได้หื่น
    – แต่ ทั้งคู่เงียบกันคนละแบบ…แค่คลื่นของเขาและเธอคลื่นตรงกัน



    เสียงในหัวหมอตอนนี้คือประมาณ:

    ❝ เด็กคนนี้นิ่ง…แต่ร้อน
    ผมนิ่ง…แต่เริ่มไม่แน่ใจว่าผมจะนิ่งได้นานแค่ไหน ❞



    และมันก็เริ่มจะ “ชิมกันด้วยความเงียบ” จริง ๆ
    หมอเรย์มันด์ไม่แตะลินะเลย และไม่ได้ขยับตัวเขา
    แต่อุณหภูมิในห้อง...เปลี่ยน๻ั้๹แ๻่เธอหลับตาตอนจิบชาแล้ว




    หมอเรย์มันด์นั่งข้างเธอ
    มือยังนิ่งอยู่บนผ้าปูโต๊ะลินินเรียบ
    แต่ในหัวเขาคือ field report ทางจิตเวชฉบับย่อ
    ผสมเข้ากับ impulse ที่ “เงียบ แต่กำลังสะสมแรงดัน”


    เขารู้แล้วว่า มันไม่ใช่แค่ “เด็กขี้อาย” แต่มันคือ เด็กที่มีประวัติการกดทับอารมณ์มาอย่างต่อเนื่อง
    และนั่นคือประเภท “เสี่ยงต่อการเกิดแรงดึงดูดกับคนที่ ‘ปลอดภัย–แต่มีอำนาจ’ อย่างเขา”

    หมอรู้หมด แต่ก็ดันรู้ด้วยว่า…


    ❝ ถ้าผมขยับอะไรไปมากกว่านี้...
    คนที่ ‘เผลอแสดงออกก่อน’ อาจไม่ใช่เธอ
    แต่อาจจะเป็๞ผมเอง ❞


    หมอไม่ได้แค่คิดว่าเธอสวย
    แต่ สมองเขาเริ่มปรับการประเมินความสัมพันธ์ใหม่แบบอัตโนมัติ


    ❝ ถ้าเด็กคนนี้...กล้าสบตาผมทั้งที่หน้าแดง
    แล้วใจผมยังเต้นเหมือนเมื่อครู่นี้
    ผมควรไปล้างหน้าด้วยน้ำเย็นตอนนี้เลย….. ❞


    หมอไม่พูด แต่เขากำลัง 

    นั่งวิเคราะห์ emotional intensity ของตัวเองอยู่เงียบ ๆ 

    เหมือนกำลังประเมินระดับติดเชื้อไวรัสสายพันธุ์ใหม่


    ชื่อไวรัส: Lina.



    ลินะ “นั่งกินแต่แอบจินตนาการบางอย่างเงียบๆ” 

    และหมอรู้ทันด้วยความเงียบนั้น…

    ลินะ กำลังนั่งตรงข้ามผู้ชายที่
    – หล่อ
    – เงียบ
    – และ เสียงทุ้มเบานั้น “หนูได้ยินในท้อง” มากกว่าหูอีก…..



    ❝ เวลาที่เขาแค่ถามว่าหนูเหนื่อยไหม...แล้วเสียงเขาก็เหมือนขยับเข้ามาในร่างหนูช้า ๆ ❞

    ❝ น้ำเสียงของเขาเหมือนผ้ากำมะหยี่ร้อน ๆ ลูบเบา ๆ ใต้ผิวหนู ❞



    – สมอง: ตอบดี ๆ นะ นี่แค่ทานอาหารเย็น
    – ใจ: ขอแค่อย่าให้เขาพูดอีกที…เพราะหนูจะอาจไม่ไหวแล้ว
    – กล้ามเนื้อหน้า: เริ่มขึ้นโหนกนวลระเรื่อ
    – มือที่วางอยู่บนตัก: บีบชายกระโปรงแน่นขึ้น


    ลินะไม่ได้พูดอะไรเลย

    …แต่ใบหน้าเธอกำลังบอกว่า


    ❝ ถ้าหมอพูดอีกครั้งเดียวด้วยน้ำเสียงแบบนั้น หนูจะไม่สามารถทำหน้าปกติได้อีก ❞



    หมอเห็นนะ... ..แต่ยังไม่พูดอะไร

    เขาแค่เก็บไว้ใน “บันทึกการสังเกตของแพทย์…..ตามนิสัย”


    หมอเผลอกัดขอบช้อนเบา ๆ แล้วลินะคิดว่า...

    ลินะ สะท้านไหว เล็กน้อย กับฟันของหมอที่ครูดกับช้อนเบาๆ



    Website รวมลิ้งค์นะคะ

    https://sites.google.com/view/narisaracwriting/home

    และ“จินตนาการล้ำหน้าไปก่อน แล้วหน้าแดงตามมาอีก 3 วิถัดไป”