พิชิตรักจอมอหังการ_End

        กุสุมา มีอาการดีขึ้นมาลำดับ และหายจากการเป็นไข้ เพราะได้คนคอยดูแลอย่าง โทมัส ซึ่งชายหนุ่มคอยเฝ้าดูแลหญิงสาวอยู่ไม่ห่างตัวเลยก็ว่าได้ ทั้งคอยเช็ดตัวให้เวลาที่เห็นว่าร่างกายของเจ้าหล่อนร้อนขึ้นมาจากพิษไข้ โดยที่ชายหนุ่มไม่ยอมไปไหน และไม่ไปทำงานเลยเป็นเวลาสามวันเต็มๆ เพื่อดูแลและเพื่อให้ตนเองได้คลายความพะว้าพะวง วิตกกังวลใจด้วยนั้นเอง

        “สุอยากไปเที่ยวจังเลยค่ะ ตั้งแต่มาอยู่ที่นอเวย์ยังไม่เคยได้ไปเที่ยวไหนเลย”

        กุสุมา ออดอ้อนคนตัวโต ในระหว่างที่ได้เดินทางไปโรงพยาบาล เพื่อไปฝากครรภ์ ซึ่งในการตั้งครรภ์ของ กุสุมา นับว่าเธอโชคดีเอามากๆ เลยทีเดียว ที่ไม่มีอาการแพ้ท้องให้เห็นเลยแม้แต่นิดเดียว จะมีก็แต่ทานได้มากขึ้น และส่วนมากจะชอบทานผลไม้เสียเป็นส่วนใหญ่ และยิ่งผลไม้ที่เปรี้ยวๆ ด้วยแล้วยิ่งชอบเอามากๆ เลย และอีกอย่างคือมีความออดอ้อนออเซาะฉอเลาะ โทมัส เอามากๆ ด้วย

        “ได้สิ! สุอยากไปไหนล่ะ? เดี๋ยวผมจะพาไป” โทมัส ที่นั่งอยู่เบาะหลังเคียงข้างหญิงสาว ได้ใช้แขนแกร่งสวมกอดร่างบางไว้หลวมๆ เห็นคนตัวเล็กออดอ้อนขอไปเที่ยวก็อมยิ้มอย่างเอ็นดู พร้อมกับเอ่ยถามถึงสถานที่ที่คนตัวเล็กอยากจะไปทันที

        “ก็ไม่รู้สิคะ แล้วที่นี่มีที่ไหนสวยๆ น่าไปเที่ยวบ้างล่ะคะ?” กุสุมา ทำท่าครุ่นคิดอยู่สักพัก ก่อนจะหันมาตอบคนตัวโต

        “อือ! งั้นเอาอย่างงี้แล้วกัน เดี๋ยวผมจะคิดแพลนสถานที่แล้วเราจะไปเที่ยวที่นั้นกัน โอเคนะ!” โทมัส มองหน้าสวยหวานซึ้งของหญิงสาวอันเป็นที่รัก ก่อนจะเอ่ยบอกว่าจะเป็นผู้คิดเกี่ยวกับสถานที่ที่จะพาคนตัวเล็กไปเที่ยวนั้นเอง

        “ขอบคุณนะคะ คุณน่ารักที่สุดเลยค่ะ” กุสุมา ส่งยิ้มหวานพร้อมกับยกแขนเรียวขึ้นไปคล้องรอบคอแกร่งของชายหนุ่ม และทั้งจุมพิตที่ปากบางของชายหนุ่มด้วยอีกต่างหาก ก่อนจะผละออกไปอย่างเร็วไว

        “หึหึ!!..”

        โทมัส เลิกคิ้วมองหน้าคนตัวเล็กอย่างประหลาดใจ เพราะเคยเห็นแต่คนตัวเล็กทำเอียงอาย ไม่เคยเห็นว่าจะกล้ามาทำอย่างเมื่อกี้นี้ก่อนเลย ถ้าไม่โดนบังคับให้ทำ โทมัส คลี่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ และหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

        “ไม่ใช่จูบแบบนั้น มันจะต้องแบบนี้ต่างหากล่ะที่รัก” ว่าแล้ว โทมัส ก็ก้มลงไปหาปากบางจิ้มลิ้ม จูบอย่างเร้าร้อนราวกับจะสูบวิญญาณหญิงสาวออกจากร่างยังไงยังงั้น จนพึงพอใจแล้วนั้นแหละถึงได้ค่อยๆ ผละออกอย่างช้าๆ

        กุสุมา หน้าแดงระเรื่อ ปากบวมเจ่อสีแดงช้ำขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

        “ทำไมช่วงนี้เมียผมอ้อนเก่งจังเลยล่ะ ฮึ!” โทมัส กล่าวกระซิบถามยิ้มๆ พร้อมกับมองสบตาคนตัวเล็กด้วยแววตาที่หวานซึ้ง และใช้หัวแม่มือลูบไล้ริมฝีปากที่บวมเจ่อสีแดงช้ำนั้นเบาๆ อย่างรักใคร่เอ็นดู

        “แล้วไม่ชอบเหรอคะ?” กุสุมา มองสบตาหวานซึ้งอยู่ได้ไม่นานเพราะความเขินอาย ก่อนจะเสมองไปยังหน้าอกแกร่ง พูดเปรยถามความรู้สึกคนตัวโต

        “ใครว่าไม่ชอบล่ะ ชอบมากเลยต่างหากล่ะ ทูนหัว และอยากให้ทำอย่างนี้บ่อยๆ ด้วยขอบอก”

        โทมัส ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบบอกคนตัวเล็กที่ข้างหูเล็ก จนเจ้าหล่อนขนลุกชูชันขึ้นมาทันที ทั้งหน้าแดงระเรื่อมากขึ้นกว่าเดิมอีก และก็พอกันกับที่รถยนต์คันหรูที่บอดี้การ์ดของ โทมัส ได้ขับพาคนทั้งสองมาถึงโรงพยาบาล และจอดลงที่หน้าโรงพยาบาลพอดี

๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐