นิ้ววิเศษที่ย่อ-ขยายตามต้องการ

จากที่คิดว่าพวกเด็กๆคงจะพากันไปหาต้นไม้ ดอกไม้มาเพียงนิดหน่อย แต่ตอนนี้กลับไม่ใช่เสียแล้วล่ะสิ

“นี่มันอะไรกันคะเด็กๆ ทำไมถึงได้…”แม่

“พวกเราไปช่วยกันขุดต้นไม้มาปลูกตกแต่งใหม่ บริเวณเนื้อที่โดยรอบห้องเย็บผ้านี่ยังไงคะแม่”เสาร์น้อย

“ทีนี้ห้องเย็บผ้าของแม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้ จะร่มรื่นมีผลไม้เก็บกินด้วยนะคะ”พี่สาวโจวหวู่

“แม่รู้ แม่รู้ค่ะ แต่…เฮ้อ…..”แม่

“เฮ้อ…….”อาสะใภ้ น้าสะใภ้

“เป็นไงคะหลานสาวของแม่น่ะ ไม่ซนสักนิดเดียวเลยค่ะ”แม่

“แต่พ่อว่าหลานๆก็ไม่ได้ซนอะไรนี่ ไปหาต้นไม้ก็ต้องขุดดินเปรอะเปื้อนบ้างเป็นธรรมดานะลูก”ตา

“จริง แค่นี้เองและเด็กๆไม่ได้ไปซนเพราะเรื่องอื่นเสียที่ไหนกัน ดูสิเนี่ยใส่ต้นไม้มาเสียเต็มตะกร้าเลยนะ”ปู่

“ไปๆเด็กๆ พวกเราไปปลูกต้นไม้กันเลยนะและบอกตาเลยว่าต้นไหนบ้างที่พวกหลานๆต้องการจะปลูก”ตา

“ได้ค่ะ” “ได้ครับ”พวกเด็กๆ

ปู่ ตา พ่อ อาเล็ก น้าชาย พากันตามพวกเด็กๆไป และช่วยกันจัดตำแหน่ง จัดวางสวนที่บริเวณห้องเย็บผ้ากันอย่างครึกครื้น ส่งเสียงพูดคุยกันเสียงดังโหวกเหวก

“จริงๆเลย ตามใจกันทุกคนจริงๆ”แม่

“ใช่ค่ะ”อาสะใภ้ น้าสะใภ้

“เฮ้อ………”สามแม่ ได้แต่ทอดถอนหายใจไม่ว่าใครก็พูดเอาใจพวกเด็กๆกันหมดเลย

“พวกเรามีแค่สามเสียงน้อยนิดเองนะคะพี่สะใภ้”น้าสะใภ้

“จริงค่ะ”แม่

“ไหนๆก็ไหนแล้ว พวกเราก็ตามไปดูพวกเขาปลูกต้นไม้ดีกว่าค่ะ อยากจะรู้เหมือนกันว่าพวกเด็กๆเลือกต้นไม้อะไรมาปลูกกันบ้างนะคะ”อาสะใภ้

“ไปกันค่ะ”แม่

สรุปแล้วตอนนี้ทุกๆคนไปอยู่ด้วยกันหมดแล้ว คอยช่วยกันออกความคิดเห็นการปลูกและจัดวางสวนหย่อมกัน และสิ่งที่ทำให้พวกท่านต้องตื่นตกใจก็เป็นพันธุ์ต้นไม้แต่ละต้นที่พวกเด็กๆพากันนำกลับมานี่แหละ

เมื่อวางลงตำแหน่งแล้ว พวกเราทุกๆคนก็พากันมาตรงด้านพื้นที่ที่เป็นส่วนด้านหน้าที่จะมองเห็นภาพโดยรวมของบริเวณที่วางห้องเย็บผ้านี้

“ทุกๆคนพร้อมแล้วนะคะ”เสาร์น้อย หันมาถามสมาชิกในครอบครัวของเธอ

“พร้อม”ทุกๆคน

“ปี้ว…ปี้ว….”เสาร์น้อย ใช้นิ้ววิเศษขยายพวกต้นไม้ ดอกไม้ให้กลับสู่สภาพเดิมของพวกมันทั้งหมดในช่วงเวลาพริบตาเดียวเท่านั้น

“ว้าว…..”พวกเด็กๆ

“ต้นเกาลัด!!”พวกผู้ใหญ่

“ต้นแอปเปิ้ล!!”พวกผู้ใหญ่

“นี่มันอะไรกัน แถวแถบชายป่าด้านนู้นมีต้นผลไม้พวกนี้ด้วยเหรอคะเนี่ย”แม่

“จริงด้วย ทำไมแม่ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”ยาย

“อยู่มาจนอายุป่านนี้แล้ว ไม่เคยคิดเลยว่าชายป่าแถวบ้านเราจะอุดมสมบูรณ์ถึงเพียงนี้นะ”ตา

“ก็เพราะเสาร์น้อย ใช้นิ้ววิเศษช่วยน่ะครับทุกๆคนเลยทำให้พวกเรารับรู้ว่าต้นไม้ที่แกรนๆดูจะไม่เติบโตแล้วพวกนั้นจริงๆแล้วมีต้นผลไม้พวกนี้ซ่อนตัวตนของพวกมันอยู่”พ่อ

“พอหลานสาวเสาร์น้อยใช้นิ้ววิเศษช่วยพวกมันเท่านั้น ป่าที่พวกเราคิดว่าอุดมสมบูรณ์แล้วกับเทียบไม่ได้เลยกับคำว่าอุดมสมบูรณ์ที่หลานสาวทำให้นะครับ”น้าชาย

“จริงๆ”ทุกๆ คนต่างเห็นด้วย และอดที่จะหันไปมองเสาร์น้อยเจ้าตัวเล็กของบ้านเป็นไม่ได้ ถ้าเสาร์น้อยไม่ได้นิ้ววิเศษนี้มาคนในหมู่บ้านเจียวจิ้น และครอบครัวก็ยังคงจะต้องลำบากอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ เพราะมันเป็นสิ่งที่แม้แต่ทางการเองยังช่วยไม่ได้เลย

คิดแล้วก็ทำให้พวกท่านอดที่จะขนลุกเป็นไม่ได้ที่ลูกหลานบ้านเรานั้นได้รับความเมตตาจากท่านเทพเซียนถึงขนาดนี้ ใครจะไปเชื่อว่าเด็กน้อยอายุเพียงแค่ 5 ปีคนนี้จะช่วยผลิกฟื้นพื้นป่าบริเวณแถบนี้ทั้งหมดได้เพียงแค่ชี้นิ้วไปเท่านั้นเอง

“แล้วเจ้าตัวเล็กยังเอ่ยขอผมอีกด้วยนะครับว่า ถ้าพวกเรามีเวลาว่างแล้วให้พาเข้าไปในป่า หรือบริเวณที่ตรงไหนต้องการความช่วยเหลือ เสาร์น้อยอยากจะใช้นิ้ววิเศษช่วยป่าแถบนั้นให้เหมือนกับป่าบริเวณบ้านของพวกเราด้วยน่ะครับ”พ่อ

“งั้นเหรอ”ปู่

“เป็นความคิดที่ดีนะ ตัวพ่อของก็เห็นด้วยล่ะกับเรื่องนี้พวกเราชาวบ้านก็ต้องอาศัยผืนน้ำ ผืนป่า และภูเขาหล่อเลี้ยงชีวิตกันมาหลายต่อหลายรุ่นแล้ว ถ้าผืนป่าไม่อุดมสมบูรณ์การใช้ชีวิตในแต่ละวันก็ลำบากมากมายจริงๆ”ตา

“ถ้าจัดการเรื่องการเตรียมพื้นที่ปลูกต้นแก้วมังกรสีเหลืองได้แล้ว พวกเราก็จะมีเวลาเหลือเฟือเลยนะถึงตอนนั้นพวกเราจะตระเวนไปในพื้นที่ๆต้องการความช่วยเหลือ”ปู่

“ครับพ่อ”พ่อ

พวกท่านเมื่อได้พูดคุยกับนิดๆหน่อยๆแล้ว ก็พากันเดินชมสวนแห่งนี้กันอย่างมีความสุข

“เสาร์น้อยอยากกินเกาลัดคั่วค่ะแม่”เสาร์น้อย กอดขาอ้อนแม่ของเธอ

“ได้ค่ะ แต่ตอนนี้พวกเราคงจะต้องช่วยกันเก็บลูกเกาลัดกันก่อนนะ ตกลงไหมคะ”แม่

“ตกลงค่ะ”สองสาวน้อย

“พวกเราก็จะช่วยเก็บลูกเกาลัดด้วยครับ”พวกพี่ชาย

“จ้ะ”แม่

ทุกๆคนในครอบครัวต่างตรงไปที่ต้นเกาลัด เพื่อช่วยกันแกะลูกเกาลัดออกจากเปลือกหนามแหลมๆเหล่านี้ โดยพ่อ น้าชาย อาเล็ก ช่วยกันเขย่าให้ลูกเกาลัดหล่นลงมาที่พื้นกันก่อนรอบหนึ่ง และพวกเด็กๆ ช่วยกันเก็บลูกเกาลัดกันอีกที

“เอ้อร์เอ๋อ พาแม่กับพวกน้องสะใภ้กลับไปคอยที่บ้านก่อนดีกว่านะ เดี๋ยวพวกพี่กับพวกเด็กๆจะแกะเม็ดเกาลัดพวกนี้เองจะได้มีเวลาทำอาหารกัน”พ่อ

“ถ้างั้นก็ได้ค่ะ”แม่

พี่ใหญ่กับพี่รอง อาสาแบกตะกร้าลูกเกาลัดที่เก็บได้บางส่วนแล้วตามแม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้กลับไปที่บ้านกันก่อน เพราะพวกท่านจะได้มีเวลานำเกาลัดพวกนี้ไปประกอบอาหารให้ทุกๆคนได้กินนั่นเอง

ส่วนพวกเราที่เหลือก็ยังคงอยู่ใต้ต้นเกาลัดช่วยกันแกะเม็ดเกาหลักออกจากเปลือกของพวกมันอยู่อย่างแข็งขัน

“เกาลัดพวกนี้เอาไปทำอาหารกับขนมต้องอร่อยมากๆแน่เลยเนอะพี่สาว”เสาร์น้อย

“แน่นอนน้องเสาร์น้อย แค่เกาลัดคั่วเฉยๆยังอร่อยมากเลยนะพี่สาวจำได้”พี่สาวโจวหวู่

“อยากให้ถึงทื้ออาหารเร็วๆจังเลยไม่รู้ว่าจะได้กินอะไรเนอะพี่สาว”เสาร์น้อย

“ใช่ๆ”พี่สาวโจวหวู่

“ลูกสาวครับ พวกหนูจะกลับบ้านไปอยู่ช่วยแม่ทำอาหารก็ได้นะลูกทางนี้พวกพ่อจัดการลูกเกาลัดได้”พ่อ

“เดี๋ยวเสาร์น้อยอยู่ช่วยอีกสักพักก่อนค่ะพ่อ แล้วค่อยไปช่วยแม่กินเกาลัด เฮ๊ย..ไม่ใช่ค่ะเสาร์น้อยหมายถึงช่วยทำอาหารค่ะ”เสาร์น้อย

“อ้อ…ช่วยทำอาหารใช่ไหมลูกไม่ใช่ช่วยกิน?”พ่อ

“ค่ะ เสาร์น้อยช่วยทำอาหารค่ะ”เสาร์น้อย

“ฮ่า…ฮ่า….”ทุกๆคนพากันหัวเราะครืนไปเลยที่เจ้าตัวเล็กของบ้านรีบพูดยืนยันว่าไม่ได้ไปช่วยกิน เพราะหลุดปากออกมาตั้งแต่คำแรกเลย

“พี่ใหญ่เชื่อว่าน้องเสาร์น้อยจะไปช่วยแม่ทำอาหารจนปากมันเลยล่ะ”พี่ใหญ่โจวซาน