เสียงม้าควบดังสนั่นหน้าจวนพระยาบวร
ฝุ่นฟุ้งกระจาย
ชายถือสาระโลงจากม้า
รีบวิ่งเข้าไปในเรือนใหญ่.
ห้องประชุม
บรรยากาศตึงเครียด
พระยาบวรนั่งนิ่ง
รอบตัวคือขุนไกร ทองขาว และเหล่าคนสนิท
“ว่ามาให้ระเอียด”
เสียงสั้น กระชับ
สารถูกคลี่ออก
“มีการเคลื่อนไหวของพ่อค้าจำนวนมาก…ในเส้นทางหัวเมืองเหนือ”
“และ…มีข่าวลือ”
“หงสาวดีเริ่มสะสมกำลัง”
“พันพิทักษ์บวรและหัวหมู่พัน ได้แอบเข้าไปสืบข่าว ในดินแดนของหงสาวดีแล้ว”
เงียบ
ขุนไกรขมวดคิ้ว
“ข่าวนี้ ต้องรีบสรุปโดยเร็ว”
พระยาบวรมองลึก
“เราต้องรู้ให้แน่ใจ”
เขาหันไป
“ขุนไกร”
“ขอรับ”
“เ้ากับทองขาว”
“ออกไปสืบ”
“เริ่มจากตลาด…ไล่ไปจนถึงหัวเมืองชายแดน”
ทองขาวยิ้มบาง
“รับคำสั่ง”.
หลายวันต่อมา
ตลาดใหญ่ในเมืองราชบุรี
เสียงผู้คนจอแจ บรรยากาศคล้ายเป็ปกติ การค้าขายดูคึกคัก
กลิ่นเครื่องเทศลอยคลุ้ง
ทองขาวเดินปะปนในฝูงชน
สายตาคม…สังเกตทุกการเคลื่อนไหว
“คนนั้น…”
พ่อค้ากลุ่มหนึ่ง
มีผู้ติดตามค่อนข้างมาก ซื้อของมากมาย
เขาแฝงตัว…ตามไป
เงียบ
ไร้ร่องรอย
จนกระทั่งถึง ร้านค้าไม้หลังใหญ่หลังนึงที่
ดูธรรมดา
แต่—
“คนเข้าออกน้อยเกินไป…”
ทองขาวแฝงตัว้า
เสียงสนทนาดังขึ้นจากด้านใน
“เื่คืนนั้น…”
“ไอ้เด็กนั่น…”
เสียงหนึ่งพูดด้วยความหงุดหงิด
“คุณชายของเรายังไม่ตาย”
“ใกล้หายดีแล้ว”
“แถม…แข็งแกร่งขึ้น”
ทองขาวหรี่ตา
“…มัน คนนั้นคงหมายถึงมือสังหารที่ ภูผาทำร้ายมันไป”
เสียงอีกคนดังขึ้น
“ที่นี่…ยังไม่ปลอดภัย”
“ย้ายกำลังและของบางส่วนออกไป”
“เ้านายจะกลับมาแล้ว…อย่าให้เกิดข้อผิดพลาดขึ้น”
“นินจา…ไม่ใช่แค่กลุ่มเดียว”
เงียบ
ทองขาวยิ้มจาง
“นี่คงเป็เพียงสาขาหนึ่งของพวกมัน…”
สูงสุดของยอดเขาสูงตระหง่าน ยังมีลานกว้างใหญ่ พื้นที่เรียบโล่ง ไกลออกไปเป็ป่าไม้และแหล่งน้ำ ที่อุดมสมบูรณ์ เลยออกไป กลับเป็หน้าผาสูงชัน
นี่คือป้อมปราการ ที่แข็งแกร่งที่สุดแล้ว ทางเข้ามีเพียงทางเดียว
สายตานิ่ง
“ลึกกว่าที่คิด…”
เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างๆ
อาตง
ชายหนุ่มร่างกำยำ
แววตาคมกริบ บุคคลิคปลอดโปร่ง
“เ้าคิดอะไรอยู่”
ภูผายิ้มเล็กน้อย
“คิดว่าโลกนี้…ไม่ได้มีแต่ข้าที่เห็นโลกเป็เช่นนี้…”
อาตงหัวเราะ
“ข้าชอบเ้านะ ถึงแม้ข้าจะดูไม่ออกว่าเ้าเป็ตัวอะไร”
เขายื่นมือออกมา
“หากเ้าอยากรู้ ก็มาเถอะ”
แล้วเขาก็วางดาบคู่ไว้ที่พื้น เดินออกไปที่ลานด้านหน้า..
ไม่รอช้า
ฟึ่บ!
อาตงพุ่งเข้าใส่
หมัดหนัก
เร็ว
ภูผารับ
หลบ
สวน
ปัง! ปัง!
เสียงปะทะดังต่อเนื่อง
อาตงเก่งมาก แต่ยังอยู่ไกลจากระดับของภูผาในเวลานี้
ภูผา “ผ่อน”
ควบคุมแรง
ให้ดูสูสี
“หึ…”
อาตงยิ้ม
“เ้าก็ไม่เลว”
ภูผายิ้มตอบ
“เ้าก็เหมือนกัน”
ภูผาใช้การต่อสู้ สอนแนวทางฝีมือให้แก่อาตง อาตงเอง ก็รู้ตัว จึงพยายามเรียนรู้ และรู้สึกขอบคุณ
ค่ำคืน
แผนที่ถูกคลี่ออก
อาตงและภูผานั่งวิเคราะห์
เส้นทาง
เมือง
จุดพัก
“ถ้าจะลำเลียงกำลัง…”
ภูผาชี้
“ต้องผ่านจุดนี้”
อาตงพยักหน้า
“ตรงกับที่ข้าคิด”
ทั้งสองมองหน้ากัน
เริ่ม “เชื่อใจ” หลังจากซ้อมฝีมือกัน อาตง เกิดความประทับใจในตัวของภูผามาก เขาเสนอให้อาศัยไปกับเรือค้าขายของเผ่า
เรือล่องไปตามแม่น้ำสาละวินจากเหนือลงใต้ ผ่านเขตแดน เมืองอังวะ ตองอู และส่วนหนึ่ง ของหงสาวดี
ผ่านเมืองต่างๆ
ผู้คนหลากหลาย
วัฒนธรรมต่างกัน
ภูผาสังเกตทุกอย่าง
จดจำ
ยามค่ำ
เมื่อเรือจอดพัก
ภูผา
เขาเร้นกายออกไป
เข้าเมือง
ฟัง
ดู
จำ
เสียงทหาร
การขนของ
คำสั่งลับ
“มันจริง…”
“กำลังเตรียมา”
จนกระทั่งถึง หงสาวดี
เมืองใหญ่
คึกคัก
แต่ภายใต้…
“ความตึงเครียด”
ภูผาแฝงตัว
เข้าใกล้ที่สุดเท่าที่ทำได้
และ
เขาเห็น
คลังเสบียง
กองกำลัง
แพขนาดใหญ่
“นี่มัน…”
“…ไม่ใช่ข่าวลือ”
หลายวันต่อมา
ข้อมูล…เพียงพอ
ภูผากลับขึ้นเรือ
ไม่พูดมาก
แต่สายตา…หมกมุ่นครุ่นคิด เรียบเรียงข้อมูลข่าวสาร บวกกับความรู้ทางประวัติศาสตร์ ของโลกในอนาคต ครั้งนี้ เขามั่นใจแล้ว..
เมื่อเรือสินค้า ผ่านจุดเปลี่ยว เขาและพันก็แยกทางออกมา
การเดินทางกลับ
เร็วกว่าเดิม
ผ่านเส้นทางใหม่ ที่ไม่รู้จัก เพียงมุ่งหน้าไปในทิศตะวันออก ไม่ได้เกรงกลัวสิ่งใด อะไรขวางทาง ก็ชักดาบออกฆ่าฟัน บุกฝ่าตะลุยผ่านไป ทิ้งไว้เพียง ความวุ่นวายมึนงง ว่าเกิดอะไรขึ้น
จนถึงหัวเมือง ราชบุรี ค่อยพอจะรู้ทางแล้ว
ภูผาและพันควบม้ากลับอยุธยา
หน้าจวนพระยาบวร
เขาลงจากม้า
ไม่หยุดพัก
ตรงเข้าห้องประชุม
“ข้ามีรายงาน”
ทุกคนเงียบ
ภูผามองรอบห้อง
แล้วพูดชัด
“าใหญ่…”
“…กำลังจะมา จะมาอย่างแน่นอน”.
150K
