เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        ห้านาทีต่อมา ในขณะที่กำลังตามหลังรถ BMW สีดำของหลี่มู่หัวพวกเขาก็ได้ตรงเข้าสู่ท่าเรือจินเจ๋อวาน ในท่าเรือขนาดใหญ่นี้มีตู้คอนเทนเนอร์และรถบรรทุกที่จอดอยู่กระจัดกระจายเต็มไปหมด

        ทั้งสองซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบๆ อยู่ห่างหลายสิบเมตรจากโกดังพวกเขาเห็นหลี่มู่หัวแง้มเปิดประตูเหล็กโกดังสาม และเดินเข้าไป

        “เราต้องเข้าไปด้วยมั้ย?” โม่เชี่ยนนีถามเสียงเบา

        หยางเฉินไม่ทันได้ตอบอะไรเขายื่นมือจับแขนข้างหนึ่งของเธอแล้วค่อยๆ เดินเข้าประตูด้านข้างของโกดังซึ่งมีบันไดกลางแจ้งที่สามารถเข้าสู่ชั้นสองได้โดยตรง

        หลังจากที่หลี่มู่หัวหายเข้าไปในโกดังที่สามเขาก็เหลือบไปเห็นสิ่งที่อยู่ด้านหน้า มีสินค้าอยู่ในนั้นพวกเขาเก็บสินค้าที่ไม่ได้ถูกส่งออกไปมาไว้ที่นี่ชั่วคราวเมื่อท่าเรือกลับมาใช้งานตามปกติ ของพวกนี้จะต้องถูกย้ายออกไป

        บรรยากาศภายในโกดังค่อนข้างชื้น และเงียบเชียบ

        หลี่มู่หัวโยนกระเป๋าเดินทางสองใบไปบนพื้นมองดูสภาพแวดล้อม และตะโกนว่า

        “ผมหลี่มู่หัวของมู่หยุนเงินอยู่นี่แล้ว”

        สิ้นเสียงตะโกนเสียงพูดสะท้อนจากโกดังก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง หลี่มู่หัวขมวดคิ้ว ทันใดนั้นจู่ๆก็ปรากฏเงาสี่ร่างเดินออกมาจากหลังโกดัง

        ชายที่เดินนำแต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตแล้วคลุมเสื้อกันลมทับอีกชั้นเป็นรูปแบบที่ไม่เหมือนใคร ชายผู้นี้คาบซิการ์ไว้ในปากและเขาสวมรองเท้าแตะหนังสีดำยี่ห้อ FitFlop สายตาจ้องมองมาที่หลี่มู่หัวด้วยความสนใจ

        หลี่มู่หัวเห็นคนคนนี้ แล้วก็ต้องตกตะลึงไปทันทีใบหน้าซีดเซียวของเขาเริ่มแดงก่ำไปด้วยความโมโห

        “มัน... เป็นไปได้... ยังไง...”

        คนที่เดินออกมาก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกเหนือไปจากพี่ชายของหลี่มู่หัว คือหลี่มู่เฉิงนั่นเอง

        ส่วนคนที่ยืนอยู่ข้างๆ หลี่มู่เฉิงเป็นคนที่ได้รับความไว้วางใจมากๆ จากตระกูลหลี่ ซึ่งเป็นบอดี้การ์ดและเลขาที่หลี่เต๋อเซินมอบหมายให้กับเขา คือหลี่เหมิง

        บอดี้การ์ดอีกสองคนที่ใส่เสื้อผ้าสีดำและสวมแว่นกันแดด เห็นได้ชัดว่าเป็นบอดี้การ์ดจากฝ่ายของหลี่มู่เฉิง

        “ทำไม? แกแปลกใจมากมั้ยล่ะ?เจ้าน้องชาย” หลี่มู่เฉิงถลึงตามองเขาคีบซิการ์ใส่ปากด้วยสองนิ้วขณะเอ่ยถามอย่างเย็นชา

        หลี่มู่หัวเซถอยหลังไปสองก้าวดวงตาของเขาแสดงให้เห็นถึงความเหลือเชื่อ เจ็บปวด เขาถามขึ้นว่า

        “พี่ ทำไมพี่ถึงทำแบบนั้น?”

        “ทำไม? ฮ่าๆๆหลี่มู่หัว ทุกอย่างต้องก้าวเดินต่อไป แต่แกยังถามฉันว่าทำไม?” หลี่มู่เฉิงปล่อยเสียงหัวเราะอย่างบ้างคลั่งและโยนซิการ์ลงตรงหน้าหลี่มู่หัว เขาคำราม “หยุดแกล้งทำตัวเป็นคนดีเถอะฉันทนเห็นใบหน้าที่ใสซื่อแต่ใจคดของแกมามากพอแล้ว แกคิดว่าฉันเป็นคนโง่และปัญญาอ่อนเหมือนตาแก่บางคนที่คิดว่าแกเป็นลูกที่ดีงั้นหรือ?”

        หลี่มู่หัวพูดไม่ออก ราวกับว่าเขาไม่ได้รู้ว่าหลี่มู่เฉิงพูดถึงอะไรเขาได้แต่จ้องมองไปที่พี่ของเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

        หลี่มู่เฉิงเงยหน้าขึ้นหัวเราะ และพูดว่า

        “แกยังเสแสร้งอยู่อีกหรือ? ไม่เป็นไร แกสามารถเก็บอาการได้” อย่างไรก็ตามเมื่อคืนนี้สิ้นสุดลง แกจะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกนี้อีกต่อไปแต่แกไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะดูแลบริษัท และทรัพย์สินของตระกูลให้แกเอง”

        “พี่เป็นไปได้มั้ยที่พี่จะทำทุกอย่างเพื่อบริษัท และผลประโยชน์?” หลี่มู่หัวมองเขาด้วยสายตาเคลือบแคลง

        “ผมไม่เคยคิดที่จะใช้ประโยชน์จากตระกูลตัวเองผมมักจะกระตุ้นให้พ่อดึงพี่เข้ามามีส่วนร่วมในบริษัทนอกจากนี้นับตั้งแต่ที่ผมเข้ามาควบคุมบริษัทนี้ ผมไม่เคยลืมที่จะให้โบนัสพี่ทุกปีทำไมพี่ต้องข่มขู่พ่อ และผมแบบนี้ และยังขู่วางระเบิด เพื่อล่อผมให้มาที่นี่อีกทำไม?”

        “พอแล้ว หุบปากพล่อยๆ ของแกไปซะ”หลี่มู่เฉิงเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว และสาปแช่งหลี่มู่หัว

        “แกคิดว่าฉันไม่รู้อะไรหรือ?สามปีก่อนตอนที่ตาแก่นั่นให้เงินฉันลงทุนถ้าไม่ใช่เพราะแกติดสินบนลูกน้องของฉัน และทำให้พวกเขาแก้ไขเนื้อหาการเจรจาต่อรองฉันถึงต้องเสียใจเช่นนี้? นอกจากนี้ทุกครั้งที่การลงทุนส่วนตัวของฉันมีสัญญาณของความสำเร็จก็จะถูกทำลายโดยศัตรูที่ไม่รู้จักแกคิดว่าฉันไม่รู้หรือว่าคนคนนั้นเป็นแก?”

        ท่าทีของหลี่มู่หัวเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่างแต่หลี่มู่เฉิงไม่ได้เต็มใจที่จะรับฟัง หลี่มู่เฉิงหันไปรอบๆ และกำลังพูดต่อ “คราวนี้มู่หยุน อวี้เหล่ยและฉางหลินกำลังร่วมแรงร่วมใจกันในโครงการใหม่ มันเป็นเรื่องที่สำคัญมาก แต่พวกแกและตาแก่พวกนั้นกลับปฏิเสธที่จะเปิดเผยถึงข้อมูลแม้เพียงน้อยนิดให้กับฉัน...ไม่ใช่ว่าแกกำลังจะฮุบผลงานนี้ไว้คนเดียวหรอกหรอกหรือไง?เพื่อที่แกจะเอาทุกอย่างในตระกูลไป ถูกต้องใช่มั้ย? ในเมื่อพวกแกไม่คิดว่าฉันเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลหลี่แล้วล่ะก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน”

        “มันไม่ใช่อย่างนั้นนะพี่มันเป็นข้อตกลงที่เป็นความลับ หลังจากเรื่องนี้จบลง...”

        “หุบปาก ฉันบอกให้แกหุบปากไง!”หลี่มู่เฉิงหันหัวกลับ “แกเห็นฉันเป็นคนโง่หรือ?พวกแกทุกคนคิดว่าฉันเป็นคนงี่เง่า คนโง่ เป็นคนล้มเหลว และแกคิดว่าฉันจะไม่รู้หรือไง?ไม่ใช่แค่ศัตรูตระกูลซูใช่มั้ยล่ะ? แม้ว่าฉันจะไม่พึ่งพาพวกแกแต่ฉันก็รู้แล้วว่าใครเป็นคู่แข่งสำคัญในเรื่องนี้ และรู้ดีด้วย”

        หลี่มู่หัวค่อยๆ สงบลงหลังจากการตกตะลึงในครั้งแรกเขาข่มใจถามว่า “ดังนั้นพี่ก็เลยวางแผนที่จะลอบสังหารแขกคนสำคัญด้วยระเบิดชีวเคมีและขู่กรรโชกทรัพย์งั้นหรือ?”

        “ถูกต้องแต่แน่นอนนั่นคงต้องขอบคุณหลี่เหมิง คนที่ตาแก่นั่นได้มอบหมายให้มาดูแลฉัน”หลี่มู่เฉิงเดินไปด้านข้างของหลี่เหมิง และตบไหล่ของหลี่เหมิงเบาๆ“เห็นได้ชัดว่าหลี่เหมิงสามารถรับรู้ถึงความถูก และความผิดได้ดีกว่าพวกแกเขาวางแผนกับฉัน และช่วยฉันในการดำเนินการแผนไปได้อย่างสมบูรณ์แบบ”

        “ขอบคุณสำหรับคำชมครับนายน้อย”หลี่เหมิงพยักหน้าตอบกลับให้หลี่มู่เฉิง

        หลี่มู่เฉิงยังคงพูดต่อว่า “ในตอนแรกฉันวางแผนไว้ว่าตัวแทนของอวี้เหล่ยและฉางหลินจะต้องตายในวิลล่า และขัดขวางการทำงานร่วมกันครั้งนี้แต่น่าเสียดายที่พวกเขาไม่ตาย อย่างไรก็ตาม ตราบเท่าที่แกตายเป้าหมายของฉันก็จะสำเร็จ”

        หลี่มู่หัวมีสีหน้าที่โศกเศร้า “พี่ครับผมเป็นน้องชายของพี่คนเดียวแท้ๆ พี่ต้องการจะฆ่าผมจริงๆ น่ะหรือ?”

        “ไม่ ไม่ ไม่...” หลี่มู่เฉิงส่ายนิ้วไปมา เขายิ้มกว้าง และพูดว่า “ไม่ใช่ฉันที่ต้องการให้แกตายฉันจะฆ่าน้องชายตัวน้อยที่น่ารักของฉันได้ยังไง? คนที่ฆ่าแกก็คือคนร้ายหลังจากยิงแกแล้วพวกเขาจะลงเรือ และหนีไปในขณะที่ฉันอยู่ในวิลล่าตลอดทั้งคืนทุกคนก็เห็นแล้วนี่ ว่าหลี่เหมิงเป็นคนฉันกลับห้องน่ะ”

        เมื่อเสร็จสิ้นการสนทนาแล้วรอยยิ้มของหลี่มู่เฉิงก็หายไปทันที เจตนาการฆ่าในสายตาของเขาค่อยๆ เพิ่มมากขึ้นและทันใดนั้นเขาก็โบกมือ...

        “ฆ่ามัน หลี่เหมิง”

        “ครับ นายน้อย”

        หลี่เหมิงชักปืนกลเอ็มพีห้าขึ้นมาโดยไม่ลังเลปลดล็อกเซฟตี้ ยกปืนขึ้นและเล็งไปที่เป้าหมาย...

        ไม่ทันได้คาดคิดปากกระบอกปืนสีดำถูกเล็งไปที่หัวของหลี่มู่เฉิงแทน