ป่าไผ่ตระกูลหวง

หว่านอิ่งเก็บผลงิ้วมากลับบ้านนำผ้าขาวผูกไว้กับเสาบ้านทั้งสี่ด้านเพื่อไม้ให้เศษงิ้วลอยเต็มบ้านนาง

 "อิ่งเออร์นั้นเ๯้าจะทำอันใดอีกหรือ"จิ้งหรงมองบุตรที่ทำตัวแปลกขึ้นทุกวันจนคนในบ้านเลิกสงสัยในตัวนาง

 "ข้าจะทำที่นอนเ๽้าค่ะท่านแม่"หว่านอิ่งบอมารดานางเริ่มนำผลงิ้วที่ได้มาแกะเปลือกและเอาไส้ข้างออกใส่กระบุงเพื่อไปทำปุ๋ยหมักเอาและเหลือก้อนขาวๆ นุ่มที่ล่วงลงใต้ผ้าขาว

 "ท่านแม่ลองจับดูสิเ๯้าค่ะมันนุ่มมากข้าอยากได้ที่นอนนุ่มๆ บ้าง"หว่านอิ่งแก้มพองลมเมื่อพูดถึงที่นอนของนาง

 จิ้งหรงเอามือไปจับก้อนกลมๆ ที่บุตรสาวแกะออกมา

 "ข้าจะทำเป็๞หมอนและที่นอนที่รองนั่งเวลานั่งกินข้าวหรือนั่งพักผ่อน ท่านแม่เย็บหมอนให้ข้าได้หรือไม่เ๯้าค่ะ ข้าจะเริ่มทำหมอนก่อน"หว่านอิ่งนั่งเเกะเปลีอกงิ้วไปปากพูดคุยกลับมารดาไป

 "ได้แม่จะไปเย็บให้เ๽้า"จิ้งหรงเดินไปหยิบเข็มกับด้ายและผ้าขาวที่ซื้อมาครั้งก่อนมาตัดเย็บให้บุตรนาง

 "พี่รองข้าช่วยด้วยขอรับข้าอยากได้ที่นอนนุ่มโดยเร็ว"อานตี๋เข้าบ้านมาช่วยพี่สาว

 "ได้สิเ๽้าต้องทุบเปลือกให้แตกและดึงไส้แข็งๆ ข้างในมันออกมาทิ้งเราก็จะได้ก้อนนุ่นนุ่มๆ ออกมา"หว่านอิ่งสอนน้องชายและพี่ที่เดินมาช่วยกันแกะเปลือกนางได้ผลงิ้วมาสองกระบุงเพราะนางนำกระบุงไปน้อยถึงนำไปมากก็เอาเก็บมาไม่ได้คงต้องขึ้นไปมาบ่อยๆ เพื่อแกะเปลือกหมดหว่านอิ่งนำหมอนที่มารดาเย็บมายัดงิ้วเข้าไปข้างในใช้ดันเข้าไป

 "ท่านแม่ทำแบบนี้นะเ๯้าคะเอานุ่นใส่เข้าไปและดันให้ไปอีกด้านของหมอนใส่ให้เต็มและทำแน่นๆ เย็บปิดปากหมอนก็เสร็จแล้วเ๯้าคะ ลูกจะขึ้นไปเก็บอีกวันนี้เราต้องทำให้ได้มากเวลานอนจะได้สบาย"หว่านอิ่งบอกมารดา

 "ได้ๆ แม่เข้าใจแล้ว"

 "ไปกันเถิดพี่เตรียมกระบุงไว้แล้ว"ชางอวี่บอกน้องสาว

 "เ๽้าค่ะ"

 "ท่านแม่ข้าไปก่อนนะขอรับ"อานตี๋วิ่งตามพี่ชายและพี่สาวออกไป

 จิ้งหรงก็นั่งยัดหมอนเมื่อนางเห็นว่ามันเต็มและแข็งๆ ตามที่บุตรสาวบอกก็ใช้เข็มเย็บปิดให้สนิท

 หว่านอิ่งเดินแบกกระบุงร้องเพลงไปเล่าเ๹ื่๪๫ให้น้องชายไปทั้งเพลงและเ๹ื่๪๫ที่นางเล่านั้นแปลกสำหรับพี่ชายและน้องชายเขาสองเขาจึงสนใจให้นางพูดไปอย่างมาก

 ชางอวี่และหว่านอิ่งใช้ไม้ตีให้ผลงิ้วตกลงพื้นอานตี๋เดินเก็บผลงิ้วที่พี่ชายและพี่สาวตีลงมาหูก็ฟังเ๱ื่๵๹เล่าของพี่สาวไปเมื่อไม่เข้าใจหรือสงสัยก็จะถามออกไปทำให้ทั้งป่ามีแต่เสียงของสามพี่น้อง

 ทั้งสามแบกกระบุงลงจากเขาอีกรอบของวันหว่านอิ่งเสียงแหบเสียงแห้งนางทั้งเล่าเ๹ื่๪๫ทั้งตอบถามของพี่ชายกับน้องชาย

 "ท่านแม่ข้ากลับมาแล้วขอรับ"อานตี๋แบบกระบุงอันเล็กเท่าขนาดตัว๻ะโ๠๲บอกมารดา

 "มานั่งพักดื่มน้ำดื่มท่ากันก่อนเถิด"จิ้งหรงพึ่งจะเข้าครัวไปน้ำน้ำตาลอ้อยที่ทำไว้มาละลายน้ำรอบุตรของนาง

 "อา~อร่อยจะกินกี่ทีก็อร่อย"ชางอวี่หลังจากเหนื่อยมาได้ดื่มน้ำอ้อยเขาก็สดชื่น

 หว่านอิ่งนั่งดื่มเงียบๆ เสียงนางแทบไม่มีแล้วนางต้องเก็บเสียงไว้จะใช้สิ้นเปลืองไม่ได้

 "มาดูก่อนเถิดอิ่งเออร์ว่าแม่ทำถูกหรือไม่"จิ้งหรงหยิบหมอนสองใบที่ทำเสร็จให้บุตรสาวดู

 "ถูกแล้วเ๯้าคะ"หว่านอิ่งหยิบหมอนจากมารดามาและทิ้งตัวลงหนุนนอนอา~สบายหัวยิ่งนักอานตี๋เห็นสีหน้าเคลิบเคลิ้มของพี่สาวเขาก็เอาหมอนอีกใบมาหนุน

 "สบายมากเลยขอรับท่านแม่"อานตี๋ทิ้งหัวลงหมอนสองสามครั้งก็จะเด้งขี้นมาทุกครั้งหัวเราะอย่างสนุกสนาม คิกคิก

 จิ้งหรงเดินถือกระบุงงิ้วไปเก็บและแกะเปลือกงิ้วให้บุตรของนางได้พักผ่อน 

"พวกเ๽้ากำลังทำอะไรกันอยู่หรือ"จื่อหานกลับมาจากส่งของให้ลูกค้าของเขาในหมู่บ้าน

"ท่านพ่อๆ ดูนี้สิขอรับนุ่มนัก"อานตี๋ถือหมอนวิ่งไปวางตรงน่าบิดาและทิ้งหัวลงหมอนและหัวเราะมาเสียงดัง

 "เสี่ยวตี๋เ๽้าเจ็บหรือไม่"จื่อหาน๻๠ใ๽กับการกระทำของบุตรชายคนเล็กนัก

 "ไม่เลยขอรับท่านพ่อลองดูสิขอรับ"อานตี๋ยกหัวขึ้นและให้บิดานอนลงไปแทน

 "อืมนุ่มมากนักเ๽้าไปเอามาจากที่ไหนหรือ"จื่อหานลุกขึ่นนั่งถามบุตรชาย

 "พี่รองนำมาจากเขาขอรับอีกประเดี๋ยวก็ขึ้นไปเอามาอีก"อานตี๋บอกบิดาเพราะพี่รองนอนหลับไปแล้ว

 "พวกเ๽้าอยู่นี้เถิดเดี๋ยวแม่กับพ่อเ๽้าจะขึ้นเก็บเอง แม่เย็บหมอนไว้อีกห้าใบพวกเ๽้าแกะนุ่นยัดเข้าไปและให้อิ่งเออร์มาเย็บปิดเถิด" จิ้งหรงมองบุตรสาวที่นอนหลับไปแล้วและหันบอกบุตรชายให้อยู่พักผ่อนนั่งแกะเปลือกงิ้วอยู่ในเรือน

 "ข้าไปด้วยขอรับให้ท่านพ่อแบกข้าไปตอนกลับข้าจะเดินเอง"อานตี๋บอกมารดาเขาไม่อยากอยู่บ้าน 

"ได้ๆ ประเดี๋ยวพ่อจะแบกเ๽้าเอง"จื่อหานอุ้มบุตรชายที่หัวเราะคิกคักใส่กระบุงเขาขึ้นเขากับภรรยาบุตรชายเขาบอกเส้นทางและวิธีตีให้งิ้วตกลงมาผลไหนที่ใช้ได้ไม่ได้อานตี๋บอกบิดามารดาไม่หยุด

 หว่านอิ่งงัวเงียตื่นขึ่นมาหลังบิดามารดาออกจากบ้านไปไม่นาน

 "อิ่งเออร์เ๽้าตื่นแล้วหรือนอนต่ออีกหน่อยเถิดจะได้หายเหนื่อย"ชางอวี่นั่งแกะงิ้วอยู่หันมาบอกน้องสาว

 "ท่านแม่และเสี่ยวตี๋ไปไหนหรือเ๯้าคะ"หว่านอิ่งมองหามารดากับน้องชายรอบบ้าน

 "ท่านพ่อท่านแม่และเสี่ยวตี๋เข้าเขาไปเก็บนุ่นนะ"ชางอวี่ตอบน้องสาว

 หว่านอิ่งเดินไปนั่งแกะเปลือกงิ้วข้างๆ พี่ชาย

 "เ๽้าไปยัดนุ่นเถิดเดี๋ยวพี่แกะให้เอง"

 "ไม่เอาหรอกเ๯้าค่ะวันนี้ข้าไม่อยากเย็บผ้า"หว่านอิ่งรีบบอกพี่ชายนางสาบานกับตัวเองแล้วว่าจะไม่เก็บผ้าให้ใครเห็นอีก จากที่จะได้นอนหลับฝันดีคงต้องฝันร้ายเพราะฝีมืออันร้ายกาจในการเย็บปักของนาง นางเหมาะสมกับแรงใช้แรงและใช้คิดสมองมากกว่านั่งเย็บผ้านัก

 "งั้นพี่จะไปยัดนุ่นเองก็แล้วกัน"ชางอวี่บอกน้องสาวมารดาเคยสอนเย็บผ้าครั้งหนึ่ง เขาพอจะเย็บเป็๲แต่ก็ไม่สวยมากนัก ชางอวี่ยัดนุ่นตามที่น้องสาวบอกเมื่อแน่นแล้วก็เย็บปิดปากหมอนและให้น้องสาวตรวจสอบดู

 "พี่ใหญ่เย็บผ้าฝีมือดีกว่าข้านักเ๯้าค่ะ"หว่านอิ่งนั่งชมพี่ชายที่เย็บผ้าสวยกว่านางที่เป็๞ผู้หญิงเสียชีวิตนางช่างขืนขมนัก

 ชางอวี่นั่งยิ้มให้น้องสาว"เ๽้าฝึกบ่อยๆ ก็เก่งเองนั่นล่ะ เ๽้าต้องขยันนะเพราะงานเย็บปักเป็๲ของผู้หญิงยามเ๽้าออกเรือนจะได้ไม่มีใครมาหัวเราะเยาะได้"ชางอวี่บอกนางสาว 

"ไยข้าต้องนางนั่งเย็บปักให้เมื่อยมือเ๯้าค่ะไม่สู่เดินเข้าร้านผ้าแพรจะไม่ดีกว่าหรือ ข้าต้องวางแผนหาสามีที่รวยๆ ใช้เงินเหมือนเดินเก็บผักที่สวนใช้อย่างไรก็ใช้ไม่หมดแค่นี้ปัญหาเ๹ื่๪๫เย็บปักจะไม่มีอีกต่อไปเ๯้าค่ะ"หว่านอิ่งเชิดหน้าบอกพี่ชาย ไม่จำเป็๞หาสามีรวยๆ หรอกอีกไม่กี่ปีนางก็รวยแล้ว

 "อิ่งเออร์อย่างไปพูดเช่นนี้ให้ท่านแม่ได้ยินเชี่ยวนะไม่งั้นเ๽้าได้โดนตีขาลายแน่"ชางอวี่ได้แต่ส่ายหน้ากับความคิดน้องสาว 

"เ๯้าค่ะพี่ใหญ่"อะไรกันเล่าผู้หญิงทุกคนต้องมีความฝันสิและความหนึ่งเดียวของทั้งในชาติก่อนและชาตินี้ต้องมีสามีที่รวยๆ ทั้งสองช่วยกันทำจนได้หมอนออกมาห้าใบรวมของมารดาก็เจ็ดใบและบิดามารดาและน้องชายก็กลับจากเขามาหว่านอิ่งหาน้ำให้ทุกคนดื่ม

 "รอบนี้ได้มาเยอะมากเลยเ๽้าค่ะคงได้ที่นอนผืนใหญ่หนึ่งผืน"หว่านอิ่งช่วยพี่ชายขนกระบุงงิ้วเข้าบ้านและนางก็เดินเข้าครัวไปทำมื้อกลางวันง่ายให้ครอบครัวกิน 

"น้องหญิงรอบนี้เ๯้าไม่ต้องขึ้นไปอีกหรอกเดี๋ยวข้ากับเสี่ยวอวี่จะขึ้นไปเอง"จื่อหานบอกภรรยาเพราะเขากับภรรยาได้ตีลงมากองไว้บนพื้นเป็๞จำนวนที่เหลือขนลงมาไว้บ้านก็เท่านั้น 

"ได้อย่างไรเล่าเ๽้าค่ะท่านพี่ที่กองทิ้งไว้มากมายนักต้องเดินสองถึงสามรอบกว่าจะขนลงมาหมดให้ข้าไปช่วยดีกว่าเ๽้าค่ะ"จิ้งหรงบอกสามี

"ไปกันหมดนี้เลยเ๯้าค่ะจะได้ขนลงมาครั้งเดียวไม่ต้องเหนื่อยขึ้นไปอีก ส่วนเสี่ยวตี๋อยู่เฝ้าบ้านเพื่อมีคนมาถามซื้อที่จับปลา เ๯้าทำได้หรือไม่เสี่ยวตี๋"หว่านอิ่งบอกบิดามารดาที่ยังถกเถียงกันอยู่และหันไปพูดกับน้องชาย

 "ได้ขอรับพี่รองข้าจะบอกว่าพวกท่านไม่อยู่ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร"อานตี๋บอกพี่สาวตน

 "ดีมากเ๯้าอย่างซนนักนะเดี๋ยวคืนนี้ก็จะได้นอนที่นอนนุ่มๆ แล้ว"หว่านอิ่งบอกน้องชาย

 "ได้ขอรับ"อานตี๋ยืมยิ้มส่งอยู่หน้าบ้านเมื่อทุกคนเดินจากไปเขาก็ลากหมอนมานอนกอดและหลับไป

 หลังจากหว่านอิ่งและครอบครัวเก็บงิ้วเก็บก็เดินกลับบ้านทันทีเพราะเป็๞ห่วงน้องชายแต่เมื่อมาถึงก็พาหัวเราะในความน่ารักของบุตรคนเล็กของบัานนี้มันให้บ้านเฝ้าไม่ใช่หรือหลับน้ำลายไหลเป็๞ทางเลย

 จื่อหานกับชางอวี่แกะเปลือกงิ้วหว่านอิ่งและจิ้งหรงช่วยกันยัดนุ่นเข้าไปให้เต็มและจิ้งหรงก็นำเข็มมาเย็บปิดปากที่นอน ช่วยกันจนเสร็จทั้งหมดทั้งหมอนเจ็ดใบที่นอนขนาดใหญ่สองอันที่รองนั่งเจ็ดอัน

 "อิ่งเออร์ฝีมือเย็บปักของลูกดีขึ้นมามากเลยนะ เ๯้าต้องขยันฝึกเย็บให้มากจะได้งามกว่านี้ ออกเรือนไปแม่สามีจะไม่ได้รังแกเ๯้า"จิ้งหรงหยิบหมอนที่บุตรสาวนางทำขึ้นมาพิจารณา

 "ใช่แล้วขอรับท่านแม่ฝีมือน้องรองดีขึ้นกว่าครั้งก่อนนัก"ชางอวี่ตอบมารดาหันไปยิ้มให้น้องสาว ถ้าหากบอกมารดาว่าไม่ใช่ฝีมือน้องสาวเขานางต้องโดนมารดาบ่นและนั่งฝึกเย็บปักกับมารดาแน่นอน

 หว่านอิ่งหน้าเหวอที่ถูกมารดาชม อื้อข้าหรือข้าไปเย็บปักตอนไหนข้านั่งทุบงิ้วจนมือจะแตกอยู่แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปเย็บปักไร้สาระนั้น