ตอนที่18
"หลังจากนั้นวี๋เซียนควบม้าตามไปหลังจากจัดการกับทหารแคว้นฉีเสร็จอาการาเ็ที่แขนเริ่มรุนแรงขึ้นทำให้แขนอีกข้างอ่อนกำลังลงและการทรงตัวบนม้าเริ่มไม่ไหว"
วี๋เซียน: อีกนิดเดียวทนหน่อยใกล้ถึงจุดหมายแล้ว
"ทั้งสามที่เดินทางไปก่อนหน้านี้ก็ได้ถึงจุดหมายแล้วพักอยู่รอบนอกดักซุ่มดูความเคลื่อนไหวของแคว้นฉีแต่ก็ต้องระวังอยู่ตลอดเวลาเพราะมีอันตรายอยู่ทุกสารทิศ ซุ่นซุยเริ่มใจไม่ดีรู้สึกเป็ห่วงวี๋เซียนขึ้นมา"
ซุ่นซุย: ฝ่าาทำไมปานนี้วี๋เซียนยังเดินทางมาไม่ถึงสักทีกระหม่อมรู้สึกเป็ห่วงวี๋เซียนพ่ะย่ะค่ะ
ฮ่องเต้: ถ้าเช่นนั้นเ้าออกไปตามหาดีไหมเผื่อจะเจอเบาะแสวี๋เซียนข้ารู้สึกไม่สบายใจเช่นเดียวกับเ้า
ซุ่นซุย: พ่ะย่ะค่ะฝ่าากระหม่อมจะรีบไปเดี๋ยวนี้
"จากนั้นซุ่นซุยออกเดินทางอีกครั้งเพื่อตามหาวี๋เซียน ระหว่างทางที่ควบม้าไปนั้นกลับได้ยินเสียงม้าวิ่งมาทางด้านตน เกิดความสงสัยเลยะโลงจากหลังม้าและหลบซ่อนที่พุ่มไม้ปรากฏว่าเห็นวี๋เซียนสลบอยู่บนหลังม้าไม่รอช้ารีบร้อนเข้าไปดูใกล้ ใกล้เพื่อความแน่ใจจากนั้นซุ่นซุยได้จุงม้าเดินเข้าไปหาวี๋เซียน และตอนนั้นนั่นเองม้าก็หยุดวิ่งและเดินช้า ช้า"
ซุ่นซุย: วี๋เซียนนี่เ้าาเ็
วี๋เซียน: ข้าไม่เป็ไรข้ายังไหว
"ซุ่นซุยได้นำผ้าสีดำที่ใช้สำหรับปิดหน้าดึงออกเพื่อมัดาแให้วี๋เซียน"
ซุ่นซุย: ทำไมเ้าไม่ระมัดระวังให้มากกว่านี้นะ
วี๋เซียน: ข้า ข้ายังไหว
ซุ่นซุย: โธ่เอ๊ย าเ็ขนาดนี้เ้ายังบอกว่าไหวอีก
ฮองเฮา: โจโฉเ้าว่าซุ่นซุยจะตามหาวี๋เซียนพบหรือไม่
ฮ่องเต้: ข้าว่ายังไงก็ต้องพบ
ฮองเฮา: โจโฉเ้าคิดอะไรอยู่กันแน่ถึงขั้นเชื่อใจข้าขนาดนี้เ้าไม่อยากฆ่า ข้าแล้วรึ
ฮ่องเต้: น้องหญิงเ้าคิดอะไรเช่นนั้น
ฮองเฮา: ก็มันจริงนิเ้าอยากให้ข้าตายด้วยซ้ำั้แ่ที่ข้าฟื้น เ้าคิดว่าข้าไม่รู้เลยรึ คิดว่าข้าโง่งั้นรึ ข้ารู้แม้กระทั่งสิ่งที่เ้าทำกับข้าและรู้มาว่าเ้าทำอะไรที่ไม่ดีอีกมากมายเื่ที่เ้าทำกับไว้กับข้า และพระสนมอีกคนนังตัวดีเดี๋ยวเถอะรอข้าเสร็จภารกิจเมื่อไหร่ข้าจะไปคิดบัญชีกับพวกเ้า
ฮ่องเต้: น้องหญิงเ้าก็พูดเกินไป ข้า ข้านิรึจะฆ่าเ้า
"ฮ่องเต้พูดในใจ"
ฮ่องเต้: ก็จริงที่นางพูดมาแต่ ใครกันจะยอมพูดความจริงให้โดนต่อว่ากันเล่าไม่มีทาง
ฮ่องเต้: น้องหญิงเ้าคิดมากไปเอง ข้าว่าเ้าฉลาดกว่าที่ข้าคิดไว้สะอีกข้าถึงได้เชื่อใจเ้าและยอมรับแผนการของเ้า
ฮองเฮา: ออหรอ หรอ อืม!!
ฮ่องเต้: นี่เ้าไม่เชื่อข้า
ฮองเฮา: เปล่าข้าพูดหรือยังว่าข้าไม่เชื่อเ้า ข้าพูดหรือยัง ตีโพยตีพายไปได้
ฮ่องเต้: เงียบ เงียบสิเ้าได้ยินอะไรไหม
ฮองเฮา: อะไรได้ยินอะไร
ฮ่องเต้: เสียงม้าวิ่งมาทางด้านนี้
"ทั้งสองรีบดับกองไฟไปแอบอยู่พุ่มไม้ แต่แล้วเสียงม้านั้นเป็ม้าของซุ่นซุยและวี๋เซียน ซุ่นซุยเรียกด้วยเสียงเบา เบา"
ซุ่นซุย: ฝ่าา ฝ่าา กระหม่อมมาแล้ว
ฮ่องเต้: ซุ่นซุยเ้าเองรึ เฮ้ย!! ข้าระดับไฟจนหมดข้านึกว่าเป็ทหารแคว้นฉี
ซุ่นซุย: ฝ่าาวี๋เซียนได้รับาเ็พ่ะย่ะค่ะ
"จากนั้นฝ่าาและซุ่นซุยช่วยกันนำวี๋เซียนลงจากหลังม้า เืที่แขนอีกข้างของ วี๋เซียนก็ไหลไม่หยุด ฮองเฮานำยาที่พกมานั้นใส่าแให้วี๋เซียนตอนนั้นนั่นเองวี๋เซียนก็พูดละเมอขึ้นมา"
วี๋เซียน: ข้า ข้ายังไหว
ฮองเฮา: โธ่เอ๊ยขนาดาเ็ยังขนาดนี้
"ฮองเฮานำยามาแทใส่าแให้วี๋เซียนและพันแผลให้อย่างดี ซุ่นซุยพยุงวี๋เซียนนอนพิงต้นไม้"
ซุ่นซุย: ฝ่าาเราจะทำเช่นไรกันดีวี๋เซียนก็าเ็เราขาดกำลังไปหนึ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ
"ฮองเฮาพูดขึ้นมาอย่างเสียงดัง"
ฮองเฮา: ข้ามีแผนข้าจะลอบเข้าไปแคว้นฉีข้าอยากรู้เส้นทางและทางเข้าออกเมือง
ฮ่องเต้: น้องหญิงมันอันตรายเกินไป
ฮองเฮา: อันตรายแล้วไงเ้าจะไปงั้นรึ
ฮ่องเต้: ข้าเปล่าข้าแค่จะบอกให้เ้าระวังตัว
ฮองเฮา: โธ่ โธ่!! พ่อคุณสุภาพบุรุษจริง จริง
ซุ่นซุย: ฮองเฮาระวังตัวด้วย
ฮองเฮา: ข้ายังไม่ออกเดินทางตอนนี้สักหน่อยข้าจะออกเดินทางพรุ่งนี้แต่เช้า
"รุ่งเช้า ลู่ฉางในร่างองค์หญิงเ้าลู่ได้ออกเดินทางไปยังแคว้นฉี ก่อนออกเดินทางนางได้แต่งกายเป็หญิงงามและแต่งกายให้เข้ากับชาวเมืองแคว้นฉี"
ฮ่องเต้: น้องหญิงเ้าแต่งกายเช่นนี้ก็งามไปอีกแบบ
ฮองเฮา: น้อยเ้าจะบอกว่าก่อนหน้านี้ข้าไม่งามเลยรึเพฮ่า
ฮ่องเต้: หยุด เ้าหยุดพูดเดี๋ยวนี้ข้าขนลุกขนพอง
ฮองเฮา: ฮ่า ฮ่า นี่ข้าถึงขั้นนี้แล้วรึหัวเราะอย่างกระคนโรคจิต
"ฮองเฮากำลังจะควบม้าและออกเดินทางเข้าเมือง เมืองหลวงแคว้นฉี"
ฮ่องเต้: น้องหญิง
ฮองเฮา: อะไรของเ้า เ้ามีอะไรจะพูดกับข้า
ฮ่องเต้: น้องหญิงเ้าระวังตัวด้วย
"ฮองเฮาหันมามองโจโฉและควบม้าไปข้างหน้า"
ฮองเฮา: คิดว่าเ้าพูดเช่นนี้ข้าจะรู้สึกดีกับเ้าอย่างงั้นรึไม่มีทาง
"เมืองหลวงแคว้นฉี"
ทหาร: เดี๋ยวอย่าพึ่งไปเ้ามีป้ายผ่านทางรึ
เ้าลู่: ข้ามี
ทหาร: ไหน
"องค์หญิงเ้าลู่ยกป้ายผ่านทางปลอมขึ้นมา ทหารหลงเชื่อปล่อยองค์หญิงเ้าลู่เข้าเมืองหลวงไปอย่างง่ายดาย"
เ้าลู่: ฮ่า ฮ่า ไอ้พวกโง่
"องค์หญิงเ้าลู่รีบควบม้าเดินทางไปยังวังหลวงแคว้นฉี และตรวจสอบเส้นทางเพื่อจะได้เดินทางเข้าออกอย่างง่ายดายโดยไม่มีใครสงสัย"
เ้าลู่: ในวังข้าจะเข้าไปยังไงดีทหารปิดล้อมแ่าขนาดนี้ ถ้าข้านั่งบนรถเมย์คนเยอะขนาดนี้ข้าคงขี้แตกตาย เฮ้ย!!
"มีนางกำนัลเดินถือพานขนมเครื่องเคียงมาพอดีเลยอาศัย่เวลาจังหวะนั้นแอบเข้าไป"
เ้าลู่: โอ้โห ข้านึกว่าแคว้นฉีจะเล็กไม่มีอะไรน่าสนใจแต่กลับไม่ใช่อย่างที่ข้าคิด ใหญ่พอ พอกับกว่างโฉเลยทีเดียว วาว หญิงงาม เฮ่ย เฮ่ย ข้ากำลังคิดอะไรอยู่เนี้ยบ้าไปแล้ว ข้าแอบเข้าไปยังตำหนักกษัตริย์ฉีหลงดีกว่า
"เ้าลู่แอบอยู่หลังบัลลังก์เงียบ เงียบ"
เ้าลู่: อย่า อย่าจามนะไม่งั้นคอเ้าได้หลุดจากบ่าเป็แน่
ทหาร: ฝ่าาท่านแม่ทัพขอเข้าเฝ้า
ฉีหลง: เข้ามา
ท่านแม่ทัพ: ฝ่าาฝั่งชายแดนรายงานพ่ะย่ะค่ะพบเห็นทหารสี่นายแคว้นโฉมาถึงเมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ
ฉีหลง: พวกมันเดินทางมาได้เร็วขนาดนี้เลยรึ ทหารปิดประตูเมืองตรวจค้นอย่างเข้มงวด
เ้าลู่: อย่านะโว้ยอย่าจามนะโว้ย
ฉีหลง: ถ้าเจอฆ่ามันทิ้งให้หมดอย่าให้เหลือรอดมาแม้แต่คนเดียว
ท่านแม่ทัพ: พ่ะย่ะค่ะ
เ้าลู่: ข้าจะออกไปไงล่ะทีนี้อยู่ที่นี่สักคืนเป็ไง ไม่ได้ข้าต้องหาวิธีออกไปจากที่นี่เสี่ยงและอันตรายเกินไป
"ตกกลางดึกกษัตริย์ฉีหลงบรรทมอยู่เตียงเพียงลำพังเ้าลู่เดินย่องไปที่เตียงจับมีดออกมากำลังจะจับฉีหลงไว้เป็ตัวประกันและแล้วก็เกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดขึ้นทหารที่หลบซ่อนอยู่ภายในห้องก็ออกมาทั้งหมด
ทหาร: หยุด
"ฉีหลงก็ตื่นขึ้นมาและหัวเราะอย่างเสียงดัง"
ฉีหลง: ฮ่า ฮ่า เ้าไม่คิดบ้างเลยรึองค์หญิงว่ามันมีอะไรแปลกไป ฮ่า ฮ่า มันคือกับดักที่ข้าวางไว้ยังไงล่ะ ฮ่า ฮ่า เ้ามันโง่
เ้าลู่: หือ!! ข้าว่า ข้าฉลาดมากกว่าท่านสะอีกนะฉีหลง
"จากนั้นเ้าลู่ะโออกทางด้านหน้าต่างห้องบรรทมของฉีหลงและหลบหนีไป
ฉีหลง: ตามไปคงไปไหนได้ไม่ไกล
ทหาร: พ่ะย่ะค่ะ
โปรดติดตามตอนต่อไป......
1K
