บทที่ 3 ทำลายแก่นอาณาจักร
จางปินใมาก ไม่ว่าเมื่อก่อนเขาจะเคยรังแกฮั่นหวู่อย่างไร อีกฝ่ายก็มักจะเงียบไม่พูดอะไร แต่ทำไมวันนี้ถึงได้แข็งกร้าวขนาดนี้!
หรือว่าจะมีใครหนุนหลัง?
เขาหันไปมองฉินซวง เขาได้ยินมาว่าเธอเคยไปหาฮั่นหวู่ และขอให้เด็กหนุ่มเป็ทาสของเธอ
แต่เมื่อเห็นว่าฉินซวงไม่ได้สนใจทางนี้เลย จางปินก็รู้สึกโล่งอกอย่างมาก
เขาคิดในใจว่า ฮั่นหวู่ไม่มีอำนาจ ไม่มีอิทธิพล และบริวารหลักของอาณาจักรเทพก็เป็แค่ตั๊กแตน ฉินซวงจะตาบอดถึงขนาดไปสนับสนุนฮั่นหวู่จริง ๆ เหรอ?
เมื่อคิดได้อย่างนี้ จางปินก็รู้สึกโกรธทันที
ไอ้ขยะคนหนึ่งกล้ามาพูดกับเขาแบบนี้ รนหาที่ตายชัด ๆ
จางปินขู่ "ฉันว่านายไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วสินะ เชื่อไหมว่าฉันจะนำกองทัพคนแคระของฉัน บุกทำลายอาณาจักรเทพของนาย แล้วทุบทำลายแก่นอาณาจักรเทพของนายให้แหลกละเอียด"
ฮั่นหวู่ตอบรับการท้าทายโดยไม่ลังเล "ฮึ งั้นก็มาสิ"
คำตอบนี้ทำให้จางปินรู้สึกงุนงง
ทำไมวันนี้ฮั่นหวู่ถึงเปลี่ยนนิสัยไปแบบนี้
เพื่อนร่วมชั้นรอบ ๆ ก็พากันส่งเสียงเชียร์ "สู้กัน สู้กันเลย พวกเรายังไม่เคยเห็นว่าแก่นอาณาจักรที่แตกสลายเป็ยังไงเลย"
"บริวารตั๊กแตนนั่นมันทำให้ค่าเฉลี่ยพลังของห้องเราตกต่ำลง รีบจัดการมันซะ ให้มันออกจากโรงเรียนไปเลย"
"ว่ากันว่ากองทัพคนแคระของจางปินสามารถติดอันดับหกสิบของโรงเรียนได้ ฉันอยากเห็นกับตาจริง ๆ"
ท่ามกลางเสียงโห่ร้อง จางปินก็อยากจะแสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งของบริวารที่อยู่ใต้การปกครองของเขา
"ฮั่นหวู่ ในเมื่อนายอยากตาย ก็อย่ามาโทษว่าฉันไม่ได้ให้โอกาสนายนะ" จางปินพูดพลางหยิบการ์ดใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
การ์ดบุกรุก มูลค่า 10 แต้มพลังศักดิ์สิทธิ์ หลังจากล็อคเป้าหมายแล้ว จะมีการสร้างประตูมิติขึ้นภายในอาณาจักรเทพของเป้าหมาย ทำให้สามารถบุกเข้าไปได้
"สำหรับขยะอย่างนาย พลังศักดิ์สิทธิ์ 10 แต้มก็ถือว่าให้เกียรตินายมากแล้ว" จางปินพูดอย่างดูถูก พร้อมกับเปิดใช้งานการ์ดบุกรุก
การ์ดบุกรุกเปลี่ยนเป็ลำแสงสาดส่องลงบนตัวของฮั่นหวู่ ทันใดนั้น จิตสำนึกของเด็กหนุ่มก็ถูกบังคับให้เข้าสู่อาณาจักรเทพของตัวเอง
เขาสามารถมองเห็นได้ว่า ในเขตทะเลทรายของอาณาจักรเทพ มีประตูมิติขนาดมหึมากว้างร้อยเมตร สูงสิบเมตร ปรากฏขึ้น
จากประตูมิตินั้น มีกองทัพคนแคระเดินออกมา พวกมันมีจำนวน 5,000 คน ทั้งชายและหญิง แต่ละคนสวมเกราะเหล็กหรือพกอาวุธติดตัว
ร่างอวตารเทพของจางปินลอยสูงเหนือกองทัพคนแคระ และะโก้องว่า "ในนามของเทพแห่งคนแคระ ฉันขอสั่งให้พวกแก กองทัพคนแคระของฉัน จงไปทำลายฝูงตั๊กแตนที่อ่อนแอพวกนั้น และทำลายแก่นอาณาจักรเทพแห่งนี้!"
กองทัพคนแคระได้รับแรงกระตุ้นจากจางปิน ต่างพากันชูแขนโห่ร้องด้วยความฮึกเหิม ขวัญกำลังใจพุ่งสูงถึงขีดสุด
เพื่อนร่วมชั้นต่างเข้าสู่โหมดสังเกตุการณ์ผ่านอุปกรณ์เข้าสู่ระบบเทพที่อยู่บนโต๊ะเรียน
"กองทัพคนแคระของจางปินเพิ่มจำนวนคนแคระขึ้นอีกอย่างน้อยหนึ่งพันคน ความแข็งแกร่งก็ติดอันดับห้าสิบของชั้นปีแล้ว”
"ห้าสิบอันดับแรกงั้นเหรอ? พูดอะไรเหลวไหล ไม่เห็นหรือไงว่าคนแคระทุกคนในกองทัพคนแคระมีอาวุธเหล็กประจำตัวคนละหนึ่งชิ้น? พลังขนาดนี้ อย่างน้อยก็ต้องติดสามสิบอันดับแรกของชั้นปีสิ!"
"ดูเร็ว ในกองทัพคนแคระ คนที่อยู่หน้าสุดเป็สิ่งมีชีวิตชั้นยอด"
"ดูเหมือนว่าสิ่งมีชีวิตชั้นยอดได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว คราวนี้ฮั่นหวู่คงจบแน่"
ความคิดเห็นของเพื่อนร่วมชั้นเกือบจะเป็ไปในทิศทางเดียวกันทั้งหมด ไม่มีใครเลยที่มองว่าฮั่นหวู่จะมีโอกาสชนะ
ร่างอวตารเทพของฮั่นหวู่ลอยสูงอยู่กลางอากาศด้านล่างของเขา ฝูงตั๊กแตนจำนวนมหาศาลกำลังบินว่อน
หลังจากการเพาะเลี้ยงเป็เวลาสี่เดือน ตั๊กแตนได้ขยายพันธุ์ไปแล้วสองรุ่น จำนวนของมันเพิ่มขึ้นอีกครั้งเป็หลายร้อยล้านตัว
ในจำนวนตั๊กแตนหลายร้อยล้านตัวนี้ มีตั๊กแตนธรรมดาประมาณ 99.8 ล้านตัว
ส่วนตั๊กแตนะเิตัวเองซึ่งเป็สิ่งมีชีวิตชั้นยอด มีเพียงแค่สองแสนกว่าตัวเท่านั้น
เมื่อเห็นกองทัพคนแคระบุกเข้ามา ฮั่นหวู่ก็ออกคำสั่ง
ตั๊กแตนะเิตัวเอง โจมตี!
ตั๊กแตนะเิตัวเองสีแดงบินออกมาจากฝูงตั๊กแตนธรรมดา รวมตัวกันเป็กลุ่มเมฆสีแดง นักเรียนที่กำลังดูการต่อสู้ต่างร้องอุทานด้วยความใ
"ดูเร็ว แมลงสีแดงพวกนั้นคืออะไร?"
เพื่อนนักเรียนที่มีความสามารถในการสำรวจข้อมูลก็อุทานด้วยความประหลาดใจว่า "ตั๊กแตนะเิตัวเอง! สิ่งมีชีวิตชั้นยอด! บริวารหลักของฮั่นหวู่ไม่ใช่ตั๊กแตนธรรมดาหรอกเหรอ? ทำไมถึงมีตั๊กแตนะเิตัวเองที่เป็สิ่งมีชีวิตชั้นยอดด้วย แถมยังมีจำนวนมากขนาดนั้นอีก"
มีเพื่อนร่วมชั้นบางคนดูถูกว่า "สิ่งมีชีวิตชั้นยอดแล้วยังไง? ตั๊กแตนที่กลายเป็สิ่งมีชีวิตชั้นยอดก็ยังสู้พลังการต่อสู้ของคนแคระธรรมดาไม่ได้ ขยะก็คือขยะ มีมากแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์"
ในขณะที่เพื่อนร่วมชั้นกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น ตั๊กแตนะเิตัวเองได้เข้าปะทะกับกองทัพคนแคระแล้ว
จางปินไม่ทันได้ออกคำสั่ง ก็เห็นตั๊กแตนะเิตัวเองพุ่งลงมาราวกับสายฝน
ในชั่วพริบตา เสียงะเิดังไม่ขาดสาย ควันลอยคลุ้งไปทั่ว
เมื่อควันจางหายไป ภาพที่ปรากฏต่อหน้าทำให้เพื่อนนักเรียนที่กำลังดูการต่อสู้ใไม่น้อย
คนแคระจำนวนห้าพันคนถูกะเิเสียชีวิตไปกว่าครึ่ง ส่วนคนแคระที่รอดชีวิตก็ได้รับาเ็สาหัส
แต่คนแคระชั้นยอดที่เป็ผู้นำยังคงมีพลังในการต่อสู้อยู่ ยังมีตั๊กแตนะเิตัวเองที่สามารถบินวนอยู่บนท้องฟ้าอีกห้าหมื่นตัว และตั๊กแตนธรรมดาที่เป็ตัวสำรองอีกมากถึง 99.8 ล้านตัว
สถานการณ์การรบได้ตัดสินแพ้ชนะอย่างชัดเจนแล้ว
จางปินรีบออกคำสั่ง เรียกร้องให้คนแคระที่ยังมีชีวิตรอดรีบกลับไปยังอาณาจักรเทพโดยเร็ว
แต่ฮั่นหวู่จะปล่อยจางปินไปได้อย่างไร
อาศัยสัญชาตญาณการบินของตั๊กแตน ฮั่นหวู่สั่งการให้ตั๊กแตนในอาณาจักรเทพของเขาบินผ่านประตูมิติ บุกรุกเข้าไปในอาณาจักรเทพของจางปิน
ตั๊กแตนธรรมดาจำนวนมหาศาล 99.8 ล้านตัวราวกับพายุสีดำ พุ่งเข้าไปในประตูมิติ ทำลายทุกสิ่งที่เห็นในอาณาจักรเทพของจางปิน
จางปินมองดูด้วยความรู้สึกเ็ปราวกับหัวใจกำลังถูกกรีด แม้ว่าอาณาจักรเทพของเขาจะเพิ่งถูกสร้างขึ้นไม่นาน แต่ก็ได้ใช้ทรัพยากรไปไม่น้อยแล้ว
เมื่อฝูงตั๊กแตนบุกเข้ามา สภาพแวดล้อมในอาณาจักรเทพของเขาก็ได้รับความเสียหายอย่างหนักในทันที
ฝูงตั๊กแตนผ่านไปที่ใด ก็ไม่เหลือแม้แต่หญ้าสักเส้น
โชคดินที่ตั๊กแตนไม่กินดิน ไม่อย่างนั้นผิวดินคงหายไปสามชั้นแล้ว
จางปินรีบะโใส่ฮั่นหวู่ว่า "รีบสั่งให้บริวารของนายออกไปจากอาณาจักรเทพของฉันซะ!"
ฮั่นหวู่ไม่สนใจเสียงะโด้วยความโกรธของจางปินเลย แต่กลับควบคุมตั๊กแตนะเิตัวเองไปจัดการกับพวกคนแคระที่ยังไม่ตายสนิท
ส่วนคนแคระที่เป็สิ่งมีชีวิตชั้นยอดที่กำลังหนีกลับไปนั้น ยิ่งเป็เป้าหมายสำคัญของฮั่นหวู่ ตั๊กแตนะเิตัวเองทยอยะเิทีละตัว ทำให้คนแคระที่เป็สิ่งมีชีวิตชั้นยอดตัวนี้าเ็ทั่วร่าง พลังชีวิตลดลงอย่างรุนแรง
จางปินยิ่งร้อนใจมากขึ้น "ฉันยอมแพ้แล้ว ถอนฝูงตั๊กแตนของนายออกไปจากอาณาจักรของฉัน ปล่อยให้บริวารของฉันกลับมา!"
ฮั่นหวู่หัวเราะเยาะเย้ยต่อคำพูดนั้น "นาย้าทำลายแก่นอาณาจักรฉันไม่ใช่เหรอ? ถ้าเป็อย่างนั้น การที่ฉันจะทำลายแก่นอาณาจักรนายก็เป็เื่สมควรแล้ว"
จางปินโกรธและะโว่า "นายกล้าดียังไง! ถ้านายทำจริง ๆ พ่อแม่ของฉันจะไม่ปล่อยนายไปแน่ พ่อของฉันเป็กึ่งเทพ แม่ของฉันก็กำลังจะเลื่อนขั้นเป็กึ่งเทพเหมือนกัน นายไม่มีทางเป็คู่ต่อสู้ของพวกเขาได้แน่..."
ฮั่นหวู่ยิ้มเ็ามากขึ้น "พูดเหมือนกับว่าถ้าฉันปล่อยนายไป พวกเขาจะไว้ชีวิตฉันอย่างนั้นแหละ"
ในวินาถัดมา ดวงตาของฮั่นหวู่เป็ประกายขึ้นมา เหล่าตั๊กแตนธรรมดาที่บุกรุกเข้าไปในเขตอาณาจักรของจางปินได้พบกับแก่นอาณาจักรแล้ว
"ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม พวกแกต้องทำลายแก่นอาณาจักรของเขาให้แตกสลาย!" ฮั่นหวู่ออกคำสั่งให้กับเหล่าตั๊กแตนผู้จงรักภักดี
พวกตั๊กแตนไม่มีสติปัญญา พวกมันเพียงแค่เชื่อฟังคำสั่งของเทพเ้าเท่านั้น ดังนั้น ฝูงตั๊กแตนจำนวนมหาศาลจึงบุกโจมตีแก่นอาณาจักรเทพอย่างบ้าคลั่งราวกับไม่กลัวตาย แม้จะชนตายก็ไม่เสียดาย
พฤติกรรมเช่นนี้ทำให้จางปินใมาก
หากแก่นอาณาจักรเทพแตกสลาย อาณาจักรเทพก็จะพังทลาย เขาจะไม่มีวันได้เลื่อนขั้นเป็กึ่งเทพ ไม่สามารถเลี้ยงดูบริวารของตัวเองได้ ชั่วชีวิตนี้จะได้เป็แค่สิ่งมีชีวิตศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น ไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปากอีกเลย
"หยุดเถอะ หยุดเร็ว ฉันยอมแพ้แล้ว ฉันสัญญาว่าต่อไปนี้จะไม่รังแกนายอีก นายมีเงื่อนไขอะไรก็บอกมาเลย ฉันจะทำตามทุกอย่าง ได้โปรดหยุดเถอะ!"
"ฉันไม่้าอะไรจากนายทั้งนั้น ฉันแค่อยากให้นายตาย!" ฮั่นหวู่พูดอย่างเ็า
ฝูงตั๊กแตนจำนวนมหาศาลยังคงพยายามโจมตีอย่างบ้าคลั่ง รอยแตกได้ปรากฏขึ้นบนแก่นอาณาจักรเทพของจางปิน
"ไอ้หมาบ้า แกมันก็แค่หมาบ้าตัวหนึ่ง!" จางปินด่าอย่างโกรธเกรี้ยว ตอนนี้เขารู้สึกเสียใจอย่างมาก
เขาเคยมีอนาคตที่สดใส เพียงแค่ต้องฝึกฝนบริวารคนแคระอย่างเป็ขั้นเป็ตอน ก่อนอายุสามสิบปีเขาก็มีโอกาสที่จะได้เลื่อนขั้นเป็กึ่งเทพอย่างแน่นอน
แต่ในโลกนี้ไม่มียาแก้เสียใจ จางปินได้แต่มองดูแก่นอาณาจักรถูกทำลายลงทีละน้อย โดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้เลย
ในขณะนั้นเอง ร่างกึ่งเทพปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าของอาณาจักรเทพ
นั่นคือหลิวเล่อเทียน อาจารย์ประจำชั้นของห้องเรียนที่ฮั่นหวู่อยู่
เสียงอันทรงพลังของหลิวเล่อเทียนดังขึ้น "นักเรียนฮั่นหวู่ หยุดเถอะ นายชนะแล้ว ไม่จำเป็ต้องฆ่าให้สิ้นซากหรอก"
ทันใดนั้นใบหน้าของจางปินก็ปรากฏแววแห่งความหวัง เพียงแค่แก่นอาณาจักรเทพไม่แตกสลาย เขาก็จะสามารถฟื้นฟูอาณาจักรเทพได้ สามารถกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง และสามารถแก้แค้นได้!
ฮั่นหวู่ นายรอดูให้ดี ถ้าไม่ได้แก้แค้นครั้งนี้ ฉันขอสาบานว่าจะไม่ยอมเป็มนุษย์
จางปินสาบานในใจอย่างเงียบ ๆ
แต่เมื่อมองไปที่ฮั่นหวู่อีกครั้ง ตั๊กแตนของเขายังคงโจมตีแก่นอาณาจักรเทพของจางปินอยู่
"นักเรียนฮั่นหวู่ นายไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรือไง!" เสียงของครูประจำชั้นหลิวเล่อเทียนแฝงไปด้วยความโกรธเล็กน้อย
เขาเกลียดนักเรียนที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งของเขา
ในที่สุดฮั่นหวู่ก็ตอบสนอง "คุณครูหลิว ผมขอถามคำถามหนึ่ง ทำไมคุณถึงปรากฏตัวที่นี่?"
หลิวเล่อเทียนตอบว่า "ในฐานะครูประจำชั้น ฉันย่อมสามารถรับรู้ถึงทุกสถานการณ์ในห้องเรียนได้อย่างแน่นอน"
"ดี งั้นผมจะถามคุณอีกข้อ ตอนที่ผมถูกจางปินทุบตี ถูกขู่กรรโชก ถูกรังแก คุณอยู่ที่ไหน ทำไมไม่ปรากฏตัว?" ฮั่นหวู่ถามอย่างเอาเื่
เมื่อถูกถามคำถามนี้ สีหน้าของหลิวเล่อเทียนก็หม่นลงทันที
เื่ที่ฮั่นหวู่ถูกรังแก แน่นอนว่าเขาก็รู้อยู่แล้ว แต่เขาไม่อยากยุ่งเกี่ยว ฮั่นหวู่ไม่มีทั้งพ่อและแม่ ไม่มีภูมิหลังอะไรเลย การช่วยเหลือเด็กแบบนี้จะมีประโยชน์อะไร
ในขณะที่พ่อของจางปินเป็กึ่งเทพ และแม่ของเขากำลังจะได้เลื่อนขั้นเป็กึ่งเทพ หลิวเล่อเทียนไม่มีเหตุผลที่จะไปทำให้ครอบครัวที่กำลังจะมีกึ่งเทพสองคนไม่พอใจ เพื่อช่วยฮั่นหวู่ที่ไม่มีภูมิหลังอะไรเลย
"เธอหยุดก่อน ฉันจะอธิบายเื่นี้ให้เธอฟังอย่างดี" หลิวเล่อเทียนกล่าว
"ผมจะถามคำถามสุดท้าย ถ้าวันนี้คนที่ถูกโจมตีแก่นอาณาจักรเป็ผม คุณจะออกมาขัดขวางไหม?" ฮั่นหวู่ถามด้วยน้ำเสียงเ็า
หลิวเล่อเทียนไม่สามารถตอบคำถามได้
"พอเถอะ ผมรู้คำตอบแล้ว" ฮั่นหวู่พูดอย่างเ็า ตั๊กแตนก็ได้ทำการโจมตีครั้งสุดท้ายเพื่อทำลายแก่นอาณาจักรให้แตกสลายในวินาทีนี้เช่นกัน
กร๊อบ! แก่นอาณาจักรเทพของจางปินแตกสลาย อาณาจักรเทพพังทลายทันที กลายเป็เศษเล็กเศษน้อย
ฮั่นหวู่ลงมือเก็บเศษชิ้นส่วนเหล่านี้ไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอ่ยไล่แขก
เสียงเ็า
"ครูหลิว ออกไปจากอาณาจักรเทพของผมซะ!"
854
