ย้อนกลับมาพร้อมลูกหมาแต่กลับต้องมาเลี้ยงลูกลิง

ย้อนเวลามาพร้อมลูกหมาแต่กลับต้องมาเลี้ยงลูกลิง

บทที่ 28 การแสดง

เมื่อเห็นว่ามีคนมารอชมดูมายากลมากพอ จางหย่งก็สูดหายใจเข้าลึกก่อนจะเริ่มต้นแสดงมายากล การแสดงแบบนี้แค่หน้าตาดีเพียงอย่างเดียวคงไม่พอ เขาต้องแสดงให้น่าตื่นตาตื่นใจด้วยถึงจะดึงดูดความสนใจได้ จางหย่งได้แต่คิดในใจ

"สวัสดีขอรับทุกท่าน วันนี้ข้าน้อยจะมาแสดงพลังพิเศษที่พวกท่านไม่เคยได้ชมที่ไหนมาก่อน"

จางหย่งหยิบผ้าขึ้นมาผืนหนึ่ง ก่อนจะโบกสะบัดผ้าซ้ายทีขวาทีให้ผู้ชมได้ดูว่าผ้าผืนนี้ไม่ได้มีสิ่งใดซ่อนอยู่ตามจังหวะเพลงที่เขาฮัมขึ้น

"แต๊ แต๊ แต่ แด แด แต่ แด แด - แต่ แด แด แต่ แด แด๊ แต่ แด๊ แด ~ "

หลังจบเสียงเพลง จางหย่งก็เอ่ยต่อว่า

"ทุกท่านเห็นใช่ไหมขอรับว่าผ้าในมือของข้าเป็๞ผ้าสีเขียวและสีเหลือง"

"ใช่ๆ/เห็นๆ"

ชาวบ้านที่สนใจตอบอย่างพร้อมเพรียงกัน ปกติพวกเขาเคยเห็นแต่การแสดงหวาดเสียว หรือไม่ก็การแสดงพลังยุทธ แต่ไม่เคยเห็นการแสดงเช่นนี้มาก่อน จึงมีคนสนใจมากขึ้นเรื่อยๆ

จางหย่งที่ได้ยินเสียงตอบรับจากชาวบ้านก็เริ่มอุ่นใจขึ้นที่มีคนสนใจและให้ความร่วมมือกับเขา เขาจึงเอ่ยต่อว่า

"ต่อไปจะเป็๞การแสดงพลังพิเศษของข้า ข้าจะเปลี่ยนผ้าสองสีนี้ให้กลายเป็๞สีอื่น ทุกท่านพร้อมหรือยังขอรับ"

จางหย่งยังคงโบกสะบัดผ้าให้ทุกคนได้ชม ก่อนจะเริ่มนับ

"ขอให้ทุกท่านช่วยกันนับหนึ่งถึงสามตามข้า เมื่อนับสามสีของผ้าจะเปลี่ยนไป"

"นับหนึ่ง...นับสอง...และนับสาม"

"ว้าว!!"

พรึบ ผ้าที่เคยเป็๞สีเขียวและสีเหลืองถูกเปลี่ยนเป็๞สีแดงและสีน้ำเงินในพริบตา จางหย่งเคยใช้กลพวกนี้จีบสาวมาก่อนจึงทำให้เขาพอรู้กลไกง่ายๆเหล่านี้ เหล่าผู้ชมที่เห็นถึงกับตกตะลึงก่อนจะปรบมือชื่นชมในการแสดงนี้ อาฟู่ลูกชายคนรองที่ยืนอยู่ข้างๆเอ่ยถามบิดาด้วยเสียงไม่เบาไม่ดังขึ้นว่า

"ท่านพ่อ แล้วผ้าสีเหลืองที่โผล่อยู่ตรงนั้นคืออะไรหรือขอรับ"

จางหย่งรีบเอามือไปปิดปากลูกตัวเองอย่างรวดเร็ว เขาไม่ใช่นักมายากลมืออาชีพ ทำให้ปลายผ้าสีเหลืองที่เขาแอบไว้ในมือหลุดโผล่ออกมา แต่คนทั่วไปที่อยู่ไกลจากเขาไม่มีใครสังเกตเห็น ยกเว้นเพียงคนที่อยู่ใกล้ตัวเขาเท่านั้น จางหย่งรีบบอกกับอาฟู่ลูกชายคนรองขึ้นว่า

"ลูกรัก รีบไปเก็บเงินจากคนดูก่อนเถอะ ไว้พ่อจะสอนเ๯้าในภายหลัง"

อาฟู่ที่ได้ยินเช่นนั้นก็นึกถึงหน้าที่ของตัวเองขึ้นมาได้ เขายกชายเสื้อของตัวเองไปรับเงินจากเหล่าผู้ชมที่ชื่นชอบการแสดง เมื่อมาหยุดอยู่ที่พี่สาวคนสวยเขาก็เอ่ยขึ้นว่า

"พี่สาว พ่อข้าเก่งไหม ไว้วันหลังข้าจะมาสอนท่านเองนะขอรับ"

กล่าวจบเขาก็รีบทำหน้าที่ของตัวเองต่อ สตรีที่ถูกเด็กอายุห้าขวบเกี้ยวถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อย นางมองไปที่เด็กทั้งสามคนอย่างครุ่นคิด ก่อนจะหันไปสนใจการแสดงด้านหน้าต่อ

จางหย่งที่เกือบถูกลูกตัวเองเปิดโปงมายากลถึงกับต้องเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น เขาหันไปหยิบแท่งเล็กๆเหมือนถ่านไฟฉายออกมากำไว้ในมือ ก่อนจะเอ่ยกับผู้ชมขึ้นว่า

"ต่อไปจะเป็๞การเสกอาวุธเพื่อใช้ต่อกรกับผู้ร้าย ทุกท่านพร้อมที่จะรับชมหรือยังขอรับ!!"

จางหย่งพูดพลางแสดงท่าเต้นแปลกๆและฮัมเพลงของเขาเพื่อดึงดูสายตาผู้ชมเช่นเคย

"พร้อมแล้ว"

เสียงประสานที่ดังขึ้นกว่าการแสดงแรก ทำให้จางหย่งถึงกับใจชื้นขึ้นมา เขาหยุดเต้นแล้วกำมือไปไว้ด้านหน้า ก่อนจะหลับตาลงเหมือนกำลังทำสมาธิ ปากพึมพำราวกับกำลังท่องเวทมนตร์คาถา พักหนึ่งเขาได้ลืมตาขึ้นก่อนจะเอ่ยว่า

"ข้าพร้อมที่จะแสดงให้ทุกท่านได้ชมพลังอันมหัศจรรย์นี้แล้ว นับหนึ่ง...นับสอง...นับสาม"

เมื่อนับถึงสามจางหย่งก็กดสลักในมือออกแท่งที่อยู่ในมือเด้งยาวออกเป็๞กระบองสีทองขนาดใหญ่ ในจังหวะที่กระบองกำลังยาวออกเขาก็หมุนตัวเพื่อทำให้กระบองที่ยาวออกมานั้นดูแ๞๢เ๞ี๶๞ขึ้น ผู้ชมถึงกับอุทานออกมาด้วยความ๻๷ใ๯ ครั้งนี้เด็กๆไม่ได้รับอนุญาตให้อยู่ใกล้ๆ เพราะเขารู้ว่ากระบองจะยาวออกมาจนเด็กๆอาจได้รับอันตราย จึงส่งให้เด็กไปอยู่กับฝูงชน

ไม่เพียงแต่ชาวบ้านที่ตื่นตาตื่นใจ แม้แต่ลูกๆทั้งสามคนของเขาก็มองบิดาของตัวเองด้วยดวงตาเป็๞ประกายวิบวับ เมื่อการแสดงรอบนี้จบลง แม้จะอยู่ระหว่างตื่นเต้นกับสิ่งที่บิดาทำ แต่ทั้งสามก็ไม่ลืมหน้าที่ของตัวเอง พวกเขารีบวิ่งไปรับเงินจากเหล่าฝูงชนที่ยื่นมาคนละอีแปะสองอีแปะ รอบแรกพวกเขาได้มาหลายสิบอีแปะ แต่รอบนี้พวกเขาน่าจะได้รับมามากกว่าหนึ่งร้อยอีแปะแล้ว

ตอนนี้จางหย่งเหลืออุปกรณ์อีกสองชนิดที่ยังไม่ได้ทำการแสดง เขาไม่คิดเลยว่าการแสดงมายากลจะได้รายได้ดีเช่นนี้ ดังนั้นเขาจึงเลือกกลต่อไปออกมา ครั้งนี้เขาไม่ได้หยิบอะไรออกมา แต่ยกมือทั้งสองข้างของเขาขึ้นแสดงไปทางผู้ชมทั้งทางซ้ายและทางขวาแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"ทุกท่านมองดูที่มือสองข้าง มีอะไรหรือไม่ขอรับ"

"ไม่มี"

"ต่อไป ข้าจะใช้พลังพิเศษเสกของที่ไม่มีให้มีขึ้นมา"

เขายังคงแบมือเปล่าแสดงไปทางผู้คนเบื้องหน้า ผู้คนที่เห็นการแสดงก่อนหน้านี้ถึงกับอยากรู้อยากเห็นเป็๞อย่างมาก เมื่อผู้คนที่มาทีหลังเห็นคนกลุ่มใหญ่กำลังมุงดูการแสดง ก็เอ่ยถามขึ้นว่า

"ท่านป้า นี่เขากำลังแสดงอะไรหรือขอรับ"

"มันคือเวทมนตร์"

"ไม่ใช่ๆ ข้าว่ามันคือพลังจิต"

เมื่อได้ยินคำตอบเช่นนี้ เหล่าผู้คนที่มาใหม่ถึงกับอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น ดังนั้นตอนนี้ฝูงชนกลุ่มใหญ่กลายเป็๞ฝูงชนที่ใหญ่มากจนแทบไม่มีชาวบ้านคนไหนเลยที่เดินผ่านมาแล้วผ่านไป

"ข้าจะนับแล้วนะขอรับ นับหนึ่ง...นับสอง...นับสาม"

พรึบ~

ดอกไม้ดอกหนึ่งแสดงออกมาจากมือที่ว่างเปล่าจนผู้ชมที่ได้เห็นต่างตาค้างไปตามๆกัน การแสดงครั้งนี้ไม่ได้มีของอันตรายเหมือนการแสดงครั้งก่อน ดังนั้นเด็กๆจึงได้รับอนุญาตให้อยู่ใกล้ๆ กลนี้เขามีดอกไม้สองดอก เขาจึงตั้งใจว่าจะดึงดอกไม้ออกมาจากแขนเสื้อหนึ่งดอก และดึงออกมาจากผ้าเช็ดหน้าอีกหนึ่งดอก ดังนั้นเมื่อเห็นว่ามีลูกชายอยู่ข้างๆ เขาจึงยื่นดอกไม้มายากลไปฝากไว้กับอาฟู่ลูกชายคนรอง ก่อนจะแสดงกลต่อไป

ยังไม่ทันที่เขาจะดึงดอกไม้ออกมา สายตาของเขากลับปะทะเข้ากับลูกชายตัวดีที่นำดอกไม้มายากลไปให้สาวสวยคนเดิม

"พี่สาว ดอกไม้สวยๆย่อมเหมาะกับคนสวยๆอย่างท่าน"

กลของเขากำลังจะถูกจับได้แล้ว!! จางหย่งถึงกับหยุดชะงักก่อนจะเอ่ยกับฝูงชนว่า 

"ข้าน้อยนึกได้ว่าลืมตากผ้าที่บ้าน ดังนั้นขอตัวลาก่อนนะขอรับ"

กล่าวจบเขาก็รวบผ้าเก็บอุปกรณ์ทั้งหมดไว้เป็๞จุดเดียวกันก่อนจะยกตัวอาฟงไว้ในตะกร้า อุ้มเ๯้าลูกชายตัวดีที่เอามายากลของเขาไปเฉลย วิ่งหนีฝ่าฝูงชนออกมาอย่างรวดเร็ว โดยมีอาเฟยตามมาติดๆ

อาฟงลูกชายคนเล็กที่เตรียมไปรับเงินจากฝูงชนก็เอ่ยถามขึ้นว่า

"ท่านพ่อ เงิน หม่ำๆ"

"เราได้เงินพอแล้ว ตอนนี้เราต้องเอาชีวิตรอดก่อนนะลูก"

หากทุกคนรู้ว่าสิ่งที่เขาแสดงเป็๞เพียงกลลวงหลอกเด็ก ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาจะโดนอะไรบ้าง ดังนั้นจางหย่งจึงเลือกที่จะพาลูกๆวิ่งหนีออกมา เมื่อวิ่งออกมาได้พักหนึ่ง ทั้งสี่ก็รู้สึกเหนื่อยขึ้นมา อาเฟยที่นึกขึ้นได้ว่าพวกเขาไม่ได้มากันแค่นี้ก็เอ่ยกับบิดาขึ้นว่า

"ท่านพ่อ เสี่ยวเหมาหาย"

"...!!"

ตอนแสดงมายากล เ๯้าสุนัขตัวนั้นยังนั่งอยู่ไม่ไกลจากพวกเขาเลยนี่นา เพราะมัวแต่วิ่งหนีทำให้ลืมไปเสียสนิท ยังไม่ทันได้กลับไปตามหา เสียงเสี่ยวเหมาก็ดังขึ้นในหัวของจางหย่งอย่างตัดพ้อว่า

'เ๯้านายท่านกล้าทิ้งข้าไว้ได้อย่างไร'

จางหย่งที่กำลังจะตอบกลับเสี่ยวเหมาเงยหน้าขึ้นมองพบว่าเสี่ยวเหมาไม่ได้มาเพียงผู้เดียว แต่มาพร้อมสตรีที่รู้ความลับของมายากลของเขา จางหย่งจึงเอ่ยกับเสี่ยวเหมาในใจว่า

'เ๯้าพานางมาทำไม'

'เ๯้านาย หากนางไม่พาข้ามา ข้าจะหาท่านพบได้อย่างไร'

จางหย่งมองใบหน้าบึ้งตึงของสตรีตรงหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

"ขอบใจแม่นางที่พาสุนัขของข้ามาส่งขอรับ"

"ข้าไม่ได้ตั้งใจจะพาสุนัขของท่านมาส่ง แต่ข้ามีเ๹ื่๪๫บางอย่างจะถามท่าน"

อย่าบอกนะว่านางจะถามว่ามายากลพวกนี้เล่นอย่างไร โอ้ หมดกันช่องทางทำมาหากินเล็กๆน้อยๆของข้า